Maðr hét Arnoddr, kertisveinn konúngs, ok stóð fyrir borði hans.Maðr hèt Arnoddr, kertisveinn konúngs, ok stóð fyrir borði hans. Fjölnir selr honum ör eina, ok biðr hann bera fyrir alla menn, þá er voru í höllinni, þar til er nökkurr kannaðiz við at ætti.Fjölnir selr honum ör eina, ok biðr hann bera fyrir alla menn, þá er voru í höllinni, þar til er nöckurr kannaðiz við at ætti. Hann geingr fyrst innar frá sæti konúngs, þá utar frá kóngi til gáttar, þá geingr hann innar fyrir Pálnatóka, ok spyrr, hvárt hann kenni nökkut þetta skeyti.Hann geingr fyrst innar frá sæti konúngs, þá utar frá kóngi til gáttar, þá geingr hann innar fyrir Pálnatóka, ok spyrr, hvárt hann kenni nöckut þetta skeyti. Pálnatóki segir: hví mun ek eigi kenna skeyti mitt, sel mér, ek á.Pálnatóki segir: hví mun ek eigi kenna skeyti mitt, sel mèr, ek á. Þá skorti eigi hljóð í höllinni, þegar nokkurr eignaði sér þetta skeyti.Þá skorti eigi hljóð í höllinni, þegar nockurr eignaði sèr þetta skeyti. Sveinn konúngr mælti: hvar skildiz þú við þetta skeyti næsta sinn? Pálnatóki segir: opt hefi ek þér eptirlátr verit, fóstri! ok svá skal enn.Pálnatóki segir: opt hefi ek þèr eptirlátr verit, fóstri! ok svâ skal enn. Ek skildumz við á bogastreingnum, þá er ek skaut ígegnum feðr þinn. Konúngr mælti: standi menn upp sem tíðazt, ok hafi hendr á þeim Pálnatóka, ok skal drepa þá alla, því at nú er sundr slegit öllum góða þeim er verit hefir með okr. Nú hlaupa upp allir í höllinni. Pálnatóki bregðr nú sverði sínu, ok höggr Fjölni frænda sinn í tvau, ok síðan leitar hann út, ok allir hans menn;Pálnatóki bregðr nú sverði sínu, ok havggr Fjölni frænda sinn í tvav, ok síðan leitar hann út, ok allir hans menn; því at svá átti hann þar vel vingat, at eingi vildi honum grand gera.því at svâ átti hann þar vel vingat, at eingi vildi honum grand gera. Nú eru þeir Pálnatóki komnir allir út or höllinni nema einn maðr af liði Bjarnar. Pálnatóki mælti: ekki var minna at ván, ok skundum nú til skipa.Pálnatóki mælti: ecki var minna at vân, ok skundum nú til skipa. Björn segir: eigi mundir þú svá renna frá þínum manni, ok ei skal ek;Björn segir: eigi mundir þú svâ renna frá þínum manni, ok ei skal ek; snýr inn aptr í höllina. Þeir kasta þá enum brezka manni yfir höfuð sér, ok hafa nær rifit í sundr.Þeir kasta þá enum brezka manni yfir höfuð sèr, ok hafa nær rifit í sundr. Björn ferr nú ok tekr manniun, ok kastar á bak sér dauðum, ok mest gerði Björn þetta til ágætis sér;Björn ferr nú ok tekr manniun, ok kastar á bak sèr dauðum, ok mest gerði Björn þetta til ágætis sèr; fara nú síðan til skipa sinna, fellu nú við árar ok reru í braut, létta nú eigi fyrr enn þeir komu heim til Bretlandz.fara nú síðan til skipa sinna, fèllu nú við árar ok reru í braut, lètta nú eigi fyrr enn þeir komu heim til Bretlandz. Þeir Sveinn konúngr drekka nú erfit, ok unir hann illa við.Þeir Sveinn konúngr drecka nú erfit, ok unir hann illa við. Et næsta sumar eptir tekr Álof sótt, kona Pálnatóka, ok andaz, ok nú unir hann eigi í Bretlandi, ok setr þar til ríkis Björn inn brezka, enn hann býr nú ör landi þrjátýgi skipa, ok legzt nú í hernað. Hann herjar nú um Skotland ok Írland, ok hefir nú þessa iðn þrjá vetr, ok aflar sér mikils feár ok ágætis.Hann herjar nú um Skotland ok Írland, ok hefir nú þessa iðn þrjá vetr, ok aflar sèr mikils feár ok ágætis. Hit fjórða sumar siglir Pálnatóki austr undir Vindland, ok hefir hann þá fjörutýgi skipa.
Í þenna tíma réð fyrir Vindlandi konúngr sá er Burizleifr hét;Í þenna tíma rèð fyrir Vindlandi konúngr sá er Burizleifr hèt; hann spyrr til Pálnatóka, ok hyggr íllt til hernaðar hans, því at hann hafði nær ávalt sigr, ok var hverjum manni frægri. Þat ráð tekr konúngr, at hann sendir menn á fund Pálnatóka, ok býðr honum til sín, ok kvez vilja leggja við hann vináttu. Þat lætr konúngr ok fylgja þessu boði, at hann vill gefa honum eitt fylki af landi sínu þat er hét at Jómi, til þess at hann verði land hans ok ríki ok staðfestiz þar.Þat lætr konúngr ok fylgja þessu boði, at hann vill gefa honum eitt fylki af landi sínu þat er hèt at Jómi, til þess at hann verði land hans ok ríki ok staðfestiz þar. Þetta þiggr nú Pálnatóki, oc staðfestiz nú þar, ok allir hans menn; ok bráðliga lætr hann gera þar eina borg mikla ok ramgerfa.ok bráðliga lætr hann gera þar eina borg mickla ok ramgerfa. Sumr hluti borgarinnar stóð á sjá út, ok þarí lætr hann gera höfn svá mikla, at liggja mátti við þrjú hundruð lángskipa, svá at öll voru læst innan borgar;Sumr hluti borgarinnar stóð á sjá út, ok þarí lætr hann gera höfn svâ mickla, at liggja mátti við þrjú hundruð lángskipa, svâ at öll voru læst innan borgar; var þar búit um með mikilli list, svá at þar voru dyrr á, enn steinbogi mikill yfir uppi, enn fyrir dyrunum voru járnhurðir ok læstar innan or höfninni, enn á steinboganum var gerðr kastali mikill ok þar valslöngur í: þessi borg er köllud Jómsborg,var þar búit um með mikilli list, svâ at þar voru dyrr á, enn steinbogi mikill yfir uppi, enn fyrir dyrunum voru járnhurðir ok læstar innan or höfninni, enn á steinboganum var gerðr kastali mikill ok þar valslöngur í: þessi borg er köllud Jómsborg,
Eptir þetta setr Pálnatóki lög í Jómsborg með vitra manna ráði, til þess at þeirra ágæti yrði sem víðfrægazt, ok afli þeirra yrði sem mestr.Eptir þetta setr Pálnatóki lavg í Jómsborg með vitra manna ráði, til þess at þeirra ágæti yrði sem víðfrægazt, ok afli þeirra yrði sem mestr. Þat var upphaf laga þeirra: at þángat skyldi eingi maðr ráðaz, sá er ellri væri enn fimmtugr, ok eingi yngri enn átján vetra, þarámeðal skyldu allir vera; hvárki skyldi því ráða frændsemi, þó at þeir menn vildi þángat ráðaz, er eigi væri í þeim lögum.hvârki skyldi því ráða frændsemi, þó at þeir menn vildi þángat ráðaz, er eigi væri í þeim lavgum. Eingi maðr skyldi þar renna fyrir jafnvígligum ok jafnbúnum. Hverr skyldi þar annars hefna sem bróður síns. Eingi skyldi þar æðruorð mæla, né kvíða neinum hlut, hvegi óvænt sem um þætti.Eingi skyldi þar æðruorð mæla, nè qvíða neinum hlut, hvegi óvænt sem um þætti. Allt þat er þeir fengi í herförum, þá skyldi til stángar bera minna hlut ok meira, þat er fémætt væri, ok ef hann hefði þat eigi gert, þá skyldi hann í brottu verða.Allt þat er þeir fengi í herförum, þá skyldi til stángar bera minna hlut ok meira, þat er fèmætt væri, ok ef hann hefði þat eigi gert, þá skyldi hann í brottu verða. Eingi skyldi þar róg kveykva, enn ef tíðindi fregndiz, þá skyldi eingi svá hvatvíss, at þau skyldi í hávaða segja;Eingi skyldi þar róg kveyqva, enn ef tíðindi fregndiz, þá skyldi eingi svâ hvatvíss, at þau skyldi í hávaða segja; því at Pálnatóka skyldi þar öll tíðendi segja. Eingi maðr skyldi konö hafa í borgina, ok eingi í brött vera þrem nóttum leingr. Ok þó at við þeim manni væri tekit, er vegit hefði föður eða bróður þess mannz, er þar væri áðr, eða nakkvarn náinn mann, ok kœmi þat síðan upp, er við honum væri tekit, þá skyldi Pálnatóki þat allt dœma, oc hvatki missætti annat, er þeirra yrði ámilli.Ok þó at við þeim manni væri tekit, er vegit hefði föður eða bróður þess mannz, er þar væri áðr, eða nâcqvarn náinn mann, ok kœmi þat síðan upp, er við honum væri tekit, þá skyldi Pálnatóki þat allt dœma, oc hvatki missætti annat, er þeirra yrði ámilli. Með þessu efni sitja þeir nú í borginni, ok halda vel lög sín. Þeir fara hvert sumar í hernat á ymsi lönd, ok fá sér ágæti, þóttu vera enir mestu hermenn, ok náliga engir þeirra jafníngjar í þann tíma, ok voru kallaðir Jómsvíkíngar.Þeir fara hvert sumar í hernat á ymsi lönd, ok fá sèr ágæti, þóttu vera enir mestu hermenn, ok náliga engir þeirra jafníngjar í þann tíma, ok voru kallaðir Jómsvíkíngar.
Í þenna tíma réð fyrir Sjálöndum jarl er Haraldr hét;Í þenna tíma rèð fyrir Sjálavndum jarl er Haraldr hèt; hann var kallaðr Strútharaldr; því var hanu svá kallaðr, at hann átti hatt, er búinn var með tíu merkr gullz;því var hanu svâ kallaðr, at hann átti hatt, er búinn var með tíu merkr gullz; Íngibjörg hét kona hans;Íngibjörg hèt kona hans; Sigvaldi hét son þeirra, annarr Þorkell háfi, dóttir þeirra hét Tóva.Sigvaldi hèt son þeirra, annarr Þorkell háfi, dóttir þeirra hèt Tóva. Maðr hét Veseti, hann réð fyrir Borgundarhólmi;Maðr hèt Veseti, hann rèð fyrir Borgundarhólmi; kona hans hét Hildigunn;kona hans hèt Hildigunn; Búi hét son þeirra, annarr Sigurðr kápa, dóttir þeirra hét Þórgunn.Búi hèt son þeirra, annarr Sigurðr kápa, dóttir þeirra hèt Þórgunn. Áki son Pálnatóka býr á Fjóni, ok lætr Sveinn konúngr alla luti við hann sem bezt. Þessar konu biðr Sveinn konúngr til handa Áka, ok við Þórgunnu getr hann son, sá hét Vagn, hann vex upp heima þar.Þessar konu biðr Sveinn konúngr til handa Áka, ok við Þórgunnu getr hann son, sá hèt Vagn, hann vex upp heima þar. Ráðahagr Áka stendr með miklum blóma.Ráðahagr Áka stendr með micklum blóma. Nú er Vagn nökkurra vetra, þá er svá frá honum sagt, at hann var meiri vandræðamaðr í skapi enn aðrir menn, barði hann allt ok beysti;Nú er Vagn nöckurra vetra, þá er svâ frá honum sagt, at hann var meiri vandræðamaðr í skapi enn aðrir menn, barði hann allt ok beysti; hann var þá ýmist heima eðr í Borgundarhólmi með Veseta móðurföður sínum; þvíat hvárigir þikkjaz mega um hann tæla.þvíat hvárigir þickjaz mega um hann tæla. Við Búa er hann bezt allra sinna frænda, ok þat hafði hann helzt, er hann mælti, at öngu hafði hann þat er aðrir mæltu. Allra manna var hann vænstr, ok inn mesti atgervismaðr um alla luti, sterkr at afli. Búi móðurbróðir hans var hljóðlyndr ok skapmikill, sterkr svá at menn vissu óglögt afl hans, ekki fríðr ok þó liðmannligr.Búi móðurbróðir hans var hljóðlyndr ok skapmikill, sterkr svâ at menn vissu óglavgt afl hans, ecki fríðr ok þó liðmannligr. Sigurðr kápa var vænn maðr ok inn mesti í skapi ok allfámálugr. Sigvaldi, son Haraldz jarls, var fölleitr, eygðr manna bezt, nefljótr, hár á vöxt ok snaufurligr.Sigvaldi, son Haraldz jarls, var favlleitr, eygðr manna bezt, nefljótr, hár á vöxt ok snaufurligr. Þorkell bróðir hans var manna hæstr ok sterkr ok forvitri, ok hvártveggi þeirra.Þorkell bróðir hans var manna hæstr ok sterkr ok forvitri, ok hvârtveggi þeirra. Þeir Sigvaldi spyrja föður sinn, hversu ráðlict honum þikki, at þeir leiti til Jómsborgar.Þeir Sigvaldi spyrja föður sinn, hversu ráðlict honum þicki, at þeir leiti til Jómsborgar. Jarl segir, at þat væri ráðlict, ok er ykr allt mál at reyna ykr. Þeir spyrja, ef hann vili fá þeim vápn eðr vistir. Jarl kvað annathvárt vera skyldu, at fara hvergi eðr fá sér sjálfir hvártveggja.Jarl qvað annathvârt vera skyldu, at fara hvergi eðr fá sèr sjálfir hvârtveggja. Nú vilja þeir eigi fara at síðr, búa nú tvö skip ok hundrað manna, ok vönduðu lið þat sem mest fengu þeir, síðan fara þeir til Borgandarhólms. Þeir runnu þar upp, oc tóku upp bú Veseta þat er auðgazt var, ok ræntu hann þvi fé öllu, ok báru á skip síðan.Þeir runnu þar upp, oc tóku upp bú Veseta þat er auðgazt var, ok ræntu hann þvi fè avllu, ok báru á skip síðan. Nú er ekki sagt frá ferð þeirra fyrr enn þeir koma til Jómsborgar.Nú er ecki sagt frá ferð þeirra fyrr enn þeir koma til Jómsborgar. Pálnatóki gekk jafnan með miklu liði áPálnatóki geck jafnan með micklu liði á
Kastala þann er var yfir sundinu, at tala þaðan við þá menn er komu til borgarinnar. Nú verðr hann varr við kvámu þeirra Sigvalda;Nú verðr hann varr við kvâmu þeirra Sigvalda; gengr Pálnatóki nú í kastalann með miklu liði, ok spyrr, hverr fyrir skipunum réði.gengr Pálnatóki nú í kastalann með micklu liði, ok spyrr, hverr fyrir skipunum rèði. Sigvaldi segir: hér ráða fyrir brœðr tveir, synir Strútharaldz jarls, enn þat er örendi okkat, at við vildim ráðaz til liðs við yðr með þeim mönnum, sem þér þikkja nýtandi í liði váru.Sigvaldi segir: hèr ráða fyrir brœðr tveir, synir Strútharaldz jarls, enn þat er örendi ockat, at við vildim ráðaz til liðs við yðr með þeim mönnum, sem þèr þickja nýtandi í liði vâru. Pálnatóki ræðz um við félaga sína, kvað sér kunnict um kynferði þeirra ok kvað þá vel borna.Pálnatóki ræðz um við fèlaga sína, qvað sèr kunnict um kynferði þeirra ok qvað þá vel borna. Þeir báðu Pálnatóka fyrir ráða; ok nú er lokit upp borginni, ok róa þeir í borgina, ok síðan reynt lið þeirra, oc var nýttr annarr helmíngr, enn annarr fór í brott, ok eptir þat eru þeir brœðr i lög leiddir.
Veseti kemr [á fund Sveins konúngs].
Nú er þar til at taka er Veseti er ræntr búi sínu. Hann ferr á fund Sveins konúngs, ok segir honum hvat títt er, enn hann setr aptr sonu sína at öllum geysíngi. Konúngr ræðr honum þau ráð, at hann skal nú fyrst láta kyrt vera, enn ek mun senda orð Strútharaldi jarli, ok vita ef hann vili gjalda fé fyrir sonu sína, svá at þú sér haldinn af, ok vil ek þá, at þú látir þér líka.Konúngr ræðr honum þau ráð, at hann skal nú fyrst láta kyrt vera, enn ek mun senda orð Strútharaldi jarli, ok vita ef hann vili gjalda fè fyrir sonu sína, svâ at þú sèr haldinn af, ok vil ek þá, at þú látir þèr líka. Nú ferr Veseti heim, enn Sveinn konúngr sendir menn eptir Haraldi jarli, ok ferr hann á konúngs fund, ok segir konúngr honum hversu synir hans höfðu gert við Veseta, oc beiddi at hann bætti fjárlutum fyrir þá, ok væri þá kyrt. Jarl sagði svá: ófeingit hefi ek enn þess fjárins, er ek mun fyrir þá bœta, þó at úngir menn taki sér naut eðr sauði til matar.Jarl sagði svâ: ófeingit hefi ek enn þess fjárins, er ek mun fyrir þá bœta, þó at úngir menn taki sèr naut eðr sauði til matar. Konúngr segir: þá máttu fara heim, því at ek hefi nú sagt þér, hvat ek vilda, enn þú ábyrgzt þig sjálfr ok fé þitt fyrir Veseta ok sonum hans.Konúngr segir: þá máttu fara heim, því at ek hefi nú sagt þèr, hvat ek vilda, enn þú ábyrgzt þig sjálfr ok fè þitt fyrir Veseta ok sonum hans. Haraldr jarl kvez vera óhræddr fyrir Veseta ok sonum hans.Haraldr jarl qvez vera óhræddr fyrir Veseta ok sonum hans. Eptir þetta ferr Haraldr jarl heim.