Maðr er nefndr Tóki í Danmörku, í héraði því, er á Fjóni heitir.Maðr er nefndr Tóki í Danmörku, í hèraði því, er á Fjóni heitir. Þórvör hét kona hans.Þórvavr hèt kona hans. Hann átti þrjá sonu: Áki hét inn ellri, enn annarr Pálnir, hinn ýngsti hét Fjölnir, hann var frilluson.Hann átti þrjá sonu: Áki hèt inn ellri, enn annarr Pálnir, hinn ýngsti hèt Fjölnir, hann var frilluson. Tóki var þá gamall, ok tók hann sótt ok andaðiz, litlo síðarr Þórvör kona hans;Tóki var þá gamall, ok tók hann sótt ok andaðiz, litlo síðarr Þórvavr kona hans; tóku þeir brœðr arf, Áki ok Pálnir; þá spurði Fjölnir brœðr sína, hvat þeir ætlaði honum af fé.þá spurði Fjölnir brœðr sína, hvat þeir ætlaði honum af fè. Þeir kvoðuz mundu miðla honum þriðjúng af lausa fé, enn ekki af löndum, ok þóttuz þeir þó gera hans luta góðan;Þeir qvoðuz mundu miðla honum þriðjúng af lausa fè, enn ecki af lavndum, ok þóttuz þeir þó gera hans luta góðan; enn hann mælti til þriðjúngs allz feár, sem hann væri arfgeingr, enn þeir brœðr hans nítto því. Fjölnir lét sér illa líka, ok ferr í brott, ok til Haraldz konúngs, ok gerðiz hirðmaðr hans ok ráðunautr.Fjölnir lèt sèr illa líka, ok ferr í brott, ok til Haraldz konúngs, ok gerðiz hirðmaðr hans ok ráðunautr. Hann var vitr maðr ok ráðugr ok illgjarn. Hann tekr nú ok rœgir Áka bróður sinn við konúng.
Eingi maðr í þau mund ótíginn var meiri fyrir sér í Danmörk enn Áki Tókason.Eingi maðr í þau mund ótíginn var meiri fyrir sèr í Danmörk enn Áki Tókason. Hann lá hvert sumar í hernaði, ok hafði nær ávallt sigr. Fjölnir sagði svá Haraldi konúngi, at hann mundi eigi þikkja einn konúngr yfir Danmörk meðan Áki Tókason væri uppi.Fjölnir sagði svâ Haraldi konúngi, at hann mundi eigi þickja einn konúngr yfir Danmörk meðan Áki Tókason væri uppi. Svá gat hann umtalit fyrir konúngi, at eigi var óhætt milli þeirra konúngs ok Áka.Svâ gat hann umtalit fyrir konúngi, at eigi var óhætt milli þeirra konúngs ok Áka. Áki átti friðland ok gott vinfeingi við Óttar jarl í Gautlandi, ok þángat fór hann eitt sinn at heimboði, ok hafði tvö skip ok hundrað manna, ok allir vel búnir at vápnum ok klæðum. Þar var hann nokkura hríð, ok þá Áki gjafar góðar at skilnaði af jarli, fór aptr síðan.Þar var hann nockura hríð, ok þá Áki gjafar góðar at skilnaði af jarli, fór aptr síðan. Þetta fregnir Haraldr konúngr, at Áki var or landi farinn; hann lætr búa tíu skip ok fimm hundruð manna, ok bað þá fara ok sæta því, er hann færi aptr, ok taka hann af lífi ok allt föruneyti hans. Konúngs menn fóru síðan ok heldu njósnum til um ferðir Áka, var þat hœgt, því at þeir kunnu ei at varaz þetta.Konúngs menn fóru síðan ok hèldu njósnum til um ferðir Áka, var þat hœgt, því at þeir kunnu ei at varaz þetta. Þar komu konúngs menn at þeim með her þenna á óvart, ok létu bera á þá vápn, ok feldu á þá tjöld, enn þeir voru ekki viðbúnir, ok drepa þá alla.Þar komu konúngs menn at þeim með her þenna á óvart, ok lètu bera á þá vápn, ok feldu á þá tjöld, enn þeir voru ecki viðbúnir, ok drepa þá alla. Eptir þetta færa þeir konúngi herfáng þetta allt. Konúngr lætr nú vel yfir, ok kvaz nú mundo vera einn konúngr fyrir Áka.Konúngr lætr nú vel yfir, ok qvaz nú mundo vera einn konúngr fyrir Áka. Fjölni þótti nú allvel, ok þóttiz goldit hafa nokkuru, er hann náði eigi arfinum.Fjölni þótti nú allvel, ok þóttiz goldit hafa nockuru, er hann náði eigi arfinum.
Nú spyrjaz þessi tíðendi á Fjóni, ok er Pálnir heyrði þetta, þikkir honum svá mikit, at hann legz í rekkju af.Nú spyrjaz þessi tíðendi á Fjóni, ok er Pálnir heyrði þetta, þickir honum svâ mikit, at hann legz í reckju af. Honum þóttu hefndir ósýnar við þann sem at eiga var, er konúngr var. Sigurðr hét maðr, hann var fóstbróðir þeirra, vitr maðr ok auðigr.Sigurðr hèt maðr, hann var fóstbróðir þeirra, vitr maðr ok auðigr. Pálnir leitaði ráða við hann, hvernveg hann skyldi meðfara. Sigurðr kvez vildo biðja konu handa honum.Sigurðr qvez vildo biðja konu handa honum. Pálnir spyrr, hver sú væri. Sigurðr kvað vera Íngibjörgu dóttur Óttars jarls af Gautlandi.Sigurðr qvað vera Íngibjörgu dóttur Óttars jarls af Gautlandi. Pálnir segir: þat uggi ek, at ek muna eigi geta þessa konu, enn víst ætla ek, at þat mundi vænst til umbóta minna harma, ef ek fenga þessa konu. Nú býz Sigurðr heiman, hann hafði eitt skip ok sextýgi manna, ok ferr norðr til Gautlandz. Sigurðr lýsir yfir örendi sínu fyrir jarli, ok biðr dóttur hans til handa Pálna, kvað hann ei skorta fjárlut á Fjóni, ok kvað bana Pálna við liggja fyrir harma sakir.Sigurðr lýsir yfir örendi sínu fyrir jarli, ok biðr dóttur hans til handa Pálna, qvað hann ei skorta fjárlut á Fjóni, ok qvað bana Pálna við liggja fyrir harma sakir. Þær verða mála lyktir, at jarl heitr dóttur sinni, ok skal færa heim konuna. Síðan ferr Sigurðr heim ok segir Pálna þessi tíðendi, ok léttiz honum mikit við þetta;Síðan ferr Sigurðr heim ok segir Pálna þessi tíðendi, ok lèttiz honum mikit við þetta; búa þeir nú veizlu ágæta á Fjóni, ok spara ekki til;búa þeir nú veizlu ágæta á Fjóni, ok spara ecki til; ok á nefndum degi kemr jarl ok mikit lið, ok var þar drukkit vegligt bruðlaup, ok síðan leidd í eina rekkju Pálnir ok Íngibjörg.ok á nefndum degi kemr jarl ok mikit lið, ok var þar druckit vegligt bruðlaup, ok síðan leidd í eina reckju Pálnir ok Íngibjörg. Hon sofnar brátt oc dreymir hana, ok er hon vaknar, sagði hon Pálna drauminn: þat dreymdi mik, segir hon, at ek þóttumz hér stödd á þessum bœ, enn ek þóttumz uppi eiga einn vef, hann var grár at lit;Hon sofnar brátt oc dreymir hana, ok er hon vaknar, sagði hon Pálna drauminn: þat dreymdi mik, segir hon, at ek þóttumz hèr stödd á þessum bœ, enn ek þóttumz uppi eiga einn vef, hann var grár at lit; mér þótti kljáðr vefrinn, ok var ek at at slá vefiun;mèr þótti kljáðr vefrinn, ok var ek at at slá vefiun; þá féll af einn kljár af miðjum vefnum ábak; þá sá ek at kljárnir voru mannahöfuð ein, ok ek tók upp þetta höfuð, ok kenda ek. Pálnir spurði, hvers höfuð væri; enn hon kvað vera höfuð Haralds konúngs Gormssonar.enn hon qvað vera höfuð Haralds konúngs Gormssonar. Pálnir kvað betra enn eigi dreymt.Pálnir qvað betra enn eigi dreymt. Svá þikki mér ok, segir hon.Svâ þicki mèr ok, segir hon. Eptir þessa veizlu ferr Óttar jarl heim í Gautland með gjöfum virðuligum; enn með þeim tókuz upp ástir góðar, Pálna ok Íngibjörgu, ok brátt gátu þau son saman, sá var kallaðr Pálnatóki. Hann vóx upp á Fjóni, ok er snemmendis bœði mikill ok vitr ok vinsæll; ok er Pálnatóki er af enum mesta barnsaldri, þá tekr faðir hans sótt ok andaz. Pálnatóki tekr nú fjárluti alla með móður sinni til forráða. Hann legz nú í hernat hvert sumar, ok þikkir nú frægr maðr, ok aungum manni þikkir hann jafnlíkr í sinni lyzku, sem Áka föðurbróður sínum.Hann legz nú í hernat hvert sumar, ok þickir nú frægr maðr, ok aungum manni þickir hann jafnlíkr í sinni lyzku, sem Áka föðurbróður sínum.
Vel til hans, ok svá menn hans.Vel til hans, ok svâ menn hans. Ok er Sveinn var þrévetr, tekr Haraldr konúngr þar veizlu á Fjóni.Ok er Sveinn var þrèvetr, tekr Haraldr konúngr þar veizlu á Fjóni. Nú er Pálnatóki í tilstilli með Saumæsö: um daginn, er konúngr sat yfir borði, kemr Æsa fyrir borðit, ok leiðir sveininn ok mælti: herra konúngr! segir hon, hér leiði ek einn svein, ok kalla ek þar öngan mann annan stigi til at eiga þenna svein með mér enn yðr konúngr.Nú er Pálnatóki í tilstilli með Saumæsav: um daginn, er konúngr sat yfir borði, kemr Æsa fyrir borðit, ok leiðir sveininn ok mælti: herra konúngr! segir hon, hèr leiði ek einn svein, ok kalla ek þar öngan mann annan stigi til at eiga þenna svein með mèr enn yðr konúngr. Konúngr segir brátt, er hon hafði lokit máli sínu, hverr hon væri. Hon segir til nafns síns. Konúngr mælti: firna djörf kona ertu ok heimsk, ok dirf þic eigi at mæla slíct, ef þú vilt vera ómeidd.Konúngr mælti: firna djavrf kona ertu ok heimsk, ok dirf þic eigi at mæla slíct, ef þú vilt vera ómeidd. Pálnatóki mælti: því mun hon þetta mæla, herra! at henni mun þetta þikkja satt vera, ok ekki er hon lausúngar kona;Pálnatóki mælti: því mun hon þetta mæla, herra! at henni mun þetta þickja satt vera, ok ecki er hon lausúngar kona; höfum vér ok fyrir yðrar sakir skotit skjóli yfir hana.höfum vèr ok fyrir yðrar sakir skotit skjóli yfir hana. Konúngr svarar: Eigi var mér þess ván, at þú mundir þetta ræsa á hendr.Konúngr svarar: Eigi var mèr þess vân, at þú mundir þetta ræsa á hendr. Svá skal ok vera, segir Pálnatóki, enn svá skal ek hefja hans kost, sem hann sé þinn sonr.Svâ skal ok vera, segir Pálnatóki, enn svâ skal ek hefja hans kost, sem hann sè þinn sonr. Konúngr mælti: aunga öfussu kann ek þér fyrir þat.Konúngr mælti: aunga öfussu kann ek þèr fyrir þat. Pálnatóki segir: aungo skal þat skipta, skolu vér nú láta falla þessa ræðu at sinni.Pálnatóki segir: aungo skal þat skipta, skolu vèr nú láta falla þessa ræðu at sinni. Eptir þat ferr konúngr af veizlu með engum gjöfum, ok er fátt um með þeim Pálnatóka.
Viðræða Sveins ok Haralds konúngs.
Litlo síðarr fæddi Álof svein, sá var kallaðr Áki, hann var fæddr upp á Fjóni með feðr sínum. Sveinn er nú þar til þess er hann er fimmtán vetra. Þá biðr Pálnatóki hann fara á fund föður síns ok krefja hann liðs, ok segjaz hans sonr, hvárt er honum þikkir betr eða verr.Þá biðr Pálnatóki hann fara á fund föður síns ok krefja hann liðs, ok segjaz hans sonr, hvârt er honum þickir betr eða verr. Sveinn gerir nú svá sem fóstri hans lagði til.Sveinn gerir nú svâ sem fóstri hans lagði til. Haraldr konúngr segir: þat skil ek á orðfæri þíno, at ei man logit til móðernis þíns, muntu vera eitt fól ok afglapi. Þá mælti Sveinn: ek munda vilja eiga göfgari móður, ef þú hefðir svá fyrir séð, enn at sönnu ertu minn faðir.Þá mælti Sveinn: ek munda vilja eiga göfgari móður, èf þú hefðir svâ fyrir sèð, enn at savnnu ertu minn faðir. Nú fá þú mér þrjú skip, enn fóstri minn mun fá mér önnur þrjú;Nú fá þú mèr þrjú skip, enn fóstri minn mun fá mèr avnnur þrjú; enn ef þú vilt eigi þat, þá skal ek gera þér þat nokkut illbýti, er meira sé vert.enn ef þú vilt eigi þat, þá skal ek gera þèr þat nockut illbýti, er meira sè vert. Konúngr mælti: ek ætla at þú munir vera því brátt kaupandi, ok kom aldrei aptr! Eptir þat fær konúngr Sveini þrjú skip ok hundraÖ manna. Pálnatóki fær Sveini önnur þrjú skip.Pálnatóki fær Sveini avnnur þrjú skip. Hann herjar á ríki feðr síns allt þat sumar; geriz illr kurr í bœndum; konúngr leiðir hjá sér, líðr svá til haustz.konúngr leiðir hjá sèr, líðr svâ til haustz. Ferr Sveinn þá heim á Fjón, ok er með Pálnatóka um vetrinn. Um várit ferr Sveinn á fund Haralds konúngs, ok ferr allt á sama leið.Um vârit ferr Sveinn á fund Haralds konúngs, ok ferr allt á sama leið. Sveinn fær nú sex skip af konúngi, enn Pálnatóki fær honum önnur sex.Sveinn fær nú sex skip af konúngi, enn Pálnatóki fær honum avnnur sex. Sveinn herjar enn á ríki föður síns, ok er nú hálfo ákafari, geingr nú aldri af þeim. Hann herjar bœði of Sjáland ok Halland; þeir drepa nú margan mann. Þessi tíðendi spyrjaz nú víða; bœndr fara á konúngs fund, ok segir honum til sinna vandræða, enn konúngr lætr enn líÖa hjá sér.bœndr fara á konúngs fund, ok segir honum til sinna vandræða, enn konúngr lætr enn líÖa hjá sèr. Um haustit fór Sveinn til Pálnatóka með öllu liði, ok er þar um vetrinn. Enn er várdagar koma, býr Sveinn lið sitt, gerir allt eptir því sem fóstri hans lagði rád á með honum.Enn er vârdagar koma, býr Sveinn lið sitt, gerir allt eptir því sem fóstri hans lagði rád á með honum. Hann ferr nú á konúngs fund, ok biðr hann fá sér tólf skip.Hann ferr nú á konúngs fund, ok biðr hann fá sèr tólf skip. Konúngr segir: þú ert maðr svá djarfr, at ek veit eigi þinn maka, er þú þorir at koma á minn fund, þar er þú ert bœði þjófr ok ránsmaðr, ok við þinni frændsemi geing ek aldri.Konúngr segir: þú ert maðr svâ djarfr, at ek veit eigi þinn maka, er þú þorir at koma á minn fund, þar er þú ert bœði þjófr ok ránsmaðr, ok við þinni frændsemi geing ek aldri. Sveinn segir: at vísu em ek þinn son, ok sönn er okkar frændsemi;Sveinn segir: at vísu em ek þinn son, ok savnn er ockar frændsemi; enn þó skal ek þér eigi þyrma;enn þó skal ek þèr eigi þyrma; þvíat nú þegar skolu við berjaz, ef þú fær mér eigi slíkt, er ek vil, ok skaltu nú hvergi undan hokra.þvíat nú þegar skolu við berjaz, ef þú fær mèr eigi slíkt, er ek vil, ok skaltu nú hvergi undan hokra. Konúngr segir: vandræðamaðr ertu, ok þannig er þitt lyndi, sem þú munir vera eigi smára manna nökkurra, ok muntu hafa verða þat er þú kallar, far síðan á braut ok kom aldri aptr!Konúngr segir: vandræðamaðr ertu, ok þannig er þitt lyndi, sem þú munir vera eigi smára manna nöckurra, ok muntu hafa verða þat er þú kallar, far síðan á braut ok kom aldri aptr! Nú ferr Sveinn á fund Pálnatóka með þrjátýgi skipa; hann tók nú vel við honum, ok þikki mér þú vel hafa þat er ek legg til með þér;hann tók nú vel við honum, ok þicki mèr þú vel hafa þat er ek legg til með þèr; nú skaltu herja því mest á Danmörk í sumar, sem nú hefir þú mestan aflann; enn nú mun konúngr eigi þola þér leingr, enn þú flý eigi, þó lið sé gjört til þín, þvíat ek mun koma at veita þér.enn nú mun konúngr eigi þola þèr leingr, enn þú flý eigi, þó lið sè gjört til þín, þvíat ek mun koma at veita þèr. Enn ek ætla til Bretlandz í sumar til Stefnis jarls mágs míns með þessi níu skip. Nú skilja þeir ok fara báðir senn or landi. Sveinn herjar nú á Danmörk nótt með degi, drepr menn, enn rænir fé öllu, ok brennir héröð.Sveinn herjar nú á Danmörk nótt með degi, drepr menn, enn rænir fè öllu, ok brennir hèröð. Landsmenn flýja nú undan illa leiknir ok segja konúngi. Honum þikkir nú eigi vera mega svá búit.Honum þickir nú eigi vera mega svâ búit. Konúngr lætr nú búa fimmtýgi skipa, oc fylgir sjálfr, leita nú Sveins; ok um haustið finnaz þeir við Borgundarhólm; þat var svá síð, at eigi þótti mega til bardaga leggja;þat var svâ síð, at eigi þótti mega til bardaga leggja; enn um morguninn þegar vígljóst var leggja þeir saman skip sín, ok berjaz þann dag allann til kveldz, ok voru þá hroðin tíu skip af Haraldi konúngi, enn tólf af Sveini.enn um morguninn þegar vígljóst var leggja þeir saman skip sín, ok berjaz þann dag allann til qveldz, ok voru þá hroðin tíu skip af Haraldi konúngi, enn tólf af Sveini. Sveinn leggr nú skip sín inn í vágsbotninn um kveldit, enn konúngr leggr sínum skipum um þveran váginn, ok verpa Svein þar inni.Sveinn leggr nú skip sín inn í vâgsbotninn um kveldit, enn konúngr leggr sínum skipum um þveran vâginn, ok verpa Svein þar inni. Þetta sama kveld kemr Pálnatóki þar við land, hann hefir fjögur skip ok tuttugu; hann leggr öðrum megin undir nesit ok tjaldar þar.hann leggr avðrum megin undir nesit ok tjaldar þar. Eptir þat geingr Pálnatóki á land einn saman, hann hafði með sér boga og örvamæli.Eptir þat geingr Pálnatóki á land einn saman, hann hafði með sèr boga og avrvamæli. Þenna sama aptan geingr Haraldr konúngr á land upp við tólfta mann; þeir fara í skóg, ok gera sér bakeld, þá var myrkt af nótt.þeir fara í skóg, ok gera sèr bakeld, þá var myrkt af nótt. Konúngr afklæðiz ok bakaz. Pálnatóki sér eldinn í skóginn;Pálnatóki sèr eldinn í skóginn; ferr hann þar í svig við, þekkir mennina, leggr nú ör á streing, ok skýtr í geguum Harald konúng, fell hann þegar dauðr niðr.ferr hann þar í svig við, þeckir mennina, leggr nú avr á streing, ok skýtr í geguum Harald konúng, fèll hann þegar dauðr niðr. Pálnatóki snýr þegar aptr til liðs síns, enn förunautar Haralds konúngs styrma yfir honum; þeir mælto með sér, hverso með skyldi fara.þeir mælto með sèr, hverso með skyldi fara. Fjölnir mælti: þat er mitt ráð, at vér hafim eina sögn allir, at Haraldr konúngr hafi skotinn verit í bardaga, því at þat má sízt várri vangeymslu kenna;Fjölnir mælti: þat er mitt ráð, at vèr hafim eina sögn allir, at Haraldr konúngr hafi skotinn verit í bardaga, því at þat má sízt vârri vangeymslu kenna; ok nú binda þeir þetta fastmælum. Fjölnir tekr örina ok varðveitir, var hon auðkend, því at hon var gulli reyrð.Fjölnir tekr avrina ok varðveitir, var hon auðkend, því at hon var gulli reyrð. Pálnatóki kallar með sér tuttugu menn, kvez vildo finna Svein, fara nú yfir þvert nesit, ok gera ráð sín.Pálnatóki kallar með sèr tuttugu menn, qvez vildo finna Svein, fara nú yfir þvert nesit, ok gera ráð sín. Segir Sveinn, at hann vill at Pálnatóki geri ráð fyrir þeim. Pálnatóki segir aungum manni lífflát konúngs; han mælti: eigi skolum vér seint til ráða taka: vér skolum gánga á skip með yðr, enn síðan skolum vér leysa skip vár öll, ok veita atróðr flota konúngs, er mér leitt, at konúngr kvíi oss hér ok drepi.han mælti: eigi skolum vèr seint til ráða taka: vèr skolum gánga á skip með yðr, enn síðan skolum vèr leysa skip vâr avll, ok veita atróðr flota konúngs, er mèr leitt, at konúngr kvíi oss hèr ok drepi. Nú er svá gert;Nú er svâ gert; veita þeir nú atróðr flotanum; þar fóruz þrjár snekkjur af liði konúngs, ok komuz þeir einir menn af, er syndir voru;þar fóruz þrjár sneckjur af liði konúngs, ok komuz þeir einir menn af, er syndir voru; enn þeir Pálnatóki ok Sveinn reru út í þat hlið öllum skipum, ok svá til liðs þess, er Pálnatóki hafði þángat haft.enn þeir Pálnatóki ok Sveinn reru út í þat hlið öllum skipum, ok svâ til liðs þess, er Pálnatóki hafði þángat haft. Um morguninn leggja þeir at konúngs mönnum, ok spyrja þau tíðendi, at konúngr hefir látiz. Þá mælti Pálnatóki: þá eru tveir kostir, at berjaz við oss, eða taka Svein til konúngs; þeir vilja nú heldr taka við Sveini. Síðan fóru þeir báðir ok kveðja þíngs;Síðan fóru þeir báðir ok qveðja þíngs; var þá Sveinn til konúngs tekinn yfir alla Danmörk. Nú er Sveinn er konúngr orðinn, þikkir honum skyldt at erfa feðr sinn, ok býðr Pálnatóka, enn hann kvez eigi mega fyrir þær vetrnætr;Nú er Sveinn er konúngr orðinn, þickir honum skyldt at erfa feðr sinn, ok býðr Pálnatóka, enn hann qvez eigi mega fyrir þær vetrnætr; því at mér er sagt, at Stefnir mágr minn sé dauðr, enn ek á þar ríki allt.því at mèr er sagt, at Stefnir mágr minn sè dauðr, enn ek á þar ríki allt. Nú eyðiz erfi þat haust; enn Pálnatóki fór or landi, enn hann setr Áka son sinn eptir á Fjóni, ok bað honum virkta af Sveini konúngi. Konúngr hét því, ok svá gerði hann.Konúngr hèt því, ok svâ gerði hann.
Pálnatóki ferr nú til Bretlandz, og tekr nú þar við ríki, ok liðu af þau misseri. Um sumarit eptir sendi Sveinn konúngr menn til Pálnatóka, at bjóða honum til erfis, enn Pálnatóki kvez enn eigi fara mega, ok eyðiz erfi þau misseri;Um sumarit eptir sendi Sveinn konúngr menn til Pálnatóka, at bjóða honum til erfis, enn Pálnatóki qvez enn eigi fara mega, ok eyðiz erfi þau misseri; ok nú er sumrar, lætr Sveinn konúngr efna til erfisgerðar, sendir enn menn til Pálnatóka, biðr nú hann koma til erfisgerðar, ok segir nú á reiði sína, ef han ferr nú eigi. Pálnatóki segir sendimönnum, at han mun nú koma, ok konúngr láti búa veizluna. Konúngr lætr nú búa erfit, ok býðr til fjölða mannz; ok þá er allt var tilbúit ok boðsmenn komnir, líðr á daginn, ok kemr eigi Pálnatóki, ok gánga menn til drykkju.ok þá er allt var tilbúit ok boðsmenn komnir, líðr á daginn, ok kemr eigi Pálnatóki, ok gánga menn til dryckju. Konúngr lét liggja rúm Pálnatóka í öndugi á inn óæðra bekk ok hans manna utar frá, síðan taka þeir oc drekka.Konúngr lèt liggja rúm Pálnatóka í avndugi á inn óæðra beck ok hans manna utar frá, síðan taka þeir oc drecka. Nú er at segja frá þeim Pálnatóka ok Birni hinum brezka, þeir hafa þrjú skip oc hundrað manna, ok hálft hvárt Danir eða Bretar.Nú er at segja frá þeim Pálnatóka ok Birni hinum brezka, þeir hafa þrjú skip oc hundrað manna, ok hálft hvârt Danir eða Bretar. Þeir koma þetta hit sama kveld fyrir konúngs bœinn; þá var veðr allgott. Þeir snúa skipum sínum, ok bera upp skutfestar, ok leggja árar í háreiðar. Þeir gánga nú til konúngs bœjar með öllu liðinu.Þeir gánga nú til konúngs bœjar með avllu liðinu. Pálnatóki geingr nú í höllina, ok allir þeir, ok fyrir konúnginn, ok heilsar konúngi. Konúngr tók vel máli hans, ok vísar hönum til sætis, ok öllum þeim, taka nú at drekka.Konúngr tók vel máli hans, ok vísar hönum til sætis, ok öllum þeim, taka nú at drecka. Fjölnir hneigðiz at konúngi, ok talaði við hann hljótt um hríð; konúngr brá lit við, ok gerði rauðan sem blóð.