Sighvatr gerði bú at Stað á Snæfells-nesi; var hann mikilsháttar maðr; var með þeim Gizuri ok Sighvati alldri fullr trúnaðr. Brauzk þat í milli, at Gizuri þótti Sighvatr eiga at rekask eptir Þorvarði, en Sighvati þótti Gizur aldri vilja veita sér. Sat Sighvatr nú heima at Stað, ok urðu með þeim Hrafni margar greinir.
Þá kom á Kolbeins-staði sá maðr er Sveinn hét, ok lézk vera sendr af Gizuri með bréfum. Sendi Gizurr orð Narfa presti, mági sínum, at fœra bréfin Sighvati; "Var ek," segir hann, "eigi sendr lengra." Fór hann þar með Ingigerði Ásbjarnar dóttur, er Ketill Ketilsson hafði barnat. Tóku þau Valgerðr, systir hans, við honum ok Narfi prestr; en sendi bréf til Staðar. Var þar á, at Sighvatr skyldi koma við fimmtánda menn í Reykjaholt til móts við Gizur. Sighvatr fór eigi, enda kom Gizurr eigi. Hrafn kom með þrjá tigi manna. Hafði hann reyndar sent bréf þetta með Saura-Sveini. En er Sighvatr varð þessa varr, heitaðisk hann at ræna Narfa prest, en þó fórsk þat fyrir.
Vigfúss Gunnsteinsson sat at Sauðafelli, ok hǫfðu þeir Sighvatr þá sæzk á sín mál; ok skyldi þar heita létti-vinátta. Milli þeirra Þorvarðs ok Vigfúss hǫfðu farit vináttu-mál. Þeir fundusk at Keldum, ok var Vigfúss lengi með Þorvarði um vetrinn.
En er Vigfúss kom heim, fann hann Sturlu mág sinn, ok bað at Sturla skyldi draga saman sætt með þeim Þorvarði ok Sighvati. Bar Vigfúss þá fram orðsending Þorvarðs ok sættar-boð, ok flutti þat með mikilli kunnáttu. Sturla fýsti sætta, ok kvazk þykkja ósýn leiðrétting um hefndir eptir Þorgils þótt svá búit stœði. Talði Sturla þat upp, at Sighvatr hefði beðit Gizur ok Hrafn liðs, ok vildi hvárrgi veita honum til atfara. Var þá fundr ákveðinn suðr í Viðey annan dag viku í Efstu viku á Langa-fǫstu, ef eigi meinaði forfǫll. Sendi Vigfúss þá menn til Þorvarðs at segja honum svá búit.
En er Sighvatr reið heiman, fór hann með leynd, svá at hvárki vissi þat Gizurr né Hrafn. Hann reið í Reykjaholt. Var þar Hallvarðr gullskór; hann hafði komit út um sumarit með boðskap Hákonar konungs. Var hann þá virðr mikils. Gékk þá skattr yfir land, sem mǫrgum mǫnnum er kunnigt orðit. Ok ritum vér þar eigi fleira af; en þó eru þar mikil sǫgu-efni. Réðusk þeir Hallvarðr ok Egill til ferðar með Sighvati.
Ok er þeir kómu suðr til Hallbjarnar-varðna, kom þar í móti þeim Sturla ok Vigfúss. Reið Vigfúss, ok Egill, ok Hallvarðr, til Þingvallar. Sturla ok Sighvatr riðu suðr til Laugardals-skarða. Tók veðr at þykkna, ok gerði á drífu ok því næst fjúk; gerðisk þá fœrð íll. Lǫgðusk þá fyrir bæði menn ok hestar af óveðri. Þeir lágu úti um nóttina í Skǫrðunum, en veðr rauf upp í mót degi. Fóru þeir þá suðr af heiðinni, ok vóru Dróttins-daginn í Laugardal, en riðu Mánadag inn í Skálaholt.
Segja heima-menn, at biskup bannaði þeim allar heyja-gjafir; ok øngan beina vildi hann láta þeim vinna; þótti honum þeir draga flokka á staðinn. Gékk Sighvatr þá til biskups, ok kvaddi hann; en biskup svaraði lágt.
Sighvatr mælti: "Herra, látið gefa hestum várum hey ok mǫnnum várum mat."
Lítlu síðarr kómu þeir í Skálaholt, Þorsteinn Skeggjason ok Jón kárin; [ok] segja Þorvarð vera kominn til Iðu. Fóru þeir þar með griðum fyrir hann, ok tóku ǫnnur í móti af Sighvati. Var þá fundr stefndr í Laugar-ási. Biskup var beiddr at fara til fundarins. En hann vildi eigi, ok heimti at Sighvati fé þat er hann þóttisk átt hafa at Þorgilsi; kallaðisk goldit hafa fyrir hann fjóra tigi hundraða fyrir víg Valgarðs. "Vilda ek gjarna," segir biskup, "hafa gefit þat fé til þess, at Þorgils væri heill ok lífs, ok þó annat jafn-mikit; en nú vil ek hafa út hvert hundrað."
Sighvatr mælti: "Þá skuld mun ek gjalda, at sál Þorgils mætti fyrir þess fjár heldr sakir eigi hart hafa."
Fóru þeir Sighvatr til fundar; var þar mart talat í hljóði, en sumt opinberlega. Gékk þá sætt saman. Var þat þá handsǫlum bundit; skyldi þá þegar upp lúka. Skyldi dœma fyrir hǫnd Sighvats, Sturla, ok Hallvarðr, er verit hafði lǫgunautr ok vinr Þorgils, ok Egill Sǫlmundarson. En fyrir hǫnd Þorvarðs, Vigfúss Gunnsteinsson, Þorsteinn Skeggjason, Jón ór Ási.
Sagði Sturla upp gerðina, at þeir gerðu hálft annat hundrað hundraða fyrir víg Þorgils; skyldi niðr falla þrír tigir hundraða fyrir atfǫr við Þorvarð, ok rán ok spell-virki þau er gǫr hǫfðu verit á Grund. Var þat mælt, at hvárir skyldu gjalda sínum mǫnnum sem til ynnisk. Í sætt þeirra Hrafns, í Bjarnardal, hafði Þorgils hlotit at gjalda ǫrfum Finnbjarnar tuttugu hundruð, ok skyldi Þorvarðr þat gjalda; ok þá skyldi biskup taka skuld sína í staðinn af Þorvarði. Þorvarðr skyldi gjalda Sighvati sex tigi hundraða; skyldi vera þriðjungr í gulli ok brenndu silfri; annarr í gripum sæmiligum ok dugandi lǫndum; hinn þriði í þeim gripum er engi væri minna enn tíu aura verðr. Gripa-gjald, þat er á Sighvats hluta kom, skyldi Þorvarðr láta fara vestr til Staðar, ok skyldi Sighvatr láta virða.
En þeir allir er sannir urðu at áverkum við Þorgils eða viðr-gǫngu, skyldu útan fara, ok vera útan þrjá vetr, eða gjalda tíu hundruð fyrir hvern. Jón usti, er þeir kenndu víg Þorgils, skyldi útan fara, ok koma aldri út; en engir þeir er sannir urðu at áverkum við Þorgils, skyldu vera vistum í Vestfirðinga-fjórðungi meðan þeir Sighvatr ok Guðmundr væri uppi.
Þorvarðr var eigi ór landi gǫrr; en hann lýsti því, at hann ætlaði útan áðr þrír vetr væri liðnir. Fyrir víg Bergs vóru gǫrvir sex tigir hundraða, ok svá fyrir víg Ásbjarnar vóru gǫrvir sex tigir hundraða, ef aðildar-menn vildi því hlíta. Vígs-bœtr allar, þær sem dœmðar vóru fyrir víg Þorgils, greiddi Þorvarðr vel ok skǫrulega. Þakkar Þorvarðr þeim mǫnnum er í dómi hǫfðu setit, ok lézk frjáls þykkjask er hann var sáttr við þá brœðr; "Ok skal ek," segir hann, "þetta jafnan bœta við frændr hans ok tengða-menn." Hann gaf Sighvati silfr-ker gott, skarlats-kyrtil ok fingr-gull; Guðmundi silfr-belti.
Fór Þorvarðr austr yfir ár, en Sighvatr var um nóttina í Skálaholti. Um morguninn riðu menn í brott; en Sighvatr var eptir; hafði hann eigi lokit ørendum við biskup; segir hann honum þá hversu til var ætlat um skuld hans. Biskup kvað sér þat vel líka.
Sighvatr segir svá biskupi: "Ek em hest-lauss," segir hann, ok bað hann biskup ljá sér eða selja nǫkkurn hest, svá at hann væri færr þaðan. Biskup synjaði alls þverlega; þótti honum Sighvatr hafa mælt við sik áðr eigi svá sæmilega sem honum líkaði. Sighvatr keypti þá hest at Katli presti. Vóru þeir Sighvatr þar um daginn, ok átu þar náttverð þrír; lét biskup gefa þeim at drekka. Reið Sighvatr út til Heiðar um kveldit, ok varð fátt at kveðjum með þeim biskupi. En hann kom heim til Staðar Fǫstudaginn Langa.
Um sumarit eptir fóru þeir útan með Hallvarði gullskó, Sighvatr ok Sturla. Sighvatr kom á fund Hákonar konungs ok gerðisk hans maðr; fékk hann þar sœmð góða af konungi, ok gerðisk mikill maðr ok sterkr. Hann fór ór landi með Hákoni konungi vestr á Skotland. Fékk þar all-gótt orð sakir hreysti ok hvatleiks; hét Hákon konungr honum stór-sœmðum, áðr þeir skildi, ef þeir væri báðir heilir. Í þeirri ferð tók Hákon konungr sótt þá er hann leiddi héðan af heimi; þótti Sighvati þat ok mǫrgum manni ǫðrum óbœtilegr skaði.
Fór Sighvatr þá austr til Noregs með líki Hákonar konungs, ok sótti þá til Magnúss konungs sonar hans. Fékk Sighvatr þá svá mikla virðing, at engi af Íslenzkum mǫnnum fékk þá slíka. Sighvat angraði mjǫk missir Hákonar konungs svá at honum þótti engi sér í Noregi sam-jafn. Magnús konungr lofaði honum eigi út at fara. Unði hann þá eigi í Noregi, ok fór hann ór landi ok ætlaði út í Jórsala-heim. En er hann kom í Rauða-hafit, tók hann sótt, ok andaðisk sjau nóttum fyrir Michaelis-messu; ok þótti at honum mikill skaði.
Guðmundr Bǫðvarsson bjó á Stað sœmilegu búi; hann fékk Þrúðar Bjarnardóttur. Guðmundr fór utan þá er hann hafði búit at Stað mjǫk lengi; var þá Þrúðr húsfreyja hans ǫnduð. Guðmundr gerðisk hirðmaðr Magnúss konungs. En er hann hafði verit einn vetr í Noregi, tók hann sótt, ok andaðisk í Bjǫrgyn sjau nóttum fyrir Columba-messu.