Eptir um várit fór Þorgils búi sínu í Ás í Hegranes. Innti hann þá af hendi boð þat er hann hafði boðit Heinreki biskupi. Var þar veizla virðuleg ok gjafir stórar. Hann gaf biskupi stóðhross þrjú, ok þrjú hundruð vöru, ok fingr-gull, ok bók góða. Skeggja gaf hann ok góðar gjafir, ok mörgum öðrum. Skilðu þeir biskup þá vinir, ok héldu þat vel síðan. Biskup bjósk þá til útan-ferðar. Styrkði Þorgils hann at farar-efnum, ok öllum hlutum, ok fylgði hónum til skips; ok mæltusk þeir vel við at skilnaði. Fór biskup þá útan, ok andaðisk í Noregi. Aðra veizlu hafði Þorgils um haustið; bauð hann þá til sín flestum héraðs-bóndum inum beztum. Var þá veizla fjölmenn ok veitt með inni mestu rausn; vóru ok gjafir stórar at útlausnum; ok engi fór gjafa-laust í brott, sá er boðit hafði verit. Af þessi veizlu fékk Þorgils mikla virðing af bóndum. Buðu flestir bændr hónum þá heim; ok fór hann at veizlum um vetrinn um allt hérað, ok þá af bóndum inar sæmilegstu gjafir. Var nú í héraði gleði mikil; ok þóttusk bændr þá hafa nálega himin höndum tekit, er þeir hafa fengit slíkan höfðingja. Þótti þeim nú Kolbeinn aptr kominn ok endr-borinn, er þá langaði æ eptir.
Þenna vetr, er Þorgils var í Viðvík, reið hann vestr til Staðar til bús síns, ok skipaði þar fyrir ráðs-menn þá er vera skyldi framleiðis. Báðu margir menn hónum heim vestr þar, ok tók hverr við hónum eptir föngum inum beztum. Þá bauð hónum Sturla heim, frændi hans, í Hítardal; var þar veizla in virðulegsta; var þar mart manna með Þorgilsi; var [í] fylgð hans Einarr bóndi Halldórsson, Gunnlaugr Hallfríðarson. Gaf Sturla gjafir góðar Þorgilsi frænda sínum, ok skilðu þeir með kærleikum miklum. Fór Þorgils þá heim norðr, ok hafði hann aflat sér vini marga ok mikla sæmð.
Eptir um várit færði Sturla bú sítt í Svigna-skarð, ok færði bæinn upp á hamrana, hafði hann þat af héraði sem hann fékk. Tóku nú at ganga í með þeim Hrafni margar greinir; þrútnaði þá með þeim þar til er þeir Hrafn ok Ásgrímr riðu vestr á Staðarhól at þeim Sturlu. Hann hafði riðit heiman um kveldit, ok fylgðar-menn hans með hónum, ok lágu þar í hlíðinni upp frá Bjarnarstöðum, þvíat ófriðlegt var sagt af Hrafni. En um morguninn snemma vildu fylgðar-menn hans heim ríða; en Sturla lét ráðlegra at þeir biði miðs-morgins; "Ok ef yðr sýnisk einsætt þá heim at ríða, þá mun ek eigi letja yðr; en ekki vita þá draumar þeir er mik hafa dreymt í nótt ef þér erut þá jafn-fúsir." En um miðs-morgins-skeið, þá sjá þeir menn mjök marga ríða ofan frá Þverfelli um eyrarnar. Hleypti þá hverr yfir annan fram; en sólin skein á vápnin. Var þar Hrafn ok Ásgrímr. Léttu eigi fyrr en þeir kómu á Staðarhól. Höfðu þeir hleypi-flokk þvílíkan sem sjá mátti. Þeir Sturla sjá atreiðina. Þá mælti Sturla: "Eru þér nú jafn-fúsir heim at ríða sem í morgin?" Einginn játti því. Lét Sturla þá taka hesta sína, ok ríða síðan upp á fjallit. En þeir Hrafn ok Ásgrímr gengu inn á Staðarhóli, ok drap Ásgrímr þar í durunum Helga keis. Dvölðusk þeir þar skamma hríð, þegar þeir vissu at Sturla var eigi heima. Riðu þeir þá suðr aptr yfir heiði. Sturla kom heim lítlu síðarr. Eptir um sumarit fóru menn í milli þeirra, ok leituðu um sættir; ok var fundr áttr hjá Glerá. Sturla reið því eigi lengra, at hann trúði þeim eigi til fullz. Fóru þá menn í millum þeirra, ok leituðu um sættir; ok fór því firr sem lengr var um talat. Ok er þrotin var ván sætta, létu þeir Hrafn taka hesta sína, ok ætluðu at ríða at Sturlu. Sá þeir Sturla þá reiðina, ok tóku hesta sína, ok riðu undan upp til Krosshóla, ok riðu þar á fjall upp. Þeir Hrafn hleyptu þá eptir ákaflega. Drógu þeir þeim svá nær, at þeir unnu þá á Sturlu-mönnum þeim sem síðast riðu. Þá vá Ófeigr Ísungr Einar Jónsson; vóru þeir þá komnir mið-leiðis. Veðr var heið-bjart; en í því slær yfir þoku svá myrkri, at eingi þeirra sá annan. Skilði þar með þeim Hrafni. Riðu þeir Hrafn þá aptr; en Sturla dró undan. Ok var nú lokit um sættir með þeim Hrafni ok Ásgrími ok Sturlu.
Þat sumar er Þorgils bjó í Ási, kom til Íslandz Ívarr Arnljótarson. Segir hann at Hákon konungr hefði spurt dráp Eyjólfs Þorsteinssonar. Fór Ívarr með konungs-boðskap. Hafði hann út konungs-bréf til Þorgils; var þat þar á, at hann hefði skipat Þorgilsi Eyjafjörð til fyrir-vistar, ok allar sveitir norðr þaðan til fjórðunga-mótz; þvíat Þórðr Sighvatzson var þá andaðr. Gengu þá allir bændr undir Þorgils, ok játtu hónum til yfir-mannz. Eptir andlát Þórðar kallaði Steinvör Sighvatz-dóttir sér hérað í Eyjafirði ok landit á Grund, ok aðrar eignir þær er Þórðr hafði átt; þvíat Þórðr átti engi börn skilgetin, en Steinvör var skilgetin systir hans. Þetta haust kom heim í Ás Guðrún Gunnars-dóttir; tók Þorgils hana frillu-taki; áttu þau dóttur er Steinunn hét. Görðisk þá Íllugi bróðir hennar heima-maðr Þorgils.
Þenna vetr fór Þorgils vestr á Snæfellznes til Staðar til bús síns; vóru þeir saman á þriðja tigi manna. Fórsk þeim vel ok fengu færðir góðar. En er þeir riðu ofan eptir Haukadal, var á þey-viðri; ok er þeir riðu á Haukadals-á, hljóp áin ofan svá ákaflega, at þá rak af baki er á ánni vóru. Druknaði þar Sveinn Ívarsson; hann var fylgðar-maðr. En þeim lagði öllum næst, Þorgilsi, Bergi ok Ásbirni. Þetta var Vincentius-messu-dag. Þótti mönnum þetta kyn mikil, þvíat vötn öll vóru lítil, bæði áðr ok síðan. Þorgils lét flytja lík Sveins til kirkju til Vatz-horns suðr, ok gaf með líkinu kú til kirkjunnar. Reið Þorgils þá suðr til Staðar til bús síns, ok dvaldisk þar nökkura hríð. Reið hann síðan heim norðr, ok varð eigi fleira til tíðenda í þessi ferð. Sat hann þá um kyrt í friði góðum.