Bókastaðir

Þat er nú þessu næst at segja, at Heinrekr biskup fór heiman norðr í sýslu sína um haust. Í þenna tíma kom austan ór Fjörðum Þorvarðr Þórarinsson ok með hónum Finnbjörn Helgason. Þorvarðr sendi orð Þorgilsi at þeir skyldi finnask í Svarfaðardal. Fór Þorvarðr þingum um alla sveit, ok leitaði sér viðtöku; ok fékk eigi. Reið Þorgils norðr Heljardals-heiði; fundusk þeir á Grund í Svarfaðardal. Töluðu þeir um vandræði sín, ok áfelli þat er biskup lagði á þá Þorgils, ok nökkut á þá alla. Réðu þeir þat með sér at ríða inn í hérað til mótz við biskup, er hann ferr norðan ór sýslu sinni, ok beiðask af hónum sætta. Var Þorvarðr þá inn blíðasti, ok fór þá með þeim frændum vingjarnlega. Sagði Þorvarðr Þorgilsi um hvat hann ætti at vera; ok héraðs-bændr þóttu hónum vera tvídrægir, en biskup fjándskapar-fullr við sik. Finnbjörn bóndi var mjök krankr af sári því er hann hafði fengit um sumarit á Þverár-fundi; var hann hress á fótum, en mjök háss í máli. Þeir riðu nú inn til Eyjafjarðar. Þá gisti hann á Möðruvöllum; ætluðu þeir Þorgils ok Þorvarðr þangat til fundar við hann. En er biskup vissi þat, reið hann í brott þegar ok ofan til Munka-Þverár, ok gékk þar í kirkju, ok lét læsa kirkjunni. En er Þorgils ok Þorvarðr spurðu þat, riðu þeir til Þverár við þrjá tigi manna. En er ábóti fann þá, fagnaði hann þeim vel; ok segir þeim, at biskup vildi at þeir riði á brott; ok vildi eigi við þá mæla. Ábóti bauð þeim Þorgilsi þar greiða þann er þeir þyrfti, ok hesta-skipti, hvárt sem biskupi líkaði betr eða verr. Þorgils ok Þorvarðr buðu ábóta, at hann skyldi ganga á milli ok koma á með þeim stefnu-lagi til umtals mála sinna. Hétu þeir biskupi griðum ok hans mönnum, hversu sem félli með þeim; en kölluðusk eigi mundu brott ríða fyrr en þeir næði fundi biskups; "Ella skal hann kost eiga at vera í kirkjunni meðan hónum þykkir gótt." Fór ábóti þá í millum, ok Hallr af Möðruvöllum; ok stóð þar fjarri um tilmæli allra sætta; ok varð þat at lyktum at biskup gékk ór kirkju fyrir bæn ábóta. Var þá gengit í Ábóta-stofu. Þar var við ræðu þeirra ábóti ok Þórarinn [prestr] kaggi. En er Þorvarðr ok Þorgils ok þeirra menn gengu í stofuna, kvöddu þeir biskup; en hann svaraði öngu. Settusk þeir þá niðr, ok hóf Þorvarðr þá mál sítt á þessa leið: "Herra, þat er örendi várt hingat, at allt þat er vér höfum brotið við heilaga kirkju ok raskat guðs rétti, viljum vér bjóðum á yðvarn dóm, ek ok Þorgils, frændi mínn, ok Finnbjörn; vilju vér hafa þar í mót af yðr lausn ok löglega sætt. En þær sakir sem görzk hafa millum vár ok annarra leikmanna, skiljum vér undan yðar dómi; ok um allar héraðs-ísetur vilju vér eigi yðru ráði hlíta; þvíat oss þykkir sem þér munit þar öngar sakir á eiga. Er þessi mínn vili ok Þorgils. En ef þér, herra, þykkisk eiga at skripta oss, þá vitu vér, at þér eigut at leysa oss af sökum þeim sem hér hafa görzk í sumar; vilju vér undir þat blíðlega ganga. Er þá mítt boð allt at sinni." "Þat er ok mítt boð, herra," segir Þorgils. "En hver-vetna vil ek til sveigja yðvars samþykkis, sakir fyrri vináttu, þat er ek þykkjumk eigi sjálfan mik minnka til; en héraðmun ek eigi upp gefa. En mjök undrar mik þat, hví þér hafit svá skjótt fengit mikit skap-skipti síðan vit vórum inir kærustu vinir. Veit ek mik vandlega vera saklausan við yðr, bæði í orði ok verki, at mínni skynsemi; ok hart þykki mér þat, er þér heitið bóndum afar-kostum, ef þeir gefa mér mat eðr mínum mönnum, eðr skipta um hesta við mik; þá má þat vera af stundu at yðr eðr vinum yðrum þykki þat lítlu betr ráðit; ok meiri ván, at þá kenni fleiri kulða af en ek einn ok mínir menn." Biskup varð þá reiðr mjök, ok mælti mörg ópægileg orð við Þorgils, þau er eigi hæfir at rita. Hann mælti, at Þorgilsi ok hans mönnum mundi þat ekki heimilt er bændr gæfi hónum; "Ok eigi skal yðr heimöl jörð at ganga á, eigi himininn at horfa á, ok öngan hlut heimilan, nema helvíti." Þorgils þagði, ok svaraði öngu. Biskup kærði sakir á Finnbjörn. En Finnbjörn svarar því af sínni hendi: "Herra," segir hann, "þessi orð, sem þér hafit hér talat í dag við Þorgils lögu-naut mínn, munu sýnask vitrum mönnum óskynsamlega töluð, þótt inn heimskasti maðr talaði svá, ok inn illgjarnasti, mundi hann þykkja nær dauða fyrir verðr. En ek em nú heldr háss at svara yðr í dag; mætti guð gefa þat, at ek væra á öðrum fundi miklu snjall-mæltari. Er þat nú ljóst fyrir allra manna augum, at þá gull-hálsana, sem hér hafa geisat yfir sveitir með ránum ok refsingum, hafit þér látið þá standa hjá yðr hjá altari í heilagri kirkju, ok lagt á þá alla virkt. Ok er þat lygi-laust. Ok þeir hafa marga menn brennt inni ok marga menn saklausa fátækja inni kæft í reyk. Um sum íll-virki þeirra er þat sumum mönnum eigi tvímælis-laust, hvárt þér munið þurt hafa um setið allar vitundir. En þat vitu allir, at brennu-vargar eru rækastir görvir í guðs lögum ok manna." Spratt biskup þá upp, ok kvað djöful mæla fyrir munn hónum. "Þú segir," sagði biskup, "hvat þeir hafa at hafzk, ok um brennuna; en þar yfir þegir þú hvat þeim var áðr til gört í manndrápum ok öðrum svívirðingum." Margir lögðu þar gótt til; ok vann þat ekki. En Þorgils mælti, þá er biskup gékk í brott, svá at hann heyrði: "Eigi mun ek leggja hendr á yðr, herra, ok eigi ræna staðinn á Hólum; en svá munut þér til mega ætla, at ek muna lítils virða yðvarn vilja í héraði, ef þér virðit mínn vilja einskis." Gékk biskup þá í brott ok allir þeir.

Gengu þeir Þorgils þá til hesta sínna; en Þorvarðr gékk til biskups, ok talaði við hann. Sagði Þorvarðr síðan, at hann hefði beitt biskup lausnar; en biskup vísaði hónum til umboðs-manna í Austfjörðum, ok lofaði hónum lausn ok öllum hans mönnum, ef hann riði af héraði, ok veitti Þorgilsi öngan styrk. Riðu þeir Þorvarðr þá í brott, ok skildusk yfir á Espihóli. Reið Þorgils þá til Skagafjarðar, ok heim í Viðvík. Þeir Þorvarðr ok biskup höfðu þegar fundizk, ok samðisk þá vel með þeim Finnbirni. Reið Þorvarðr þá norðr til Fnjóska-dals. En er þeir kómu á Drafla-staði, þyngði Finnbirni svá, at hann var eigi færr. Lagðisk hann þar eptir; en Þorvarðr reið austr í Fjörðu. Þá kom til Finnbjarnar Óláfr prestr Kráksson, ok leysti hann umboðs-maðr ok oleaði hann. Ok andaðisk hann af Michaelis-messu af sári því er hann hafði fengit á Þverár-fundi; ok þótti Þorgilsi at hónum mikill skaði, er hann spurði, ok mörgum öðrum. Til Þorgils kómu um haustið mjök margir menn ór héraði. Einn af þeim var Böðvarr Klængsson frá Bjarnar-gili ór Fljótum, er síðan var allra manna knástr. Fékk hann síðan sæmð mikla ok fé gótt, ok görðisk fylgðar-maðr Þorgils síðan. Sá maðr kom vestan ór Víðidal er hét Guðmundr Galtnesingr, ungr maðr ok vasklegr. Þorgils hafði menn á njósnum vestr til Vatzdals, þvíat á öngri stundu þótti örvænt vera at þeir Hrafn ok Ásgrímr mundi koma vestan með ófriði. Þorgils sat þá lengstum heima í Viðvík, þess í milli er hann fór yfir héraðat örendum sínum. Var með þeim Þorgilsi ok biskupi slíkt eðr meiri fjándskapr en áðr þeir höfðu fundizk í Eyjafirði.

Skeggi hét maðr, hann var messu-djákn at vígslu; hann var ráða-maðr at Hólum; hann átti bú at Kálfs-stöðum, vellauðigr at fé; ok hafði gnótt í búi. En er sauða var kvatt, vildi hann öngan sauð gefa, ok ekki tillæti Þorgilsi göra. Þat var um haustið at Þorgils sendi upp þangat Ingimund bróður sínn, ok með hónum Fljóta-Böðvar Klængsson, ok Snorra gemsung; vóru þeir saman fimm eðr fjórir; skyldu þeir fala fé til slátrs at Skeggja, eðr beiða hann nökkurra tillaga. En ef þeir fengi þat eigi, þá bannaði Þorgils þeim eigi at göra þar nökkurar óspektir; en bauð þeim þat eigi. Fóru þeir nú upp þangat, sem fyrr var sagt. Skeggi vildi hvárki gefa né selja, ok eigi gefa þeim mat. Þar var mart manna fyrir, bæði konur ok karlar. Sló þar í orða-hnippingar. Lét Ingimundr þá hlaupa til, ok höggva ofan krof nokkur. Urðu þá áhöld með mönnum; var þar liðs-munr með þeim; vóru heima-menn fleiri. Varð Snorri undir hafðr um hríð, ok svá Ingimundr. Varaði Skeggi menn við því mjök at göra Ingimundi mein. Böðvari þótti þar ok lítið gört af sér. En er Ingimundr komsk á fætr, laust hann húskarl Skeggja með buklara. Var þar þæfa mjök löng. Skilðu þeir við þat, at þeir Ingimundr höfðu þaðan öngan hlut, ok fóru heim við svá búit. Lét Þorgils ílla yfir þeirra ferð; "Hafi þér," segir hann, "farit auvirðilega ok lítilmannlega." Var kyrt um hríð.

Þat var einn dag á öndurðum vetri, at Þorgils var heima í Viðvík; þá var veðr gótt, ok görðisk á norrænt. Ok er dró at sólar-falli var Þórðr Hitnesingr staddr suðr á vellinum ok nökkurir menn með hónum. Þeir sá ríða tvá menn all-mikit, ok þegar á túngarðinn þar sem þeir kómu at. En er Þórðr fann þá, kenndi hann þar Guðmund galtnesing, ok með hónum annarr maðr Víðdælskr. Þórðr spurði tíðenda, eðr fyrir hví hann færi svá ákaft. Guðmundr kvazk engi tíðendi segja; "En þat er sagt, at Hrafn ok Ásgrímr væri komnir vestan ór Fjörðum með hálft fjórða hundraðr manna í Dali, ok ætlaði fyrst at ríða til Hitardals at Sturlu, ok síðan norðr at Þorgilsi; ok þeirra ván þar til er þeir koma." Fóru þeir þá heim allir saman. Spurði Þorgils Þórð at tíðendum, hver Guðmundr segði. Þórðr svarar, ok segir, at Hrafn ok Ásgrímr sé komnir vestan ór Fjörðum með fjölmenni. Þóttisk hann þat sannlega vita. "Er þat líkast," segir hann, "at Sturla, frændi þínn, sé annat-hvárt drepinn eðr höndum tekinn; mun hónum þykkja þín liðveizla heldr fjarri sér." Þorgils mælti: "Má vera at betra sé en þú segir; svellr njósnar-mönnum opt í munni sér mjök." Rézk Þorgils þá um við fylgðar-menn sína hvert ráð upp skyldi taka. Var þat þá til ráðs tekit at samna mönnum. Þórðr fór í Fljót út, Ásbjörn um Sæmundar-hlíð, Þorgils um Blöndu-hlíð; en allr flokkr skyldi koma upp í Krossa-nes um daginn eptir. Er þar af sagt, at um kveldit eptir kómu saman fjogur hundruð manna í Krossa-nes. En um kveldit, er menn bjoggusk til svefns, var Þorgilsi sagt, at komnir væri úti menn nökkurir þeir er eigi vóru þar héraðs-menn, ok eigi vóru kenndir. Hann bað Þórð út ganga, ok spyrja tíðenda. Þórðr gékk út, ok kenndi þá menn skjótt; var þar kominn Guðmundr prestr Óláfsson, ok Eyjólfr Þorgilsson, ok þeir nökkurir saman. Leiddi Þórðr þá inn, ok tók Þorgils vel við þeim ok blíðlega. Segir Guðmundr örendi sítt, at hann var sendr af þeim Hrafni ok Sturlu, "Til þín, Þorgils. Hefir Hrafn riðit suðr til Hitardals, ok hafði Sturla komit til mótz við hann. Höfðu þeir sætzk, ok skyldu nefna menn jafnmarga til görðar um öll mál sín. Skyldu hvárir-tveggju halda héruðum sínum ok ríkjum útanferða-laust; skyldi Þorgils kjósa hvárt hann vildi vera undir þessi sætt eðr eigi. En ef hann vildi sættask, þá fór Guðmundr með griðum; ok vildi Hrafn at þeir fyndisk ok handsalaði sjálfir sætt sína. Þykkir mér ván," segir Guðmundr, "ef þú vilt eigi sættask, at Hrafn ríði norðr á sveitir með þat lið er hann fær; ok man þat vera margs mannz mein." Lagði Guðmundr allan hug á, at koma sættum saman með þeim Hrafni ok Þorgilsi. Játti hann því þá at ríða vestr; en skildi þat til, at þeir mundu láta rakna vápn ok hesta, er menn höfðu tekit á Þverár-eyrum. Tók Þorgils þá þegar grið af Guðmundi; en seldi hónum grið at móti, þau er hann skyldi selja Hrafni; ok fundr vera Allra-heilagra-messu-dag at Hóla-vaði í Vatzdal. Reið Þorgils þá norðr með flokkinn allan, en Guðmundr reið vestr fyrir í móti þeim Hrafni at hnekkja flokkum. Fann hann Hrafn í Miðfirði; sagði hann hónum viðtal þeirra Þorgils, ok þat at fundr var stefndr Allra-Heilagra-messu-dag við Vatzdals-á. Hrafn var inn tregasti at bregða flokkinum, en þó réð Guðmundr

Því.

Reið Hrafn þá norðr með nökkura sveit manna ok þeir Ásgrímr. Þorgils kom norðan Allra-Heilagra-messu. Reið hann með flokkinum um hálsa; þaðan mátti sjá öll tíðendi til Hóla-vaðs; var þá flokkrinn all-tregr eptir at dveljask. Mæltu þá margir, at eigi þyrfti at reka sparmæli við Hrafn, ef færi gæfi á. Þorgils vildi þat eigi. Bað þá hafa menn á njósnar-bergi, ef eigi væri trútt, ok þyrfti hann manna við; ok verða þá sem bezt [ir] fanga-ráðs. Reið Þorgils þá ofan til árinnar við fimtánda mann, ok yfir ána. Kom Guðmundr þá til mótz við hann, ok segir, at Hrafn hefði verit um nóttina á Breiðabólstað, ok væri þangat ván; en mundi þykkja heldr mann-mart á hálsunum. Þeir biðu þar um hríð, ok kom Hrafn eigi; ok þótti þá eigi víst at hann kæmi. En þá er minnst varði, reið Hrafn þar at hónum með fimtánda mann; var þat lið it víglegsta. Stigu þeir Hrafn þá af baki; en þeir Þorgils spruttu upp; gengu þá hvárir í mót öðrum, ok snöru fram spjótum. Guðmundr prestr gékk í millum, ok þeir menn er með hónum vóru; tók hann þá at inna sátt þeirra sem gör var í Hítardal, ok hvat milli þeirra hafði farit; vóru þar margar áminningar um tíðendi þau sem orðit höfðu manna á millum. En þat varð at lyktum, at þeir sættusk at því sem Guðmundr hafði flutt á millum þeirra. Var þá dagr mjök á liðinn; ok var mönnum mál at ríða til gistingar. Reið Þorgils á Breiðabólstað um kveldit, en Hrafn til Hóla. Um morguninn kómu þeir Hrafn á Breiðabólstað; var þá með þeim Hrafni ok Þorgilsi glenzan ok gleði. Vóru þá borin fram vápn, ok hestar fram leiddir. Var þat mælt, at Þorgilsi þætti þar bezt fram fara greizlur, ok borit allt bezt til stanga, þat er rænt hafði verit, ok hans fylgðar-mönnum. Skilðu þeir þá skipulega. Reið Þorgils þá norðr til Skagafjarðar. Átt höfðu þeir Þorgils ok Hrafn fund um haustið í Hrútafirði, ok varð þá eigi af sættum, þvíat hvárrgi var þar, Þorvarðr né Sturla. Skilðisk nú flokkrinn. Hétu þeir nú Þorgilsi fullkomlega sínu trausti, sem hann þyrfti við. Reið Þorgils þá heim í Viðvík. Þóttusk margir menn eiga at launa hónum mikit fullting, at hann hefði rétt rán þau er þeir höfðu rændir verit í

Geldinga-holti.

Síðan reið Þorgils upp á Kálfsstaði; var þar fyrir Skeggi bóndi. Ok þegar hann sá manna-reið, steig hann á hest sínn, en reið í brott, en bannaði þar hvet-vitna þat er hann átti. Báru menn þá föng hans í kirkju; varð til þess skamt tóm, þvíat Þorgils bar brátt at. Hljópu þeir fyrir kirkju-dyrrin. Karlar ok konur segja, at Skeggi hafi þar alla hluti bannat ok óheimilað hverjum manni nökkura afneyzlu. Þorgilsi þótti þat vel vera, ok kvað hann mundu eigi meira við þurfa. Mælti Þorgils fyrst, at brjóta skyldi stakk-garð, ok leiða þangat hesta, ok til matar skyldi búa. Vildu þat hvárki göra konur né karlar. Mælti Þorgils þá, at hans menn skyldu til ganga, þó at þeir þætti eigi haglega til búa. Var þá tekit mart, ok mörgu spillt. Var þá fólk allt hrætt. En er biskup spyrr þessi tíðendi þá líkaði hónum stór-illa. Tók hann þat ráð, at hann sendi út til Hofs um nóttina til Brodda, ok lét hann óbrátt við at fara. Kom sá heim, ok segir biskupi, at meiri ván væri at Broddi kæmi eigi. Biskup sendi annan mann ofan á Kálfsstaði at segja Þorgilsi, at biskup mundi þann sama dag bann-syngja hann ok steypa kertum, ok meiri ván hann bann-setti allt héraðin. Þorgils svarar: "Biskup mun ráða söngum sínum, en vér ætlum hann muni snart eiga at tala um meiri vandræði. Mun ek taka vini hans ok vanda-menn ok hrekja suma, en ræna eðr berja suma, ok góðra gjalda vert ef eigi eru drepnir sumir." Görðisk þá illr kurr í heima-mönnum biskups ok vinum, ok þótti eigi svá búit standa mega. Var þá sendr Þórarinn kaggi út til Hofs, ok lagt við rikt at Broddi skyldi útan koma. Lézk biskup hans tillögur mikils virða ef hann vildi til koma. Broddi kvazk fara mundu; en kvað slíks ván, er biskup lagði stríðu á stóra höfðingja, at svá lítlum sökum sem mönnum virðisk at Þorgils hefði til gört við biskup. Kom Broddi þá til biskup. Kærði biskup þá fyrir Brodda ójafnað þann er Þorgils hefði veitt hónum ok vinum hans. Broddi taldi í móti, at hónum þótti biskup hafa of-bráðlega farit at við Þorgils; ok kvazk hyggja at hann mundi eigi við þat mýkjask at svá væri með farit. Lauk svá, at Broddi fékk komit á stefnu-lagi með þeim. Réðusk þeir þá til meðalgöngu, Broddi ok Einarr prestr Brandzson ok Einarr faxi. Var Þorgils inn tregasti; kvað þá vel, at ófriðr stæði meðan biskup vildi. En þó lét Þorgils leiðask eptir bæn Brodda, at hann reið upp til Hóla ok menn hans. Gengu inn í stofu, ok hestum var gefit úti. Kómu þá inn heima-menn, ok segja at biskup bannaði at gefit væri hestum. Þorgils kvað gefa skyldi allt at einu. Báru þá húskarlar frá hestunum, en Þorgils-menn báru fyrir. Maðr hét Gísli, ok var kallaðr Sauða-Gísli, manna fót-hvatastr ok heima-maðr at Hólum; hann kom inn á stofu-gólfit; annarr hét Guðmundr, hann var bróður-sonr Þórðar prestz Ásbjarnarsonar. Þorgils mælti: "Hafi þit borit hey frá hestum várum?" "Vit görðum þat eptir ráðum biskups," segja þeir. Þorgils mælti: "Ek mun þá göra annat til skaps biskups; ok erut þit verðir öxar-hamars-höggs." Vóru menn til þess auð-kvaddir. Hljópu þeir þá upp ok börðu þá. Varð Gísli sakaðr nökkut, en hinn lítt. Hljópu menn þá út, ok segja biskupi hver endemi til vóru tekin, er menn vóru barðir heima á staðnum. Biskup mælti, at Broddi skyldi fara inn ok hepta ófriðinn, ok bað Þorgils koma upp í stofu til tals við sik. Gékk Þorgils þá upp þangat við nökkura menn. Varð þá ekki at kveðjum. Tók Broddi þá at tjá, hver mis-smíði þeir báðir mundu á sjá, ef svá færi ófimlega fram í héraði, at þeir væri ósáttir; ok hvé mörgum manni mein þat mátti verða. Ok bauð Þorgils þá eindæmi biskups á öllum þeim málum sem hann hafði við kirkju-rétt ok kennimanna brotið, ok þat prófaðisk löglega; en fyrir þat skjótræði er hann hafði þar haft á staðnum; skyldi biskup þá taka ór banni ok veita þeim skript. En ferð á Kálfsstaði vildi hann dæma við sann Brodda. Gékk þessi sætt saman. Skyldi nú hvárr þeirra vera annars vin; skyldi biskup heimta héraðs-menn til vináttu við Þorgils, en Þorgils skyldi styrkja biskup í alla staðarins nauðsyn til réttinda. Tóku þeir at því höndum saman, ok vóru þá vel sáttir. Þá lét biskup leiða þá í stöpul, ok leysa þá; síðan skriptaði hann þeim. Eptir þat fóru þeir upp í biskups-stofu. Lét hann þá gefa þeim at drekka. Var hann kátr yfir fram; en þó þótti mönnum sem þat væri eigi með fullu. En er Þorgils hafði setið um hríð, þá vildi hann heim ríða. En er hann var búinn til at ríða, mælti biskup til Þorgils: "Nú mun ek lúka upp görð okkarri." Þorgils segir: at "Þat er heldr skjótt, herra; var þat skilit í sætt okkarri, at ek skyldi bæta með sam-þykki skynsamra manna ok yfirsýn, hvat ek þykkir brotið hafa við heilaga kirkju. En gæta vil ek til skaps yðvars, ef þér vilit svá vera láta." En bað hann svá stilla görðina sem hann vildi at héldisk sætt þeirra. Biskup taldi þá á Þorgils margar sakir. Hann hlýddi til, ok þótti þær eigi allar sannar vera. En er biskup hafði allar talt, þá gaf hann Þorgilsi upp allar sakar þessar. Þorgils þakkaði biskupi blíðlega upp-gjöfina, ok bauð hónum heim þá er hann þættisk til þess búinn vera. Tók biskup því vel, ok hét þangat ferð sínni. Þorgils lauk þá upp görð sína við Skeggja; segir, at þeir Broddi ok Einarr skyldu fara á Kálfsstaði ok virða skaða þann er þar hafði görr verit; en glíma sú er þeir glímðu við menn Þorgils skyldi niðr falla. Broddi svarar: "Um skaða þann, mágr, er Skeggja hefir görr verit, skaltú þér öngu af skipta; ek mun þat bæta; en betr þætti mér, ef þú görðir Skeggja nökkura sæmð." Þorgils kvað þat eigi mundu verða, nema hann görðisk þess verðr. Skilðusk þeir Þorgils þá vel. Reið Þorgils þá heim. En biskup lét lúka upp kirkju í Viðvík, ok syngja þar tíðir. Tveim nóttum síðarr kom Skeggi bóndi í Viðvík; lét hann leiða þangat oxa níu vetra gamlan, ok hest er á vóru þrjár vættir matar, ok gaf Þorgilsi. Tók Þorgils þat þakksamlega, ok varð síðan með þeim in mesta vinátta. Sat Þorgils þá um kyrt, ok görðisk inn vinsælasti maðr í héraði. Lítlu fór Þórðr, mágr hans, vestr á Hítarnes til bús síns. Gaf Þorgils hónum at skilnaði góðar gjafir, tvau hundruð vöru, hest ok brynju.