Bókastaðir

Um sumarit at Laurentius-messu var veizla mikil í Geldinga-holti; kom þar til Hrafn Oddsson, Sturla Þórðarson, Þórðr Hitnesingr, Nikulás Oddsson. Þorleifr í Gǫrðum hafði sent Eyjólfi bréf, var þat lesit at veizlunni; segir hann svá, at Ǫgmundr Helgason bjó svá nær kirkju, at eigi mundi svá at honum komit, þótt hann vildi á hefni-leið róa, at eigi mundi hann skjótt ná kirkju. Þorleifr segir sik traustan ok øruggan til slíks sem þeir vildu upp taka.

At af liðinni veizlu riðu menn í brott. Reið Sturla á Gunnsteins-staði um kveldit. Þat var Miðviku-aptan fyrir Máríu-messu.

En er þeir kómu á leið um morguninn var Sturla hljóðr. Þórðr Hitnesingr spyrr, hví hann væri svá hljóðr. En hann kvazk hugsa um draum sinn. Þórðr spurði hvat hann hafði dreymt. Hann kvað sik dreymt hafa, at faðir hans kom at honum, ok kvazk hann spyrja hann tíðenda; en hann kvazk engi segja; ok spurði í móti, ef hann vissi nǫkkur. En hann kvazk engi vita.

"Frétt muntú hafa," segir Þórðr, "skip-kvámu í Eyjafirði, ok er þar á viðbjǫrn, er Bǫðvarr á, frændi okkarr, frá Stað; ok sagt dýr þetta heldr ólmt." "En er ek vilda spyrja fleira, þá vaknaða ek." —

Þórðr spurði, hvat hann hugði þann draum vera mundu. Hann kvazk gǫrla vita, eða ætla, at Þorgils Bǫðvarsson mundi annat-hvárt kominn við land, eða koma all-brátt. Þeim þótti þetta líklegt.

Þá spurði Þórðr, hví hann hefði svá fár verit í Geldinga-holti. Sturla segir: "Þvíat mér er þar viðbjóðr við ǫllu; ok allt kom mér þar verr at haldi en veitt var. En eigi kemr mér þat at óvǫrum, þótt eigi sé enn búit um skipti vár Eyjólfs." —

Eptir þetta reið hverr heim.

Næsta dag eptir Máríu-messu fyrri var landfast at Gásum skip þat er Þorgils Bǫðvarsson var á. Þeir kómu til Staðar Bartholomeus-messu. Fǫgnuðu frændr hans honum vel. Stefndi Þorgils at sér vinum sínum ok tengða-mǫnnum; kom til hans Einarr Halldórsson frændi hans, Þórðr Hitnesingr mágr hans, Gunnlaugr Hallfríðarson. Birti Þorgils þá ráða-gerðir sínar, ok lét lesa skipunar-bréf sitt, ok kvaddi menn til ferðar með sér. Vikusk menn vel undir þat.

Reið Þorgils frá Stað, ok nær fjórir tigir manna með honum. Var þar Bǫðvarr Þórðarson faðir hans, Einarr Halldórsson, Þórðr Hitnesingr mágr hans, Helgi bróðir hans, ok þeir menn er út vóru komnir með Þorgilsi. Reið hann suðr til Borgarfjarðar, ok gisti í Stafaholti. Þá bjó þar Óláfr Þórðarson.

Eptir þat stefndi hann fund undir Hǫfða-hólum; kom þar til Þorleifr ór Gǫrðum, ok Egill ór Reykjaholti, ok aðrir héraðsbœndr. Létu héraðs-menn heldr drjúglega.

Óláfr Þórðarson stóð upp, ok hóf svá mál sitt, — at hann bað Guð geyma alla menn, er þar vóru komnir, með sinni mildi ok miskunn. Bað ok þess í annan stað, at menn tœki sæmilega bréfum ok ørendum svá ágæts herra sem Hákon konungr var. En gera eigi, sem margr angrgapi, at svara fólsku tíginna manna ørendum, "Sem Guð láti eigi vera hér í dag; þat er fram-kvæmd sem hans er vili til, en ǫllum gegndi bezt." Settisk Óláfr niðr.

En Þorgils stóð upp ok segir: "Þat er mǫnnum kunnigt, at ek hefi stefnt fund þenna. En þat er fyrir þá sǫk, at ek em skyldaðr til í dag at reka konungs ørendi. Man hér lesit vera konungs-bréf. Bið ek, at menn gefi hér til gott hljóð, ok hyggi síðan at svǫrum." Hélt þá Þórðr á bréfinu ok sýndi innsiglit; bað Þorleif at fá mann til at lesa, ef hann vildi.

Þorleifr kvezk þat eigi mundu gera. "Ferr þat þann veg, at margir eru fúsir til héraðs þessa, en fáir eru til mót-svara í dag. Má þat vel bíða annars dags, eða þess at við er Hrafn ok Sturla, ok vér gerim allir saman ráð fyrir svǫrum. Ok vitu vér, at þér er skipat hérað þetta af konungi; ok er þat ørendi hans í dag; en margir mæla þat, at hann eigi ekki í. Em ek eigi arfi Snorra Sturlusonar, þótt ek hafa hér nǫkkura forsjá með ráði Þórðar. Em ek eigi fyrir svǫrum um þetta mál meirr en aðrir." Þetta studdu margir með Þorleifi. Þótti konungr eigi maklegr at hafa nǫkkur forræði á erfð Snorra Sturlusonar.

Þorgils mælti: "Vita skulu þér Þorleifr, at ek ætla at láta lesa hér í dag konungs-bréf, tvau eða þrjú, opinberlega svá at þér heyrit; ok skal ek eigi myrða þetta konungsbréfit, þóttú hafir myrt þau konungs-bréf er til þín hafa send verit; ok má vera, at þú eigir því hér at svara í dag, ok þurfir eigi til annarra svǫrum at víkja." Þorleifr drap þá niðr hǫfði, ok svaraði øngu; ok vóru hans tillǫgur fár í hávaða.

Lét Þorgils þá lesa bréf konungs; ok gerði [þat] Þórðr Hitnesingr. En er bréfit var lesit, þá tóku menn eigi skjótt til svara.

Þá mælti Óláfr Þórðarson: "Þat er siðr hæveskra manna, at þegja eigi á móti konungs ørendum; en flestir munu hér meta svǫr við Þorleif."

Þorleifr segir: "Eigi mun ek halda hérað fyrir konungi, ok eigi reisa flokk í móti þeim sem í sezk, en ekki lof legg ek þar á."

Egill kvazk frelst hafa Þórði manna-forráð þat er hann hafði átt; "Ok á ek þar fyrir at svara." Flestir lǫgðu þar erfitt til.

Bǫðvarr í Bœ kvað sér eigi myklu skipta hverr fyrir-maðr væri í héraði, kvezk við engan mundu bág brjóta, enda þjóna lítt til flestra, en kvezk betr líka at hefði hans vanda-menn, heldr en þeir er honum vóru venzla-lausir, "Ætla ek slíkt at sýna þeim í vináttu, sem þeir sýna mér."

Haukr af Álptanesi mælti svá: "Þat er mín tillaga, at unna enkis máls á fyrr um hérað, enn Hrafn ok Sturla væri við."

Þorgils segir þetta ekki til hans koma: "Munu þín orð hér um enkis metin; en eigi ørvænt, at menn muni þínar tillǫgur." Þaðan frá urðu þar engin mótmæli berlega, enda ekki skǫrulegt já-orð.

Þá lét Þorgils lesa konungs-bréf þat er Þorleifi var sent. Var hann mjǫk ávítaðr um þat er hann hafði brotit bréf konungs; var þar mikil atmæli, ok heitan, við Þorleif, ef hann gerði eigi konungi þá sœmð, er þeir sæi fyrir hans hǫnd, Gizurr Þorvaldsson ok Þorgils Bǫðvarsson.

Þorleifr svarar því vel; "Vil ek þat bœta við góðra manna sann," er hann hafði seinna farit á konungs fund enn honum vóru orð til send.

Var þá leitat við Egil í Reykjaholti, ok Þórarinn prest Vandráðsson, ef þeir vildi gefa Þorgilsi upp búit í Reykjaholti. Féksk þat at lyktum. Ok kom þat flestum mǫnnum mjǫk óvart. Skilðu menn at þessu.

Reið Þorgils af fundinum í Stafaholt, ok var þar um nóttina, ok greiddi ferð manna sinna út á Strǫnd. Reið hann síðan upp í Reykjaholt, ok tók þar við búi. Skyldi vera in sama ráðs-kona, Guðlaug Áladóttir, fylgi-kona Þórarins prests. Settisk Þorgils þá um kyrt; varð brátt kostnaðr mikill, þvíat þar var áðr fjǫlmenni ok mart kom við; var þá ok mikil atsókn, en øngum af hrundit.

Eyvindr brattr rézk til vistar í Reykjaholt um haustit, ok Sunnifa húsfreyja hans. Eyvindr var hirðmaðr Hákonar konungs; var hann gamall maðr ok óskygn; ok vin Sturlunga, en óvinr Gizurar.

Um haustit eptir Máríu-messu reið Þorgils Bǫðvarsson suðr á Nes við sjaunda mann, ok gisti í Gǫrðum at Þorleifs; ok fór með þeim heldr fálega. Þaðan reið Þorgils til Hólms; ok tóku þar skip er Þorleifr átti, ok fóru yfir um fjǫrð, ok gistu í Saurbœ at Magnúss Árnasonar.

Þá spurði Þorgils, at Gizurr var kominn ofan á Nes. Fór Þorgils til fundar við hann. Fundusk þeir í Viðey; fór með þeim álitlega. Síðan reið Þorgils heim, ok hafði með sér lands-leigu af Eyvindar-stǫðum ok Bessastǫðum. Þorgils gisti í Bœ at Bǫðvars; gaf hann honum hesta tvá brúna, ok skjǫld rauðan, ok gull-lǫgð lauf á. Sagði Þorgils Bǫðvari, hversu fálega fallit hafði með þeim Þorleifi, ok svá [at] honum virðisk eigi svá fastlegr tænaðr af Gizuri sem hann hugði. Reið Þorgils þá heim í Reykjaholt.

Vóru þá menn sendir í sauða-kvǫð um hérað allt. Féksk þat at kalla. Þorgils sendi Berg ofan til Brekku at fala slátr-fé at þeim brœðrum, Óláfi ok Þórhalli. Féksk þar ekki af; gazk Bergi þó lítt at svǫrum þeirra.

Nær vetr-nóttum reið Þorgils heiman, ok með honum fylgðar-menn hans; ok ætlaði at ríða út á Snæfells-nes. Reið hann til Borgar um kveldit. Bjó þar þá Loptr biskups son. Vóru þeir Þorgils sjau saman; var þar allvel við þeim tekit. Mýrar lágu ílla; mátti þá tyllask á vetrar-brautum.

Þaðan reið Þorgils út um daginn til Brekku; stigu þeir af baki, ok létu gefa hestunum undir garði. Bóndi kom eigi út. Gengu þeir Þorgils þá til stofu, ok settusk á annan bekk. Óláfr bóndi sat á palli, en Þórhallr bróðir hans var í pallinum, ok hafði hælana undir sér. Þeir heilsuðu Þorgilsi; en bjóða honum øngan greiða. Þorgils falar slátr-fé at þeim brœðrum; en þeir svara sem fyrr, ok vildu eigi selja. Mælti Þorgils til vel í fyrstu; en er á leið rœðuna lét hann fara nǫkkur heitanar-orð. Þeir sǫgðu Þorgils mundu mega ræna þá ef hann vildi; "En eigi er þá ørvænt at nǫkkurr rétti hlut várn; munu vér eigi selja því heldr."

Þorgils spratt upp ok mælti: "Mjǫk vilja mik ǫll strá stanga!" ok laust Óláf með stálhúfunni. Óláfr hafði smeygt tví-falldri hettu á hǫfuð sér; kom hǫgg þetta á vangann ok á ǫxlina. Hnígr Óláfr þá í pallinn; ok veltr ofan fyrir stokkinn. Tók þá húsfreyja til hans, ok reisti hann upp seint þat; ok skreiðisk hann upp í palls-hornit. Þorgils laust Þórhall annat hǫgg í hǫfuðit; var þat mikit hǫgg, ok brast við. Féll hann af út, ok krepti undir sik hælana. Laust Þorgils þegar annat hǫgg milli herðanna; lét þá í Þórhalli, ok ugðu menn [at] hann mundi meiddr.

Eptir þetta riðu þeir Þorgils ofan á Álptanes. En er þeir riðu at bœnum á hlaðit, var úti fyrir þeim maðr einn, er Sǫlvi hét, ok var son Óláfs langs. Þorgils spurði: "Hvar er Haukr djǫfullinn?"

Sǫlvi svarar: "Eigi veit ek, bóndi sæll! hvar hann er." Þorgils laust eptir honum með keyrinu er hann hélt á; var þat svá mikit hǫgg, at ennit kom fyrst niðr á Sǫlva, ok kastaði fótunum fram yfir hǫfuðit. Hestrinn skriðnaði á svaðanum undir Þorgilsi, ok stǫkk hann af baki, ok kom standandi niðr. Sǫlvi snøri þá undan. Laust Þorgils hann annat hǫgg með keyrinu. Féll hann þá enn á knéin, ok stakk niðr hǫndunum. Þorgils bað hann þá segja til Hauks, ef hann vissi þá gǫrr. Sǫlvi hljóp þá undan, ok mælti: "Ber þú mik eigi, bóndi minn! þvíat eigi veit ek hvar Haukr er."

Þá kom út Gróa húsfreyja, ok mælti: "Þórðr, láttu ekki hér gera íllt, ef þú ræðr nǫkkuru."

Þorgils mælti: "Hvar er Haukr bóndi þinn?"

Hon mælti: "Þat er bæði, at ek veit eigi, enda munda ek þér eigi segja þótt ek vissa."

Þá kom út kona, er Ragnhildr hét, ok spyrr Þorgils: veiztú hvar Haukr er: "Þat hygg ek, at hann fœri út í Koranes at búa um sallað sinn." Riðu þeir Þorgils þangat, ok var Haukr eigi þar.

En er þeir kómu heim, var þeim sagt, at Haukr var í kirkju; en húsfreyja var í kirkju-durum ok Íllugi prestr. Húsfreyja heilsaði Þorgilsi, ok bauð honum gisting. Hann kvað henni mundu vel fara. Húsfreyja beiddi Hauki griða, "Ok ef hann hefir mælt eða gǫrt, svá at þér þykkir ílla, þá vil ek þar eigi til spara mitt, at þit semit sem bezt." Þorgils kvað hann engi grið mundu fá, fyrr en hann fengi sætt af honum þá er honum líkaði. Gróa spyrr, ef hann vildi sjálfdœmi.

Bergr segir: "Eigi mun sekt meiri vera, en þetta mun vel boðit."

Þórðr segir þá: "Hvar mun betr fallit at ræna en hér, ef nǫkkur skal, en þurfi þó?"

Gróa mælti: "Sǫm eru enn tillǫg Þórðar!"

Bergr bað Hauk sjálfan bjóða fyrir sik sjálfdœmi. Haukr gerði þá svá. Sættusk þeir at því, at Þorgils var þar um nóttina; vóru viðtǫkur góðar.

Um morguninn var regn mikit. Buðu þau Þorgilsi þar um dag; en hann vildi ríða. Haukr bað hann þá lúka upp gerðinni; kvazk gjalda mundu slíkt er hann gerði.

Þorgils mælti: "Gróa húsfreyja, ek vil nú gefa upp gerð þessa; en þit gerit aflausn slíka sem þit vilit; þá má eigi nauðung metask." Þenna kost tóku þau. Gaf Haukr tvau sáld malts ok sáld korns, ok sex vættir matar, ok øxi mikla er Þorleifr í Gǫrðum hafði gefit Hauki. Gróa gaf Þorgilsi fingrgull. Skilðu þau laglega.

Ríðr Þorgils þaðan á Hitarnes, ok þaðan á Snæfells-nes; ok gisti at inni meiri bónda, ok gáfu allir honum gjafir. Fundusk þeir Sturla Þórðarson, frændr, at Helgafelli. Féll með þeim heldr fálega. Sagði Sturla, sem allir þeir er ríki héldu af Þórði kakala, at þeim var óþokki mikill á allri skipan Hákonar konungs. Vildi Sturla draga Þorgils frá konungs trúnaði; en Þorgils vildi heimta Sturlu frá sambandi við þá Hrafn ok Eyjólf. Skilðu þeir frændr með engri vináttu.

Reið Þorgils þaðan suðr til Staðar, ok þaðan suðr í Reykjaholt. Fóru með honum af Strǫnd útan, Ingimundr, bróðir hans, ok Gunnlaugr prestr, mágr hans, ok Hallbera, systir hans, Hallbjǫrn inn mikli, ok Bjǫrn sonr hans, skyldi [hann] vera bryti í Reykjaholti, Sveinn Ormsson, ok Sveinn Ívarsson, Þórðr Hitnesingr, ok Magnús gargan.

Egill bóndi hafði verit jafnan fyrir útan Hvítá með vinum sínum, meðan Þorgils var vestr. Hǫfðu þeir Nikulás mágar fundisk á Sáms-stǫðum; hafði Egill tekit skapskipti við Þorgils af viðrœðum þeirra.

Eptir Marteins-messu kómu norðan af Eyri, Marteinn Ívarsson, ok Hallr son Páls prests af Eyri. Þetta vár áðr hǫfðu orðit víg í Dǫlum vestr; hafði Marteinn vegit Tanna Gunnlaugsson. Þar var ok veginn Páll Ívarsson bróðir Marteins. Tók Þorgils við Marteini at orðsendingu Páls prests. Var Marteinn því síðr í ferðum, at hann var í skriptum ok kárínu.

Á ǫndverðum vetri kom austan af Síðu Klængr Skeggjason; var hann sendr af Brandi ábóta norðr til Hóla á fund Heinreks biskups. Klængr bar bréf ábóta; stóð þat í bréfi því, at hann hefði tekit Þorgils til gerðar um víg Orms-sona, með Gizuri Þorvalds-syni; ok þat annat, at hann bað hann at vera spaklega í héraði, ok betr en þá lék orð á; ok þat it þriðja, at komit hafi vestan ór Fjǫrðum Snǫrtr Seldœll, ok sagt honum, at þat var orð á, at Hrafn Oddsson væri mesti óvin Þorgils, en Sturla minni vinr en vera skyldi, ok bað hann vera varan um sik. Reið Klængr þaðan tveim nóttum eptir Ceciliu-messu. Reið Þórðr Hitnesingr með honum í Norðrár-dal í Hvamm, ok vóru þar um nóttina.

Um kveldit kom vestan ór Fjǫrðum Þorsteinn Gellisson, heima-maðr Þorgils; hafði hann verit tvær nætr á Staðarhóli, ok segir hann, at Hrafn var þar kominn, ok hann hafði þá mart talat við þá báða. Segir hann, at þeim lægi vel orð til Þorgils, ok vildu gjarna gott við hann eiga, ok at þeir vildu finna hann annan dag viku eptir messu-dagana á Hellu fyrir vestan Ámóts-vað við Hvítá; hafði Þorsteinn þar grið er hann skyldi selja Þorgilsi til fundar þessa. En Þorgils skyldi selja þeim grið í móti. Skyldu hvárir vera við fimmtánda mann.

En er leið helgin, reið Þorgils til fundarins með fimmtánda mann. Þeir gengu mjǫk jafn-snimma, hvárir-tveggju. Vóru þar kveðjur góðar með mǫnnum. Vóru þeir þar Hrafn ok Sturla ok Nikulás Oddsson, Kolbeinn grǫn. Þeir vóru fimmtán saman. Bundu menn hesta sína, ok settusk niðr á vǫllinn. Hrafn var mest fyrir fréttum; spurði at ferðum Þorgils ok at tíðendum ór Noregi.

Sturla kallar á Þórð, ok kvezk vilja tala við hann. En er þeir kómu saman, spurði Sturla, hversu mikil vinátta honum þótti vera með þeim Gizuri ok Þorgilsi; eða hvárt nǫkkut mundi stoða at leita þess, at Þorgils skildisk við Gizur. Þórðr kvazk hyggja, at þat mundi eigi tjá; ok at Þorgils mundi øngu því bregða, er hann hafði konungi heitit; þótt hann gerði þat eigi fyrir Gizurar sakir. "En hitt mæla sumir menn," segir Þórðr, "vit þik, Sturla bóndi, at þér sœmði eigi verr at halda vináttu ok félagskap við Þorgils, frænda þinn, en bindask í trúnaði við þá menn, sem eigi eru vinir hans."

Sturla svarar: "Vit fundumsk á hausti at Helgafelli, ok kómu við þá øngu ásamt meðal okkar; mátta ek ekki þat mæla, er eigi tœki hann með forsi ok fjándskap. Mun hann vera þrá-lyndr í skapi, sem faðir hans, en hafa brjóst verra." —

Ok nú heyrðu þeir, at upp gékk talit fyrir þeim Hrafni. Hljópu þeir Sturla þá þangat til.

Þeir Þorgils ok Nikulás tǫluðu um eignir þær, er hann hafði tekit í heiman-fylgju með Gyðu af arfi Snorra Sturlusonar, ok Þorgils var til skipaðr fyrir at sjá. Hrafn kvað lítils vert um lǫnd þau, ef þeir felldi saman vináttu sína; "Mun Þorgils hljóta af vináttu við Gizur ekki nema skǫmm ok skaða, svá sem aðrir Sturlungar; ok eigi víst hvárt all-langt er at bíða."

Þorgils bað hann eigi heitask við sik, "En gæt þess, bóndi, at þú stelzk eigi á mik, þvíat þat mun ílla fyrir mælask,... ef ek sný baki við þér, ef vér erum jafn-liða ok jafn-búnir. En þat sem konungr hefir mér skipat, hvárt sem eru ríki eða eignir, þá ætla ek at heimta sem ek vinnumk til, hvárt sem varð-veitir Hrafn eða Nikulás."

Reið Nikulás knút á því, at hann mundi alldri lausar láta þær eignir er hann varð-veitti, hverr sem til kallaði, "Enda komi eigi Þórðr til." Hrafn ok Sturla hétu Nikulási, at fylgja [honum], ok skiljask eigi við hann. Varð nú þat eitt í tali þeirra, at hélt við heitan ok harðindi. Lǫgðu flestir þat til, at þeir skildi. Þeir Bergr ok Þórðr lǫgðu þat til, at þeir Þorgils ok Sturla talaði tveir samt, ok buðusk til við at vera. Þorgils kvazk þess vin vera skyldu, sem hann reyndi vináttu at; ok þess frændi, sem hann reyndi frændsemi af.

Bergr mælti: "Undarlegt er slíkt, um svá vitra menn sem þit erut, at þit sjáit eigi mis-smíði á slíku, er allir þykkjask sjá." Sturla svarar, at vera mætti, at bert yrði síðarr um sakar þær, er þá mundi eigi upp bornar. Þorgils kvazk vel mundu við búinn at verja þær, ef eigi væri logit á hann. Sturla segir, at ekki mundi verða af tali þeirra.

Stóðu menn upp, ok gengu til hesta sinna. Riðu þeir Hrafn fyrri. Þorgils reið heim í Reykjaholt, ok þóttisk nú vita vísan óþokka þeirra Hrafns við sik; en eigi ætlaði hann at þeir mundi atfǫrum sæta við hann. Sat Þorgils nú heima, ok lét búa drykk til Jóla-fǫstu; en hafði njósn fyrir vestan Hvítá.

Skip hafði komit um haustit vestr í Dýrafirði; var þar stýrimaðr sá er Clemet hét, ok annarr Ǫndóttr, Hjaltr, hann var hirðmaðr ok kunningi Þorgils. Ǫndóttr fór um vetrinn vestan, ok suðr um heiðar, at heimta skuld er hann átti at Katli Ketilssyni í Kallaðarnesi; ok fékk eigi skuldina; ok kenndi hann þat nǫkkut Gizuri af. Gisti hann í Reykjaholti er hann fór sunnan, ok dvalðisk þar nǫkkurar nætr. Hann bar þangat bréf þat, er Ámundi biskups-frændi sendi Þorgilsi, legu-naut sínum.

"Hefi ek gengit á hugraun við Gizurr" — eptir því sem Þorgils bauð honum um haustit í Viðey. "Legg ek þat ráða með þér, legu-nautr, at þú haldir vináttu við Gizur, en treystir honum þó eigi til vináttu; en gott eina vil ek frá honum segja, en ekki íllt. Ætla ek honum þykkja til at spyrja gott, at þú deilir fyrst við Vestfirðinga." —

Ǫndóttr segir mart frá Vestfirðingum; hann hafi fundit Hrafn á Staðarhóli, er hann fór vestan; "Var þá Hrafn kominn sunnan ór Borgarfirði af Hellufundi. Var ek þá hafðr at viðsjá-manni." En þat kvezk hann vita, at Kolbeinn ok Svarthǫfði vóru sendir vestr í Fjǫrðu. "Þótti mér svá," segir hann, "at sem kvikt væri allt vestr um sveitir." En øngan kallaði hann vera flokka-drátt svá at hann vissi; "En þat vissa ek, at þeir bjoggusk við nǫkkuru íllu." Bað hann Þorgils vera sem varastan; "Veit ek, at þeim Hrafni hefir ílla líkat við þik á Hellu-fundi."

Reið Ǫndóttr brott þaðan Þriðja-dag í Sælu-viku; hét hann Þorgilsi at gera honum njósn ef hann yrði varr við ófrið. Þriðja-aptaninn kom heim Egill Sǫlmundarson útan um á. Var Egill þá kátr við alla menn, nema við Þorgils ok Þórð; við þá mælti hann ekki, ok ekki þeir við hann.

Miðviku-daginn, er tíðum var lokit, segir Þorgils fylgðar-mǫnnum sínum, at hann mundi ríða um daginn ofan í Stafaholt ok finna Ólaf Þórðarson, frænda sinn. En er þeir bjoggusk, kom í Reykjaholt Þorsteinn Árnason ór Síðu-múla, ok fann þat til ørendis, at hann fœrði þangat mórent vaðmál, er Þorkell prestr sendi Þórði. Þorsteinn var þar meðan þeir bjoggusk, ok fór eigi fyrr en þeir vóru farnir; ok vissi hann þá um ferðir þeirra, þvíat engi maðr varaðisk hann.