Bókastaðir

Um sumarit at Laurentius-messu var veizla mikil í Geldinga-holti; kom þar til Hrafn Oddzson, Sturla Þórðarson, Þórðr Hitnesingr, Nikulás Oddzson. Þorleifr í Görðum hafði sent Eyjólfi bréf, var þat lesit at veizlunni; segir hann svá, at Ögmundr Helgason bjó svá nær kirkju, at eigi mundi svá at hónum komit, þótt hann vildi á hefni-leið róa, at eigi mundi hann skjótt ná kirkju. Þorleifr segir sik traustan ok öruggan til slíks sem þeir vildu upp taka. At af liðinni veizlu riðu menn í brott. Reið Sturla á Gunnsteins-staði um kveldit. Þat var Miðviku-aptan fyrir Máríu-messu. En er þeir kómu á leið um morguninn var Sturla hljóðr. Þórðr Hitnesingr spyrr, hví hann væri svá hljóðr. En hann kvazk hugsa um draum sínn. Þórðr spurði hvat hann hafði dreymt. Hann kvað sik dreymt hafa, at faðir hans kom at hónum, ok kvazk hann spyrja hann tíðenda; en hann kvazk eingi segja; ok spurði í móti, ef hann vissi nökkur. En hann kvazk eingi vita.

"Frétt muntú hafa," segir Þórðr, "skip-kvámu í Eyjafirði, ok er þar á viðbjörn, er Böðvarr á, frændi okkarr, frá Stað; ok sagt dýr þetta heldr ólmt." "En er ek vilda spyrja fleira, þá vaknaða ek." — Þórðr spurði, hvat hann hugði þann draum vera mundu. Hann kvazk görla vita, eðr ætla, at Þorgils Böðvarsson mundi annat-hvárt kominn við land, eðr koma all-brátt. Þeim þótti þetta líklegt. Þá spurði Þórðr, hví hann hefði svá fár verit í Geldinga-holti. Sturla segir: "Þvíat mér er þar viðbjóðr við öllu; ok allt kom mér þar verr at haldi en veitt var. En eigi kemr mér þat at óvörum, þótt eigi sé enn búit um skipti vár Eyjólfs." — Eptir þetta reið hverr heim.

Næsta dag eptir Maríu-messu fyrri var landfast at Gásum skip þat er Þorgils Böðvarsson var á. Þeir kómu til Staðar Bartholomeus-messu. Fögnuðu frændr hans hónum vel. Stefndi Þorgils at sér vinum sínum ok tengða-mönnum; kom til hans Einarr Halldórsson frændi hans, Þórðr Hitnesingr mágr hans, Gunnlaugr Hallfríðarson. Birti Þorgils þá ráða-görðir sínar, ok lét lesa skipunar-bréf sítt, ok kvaddi menn til ferðar með sér. Vikusk menn vel undir þat. Reið Þorgils frá Stað, ok nær fjórir tigir manna með hónum. Var þar Böðvarr Þórðarson faðir hans, Einarr Halldórsson, Þórðr Hitnesingr mágr hans, Helgi bróðir hans, ok þeir menn er út vóru komnir með Þorgilsi. Reið hann suðr til Borgarfjarðar, ok gisti í Stafaholti. Þá bjó þar Óláfr Þórðarson. Eptir þat stefndi hann fund undir Höfða-hólum; kom þar til Þorleifr ór Görðum, ok Egill ór Reykjaholti, ok aðrir héraðsbændr. Létu héraðs-menn heldr drjúglega.

Óláfr Þórðarson stóð upp, ok hóf svá mál sítt, — at hann bað Guð geyma alla menn, er þar vóru komnir, með sínni mildi ok miskunn. Bað ok þess í annan stað, at menn tæki sæmilega bréfum ok örendum svá ágætz herra sem Hákon konungr var. En göra eigi, sem margr angrgapi, at svara fólsku tíginna manna örendum, "Sem Guð láti eigi vera hér í dag; þat er fram-kvæmd sem hans er vili til, en öllum gegndi bezt." Settisk Óláfr niðr. En Þorgils stóð upp ok segir: "Þat er mönnum kunnigt, at ek hefi stefnt fund þenna. En þat er fyrir þá sök, at ek em skyldaðr til í dag at reka konungs örendi. Man hér lesit vera konungs-bréf. Bið ek, at menn gefi hér til gótt hljóð, ok hyggi síðan at svörum." Hélt þá Þórðr á bréfinu ok sýndi innsiglit; bað Þorleif at fá mann til at lesa, ef hann vildi. Þorleifr kvezk þat eigi mundu göra. "Ferr þat þann veg, at margir eru fúsir til héraðs þessa, en fáir eru til mót-svara í dag. Má þat vel bíða annars dags, eðr þess at við er Hrafn ok Sturla, ok vér görim allir saman ráð fyrir svörum. Ok vitu vér, at þér er skipat héraði þetta af konungi; ok er þat örendi hans í dag; en margir mæla þat, at hann eigi ekki í. Em ek eigi arfi Snorra Sturlusonar, þótt ek hafa hér nökkura forsjá með ráði Þórðar. Em ek eigi fyrir svörum um þetta mál meirr en aðrir." Þetta studdu margir með Þorleifi. Þótti konungr eigi maklegr at hafa nökkur forræði á erfð Snorra Sturlusonar.

Þorgils mælti: "Vita skulu þér Þorleifr, at ek ætla at láta lesa hér í dag konungs-bréf, tvau eðr þrjú, opinberlega svá at þér heyrit; ok skal ek eigi myrða þetta konungsbréfit, þóttú hafir myrt þau konungs-bréf er til þín hafa send verit; ok má vera, at þú eigir því hér at svara í dag, ok þurfir eigi til annarra svörum at víkja." Þorleifr drap þá niðr höfði, ok svaraði öngu; ok vóru hans tillögur fár í hávaða. Lét Þorgils þá lesa bréf konungs; ok görði [þat] Þórðr Hitnesingr. En er bréfit var lesit, þá tóku menn eigi skjótt til svara. Þá mælti Óláfr Þórðarson: "Þat er síðr hæveskra manna, at þegja eigi á móti konungs örendum; en flestir munu hér meta svör við Þorleif." Þorleifr segir: "Eigi mun ek halda héraði fyrir konungi, ok eigi reisa flokk í móti þeim sem í sezt, en ekki lof legg ek þar á." Egill kvazk frelst hafa Þórði manna-forráð þat er hann hafði átt; "Ok á ek þar fyrir at svara." Flestir lögðu þar erfitt til. Böðvarr í Bæ kvað sér eigi myklu skipta hverr fyrir-maðr væri í héraði, kvez við engan mundu bág brjóta, enda þjóna lítt til flestra, en kvez betr líka at hefði hans vanda-menn, heldr en þeir er hónum vóru venzla-lausir, "Ætla ek slíkt at sýna þeim í vináttu, sem þeir sýna mér." Haukr af Álptanesi mælti svá: "Þat er mín tillaga, at unna enkis máls á fyrr um héraði, enn Hrafn ok Sturla væri við." Þorgils segir þetta ekki til hans koma: "Munu þín orð hér um enkis metin; en eigi örvænt, at menn muni þínar tillögur." Þaðan frá urðu þar eingin mótmæli berlega, enda ekki skörulegt já-orð.

Þá lét Þorgils lesa konungs-bréf þat er Þorleifi var sent. Var hann mjök ávítaðr um þat er hann hafði brotið bréf konungs; var þar mikil atmæli, ok heitan, við Þorleif, ef hann görði eigi konungi þá sæmð, er þeir sæi fyrir hans hönd, Gizurr Þorvaldzson ok Þorgils Böðvarsson. Þorleifr svarar því vel; "Vil ek þat bæta við góðra manna sann," er hann hafði seinna farit á konungs fund enn hónum vóru orð til send. Var þá leitað við Egil í Reykjaholti, ok Þórarinn prest Vandráðsson, ef þeir vildi gefa Þorgilsi upp búit í Reykjaholti. Féksk þat at lyktum. Ok kom þat flestum mönnum mjök óvart. Skilðu menn at þessu. Reið Þorgils af fundinum í Stafaholt, ok var þar um nóttina, ok greiddi ferð manna sínna út á Strönd. Reið hann síðan upp í Reykjaholt, ok tók þar við búi. Skyldi vera in sama ráðs-kona, Guðlaug Áladóttir, fylgi-kona Þórarins prestz. Settisk Þorgils þá um kyrt; varð brátt kostnaðr mikill, þvíat þar var áðr fjölmenni ok mart kom við; var þá ok mikil atsókn, en öngum af hrundit. Eyvindr brattr rézk til vistar í Reykjaholt um haustið, ok Sunnifa húsfreyja hans. Eyvindr var hirðmaðr Hákonar konungs; var hann gamall maðr ok óskygn; ok vin Sturlunga, en óvinr Gizurar.

Um haustið eptir Márfu-messu reið Þorgils Böðvarsson suðr á Nes við sjaunda mann, ok gisti í Görðum at Þorleifs; ok fór með þeim heldr fálega. Þaðan reið Þorgils til Hólms; ok tóku þar skip er Þorleifr átti, ok fóru yfir um fjörð, ok gistu í Saurbæ at Magnúss Árnasonar. Þá spurði Þorgils, at Gizurr var kominn ofan á Nes. Fór Þorgils til fundar við hann. Fundusk þeir í Viðey; fór með þeim álitlega. Síðan reið Þorgils heim, ok hafði með sér landz-leigu af Eyvindar-stöðum ok Bessastöðum. Þorgils gisti í Bæ at Böðvars; gaf hann hónum hesta tvá brúna, ok skjöld rauðan, ok gull-lögð lauf á. Sagði Þorgils Böðvari, hversu fálega fallit hafði með þeim Þorleifi, ok svá [at] hónum virðisk eigi svá fastlegr tænaðr af Gizuri sem hann hugði. Reið Þorgils þá heim í Reykjaholt. Vóru þá menn sendir í sauða-kvöð um héraði allt. Féksk þat at kalla. Þorgils sendi Berg ofan til Brekku at fala slátr-fé at þeim bræðrum, Óláfi ok Þórhalli. Féksk þar ekki af; gazk Bergi þó lítt at svörum þeirra. Nær vetr-nóttum reið Þorgils heiman, ok með hónum fylgðar-menn hans; ok ætlaði at ríða út á Snæfellz-nes. Reið hann til Borgar um kveldit. Bjó þar þá Loptr biskups son. Vóru þeir Þorgils sjau saman; var þar allvel við þeim tekit. Mýrar lágu illa; mátti þá tyllask á vetrar-brautum. Þaðan reið Þorgils út um daginn til Brekku; stigu þeir af baki, ok létu gefa hestunum undir garði. Bóndi kom eigi út. Gengu þeir Þorgils þá til stofu, ok settusk á annan bekk. Óláfr bóndi sat á palli, en Þórhallr bróðir hans var í pallinum, ok hafði hælana undir sér. Þeir heilsuðu Þorgilsi; en bjóða hónum öngan greiða. Þorgils falar slátr-fé at þeim bræðrum; en þeir svara sem fyrr, ok vildu eigi selja. Mælti Þorgils til vel í fyrstu; en er á leið ræðuna lét hann fara nökkur heitanar-orð. Þeir sögðu Þorgils mundu mega ræna þá ef hann vildi; "En eigi er þá örvænt at nökkurr rétti hlut várn; munu vér eigi selja því heldr." Þorgils spratt, upp ok mælti: "Mjök vilja mik öll strá stanga!" ok laust Óláf með stálhúfunni. Óláfr hafði smeygt tví-falldri hettu á höfuð sér; kom högg þetta á vangann ok á öxlina. Hnígr Óláfr þá í pallinn; ok veltr ofan fyrir stokkinn. Tók þá húsfreyja til hans, ok reisti hann upp seint þat; ok skreiðisk hann upp í pallz-hornit. Þorgils laust Þórhall annat högg í höfuðit; var þat mikit högg, ok brast við. Féll hann af út, ok krepti undir sik hælana. Laust Þorgils þegar annat högg milli herðanna; lét þá í Þórhalli, ok ugðu menn [at] hann mundi meiddr. Eptir þetta riðu þeir Þorgils ofan á Álptanes. En er þeir riðu at bænum á hlaðit, var úti fyrir þeim maðr einn, er Sölvi hét, ok var son Óláfs langs. Þorgils spurði: "Hvar er Haukr djöfullinn?" Sölvi svarar: "Eigi veit ek, bóndi sæll! hvar hann er." Þorgils laust eptir hónum með keyrinu er hann hélt á; var þat svá mikit högg, at ennit kom fyrst niðr á Sölva, ok kastaði fótunum fram yfir höfuðit. Hestrinn skriðnaði á svaðanum undir Þorgilsi, ok stökk hann af baki, ok kom standandi niðr. Sölvi snöri þá undan. Laust Þorgils hann annat högg með keyrinu. Féll hann þá enn á knéin, ok stakk niðr höndunum. Þorgils bað hann þá segja til Hauks, ef hann vissi þá görr. Sölvi hljóp þá undan, ok mælti: "Ber þú mik eigi, bóndi mínn! þvíat eigi veit ek hvar Haukr er." Þá kom út Gróa húsfreyja, ok mælti: "Þórðr, láttu ekki hér göra íllt, ef þú ræðr nökkuru." Þorgils mælti: "Hvar er Haukr bóndi þínn?" Hón mælti: "Þat er bæði, at ek veit eigi, enda munda ek þér eigi segja þótt ek vissa." Þá kom út kona, er Ragnhildr hét, ok spyrr Þorgils: veiztú hvar Haukr er: "Þat hygg ek, at hann færi út í Koranes at búa um sallað sínn." Riðu þeir Þorgils þangat, ok var Haukr eigi þar. En er þeir kómu heim, var þeim sagt, at Haukr var í kirkju; en húsfreyja var í kirkju-durum ok Íllugi prestr. Húsfreyja heilsaði Þorgilsi, ok bauð hónum gisting. Hann kvað henni mundu vel fara. Húsfreyja beiddi Hauki griða, "Ok ef hann hefir mælt eðr gört, svá at þér þykkir illa, þá vil ek þar eigi til spara mítt, at þit semit sem bezt." Þorgils kvað hann engi grið mundu fá, fyrr en hann fengi sætt af hónum þá er hónum líkaði. Gróa spyrr, ef hann vildi sjálfdæmi. Bergr segir: "Eigi mun sekt meiri vera, en þetta mun vel boðit." Þórðr segir þá: "Hvar mun betr fallit at ræna en hér, ef nökkur skal, en þurfi þó?" Gróa mælti: "Söm eru enn tillög Þórðar!" Bergr bað Hauk sjálfan bjóða fyrir sik sjálfdæmi. Haukr görði þá svá. Sættusk þeir at því, at Þorgils var þar um nóttina; vóru viðtökur góðar. Um morguninn var regn mikit. Buðu þau Þorgilsi þar um dag; en hann vildi ríða. Haukr bað hann þá lúka upp görðinni; kvazk gjalda mundu slíkt er hann görði. Þorgils mælti: "Gróa húsfreyja, ek vil nú gefa upp görð þessa; en þit görit aflausn slíka sem þit vilit; þá má eigi nauðung metask." Þenna kost tóku þau. Gaf Haukr tvau sáld maltz ok sáld korns, ok sex vættir matar, ok öxi mikla er Þorleifr í Görðum hafði gefit Hauki. Gróa gaf Þorgilsi fingrgull. Skilðu þau laglega. Ríðr Þorgils þaðan á Hitarnes, ok þaðan á Snæfellz-nes; ok gisti at inni meiri bónda, ok gáfu allir hónum gjafir. Fundusk þeir Sturla Þórðarson, frændr, at Helgafelli. Féll með þeim heldr fálega. Sagði Sturla, sem allir þeir er ríki héldu af Þórði kakala, at þeim var ópokki mikill á allri skipan Hákonar konungs. Vildi Sturla draga Þorgils frá konungs trúnaði; en Þorgils vildi heimta Sturlu frá sambandi við þá Hrafn ok Eyjólf. Skilðu þeir frændr með engri vináttu. Reið Þorgils þaðan suðr til Staðar, ok þaðan suðr í Reykjaholt. Fóru með hónum af Strönd útan, Ingimundr, bróðir hans, ok Gunnlaugr prestr, mágr hans, ok Hallbera, systir hans, Hallbjörn inn mikli, ok Björn sonr hans, skyldi [hann] vera bryti í Reykjaholti, Sveinn Ormsson, ok Sveinn Ívarsson, Þórðr Hitnesingr, ok Magnús gargan. Egill bóndi hafði verit jafnan fyrir útan Hvítá með vinum sínum, meðan Þorgils var vestr. Höfðu þeir Nikulás mágar fundisk á Sáms-stöðum; hafði Egill tekit skapskipti við Þorgils af viðræðum þeirra. Eptir Marteins-messu kómu norðan af Eyri, Marteinn Ívarsson, ok Hallr son Páls prestz af Eyri. Þetta vár áðr höfðu orðit víg í Dölum vestr; hafði Marteinn vegit Tanna Gunnlaugsson. Þar var ok veginn Páll Ívarsson bróðir Marteins. Tók Þorgils við Marteini at orðsendingu Páls prestz. Var Marteinn því síðr í ferðum, at hann var í skriptum ok kárínu.

Á öndverðum vetri kom austan af Síðu Klængr Skeggjason; var hann sendr af Brandi ábóta norðr til Hóla á fund Heinreks biskups. Klængr bar bréf ábóta; stóð þat í bréfi því, at hann hefði tekit Þorgils til görðar um víg Orms-sona, með Gizuri Þorvaldz-syni; ok þat annat, at hann bað hann at vera spaklega í héraði, ok betr en þá lék orð á; ok þat it þriðja, at komit hafi vestan ór Fjörðum Snörtr Seldæll, ok sagt hónum, at þat var orð á, at Hrafn Oddzson væri mesti óvin Þorgils, en Sturla minni vinr en vera skyldi, ok bað hann vera varan um sik. Reið Klængr þaðan tveim nóttum eptir Ceciliu-messu. Reið Þórðr Hitnesingr með hónum í Norðrár-dal í Hvamm, ok voru þar um nóttina. Um kveldit kom vestan ór Fjörðum Þorsteinn Gellisson, heima-maðr Þorgils; hafði hann verit tvær nætr á Staðarhóli, ok segir hann, at Hrafn var þar kominn, ok hann hafði þá mart talat við þá báða. Segir hann, at þeim lægi vel orð til Þorgils, ok vildu gjarna gótt við hann eiga, ok at þeir vildu finna hann annan dag viku eptir messu-dagana á Hellu fyrir vestan Ámótz-vað við Hvítá; hafði Þorsteinn þar grið er hann skyldi selja Þorgilsi til fundar þessa. En Þorgils skyldi selja þeim grið í móti. Skyldu hvárir vera við fimmtánda mann. En er leið helgin, reið Þorgils til fundarins með fimmtánda mann. Þeir gengu mjök jafn-snimma, hvárir-tveggju. Voru þar kveðjur góðar með mönnum. Voru þeir þar Hrafn ok Sturla ok Nikulás Oddzson, Kolbeinn grön. Þeir voru fimmtán saman. Bundu menn hesta sína, ok settusk niðr á völlinn. Hrafn var mest fyrir fréttum; spurði at ferðum Þorgils ok at tíðendum ór Noregi. Sturla kallar á Þórð, ok kvezk vilja tala við hann. En er þeir kómu saman, spurði Sturla, hversu mikil vinátta hónum þótti vera með þeim Gizuri ok Þorgilsi; eðr hvárt nökkut mundi stoða at leita þess, at Þorgils skildisk við Gizur. Þórðr kvazk hyggja, at þat mundi eigi tjá; ok at Þorgils mundi öngu því bregða, er hann hafði konungi heitið; þótt hann görði þat eigi fyrir Gizurar sakir. "En hitt mæla sumir menn," segir Þórðr, "vit þik, Sturla bóndi, at þér sæmði eigi verr at halda vináttu ok félagskap við Þorgils, frænda þínn, en bindask í trúnaði við þá menn, sem eigi eru vinir hans." Sturla svarar: "Vit fundumsk á hausti at Helgafelli, ok kómu við þá öngu ásamt meðal okkar; mátta ek ekki þat mæla, er eigi tæki hann með forsi ok fjándskap. Mun hann vera þrá-lyndr í skapi, sem faðir hans, en hafa brjóst verra." — Ok nú heyrðu þeir, at upp gékk talit fyrir þeim Hrafni. Hljópu þeir Sturla þá þangat til. Þeir Þorgils ok Nikulás töluðu um eignir þær, er hann hafði tekit í heiman-fylgju með Gyðu af arfi Snorra Sturlusonar, ok Þorgils var til skipaðr fyrir at sjá. Hrafn kvað lítils vert um lönd þau, ef þeir felldi saman vináttu sína; "Mun Þorgils hljóta af vináttu við Gizur ekki nema skömm ok skaða, svá sem aðrir Sturlungar; ok eigi víst hvárt all-langt er at bíða." Þorgils bað hann eigi heitask við sik, "En gæt þess, bóndi, at þú stelzk eigi á mik, þvíat þat mun illa fyrir mælask,... ef ek sný baki við þér, ef vér erum jafn-liða ok jafn-búnir. En þat sem konungr hefir mér skipat, hvárt sem eru ríki eðr eignir, þá ætla ek at heimta sem ek vinnumk til, hvárt sem varð-veitir Hrafn eðr Nikulás." Reið Nikulás knút á því, at hann mundi alldri lausar láta þær eignir er hann varð-veitti, hverr sem til kallaði, "Enda komi eigi Þórðr til." Hrafn ok Sturla hétu Nikulási, at fylgja [hónum], ok skiljask eigi við hann. Varð nú þat eitt í tali þeirra, at hélt við heitan ok harðindi. Lögðu flestir þat til, at þeir skildi. Þeir Bergr ok Þórðr lögðu þat til, at þeir Þorgils ok Sturla talaði tveir samt, ok buðusk til við at vera. Þorgils kvazk þess vin vera skyldu, sem hann reyndi vináttu at; ok þess frændi, sem hann reyndi frændsemi af. Bergr mælti: "Undarlegt er slíkt, um svá vitra menn sem þit erut, at þit sjáit eigi mis-smíði á slíku, er allir þykkjask sjá." Sturla svarar, at vera mætti, at bert yrði síðarr um sakar þær, er þá mundi eigi upp bornar. Þorgils kvazk vel mundu við búinn at verja þær, ef eigi væri logit á hann. Sturla segir, at ekki mundi verða af tali þeirra. Stóðu menn upp, ok gengu til hesta sínna. Riðu þeir Hrafn fyrri. Þorgils reið heim í Reykjaholt, ok þóttisk nú vita vísan óþokka þeirra Hrafns við sik; en eigi ætlaði hann mundi atförum sæta við hann. Sat Þorgils nú heima, ok lét búa drykk til Jóla-föstu; en hafði njósn fyrir vestan Hvítá.

Skip hafði komit um haustið vestr í Dýrafirði; var þar stýrimaðr sá er Clemet hét, ok annarr Öndóttr, Hjaltr, hann var hirðmaðr ok kunningi Þorgils. Öndóttr fór um vetrinn vestan, ok suðr um heiðar, at heimta skuld er hann átti at Katli Ketilssyni í Kallaðarnesi; ok fékk eigi skuldina; ok kenndi hann þat nökkut Gizuri af. Gisti hann í Reykjaholti er hann fór sunnan, ok dvalðisk þar nökkurar nætr. Hann bar þangat bréf þat, er Ámundi biskups-frændi sendi Þorgilsi, legu-naut sínum.

"Hefir ek gengit á hugraun við Gizurr" — eptir því sem Þorgils bauð hónum um haustið í Viðey.

"Legg ek þat ráða með þér, legu-nautr, at þú haldir vináttu við Gizur, en treystir hónum þó eigi til vinátta; en gótt eina vil ek frá hónum segja, en ekki illt. Ætla ek hónum þykkja til at spyrja gótt, at þú deilir fyrst við Vestfirðinga." — Öndóttr segir mart frá Vestfirðingum; hann hafi fundit Hrafn á Staðarhóli, er hann fór vestan; "Var þá Hrafn kominn sunnan ór Borgarfirði af Hellufundi. Var ek þá hafðr at viðsjá-manni." En þat kvezk hann vita, at Kolbeinn ok Svarthöfði vóru sendir vestr í Fjörðu. "Þótti mér svá," segir hann, "at sem kvikt væri allt vestr um sveitir." En öngan kallaði hann vera flokka-drátt svá at hann vissi; "En þat vissa ek, at þeir bjoggusk við nökkuru illu." Bað hann Þorgils vera sem varastan; "Veit ek, at þeim Hrafni hefir illa líkat við þik á Hellu-fundi." Reið Öndóttr brott þaðan Þriðja-dag í Sælu-viku; hét hann Þorgilsi at göra hónum njósn ef hann yrði varr við ófrið. Þriðja-aptaninn kom heim Egill Sölmundarson útan um á. Var Egill þá kátr við alla menn, nema við Þorgils ok Þórð; við þá mælti hann ekki, ok ekki þeir við hann. Miðviku-daginn, er tíðum var lokit, segir Þorgils fylgðar-mönnum sínum, at hann mundi ríða um daginn ofan í Stafaholt ok finna Ólaf Þórðarson, frænda sínn. En er þeir bjoggusk, kom í Reykjaholt Þorsteinn Árnason ór Síðu-múla, ok fann þat til örendis, at hann færði þangat mórent vaðmál, er Þorkell prestr sendi Þórði. Þorsteinn var þar meðan þeir bjoggusk, ok fór eigi fyrr en þeir vóru farnir; ok vissi hann þá um ferðir þeirra, þvíat eingi maðr varaðisk hann.