Þá er Sæmundar-synir kómu á fund Hákonar konungs, tók hann vel við þeim. Gáfu þeir þá upp goðorðin í vald Hákonar konungs, ok vóru með honum tvá vetr. Síðan gefr konungr þeim orlof til Íslands, ok fær hann aptr ríki sitt, ok kvazk skyldu auka sœmð þeirra.
Fóru þeir í skip með Kolbeini svarta ok Skeggja hvíta; ok sigldu í haf, ok hǫfðu langa úti-vist. Ok Dróttinsdag fyrir Michaelis-messu sigldu þeir austan fyrir Mýrdals-eyri, ok svá vestr fyrir; ok stóð Haraldr á búlka-brún, ok skipaði land. Hvessti þá svá veðrit sem á leið nóttina. Ok þat veðr gerði Mánadaginn, svá at skipit leysti undir þeim.
Hljópu menn þá í bát, ok týndusk þeir allir. En fjórir menn hljópu í stafn-lok skipsins; ok sǫgðu þeir svá síðan, at þeir kenndu at Philippus komsk þriði á kjǫl. En þeir vóru áttján dœgr á skips-flakinu, ok hǫfðu ønga vist, nema einn smjǫr-laup, ok átu þar við svarð-reiðann. Drykk hǫfðu þeir øngan. Var þar Ari Ingimundarson, Sighvatr kostr, Mǫr-kári, Ǫgmundr hét inn fjórði. Síðan fundu fiski-menn þá ór Vestmanna-eyjum, ok fluttu þá með sér til Eyjanna. Ok vóru þeir mjǫk þrekaðir, sem ván var.