Þá er Sæmundar-synir kómu á fund Hákonar konungs, tók hann vel við þeim. Gáfu þeir þá upp goðorðin í vald Hákonar konungs, ok vóru með hónum tvá vetr. Síðan gefr konungr þeim orlof til Íslandz, ok fær hann aptr ríki sítt, ok kvazk skyldu auka sæmð þeirra. Fóru þeir í skip með Kolbeini svarta ok Skeggja hvíta; ok sigldu í haf, ok höfðu langa úti-vist. Ok Dróttinsdag fyrir Michaelis-messu sigldu þeir austan fyrir Mýrdals-eyri, ok svá vestr fyrir; ok stóð Haraldr á búlka-brún, ok skipaði land. Hvessti þá svá veðrit sem á leið nóttina. Ok þat veðr görði Mánadaginn, svá at skipit leysti undir þeim. Hljópu menn þá í bát, ok týndusk þeir allir. En fjórir menn hljópu í stafn-lok skipsins; ok sögðu þeir svá síðan, at þeir kenndu at Philippus komsk þriði á kjöl. En þeir vóru áttján dægr á skips-flakinu, ok höfðu önga vist, nema einn smjör-laup, ok átu þar við svarð-reiðann. Drykk höfðu þeir öngan. Var þar Ari Ingimundarson, Sighvatr kostr, Mör-kári, Ögmundr hét inn fjórði. Síðan fundu fiski-menn þá ór Vestmanna-eyjum, ok fluttu þá með sér til Eyjanna. Ok vóru þeir mjök þrekaðir, sem ván var.
Chapter 214