Bókastaðir

Nú er at segja frá þeim Svarthǫfða ok Þórði: — er þeir lágu í fǫnninni þar til er flokkr Kolbeins var um fram riðinn. Stóðu þeir upp ok gengu til bœja, ok fengu sér hesta. Riðu þeir í Stafaholt, ok drápu á kirkju-dyrr. Dufgus karl gékk til dura, ok fagnar vel syni sínum; ok spurði hvárt hann vissi at Óláfr kámi var þar með þrjá tigi manna. Þeir Svarthǫfði hljópu þá þegar á hesta, ok riðu í brott.

Þá spurði Svarthǫfði Þórð: "Hvar veiztú bœ þann, er kominn sé frá almanna-veg?"

Þórðr segir: "Bœr heitir í Skógum, er vit skulum til ríða."

En er þeir kómu þar, þá fóru þeir í baðstofu ok af-klæddusk. En er þeir hǫfðu litla hríð sofit, þá var þeim sagt, at menn Kolbeins riðu at garði. Hljópu þeir Svarthǫfði þá upp, ok skutu inn brynjunum ok stál-húfunum í ofninn, en þeir hljópu út; Skilði þá með þeim; hljóp Þórðr í skóg, en Svarthǫfði til hestanna. Reið hann þá undan sem ákafast; en þeir eptir, ok kvíuðu hann fram á hamar nǫkkurn. Hann hratt þar fram af hestinum, ok hljóp þar sjálfr eptir. En hvárki sakaði hann né hestinn, þvíat mikill lausa-snjór var borinn undir hamarinn. En enginn þeirra vildi þar eptir fara.

Riðu Kolbeins-menn þá leið sína. Svarthǫfði fór heim á bœinn til vápna sinna, ok reið þaðan vestr til Sauðafells. Síðan fór hann út í Fagrey til Þórðar. Þórðr Bjarnarson fór heim í Eskiholt.

Kolbeinn Arnórsson hvarf aptr í Hitardal, ok reið norðr Holtavǫrðu-heiði, ok svá heim á Flugumýri, ok lét hafa setu einhverja jafnan. Þann vetr lét hann mjǫk fjǫlmenna í ymsum stǫðum þar sem honum þótti bezt fallit.

Þórarinn hét maðr ok var kallaðr ballti; hann setti Kolbeinn til njósnar í Miðfirði; dró hann at sér marga íll-hreysinga, ok hafði setu at Ósi; gerðisk hann inn óvinsælasti; rændi hann hvern mann þann er honum var í nánd.

Þórðr Sighvatsson var í Fagrey nær til Jóla fram. Fór hann þaðan inn til Ballar-ár; þá bjó þar Bárðr Hjǫrleifsson; hann átti Valgerði Sighvatsdóttur, systur Þórðar. Þórðr fékk þar góðar viðtǫkur. Báðu þau hann þar fyrir ǫllu sjá sem hann ætti. Lét Þórðr þar eptir suma menn sína. En hann fór sjálfr til Búðardals, ok sat þar um Jólin. Þar bjó þá Þorbjǫrn Ingimundarson.

Á ofan-verðum Jólum ríðr Sturla Þórðarson til fundar við Þórð; riðu þeir þá út í Dǫgurðar-nes. Kom Bǫðvarr Þórðarson þar til móts við þá. Leitaði Þórðr á við Bǫðvar um liðveizlu. En Bǫðvarr segir, sem satt var, at honum var mikill vandi á við hvárn-tveggja þeirra Kolbeins; þvíat hann átti Sigríði Arnórsdóttur systur Kolbeins; kvazk Bǫðvarr vilja fyrst um leita ef nǫkkurum sættum mætti á koma með þeim Kolbeini. Var þat þá ráðs tekit, at Bǫðvarr reið norðr; ok var áðr skorat, at hverjum [kostum] Þórðr vildi ganga.

En Þórðr fór vestr yfir Breiðafjǫrð til Barðastrandar, ok þaðan vestr á Sand. Fór þá enn eigi all-marglega með þeim Gísla. Þaðan fór Þórðr til Selárdals. Þar bjó þá góðr maðr ok gǫfigr, Thomas prestr Þórarinsson. Hann átti Hǫllu, dóttur Þórðar Sturlu-sonar. Þau vóru bǫrn þeirra: Þórarinn hét inn ellzti þeirra, annarr Krákr, þriði Auðunn, Snǫrtr hét inn yngsti. Þeir vóru allir mann-vænir. Dóttir Thomas hét Guðrún, ǫnnur Ragneiðr, þriðja Guðfinna, fjórða Guðríðr, fimmta Halldóra.

Fór Þórðr þaðan norðr á Sanda. Var hann þar um vetrinn; ok var þá allt tíðenda-laust.

Á ǫndverðri Langa-fǫstu kom orð-sending Bǫðvars Þórðarsonar til hans, at Þórðr skyldi koma til móts við hann til Helgafells. Brásk þá Þórðr skjótt við, ok fór norðr til Ísafjarðar. Sendi hann þá Ásbjǫrn Guðmundarson til móts við Atla Hjálmsson; ok beiddi, at Atli skyldi koma á hans fund ok gerask hans maðr; ella bað hann Ásbjǫrn at sjá þat ráð fyrir Atla, at Þórði yrði ekki mein at honum.

En er Ásbjǫrn kom í Grunna-vík, bar hann upp ørendi sitt við Atla. En Atli kvazk vilja sitja kyrr hjá málum þeirra Kolbeins; kvezk eiga Kolbeini gott at launa. Ásbjǫrn kvað hann eigi mundu svá hjá sitja málunum, at eiga ekki við Þórð, en vera vinr Kolbeins. Fékk Ásbjǫrn ekki af Atla. Fannsk þat á Þórði, er þeir Ásbjǫrn fundusk, at honum þótti lítit ørendi Ásbjarnar orðit hafa.

Fór Þórðr þá suðr til Saurbœjar, ok þaðan í Dǫgurðar-nes; svá suðr um fjǫrð til Helgafells. Var Bǫðvarr þar kominn. Þótti Þórði Bǫðvarr allt hafa þar mælask látit; ok vildi øngar þær sáttir sem Kolbeinn bauð honum. Sagði Þórðr, at þat mundi upp koma um hans mál sem auðit yrði; en aldri kvezk hann ganga mundu at þeim sáttum sem dugandi mǫnnum þœtti honum eigi sœmð í at taka, eptir frændr sína. Fór Þórðr þá vestr í Fjǫrðu, ok heim á Sanda; var hann þá þar fram um Páska.

Um várit fór Þórðr á Gagndǫgum suðr um Dali; var honum þá mikit sagt af uppgangi Þórarins balta ok óspekðum; ætlaði Þórðr þá at fara at honum; ok komsk eigi lengra en á Dǫnu-staði. Bar þat þá við um ferðina, at Þórðr fékk lítinn hesta-kost. Hvarf hann þá vestr í Fjǫrðu, en setti eptir Kægil-Bjǫrn ok Þorgeir stafs-enda.

Hákon hét maðr, hann var Bótólfsson, Norrœnn maðr at fǫður-ætt; hann var kertis-sveinn Skúla hertoga; hann kom út með Órœkju Snorrasyni; hann var nú heima-maðr Þórðar. Almarr Þorkelsson var þá ok heima-maðr Þórðar. Þessa menn setti hann eptir í Dǫlum; ok bað þá ríða at Þórarni ok drepa hann þegar er hann dreifði setunni; — alls vóru þeir tíu menn saman.

Ásbjǫrn Guðmundarson sendi hann norðr til Steingrímsfjarðar ok þá tuttugu saman; bað hann Ásbjǫrn taka ǫll in stœrri skip í Steingrímsfirði ok á Strǫndum ok flytja vestr á Dýrafjǫrð. Hafði Þórðr þá nǫkkurn pata af, at Kolbeinn mundi fara skipa-leið norðan, ok eyða svá Vestfjǫrðu.

En er Þórðr var vestr kominn, þá fór hann fyrst á Sanda. Gaf hann Bárði Svefneyjar, er tóku hálfan fimta tog hundraða; ok enn gerði hann Bárði fleiri sœmðir.

Um Fardaga fór Þórðr á Mýrar. Þar bjó þá Bjarni Brandsson. Leitaði þá Þórðr eptir við Bjarna, at hann vildi taka þar við búinu. Bjarni lét þat uppi. Var hann með Þórði um vetrinn ok allt lið hans.

En millum þings ok Fardaga, þá fóru þeir Bjǫrn ok Hákon norðr til Miðfjarðar. Þórarinn bjó þá á Breta-lœk. Þeir kómu þar árdegis áðr menn vóru upp staðnir; gengu inn þegar með brugðnum vápnum. Þórarinn spratt upp, ok fékk eitt sverð vápna, ok varðisk bæði vel ok lengi. Þar féll hann; þeir rændu því er laust var.

Þar fengu þeir njósn af, at Kolbeinn lét draga saman fjǫlmenni allt, slíkt er hann fékk, ok svá stór-skip; setti hann þá Brodda, mág sinn, ok Hafr Bjarnarson, hǫfðingja yfir skipa-liðinu. Skipti hann þá liðinu í tvá staði; en hann ætlaði sjálfr at fara landveg. Var þat þá eitt í orði at eyða Vestfjǫrðu, svá at Þórðr mætti þar eigi heldr friðland hafa en annars-staðar á Íslandi.

Þeir Bjǫrn fara nú vestr í Dali, ok sendu Þorgeir stafs-enda til móts við Þórð. Þorgeirr fann Þórð á Mýrum, ok segir honum víg Þórarins, ok slíka fyrir-ætlan Kolbeins, er þeir hǫfðu frétt. Þórðr reið heiman þat sama kveld, ok ætlaði til Ísafjarðar ok draga saman menn ok skip.

Ásbjǫrn Guðmundar son fór til Steingrímsfjarðar, sem vér gátum fyrr; tók hann ferju á Heydals-á. Fór hann þaðan norðr fyrir Strandir allt til Trékyllis-víkr. Þar sǫmnuðusk saman Strandamenn, ok vildu verja skip sín ok ǫnnur fǫng. Létu þeir þá Ásbjǫrn eigi ná á land at ganga; ok var þá grjót-flaug, ok skotit spjótum ok því ǫllu er laust var. En er þeir hǫfðu barizk skamma hríð, fengu Stranda-menn af verra, ok gáfusk upp. Tóku þeir Ásbjǫrn ferjuna Trékyllinn, ok annat skip gott er Hringa-skúta var kǫlluð, ok allt þat sem þeir þóttusk þurfa.

Fór Ásbjǫrn þaðan ok norðr til Dranga; þar bjó þá Gunnlaugr smiðr Þorvaldsson; hann átti tvá sonu roskna; hét annarr Auðunn en annarr Þorvaldr; þeir vóru vasklegir menn ok þjóð-hagir. Ásbirni þótti þeir verit hafa í óþykkju við sik, en inir mestu vinir Kolbeins. Ásbjǫrn lét taka þá báða brœðr ok hand-hǫggva hvárn-tveggja þeirra; kvað þá nú skyldu með øngar njósnir hlaupa á fund Kolbeins.

Fóru þeir Ásbjǫrn norðr til Horns, þar lét hann særa til ólífis einhleyping þann er Þóroddr hét, ok var kallaðr kuggi; var þar ok enn ekki til saka annat, enn at hann vildi eigi laus láta vápn sín fyrir þeim Ásbirni. Tók hann þá ǫll þau skip er nǫkkurr vǫxtr var at. Fór hann þá vestr til Ísafjarðar.

Atli Hjálmsson hafði farit norðr á Strandir eptir hval Þórdísar Snorra dóttur; hon bjó þá í Æðey. Atli fór norðan nǫkkut fyrr en gestirnir, ok vissu þá hvárir til annarra. Atli kom í Æðey með farminn; ok lítlu síðarr kom Ásbjǫrn í Æðey; kvaddi hann þá Atla til ferðar með sér til móts við Þórð. Atli kvazk fyrst vilja fara heim eptir vápnum sínum ok klæðum. Ásbjǫrn segir, at hann mundi vilja fara til liðs við Kolbein en vera í móti Þórði; "Skaltú nú eigi svá lausum hala um veifask;" ok bað sína menn hǫndla hann. Þórdís Snorra dóttir ok Bárðr Hjǫrleifsson vildu veita Atla; ok hélt þar maðr á manni. Bauð Atli fyrir sik slíkt er hann mátti. Ásbjǫrn kvað hann þá deyja skyldu. Var Atli þá veginn; hét sá maðr Skeggi er at honum vá. Líkaði Þórdísi þetta verk verr en ílla.

Fóru þeir Ásbjǫrn þá til Þernu-víkr; ok var Þormóðr, bróðir Atla, eigi heima. Var þeim sagt, at Þormóðr væri at seli sínu; kunnu þá eigi heimamenn at varask; þvíat engi vissi Þormóði ótta vánir.

Þeir Ásbjǫrn fóru til selsins. Gékk Þormóðr út; var hann þegar handtekinn. Hann spurði með hverju móti ferð þeirra skyldi vera. Ásbjǫrn kvað hann þat brátt vita mundu; ok segir honum þá víg Atla bróður síns. Þormóðr spyrr ef nǫkkura hluti skyldi tjá at bjóða til lífs sér. Ásbjǫrn kvað þá eigi því mundu við koma; þvíat drepinn var áðr bróðir hans; ok kallaði hann aldri trúan mundu verða. Þormóðr kvað yfir-bœtr liggja til alls. Ásbjǫrn kvað þá ekki mundu tjá skreiðing. Þormóðr skriptaðisk ok bjósk við dauða sínum. Þormóðr lagðisk eptir þat niðr; en sá maðr hét Atli er hann vá, ok var Hallsson. Eptir víg Þormóðar fóru þeir Ásbjǫrn til skipa sinna ok sigldu út eptir Ísafirði.

Þetta it sama kveld kom Þórðr Sighvatsson í Arnardal í Skutulsfjǫrð; kómu þá til hans Sigmundr Gunnarsson ok nǫkkurir Þver-fjarðamenn. Um kveldit sendi Þórðr menn á hestvǫrð fram á Arnarnes. Ok er þeir hǫfðu skamma stund verit á nesinu, þá sá þeir at sjau skip sigldu innan eptir Ísafirði. Riðu þeir heim sem skjótast. Spruttu menn í klæði sín, ok gengu ofan til sjófar. Var þá umrœða mikil hvat skipum þetta mundi vera; var flestra manna ætlan, at vera mundi skip þeirra Kolbeins-manna. Bað Þórðr menn hlaupa ofan á skerin, ok verja þeim landgǫngu.

En er skipin kómu at landi, þá kendusk menn [við]. Gékk Ásbjǫrn þá á land ok þeir sveitungar; sagði hann þá allt slíkt er í hafði gǫrzk þeirra ferð. Þóttusk þat allir finna á Þórði, at honum líkaði þessi verk lítt. Tók ok alþýða ílla á.

Lítlu síðarr um morguninn kom Eyjólfr Eyjólfsson; sagði hann þá at hann hafði varr orðit við skip þeirra Kolbeins-manna á Horn-strǫndum. Þórðr gerði þá sína menn á alla vega frá sér til liðs-samnaðar; en setti njósn fyrir þá Kolbeins-menn, at hann yrði varr þann tíma er þeir kœmi. Stefndi hann ǫllum skipum ok mǫnnum saman á Sléttu-nesi í Selvágum. Kómu þá saman þrír tigir skipa, ok þrjú alskiput mǫnnum.

Heimti þá Þórðr saman ina beztu menn, ok leitaði ráðs við þá hvat til ráðs skyldi taka. Spurðisk þá ok, at þeir Broddi ok Hafr Bjarnarson vóru komnir undir Æðey átta skipum. Var Þórði þá mest um, at leggja norðr til móts við þá. Teiti Styrmissyni ok Svarthǫfða var meira um at leita suðr á Breiðafjǫrð; segja þar allt í vinnask ef Kolbeinn næðisk; kvóðu norðr frá ekki mundu vera nema bú-karla ok fiski-menn, ok þá er ekki manns-mót væri at. Sǫgðu ok, sem satt var, at suðr frá væri allir fylgðar-menn Þórðar þeir sem frœknastir væri. Var þat þá ráðs tekit, at Þórðr hélt suðr ǫllu liði sínu til Breiðafjarðar.

Nú er þat til máls at taka, er Kolbeinn Arnórsson hafði sent Brodda til Vestfjarða. En um vetrinn áðr hafði hann sent menn suðr til Þóru Guðmundar dóttur, móður Gizurar, — vóru þeir fyrir þeirri ferð, Einarr Jónsson ok Hǫskuldr Gunnarsson, — þess ørendis, at þeir tóku hernaðar-sǫk af Þóru Guðmundar dóttur á hǫnd Þórði ok þeim fjórtán mǫnnum ǫðrum. Riðu þeir Einarr ok Hǫskuldr til þings með þessi mál. Kolbeinn reið upp á þingit at dómum. Kom þar Hjalti biskupsson til móts við hann. Varð Þórðr sekr, ok þeir menn allir fjórtán: Teitr Styrmisson, Hrafn Oddsson, Dufgus-synir fjórir, Eyjólfr Eyjólfsson, Hrafn Sveinbjarnarson, Hákon galinn, Þorsteinn Þorbergsson. Var þetta ílla rœmt af alþýðu; þótti ǫllum sýnask í þessu inn mesti ákafi. Ok kǫlluðu þeir Þórðr þetta "flauta-sekð;" fyrir því at þeir Þórðr hǫfðu náttverð einn í Tungu, ok hǫfðu flautir einar.

Eptir þat riðr Kolbeinn Arnórsson ok Hjalti biskupsson ok Ormr Bjarnarson af þingi vestr til Breiðafjarðar-dala, ok hǫfðu nær sex hundruð manna. Sturla Þórðarson var þá í Sælingsdals-tungu. Kolbeinn sendi þangat sína menn, ok bað þá drepa Sturlu. Hann fékk njósn, ok reið undan vestr til Saurbœjar. En er Kolbeins-menn kómu í Tungu, var Sturlu leitat með brugðnum vápnum um ǫll hús, ok svá í kirkju. Var þá rænt því er laust var. Reið Kolbeinn þá með allan flokkinn vestr til Saurbœjar. En Sturla fékk sér skip í Tjaldanesi, ok fór þaðan út til Kross-sunds. Kómu þar til móts við hann Dufgus-synir, Hákon galinn, ok þeir heima-menn Þórðar er suðr þar hǫfðu verit. Riðu þeir Kolbeins-menn þá ofan eptir Langey at sundinu. Ok er þeir fundusk skorti þar eigi íllt orðtak er hvárir vǫldu ǫðrum. Røru þeir Sturla brott frá sundinu. Skildu þeir Sturla þar ok Dufgus-synir. Skyldi hann þá fara suðr um fjǫrð í lið-samnað.

Kolbeinn Dufgusson ok Hákon galinn røru inn til Ballar-ár ok þá suðr til Bílds-eyjar, ok vildu vita hvat títt væri um hesta sína; hǫfðu þeir þá ok frétt af, at Kolbeins-menn hǫfðu fengit skip nǫkkur.

En Bjǫrn kægill ok Jón Árnason vóru í Tjaldanesi, ok røru innan til Akreyja ok ætluðu at taka skip þau sem þar vóru. En er þeir kómu fyrir lendinguna þá sá þeir menn hlaupa með vápnum uppi um eyna, ok upp um Kýr-auga. Þeir kenndu, at þar vóru komnir Norðlendingar; ok hljópu þeir þegar á land; vóru þeir mjǫk jafn-margir. Þar var fyrir þeim Óttarr, bróður-son Guðmundar biskups. Þeir Óttarr hljópu þegar á borg eina. En þeir Bjǫrn sóttu at þeim, ok báðu þá upp gefask. Gáfu þeir Óttarr þá upp vápn sín, ok gengu til handa ok fóru með þeim Birni. Røru þeir þá út til Fagr-eyjar.

Nú er þeir Kolbeinn ok Hákon kómu í Bilds-ey, vóru þar menn fyrir, ok hǫfðu bundit hesta þeirra, ok ætluðu þá ok at leggja þá á skip. Hljópu þeir Hákon þegar upp á eyna. Þar var fyrir Jón Oddason, er kallaðr var Skegg-barn, ok þeir níu saman. Stukku þeir upp frá sjónum ok á borg eina, ok bjoggusk til varnar; en þeir Kolbeinn ok Hákon héldu eptir þeim.

Ok þegar er þeir Kolbeinn kómu at borginni, hljóp Kolbeinn upp, ok tók Jón hǫndum, ok féllu þeir báðir saman ofan fyrir borgina; var þá þegar unnit á Jóni. Hákon Bótólfsson greip af honum stálhúfuna, ok laust í hǫfuðit, ok var þat hǫgg svá mikit, at Jón leiddi til bana fám dǫgum síðarr. Eptir þat vóru þeir allir handteknir ok flettir; ok hǫfðu þeir Kolbeinn þá heim með sér til Fagreyjar.

Ekki varð af mann-samnaði Sturlu; ok urðu þeir ílla við þat. Hafði hann verit kyrr meðan í Fagrey, ok hafzk ekki at. Fengu þeir þá njósn af, at lið Kolbeins var nǫkkut komit í Arney, ok hǫfðu þar eitt skip. Tók Sturla þá þat ráð, at gera menn vestr í móti Þórði; ok bað at hann skyldi hvata suðr sem mest.

En hann sjálfr, ok Dufgus-synir, røru inn til Arneyjarsunds fjórum skipum, ok ætluðu at verja Kolbeins-mǫnnum landit, þar til er Þórðr kœmi vestan. Var þar svá til farit, at þrǫskǫldr lá í sundinu, en djúpt at tvá vega; var þar riðit at fjǫrum en eigi flóðum. En er þeir Sturla kómu at sundinu, lǫgðu þeir skipum tveim-megin hjá þrǫskǫldinum, ok ætluðu inn, at grýta á þá, svá at þeir næði eigi útan at ríða. En er fjara tók, herðu þeir Kolbeins-menn á, ok riðu útan á þrǫskǫldinn. Tók þá at mjókka sundit, ok mátti þá grýta á skipa-menn ór báðum eyjunum.

Hrukku þeir Sturla þá ór sundinu; en Kolbeins-menn riðu inn í Langey, ok fluttusk þeir þá þegar inn yfir Kross-sund. Eptir þat riðu þeir þegar inn um Meðal-fells-strǫnd, ok svá inn til Dala; en Sturla fór heim í Fagrey.

Sendimaðr Sturlu mætti Þórði í Flatey, ok segðr Þórði hvat títt var suðr þar. Þórðr bað sína menn ferma hvert skip af grjóti. Tók hann þá heit mikit til Guðs, ok talaði langt ørendi ok snjallt, ok herði alla í ákafa ef fundum manna bæri saman, at hverr skyldi duga sem mannlegast. Eptir þat gengu menn á skip sín; var þá bæði gǫrt, siglt ok róit suðr um flóana. En er skipin sóttu suðr undir eyjarnar, þá sá þeir Kolbeinn Arnórsson; ok þóttusk þegar vita, at þat mundi vera lið Þórðar. Þeir Þórðr fundu einn bát, er fiski-menn vóru á; ok sǫgðu þeir slíkt sem í hafði gǫrzk með þeim Sturlu ok Kolbeinsmǫnnum. Hélt Þórðr þá út til Fagreyjar; ok fundusk þeir Sturla þar.

Var þat þá ráðs tekit, at Teitr Styrmisson var sendr suðr til Bǫðvars, at beiða hann liðveizlu; en þeir Þórðr ok Sturla héldu skipum sínum inn til Hólm-látrs; skyldi Bǫðvarr ok þeir Teitr þar koma til móts við þá. Kómu þeir Bǫðvarr ok Teitr at á-kveðinni stundu; fór þá sem fyrr, at Bǫðvarr vildi eigi veita Þórði á móti Kolbeini. Lá Þórðr þá um hríð undir Hólmlátrs-eyju með þrjá tigi skipa, ok hafði þá á fjórða hundraði manna.

En frá þeim Kolbeini er þat at segja, at þeir riðu inn í Hvamms-sveit, ok svá yfir í Laxárdal. Tóku þá at herja, meiða menn en ræna fé. Ráku menn þá bú sitt á fjǫll, ok forðuðu sér svá ok fé sínu.

Tosti hét maðr; hann var fylgðar-maðr Hjalta biskups-sonar. Hann reið upp á hálsana fyrir sunnan Laxárdal, at leita farar-skjóta manna, ok þeir þrír saman. Þeir sá hvar undan þeim vóru rekin naut ok hross, ok vóru með þrír menn; vóru þeir allir slyppir. Sá maðr hét Ingólfr er féit rak; hann var mikill maðr ok sterkr. Hann sá at þeir mundi hvergi undan komask; ok bað, at þeir skyldi renna á þá þegar er þeir mætti. En er Tosti kom eptir, þá báðu þeir þá Ingólf laus láta fǫngin. En Ingólfr kvazk þat eigi mundu [gera] at óreyndu; ok rann hann þegar á Tosta; en þeir félagar þeirra sóttusk í annan stað. Hvárr-tveggi þeirra, Tosti ok Ingjaldr, vóru sterkir menn. Fór þá svá með þeim, at Tosti féll; greip Ingólfr þá meðal-kaflann á sverðinu, því er Tosti var gyrðr með, ok hjó þá undan Tosta fótinn þar er kálfi var digrastr, en annan í ristarliðnum í einu hǫgginu. Eptir þat flettu þeir þá alla vápnunum ok hestunum; en félagar Tosta fluttu hann til húss, ok segja Hjalta at Tosti hefði fengit áverka.

Þeir Hjalti sá þá hvar menn slógu á engi-teig; lét Hjalti þá taka; hét annarr Áslákr en annarr Árni; þeir vóru gamlir menn ok heilsu-lítlir, ok hǫfðu þeir því eigi forðat sér. Hjalti lét hvárn-tveggja þeirra fóthǫggva; ok mæltusk þau verk ílla fyrir. Þá lét Hjalti enn brjóta fótleggi í tveim mǫnnum í Laxárdal. Eptir þat reið hann heim suðr, en Kolbeinn norðr til Skagafjarðar.

En er Þórðr spurði þetta, þá siglði hann vestr til Barðastrandar. Gékk hann þá af skipum; en lét menn fara með skipin it ytra. Spurði Þórðr, at þeir Broddi ok Hafr hǫfðu haldit skipunum norðr um Ísafjǫrð, ok hǫfðu gǫrt þar áðr nǫkkut hervirki, en drepit øngan mann. Fór Þórðr þá heim til Mýra, ok allir menn til búa sinna. Var hann þá heima um hríð. Var nú af látit at leita um sættir; þótti þá sýnt at annarr-hvárr þeirra [Kolbeins] mundi hníga fyrir ǫðrum.