Bókastaðir

Nú er at segja frá þeim Svarthöfða ok Þórði: — er þeir lágu í fönninni þar til er flokkr Kolbeins var um fram riðinn. Stóðu þeir upp ok gengu til bæja, ok fengu sér hesta. Riðu þeir í Stafaholt, ok drápu á kirkju-dyrr. Dufgus karl gékk til dura, ok fagnar vel syni sínum; ok spurði hvárt hann vissi at Óláfr kámi var þar með þrjá tigi manna. Þeir Svarthöfði hljópu þá þegar á hesta, ok riðu í brott. Þá spurði Svarthöfði Þórð: "Hvar veiztú bæ þann, er kominn sé frá almanna-veg?" Þórðr segir: "Bær heitir í Skógum, er vit skulum til ríða." En er þeir kómu þar, þá fóru þeir í baðstofu ok af-klæddusk. En er þeir höfðu litla hríð sofit, þá var þeim sagt, at menn Kolbeins riðu at garði. Hljópu þeir Svarthöfði þá upp, ok skutu inn brynjunum ok stál-húfunum í ofninn, en þeir hljópu út; Skilði þá með þeim; hljóp Þórðr í skóg, en Svarthöfði til hestanna. Reið hann þá undan sem ákafast; en þeir eptir, ok kvíuðu hann fram á hamar nökkurn. Hann hratt þar fram af hestinum, ok hljóp þar sjálfr eptir. En hvárki sakaði hann né hestinn, þvíat mikill lausa-snjór var borinn undir hamarinn. En einginn þeirra vildi þar eptir fara. Riðu Kolbeins-menn þá leið sína. Svarthöfði fór heim á bæinn til vápna sinna, ok reið þaðan vestr til Sauðafellz. Síðan fór hann út í Fagrey til Þórðar. Þórðr Bjarnarson fór heim í Eskiholt.

Kolbeinn Arnórsson hvarf aptr í Hitardal, ok reið norðr Holtavörðu-heiði, ok svá heim á Flugumýri, ok lét hafa setu einhverja jafnan. Þann vetr lét hann mjök fjölmenna í ymsum stöðum þar sem hónum þótti bezt fallit. Þórarinn hét maðr ok var kallaðr ballti; hann setti Kolbeinn til njósnar í Miðfirði; dró hann at sér marga íll-hreysinga, ok hafði setu at Ósi; görðisk hann inn óvinsælasti; rændi hann hvern mann þann er hónum var í

Nánd.

Þórðr Sighvatzson var í Fagrey nær til Jóla fram. Fór hann þaðan inn til Ballar-ár; þá bjó þar Bárðr Hjörleifsson; hann átti Valgerði Sighvatzdóttur, systur Þórðar. Þórðr fékk þar góðar viðtökur. Báðu þau hann þar fyrir öllu sjá sem hann ætti. Lét Þórðr þar eptir suma menn sína. En hann fór sjálfr til Búðardals, ok sat þar um Jólin. Þar bjó þá Þorbjörn Ingimundarson.

Á ofan-verðum Jólum ríðr Sturla Þórðarson til fundar við Þórð; riðu þeir þá út í Dögurðar-nes. Kom Böðvarr Þórðarson þar til mótz við þá. Leitaði Þórðr á við Böðvar um liðveizlu. En Böðvarr segir, sem satt var, at hónum var mikill vandi á við hvárn-tveggja þeirra Kolbeins; þvíat hann átti Sigríði Arnórsdóttur systur Kolbeins; kvazk Böðvarr vilja fyrst um leita ef nökkurum sættum mætti á koma með þeim Kolbeini. Var þat þá ráðs tekit, at Böðvarr reið norðr; ok var áðr skorat, at hverjum [kostum] Þórðr vildi ganga. En Þórðr fór vestr yfir Breiðafjörð til Barðastrandar, ok þaðan vestr á Sand. Fór þá enn eigi all-marglega með þeim Gísla. Þaðan fór Þórðr til Selárdals. Þar bjó þá góðr maðr ok göfigr, Thomas prestr Þórarinsson. Hann átti Höllu, dóttur Þórðar Sturlu-sonar. Þau vóru börn þeirra: Þórarinn hét inn ellzti þeirra, annarr Krákr, þriði Auðunn, Snörtr hét inn yngsti. Þeir vóru allir mann-vænir. Dóttir Thomas hét Guðrún, önnur Ragneiðr, þriðja Guðfinna, fjórða Guðríðr, fimmta Halldóra. Fór Þórðr þaðan norðr á Sanda. Var hann þar um vetrinn; ok var þá allt tíðenda-laust.

Á öndverðri Langa-föstu kom orð-sending Böðvars Þórðarsonar til hans, at Þórðr skyldi koma til mótz við hann til Helgafellz. Brásk þá Þórðr skjótt við, ok fór norðr til Ísafjarðar. Sendi hann þá Ásbjörn Guðmundarson til mótz við Atla Hjálmsson; ok beiddi, at Atli skyldi koma á hans fund ok görask hans maðr; ella bað hann Ásbjörn at sjá þat ráð fyrir Atla, at Þórði yrði ekki mein at hónum. En er Ásbjörn kom í Grunna-vík, bar hann upp örendi sítt við Atla. En Atli kvazk vilja sitja kyrr hjá málum þeirra Kolbeins; kvezk eiga Kolbeini gótt at launa. Ásbjörn kvað hann eigi mundu svá hjá sitja málunum, at eiga ekki við Þórð, en vera vinr Kolbeins. Fékk Ásbjörn ekki af Atla. Fannsk þat á Þórði, er þeir Ásbjörn fundusk, at hónum þótti lítið örendi Ásbjarnar orðit hafa. Fór Þórðr þá suðr til Saurbæjar, ok þaðan í Dögurðar-nes; svá suðr um fjörð til Helgafellz. Var Böðvarr þar kominn. Þótti Þórði Böðvarr allt hafa þar mælask látið; ok vildi öngar þær sáttir sem Kolbeinn bauð hónum. Sagði Þórðr, at þat mundi upp koma um hans mál sem auðit yrði; en aldri kvezk hann ganga mundu at þeim sáttum sem dugandi mönnum þætti hónum eigi sæmð í at taka, eptir frændr sína. Fór Þórðr þá vestr í Fjörðu, ok heim á Sanda; var hann þá þar fram um Páska. Um várit fór Þórðr á Gagndögum suðr um Dali; var hónum þá mikit sagt af uppgangi Þórarins balta ok óspekðum; ætlaði Þórðr þá at fara at hónum; ok komsk eigi lengra en á Dönu-staði. Bar þat þá við um ferðina, at Þórðr fékk lítinn hesta-kost. Hvarf hann þá vestr í Fjörðu, en setti eptir Kægil-Björn ok Þorgeir stafs-enda. Hákon hét maðr, hann var Bótólfsson, Norrænn maðr at föður-ætt; hann var kertis-sveinn Skúla hertoga; hann kom út með Órækju Snorrasyni; hann var nú heima-maðr Þórðar. Almarr Þorkelsson var þá ok heima-maðr Þórðar. Þessa menn setti hann eptir í Dölum; ok bað þá ríða at Þórarni ok drepa hann þegar er hann dreifði setunni; — allz vóru þeir tíu menn saman. Ásbjörn Guðmundarson sendi hann norðr til Steingrímsfjarðar ok þá tuttugu saman; bað hann Ásbjörn taka öll in stærri skip í Steingrímsfirði ok á Ströndum ok flytja vestr á Dýrafjörð. Hafði Þórðr þá nökkurn pata af, at Kolbeinn mundi fara skipa-leið norðan, ok eyða svá Vestfjörðu. En er Þórðr var vestr kominn, þá fór hann fyrst á Sanda. Gaf hann Bárði Svefneyjar, er tóku hálfan fimta tog hundraða; ok enn görði hann Bárði fleiri sæmðir. Um Fardaga fór Þórðr á Mýrar. Þar bjó þá Bjarni Brandzson. Leitaði þá Þórðr eptir við Bjarna, at hann vildi taka þar við búinu. Bjarni lét þat uppi. Var hann með Þórði um vetrinn ok allt lið hans.

En millum þings ok Fardaga, þá fóru þeir Björn ok Hákon norðr til Miðfjarðar. Þórarinn bjó þá á Breta-læk. Þeir kómu þar árdegis áðr menn vóru upp staðnir; gengu inn þegar með brugðnum vápnum. Þórarinn spratt upp, ok fékk eitt sverð vápna, ok varðisk bæði vel ok lengi. Þar féll hann; þeir rændu því er laust var. Þar fengu þeir njósn af, at Kolbeinn lét draga saman fjölmenni allt, slíkt er hann fékk, ok svá stór-skip; setti hann þá Brodda, mág sínn, ok Hafr Bjarnarson, höfðingja yfir skipa-liðinu. Skipti hann þá liðinu í tvá staði; en hann ætlaði sjálfr at fara landveg. Var þat þá eitt í orði at eyða Vestfjörðu, svá at Þórðr mætti þar eigi heldr friðland hafa en annars-staðar á Íslandi. Þeir Björn fara nú vestr í Dali, ok sendu Þorgeir stafs-enda til mótz við Þórð. Þorgeirr fann Þórð á Mýrum, ok segir hónum víg Þórarins, ok slíka fyrir-ætlan Kolbeins, er þeir höfðu frétt. Þórðr reið heiman þat sama kveld, ok ætlaði til Ísafjarðar ok draga saman menn ok skip.

Ásbjörn Guðmundar son fór til Steingrímsfjarðar, sem vér gátum fyrr; tók hann ferju á Heydals-á. Fór hann þaðan norðr fyrir Strandir allt til Trékyllis-víkr. Þar sömnuðusk saman Strandamenn, ok vildu verja skip sín ok önnur föng. Létu þeir þá Ásbjörn eigi ná á land at ganga; ok var þá grjót-flaug, ok skotið spjótum ok því öllu er laust var. En er þeir höfðu barizk skamma hríð, fengu Stranda-menn af verra, ok gáfusk upp. Tóku þeir Ásbjörn ferjuna Trékyllinn, ok annat skip gótt er Hringa-skúta var kölluð, ok allt þat sem þeir þóttusk þurfa. Fór Ásbjörn þaðan ok norðr til Dranga; þar bjó þá Gunnlaugr smiðr Þorvaldzson; hann átti tvá sonu roskna; hét annarr Auðunn en annarr Þorvaldr; þeir vóru vasklegir menn ok þjóð-hagir. Ásbirni þótti þeir verit hafa í ópykkju við sik, en inir mestu vinir Kolbeins. Ásbjörn lét taka þá báða bræðr ok hand-höggva hvárn-tveggja þeirra; kvað þá nú skyldu með öngar njósnir hlaupa á fund Kolbeins. Fóru þeir Ásbjörn norðr til Horns, þar lét hann særa til ólífis einhleyping þann er Þóroddr hét, ok var kallaðr kuggi; var þar ok enn ekki til saka annat, enn at hann vildi eigi laus láta vápn sín fyrir þeim Ásbirni. Tók hann þá öll þau skip er nökkurr vöxtr var at. Fór hann þá vestr til Ísafjarðar. Atli Hjálmsson hafði farit norðr á Strandir eptir hval Þórdísar Snorra dóttur; hón bjó þá í Æðey. Atli fór norðan nökkut fyrr en gestirnir, ok vissu þá hvárir til annarra. Atli kom í Æðey með farminn; ok lítlu síðarr kom Ásbjörn í Æðey; kvaddi hann þá Atla til ferðar með sér til mótz við Þórð. Atli kvazk fyrst vilja fara heim eptir vápnum sínum ok klæðum. Ásbjörn segir, at hann mundi vilja fara til liðs við Kolbein en vera í móti Þórði; "Skaltú nú eigi svá lausum hala um veifask;" ok bað sína menn höndla hann. Þórdís Snorra dóttir ok Bárðr Hjörleifsson vildu veita Atla; ok hélt þar maðr á manni. Bauð Atli fyrir sik slíkt er hann mátti. Ásbjörn kvað hann þá deyja skyldu. Var Atli þá veginn; hét sá maðr Skeggi er at hónum vá. Líkaði Þórdísi þetta verk verr en illa. Fóru þeir Ásbjörn þá til Þernu-víkr; ok var Þormóðr, bróðir Atla, eigi heima. Var þeim sagt, at Þormóðr væri at seli sínu; kunnu þá eigi heimamenn at varask; þvíat eingi vissi Þormóði ótta vánir. Þeir Ásbjörn fóru til selsins. Gékk Þormóðr út; var hann þegar handtekinn. Hann spurði með hverju móti ferð þeirra skyldi vera. Ásbjörn kvað hann þat brátt vita mundu; ok segir hónum þá víg Atla bróður síns. Þormóðr spyrr ef nökkura hluti skyldi tjá at bjóða til lífs sér. Ásbjörn kvað þá eigi því mundu við koma; þvíat drepinn var áðr bróðir hans; ok kallaði hann aldri trúan mundu verða. Þormóðr kvað yfir-bætr liggja til allz. Ásbjörn kvað þá ekki mundu tjá skreiðing. Þormóðr skriptaðisk ok bjósk við dauða sínum. Þormóðr lagðisk eptir þat niðr; en sá maðr hét Atli er hann vá, ok var Hallzson. Eptir víg Þormóðar fóru þeir Ásbjörn til skipa sínna ok sigldu út eptir Ísafirði. Þetta it sama kveld kom Þórðr Sighvatzson í Arnardal í Skutulsfjörð; kómu þá til hans Sigmundr Gunnarsson ok nökkurir Þver-fjarðamenn. Um kveldit sendi Þórðr menn á hestvörð fram á Arnarnes. Ok er þeir höfðu skamma stund verit á nesinu, þá sá þeir at sjau skip sigldu innan eptir Ísafirði. Riðu þeir heim sem skjótast. Spruttu menn í klæði sín, ok gengu ofan til sjófar. Var þá umræða mikil hvat skipum þetta mundi vera; var flestra manna ætlan, at vera mundi skip þeirra Kolbeins-manna. Bað Þórðr menn hlaupa ofan á skerin, ok verja þeim landgöngu. En er skipin kómu at landi, þá kendusk menn [við]. Gékk Ásbjörn þá á land ok þeir sveitungar; sagði hann þá allt slíkt er í hafði görzk þeirra ferð. Þóttusk þat allir finna á Þórði, at hónum líkaði þessi verk lítt. Tók ok alþýða illa á. Lítlu síðarr um morguninn kom Eyjólfr Eyjólfsson; sagði hann þá at hann hafði varr orðit við skip þeirra Kolbeins-manna á Horn-ströndum. Þórðr görði þá sína menn á alla vega frá sér til liðs-samnaðar; en setti njósn fyrir þá Kolbeins-menn, at hann yrði varr þann tíma er þeir kæmi. Stefndi hann öllum skipum ok mönnum saman á Sléttu-nesi í Selvágum. Kómu þá saman þrír tigir skipa, ok þrjú alskiput mönnum; heimti þá Þórðr saman ina beztu menn, ok leitaði ráðs við þá hvat til ráðs skyldi taka. Spurðisk þá ok, at þeir Broddi ok Hafr Bjarnarson vóru komnir undir Æðey átta skipum. Var Þórði þá mest um, at leggja norðr til mótz við þá. Teiti Styrmissyni ok Svarthöfða var meira um at leita suðr á Breiðafjörð; segja þar allt í vinnask ef Kolbeinn næðisk; kvóðu norðr frá ekki mundu vera nema bú-karla ok fiski-menn, ok þá er ekki mannz-mót væri at. Sögðu ok, sem satt var, at suðr frá væri allir fylgðar-menn Þórðar þeir sem fræknastir væri. Var þat þá ráðs tekit, at Þórðr hélt suðr öllu liði sínu til Breiðafjarðar.

Nú er þat til máls at taka, er Kolbeinn Arnórson hafði sent Brodda til Vestfjarða. En um vetrinn áðr hafði hann sent menn suðr til Þóru Guðmundar dóttur, móður Gizurar, — vóru þeir fyrir þeirri ferð, Einarr Jónsson ok Höskuldr Gunnarsson, — þess örendis, at þeir tóku hernaðar-sök af Þóru Guðmundar dóttur á hönd Þórði ok þeim fjórtán mönnum öðrum. Riðu þeir Einarr ok Höskuldr til þings með þessi mál. Kolbeinn reið upp á þingit at dómum. Kom þar Hjalti biskupsson til mótz við hann. Varð Þórðr sekr, ok þeir menn allir fjórtán: Teitr Styrmisson, Hrafn Oddzson, Dufgus-synir fjórir, Eyjólfr Eyjólfsson, Hrafn Sveinbjarnarson, Hákon galinn, Þorsteinn Þorbergsson. Var þetta illa ræmt af alþýðu; þótti öllum sýnask í þessu inn mesti ákafi. Ok kölluðu þeir Þórðr þetta "flauta-sekð;" fyrir því at þeir Þórðr höfðu náttverð einn í Tungu, ok höfðu flautir einar. Eptir þat riðr Kolbeinn Arnórsson ok Hjalti biskupsson ok Ormr Bjarnarson af þingi vestr til Breiðafjarðar-dala, ok höfðu nær sex hundruð manna. Sturla Þórðarson var þá í Sælingsdals-tungu. Kolbeinn sendi þangat sína menn, ok bað þá drepa Sturlu. Hann fékk njósn, ok reið undan vestr til Saurbæjar. En er Kolbeins-menn kómu í Tungu, var Sturlu leitað með brugðnum vápnum um öll hús, ok svá í kirkju. Var þá rænt því er laust var. Reið Kolbeinn þá með allan flokkinn vestr til Saurbæjar. En Sturla fékk sér skip í Tjaldanesi, ok fór þaðan út til Kross-sundz. Kómu þar til mótz við hann Dufgus-synir, Hákon galinn, ok þeir heima-menn Þórðar er suðr þar höfðu verit. Riðu þeir Kolbeins-menn þá ofan eptir Langey at sundinu. Ok er þeir fundusk skorti þar eigi illt orðtak er hvárir völdu öðrum. Röru þeir Sturla brott frá sundinu. Skildu þeir Sturla þar ok Dufgus-synir. Skyldi hann þá fara suðr um fjörð í lið-samnað. Kolbeinn Dufgusson ok Hákon galinn röru inn til Ballar-ár ok þá suðr til Bíldz-eyjar, ok vildu vita hvat títt væri um hesta sína; höfðu þeir þá ok frétt af, at Kolbeins-menn höfðu fengit skip nökkur. En Björn kægill ok Jón Árnason vóru í Tjaldanesi, ok röru innan til Akreyja ok ætluðu at taka skip þau sem þar vóru. En er þeir kómu fyrir lendinguna þá sá þeir menn hlaupa með vápnum uppi um eyna, ok upp um Kýr-auga. Þeir kenndu, at þar vóru komnir Norðlendingar; ok hljópu þeir þegar á land; vóru þeir mjök jafn-margir. Þar var fyrir þeim Óttarr, bróður-son Guðmundar biskups. Þeir Óttarr hljópu þegar á borg eina. En þeir Björn sóttu at þeim, ok báðu þá upp gefask. Gáfu þeir Óttarr þá upp vápn sín, ok gengu til handa ok fóru með þeim Birni. Röru þeir þá út til Fagr-eyjar. Nú er þeir Kolbeinn ok Hákon kómu í Bildz-ey, vóru þar menn fyrir, ok höfðu bundit hesta þeirra, ok ætluðu þá ok at leggja þá á skip. Hljópu þeir Hákon þegar upp á eyna. Þar var fyrir Jón Oddason, er kallaðr var Skegg-barn, ok þeir níu saman. Stukku þeir upp frá sjónum ok á borg eina, ok bjoggusk til varnar; en þeir Kolbeinn ok Hákon héldu eptir þeim.

Ok þegar er þeir Kolbeinn kómu at borginni, hljóp Kolbeinn upp, ok tók Jón höndum, ok féllu þeir báðir saman ofan fyrir borgina; var þá þegar unnit á Jóni. Hákon Bótólfsson greip af hónum stálhúfuna, ok laust í höfuðit, ok var þat högg svá mikit, at Jón leiddi til bana fám dögum síðarr. Eptir þat vóru þeir allir handteknir ok flettir; ok höfðu þeir Kolbeinn þá heim með sér til Fagreyjar. Ekki varð af mann-samnaði Sturlu; ok urðu þeir illa við þat. Hafði hann verit kyrr meðan í Fagrey, ok hafzk ekki at. Fengu þeir þá njósn af, at lið Kolbeins var nökkut komit í Arney, ok höfðu þar eitt skip. Tók Sturla þá þat ráð, at göra menn vestr í móti Þórði; ok bað at hann skyldi hvata suðr sem mest.

En hann sjálfr, ok Dufgus-synir, röru inn til Arneyjarsundz fjórum skipum, ok ætluðu at verja Kolbeins-mönnum landit, þar til er Þórðr kæmi vestan. Var þar svá til farit, at þrösköldr lá í sundinu, en djúpt at tvá vega; var þar riðit at fjörum en eigi flóðum. En er þeir Sturla kómu at sundinu, lögðu þeir skipum tveim-megin hjá þrösköldinum, ok ætluðu inn, at grýta á þá, svá at þeir næði eigi útan at ríða. En er fjara tók, herðu þeir Kolbeins-menn á, ok riðu útan á þrösköldinn. Tók þá at mjókka sundit, ok mátti þá grýta á skipa-menn ór báðum eyjunum.

Hrukku þeir Sturla þá ór sundinu; en Kolbeins-menn riðu inn í Langey, ok fluttusk þeir þá þegar inn yfir Kross-sund. Eptir þat riðu þeir þegar inn um Meðal-fellz-strönd, ok svá inn til Dala; en Sturla fór heim í Fagrey. Sendimaðr Sturlu mætti Þórði í Flatey, ok segðr Þórði hvat títt var suðr þar. Þórðr bað sína menn ferma hvert skip af grjóti. Tók hann þá heit mikit til Guðs, ok talaði langt örendi ok snjallt, ok herði alla í ákafa ef fundum manna bæri saman, at hverr skyldi duga sem mannlegast. Eptir þat gengu menn á skip sín; var þá bæði görrt, siglt ok róit suðr um flóana. En er skipin sóttu suðr undir eyjarnar, þá sá þeir Kolbeinn Arnórsson; ok þóttusk þegar vita, at þat mundi vera lið Þórðar. Þeir Þórðr fundu einn bát, er fiski-menn vóru á; ok sögðu þeir slíkt sem í hafði görzk með þeim Sturlu ok Kolbeinsmönnum. Hélt Þórðr þá út til Fagreyjar; ok fundusk þeir Sturla þar. Var þat þá ráðs tekit, at Teitr Styrmisson var sendr suðr til Böðvars, at beiða hann liðveizlu; en þeir Þórðr ok Sturla héldu skipum sínum inn til Hólm-látrs; skyldi Böðvarr ok þeir Teitr þar koma til mótz við þá. Kómu þeir Böðvarr ok Teitr at á-kveðinni stundu; fór þá sem fyrr, at Böðvarr vildi eigi veita Þórði á móti Kolbeini. Lá Þórðr þá um hríð undir Hólmlátrs-eyju með þrjá tigi skipa, ok hafði þá á fjórða hundraði manna. En frá þeim Kolbeini er þat at segja, at þeir riðu inn í Hvamms-sveit, ok svá yfir í Laxárdal. Tóku þá at herja, meiða menn en ræna fé. Ráku menn þá bú sítt á fjöll, ok forðuðu sér svá ok fé sínu.

Tosti hét maðr; hann var fylgðar-maðr Hjalta biskups-sonar. Hann reið upp á hálsana fyrir sunnan Laxárdal, at leita farar-skjóta manna, ok þeir þrír saman. Þeir sá hvar undan þeim vóru rekin naut ok hross, ok vóru með þrír menn; vóru þeir allir slyppir. Sá maðr hét Ingólfr er féit rak; hann var mikill maðr ok sterkr. Hann sá at þeir mundi hvergi undan komask; ok bað, at þeir skyldi renna á þá þegar er þeir mætti. En er Tosti kom eptir, þá báðu þeir þá Ingólf laus láta föngin. En Ingólfr kvazk þat eigi mundu [göra] at óreyndu; ok rann hann þegar á Tosta; en þeir félagar þeirra sóttusk í annan stað. Hvárr-tveggi þeirra, Tosti ok Ingjaldr, vóru sterkir menn. Fór þá svá með þeim, at Tosti féll; greip Ingólfr þá meðal-kaflann á sverðinu, því er Tosti var gyrðr með, ok hjó þá undan Tosta fótinn þar er kálfi var digrastr, en annan í ristarliðnum í einu högginu. Eptir þat flettu þeir þá alla vápnunum ok hestunum; en félagar Tosta fluttu hann til húss, ok segja Hjalta at Tosti hefði fengit áverka. Þeir Hjalti sá þá hvar menn slógu á engi-teig; lét Hjalti þá taka; hét annarr Áslákr en annarr Árni; þeir vóru gamlir menn ok heilsu-lítlir, ok höfðu þeir því eigi forðat sér. Hjalti lét hvárn-tveggja þeirra fóthöggva; ok mæltusk þau verk illa fyrir. Þá lét Hjalti enn brjóta fótleggi í tveim mönnum í Laxárdal. Eptir þat reið hann heim suðr, en Kolbeinn norðr til Skagafjarðar. En er Þórðr spurði þetta, þá siglði hann vestr til Barðastrandar. Gékk hann þá af skipum; en lét menn fara með skipin it ytra. Spurði Þórðr, at þeir Broddi ok Hafr höfðu haldit skipunum norðr um Ísafjörð, ok höfðu görtþar áðr nökkut hervirki, en drepit öngan mann. Fór Þórðr þá heim til Mýra, ok allir menn til búa sinna. Var hann þá heima um hríð. Var nú af látið at leita um sættir; þótti þá sýnt at annarr-hvárr þeirra [Kolbeins] mundi hníga fyrir öðrum.