Frá ferð Órœkju er þat at segja: — at þeir koma til Laugarvatns um dagsetrs-skeið; þar bjó sá maðr er Sokki hét; hann taka þeir til sín, ok hafa af honum sannar sǫgur. Segir hann þeim, at Gizurr er í Skálaholti; lézk eigi vita, hvé marg-mennr hann var, en sagði vera liðs-drátt um allt hérað. Þeim Órœkju þótti þetta íll frétt; en réðu þó þat af at halda fram sinni ferð. Ríða síðan austr um nóttina yfir Brúar-á at Reykja-vaði. Fóru síðan sem leið lá til Skálaholts; koma þar í ǫndurða dagan. Stíga af baki norðr á Stǫðlum. Búa sik þá sem hvatlegast til atgǫngu.
Ganga þeir nú heim með garðinum allir í einum dun, snúðigt ok þó hljóðlega. Ok er þeir koma heim at geila-garðs-hliðinu, verða þeir Gizurr varir við þá, ok hlaupa út á kirkju-garðinn; slá upp herópi, ok berja á skjǫlduna. Órœkju-menn, þeirr er síðarr fóru, hyggja nú, at þeir Gizurr hlaupi út á þá; bregða nú vápnum ok berjask sjálfir. Þar varð sárr mjǫk Kjartan Helgason; ok fleiri menn skeindusk þar. Ok allir hlaupa þeir vestr með garðinum; en þeir er vitrari vóru, sjá nú hvat títt var, ok hlaupa fyrir þá, ok fengu stǫðvat þá. Gengu síðan inn á túnit, ok biðu þar til þess er ljóst var.
Gizurar-menn vildu nú hlaupa út eptir þeim ok reka flóttann; en Gizurr bannaði þat, ok segir þetta prett einn.
Einn Órœkju-maðr hét Þorkell, Breiðlingr einn; hann hafði gengit undir kirkju-garðinn vestr þar sem Grímsnesingar vóru fyrir, ok spurði hljóðlega hvárt Órœkja væri kominn í kirkju-garðinn. Þeir segja hann þar vera, ok buðu honum þangat. Hann rétti hendr á móti þeim, ok bað þá draga sik upp. Drógu þeir hann upp, flettu ok bundu síðan; ok fœrðu upp undir kirkju; ok lá hann þar um daginn.
Sigvarðr biskup gerði nú til Órœkju tvá presta, at spyrja hvárt nokkut skal tjá at leita um sættir eða grið. Þeir vildu eigi grið selja; en vel líkaði þeim at biskup fœri á milli ok leitaði um sættir. Bauð Órœkja, at Gizurr biskupsson skyldi fara þangat í gisling, en Svarthǫfði Dufgusson fœri heim í kirkju-garðinn. Svarthǫfði skynjar hvat liðs var fyrir, ok svá hvar hverjum var skipat fyrir til varnar. Biskup fór nú á milli, ok bauð Órœkja í hans dóm ǫll málin óskoruð; en Gizurr bauð í dóm Hákonar konungs ǫll mál, ok útan-ferð sína þegar um sumarit. Ok gengu við þat aptr gíslarnir.
Biskup kemr þá ok skjótt, ok segir vísa-ván atgǫngu, ok biðr menn herða hugina, ok verjask drengilega; lofar ok ǫllum lærðum mǫnnum at berjask með Gizuri. Hann lézk ok vega skyldu þeim vápnum sem hann hafði til. Gékk hann þá í kirkju ok klerkar hans, ok skrýddusk. Sveitir Gizurar gengu nú þangat, hverir sem hann hefir skipat.
Órœkja skipar nú mǫnnum sínum til atsóknar; skal hann þar at ganga með sína sveit sem Gizurr var fyrir. Sturla með sína sveit skal þar at ganga sem þeir Ketill Þorvaldsson ok Óláfr tottr vóru fyrir. Svarthǫfði ok brœðr hans gengu at sǫðla-búri þar er Grímsnesingar vóru fyrir.
Þá er þeir Órœkja vóru komnir austan á vǫllinn mjǫk at kirkju-garði, koma prestar á móti þeim, ok sǫgðu, at þá hefði Gizurr játat sættum þeim er Órœkja bauð; sagði hann þá Sturlu hvar komit var. Sturla spurði hvern hann vill þá upp taka. Órœkja segir: "Freista vilju vér þeirra um hríð."
Eptir þat œpa þeir heróp; ok ganga at hverir þar er skipat var. Ok lýstr þar saman bardaga fyrst, er þeir sækja at Sturla ok Svarthǫfði. Gera þeir harða grjót-hríð ór garðinum; koma þar ok hvárir-tveggju spjóta-lǫgum á aðra, ok verða hvárir-tveggju sárir.
Skil-lítill strákr einn var í garðinum er Birgir hét; hann fór óvarlega út á garðinn; hann fékk lag af spjóti í vangann; lét hann þegar lífit. Bjǫrn Beinisson hét maðr; hann barðisk all-djarflega, ok hafði staur einn, ok barði spjótin af skǫptum ok var hlífar-lauss. Lauk svá, at hann fékk mǫrg sár ok varð óvígr. Svarthǫfði, ok þeir margir, sóttu at sǫðla-búrinu drengilega; vóru brotnar mjǫk af þeim hlífarnar.
Órœkja gékk sunnan á húsin með megin-liðit; sótti svá norðr eptir for-skálanum þeim er til kirkju liggr. Þeir Gizurr hǫfðu borit vatn á for-skálann, ok var hált á þekjunni. Flestir Órœkju-menn hǫfðu skó-brodda, ok máttu þeir fáir jafn-fram ganga. Gengu þeir fyrstir, Sigmundr Gunnarsson ok Jón Ófeigsson, Játvarðr Guðlaugsson; þeir gengu vestan eptir for-skálanum.
Gísli af Sandi gékk austan at for-skálanum; hann var í brynju, ok grám kufli, ok hafði gyrðan sik með álu. Ǫnundr biskups-frændi lagði til hans með spjóti; varð Gísla hált, ok féll hann á þekjunni. Stóðu á honum spjótin, ok tóku tæpt til hans. En hann komsk eigi upp áðr Teitr son hans tók til hans ok reisti hann upp. Þá kom Jón Ófeigsson at, ok sagði hann fara óvarlega, gamlan mann ok stirðan. Gísli svarar: "Þar skulu vit enn hvergi koma, at ek ganga verr en þú." Gísli var lítt sárr.
Sigvarðr biskup kom nú at, ok klerkar hans; hleypr hann þegur út yfir viðuna. Hann var skrýddr, ok hafði mítr á hǫfði ok bagal í hendi; bók ok kerti í annarri. Hefr hann nú upp bannsetning við Órœkju ok hans menn alla. Slævar þetta þar heldr bardagann; er hvárir-tveggju vildu hlífask við, at gera biskupi mein eða klerkum hans.
Nú kallar Órœkja á biskup; lézk eigi vilja sættum níta, ef þær eru boðnar er honum líkar. Biskup biðr nú stǫðvask bardagann; ok fóru menn um allan kirkju-garðinn, ok sǫgðu at Órœkja vill eigi berjask láta. Kallar þá engi meirr en Eirekr birkibeinn, ok hleypr fyrir framan kirkju-garðinn. Þá flýgr steinn ór kirkju-garðinum, ok kemr við eyra honum, svá at þegar kastar fótunum fram yfir hǫfuðit; ok var lokit hans kalli at sinni.
Í þann tíma bar biskup at sǫðla-búrinu, ok hljóp þegar upp á mœninn, ok flaug grjót á hvára-tveggju hlið honum ok yfir hǫfuðit, sem í drífu sæi. En er menn kenndu hann, vildu menn honum fyrir øngan mun mein gera; ok stǫðvaðisk þá bardaginn.
Gengu þeir Sturla þá til Órœkju; ok var talat um sættir. Ok var á þat sætzk, sem Órœkja bauð, at biskup einn skyldi gera um ǫll óskoruð mál. Þessi sætt játar Gizurr. Ganga nú hans menn frá víginu; en Órœkju-menn ganga inn í kirkju-garðinn til móts við Gizur; ok takask þeir í hendr, ok handsalask við sættina, full grið ok fǫst hvárr ǫðrum fyrir alla sína menn. Eptir þat ganga í kirkju allir Órœkju-menn, ok leysir biskup þá ór banni. Síðan var Gizuri fœrðr kross, er í var "lignum Domini," ok sór hann eið, at halda þessa sætt. Talask þeir nú við um hríð; ok falla allar ræður til hófs með þeim.
Órœkja beiddisk nú birgða af biskupi; þvíat lið hans var allt mat-laust. Biskup býðr þeim ǫllum í Miklaholt, at hafa þaðan slíkt er hann vildi. Oddr brattr hét maðr, er sárr var af Órœkju svá at eigi var færr, annarr en Kjartan; ok sá biskup fyrir þeim. Hann skriptaði þeim ǫllum, at vatna fyrir báðar Þorláks-messur, ok gefa sex hundruð til staðarins. Eptir þetta stigu þeir Órœkja á bak, ok riðu brott.
En er Gísli af Sandi reið fram með kirkju-garðinum, spurði Gizurr hverr þar væri. Gísli nefndi sik.
"Langt hafa slíkir til sótt," segir Gizurr.
"Nauðsyn þótti á vera," kvað Gísli.
"Far eigi optarr at mér," segir Gizurr, "þú munt eigi standa yfir hǫfuð-svǫrðum mínum."
"Meiri ván at satt sé," kvað Gísli.
Órœkja ríðr nú í brott um ofan-verðan dal um kveldit; síðan til Borgarfjarðar; ok dvalðisk þar um hríð. Þá handsala þau Helga honum í annat sinn arf Snorra, mjǫk með þeim skildǫgum sem Gizurr hafði haft. Þá gipti hann Margrétu Brandsdóttur Þórði Bjarnarsyni. Ferr hann eptir þat vestr í Fjǫrðu; ok setzk um kyrrt. Gizurr gaf þeim Guthormi ok Þorgilsi orlof. Ok fóru þeir heim til Staðar. Var nú tíðenda-laust um vetrinn.
Um várit á Páskum finnask þeir Gizurr ok Ormr, bróðurson hans; kærir Ormr þá um vígs-mál Klængs [bróður síns]; ok vill þat eigi eiga undir biskupi, svá at þat væri sekða-laust; kallaðisk hann aðili máls, ok kvað Gizur eigi mega sættask á þat mál, ef hann tœki eigi af honum málit. Gizurr kallaðisk ok eigi hafa sætzk á þat mál. Er nú þat til ráðs tekit, at þeir frændr, Gizurr ok Ormr, ríða báðir norðr til Skagafjarðar á fund Kolbeins unga, frænda síns. Þeir eru saman þrír tigir manna. Sigvarðr biskup reið ok þann tíma norðr, ok býðr sik til meðal-ferða, at eiga enn hlut at sættum með þeim Órœkju. En er þeir kómu norðr, ríða þeir á Flugu-mýri; ok tekr Kolbeinn allvel við þeim. En biskup ríðr til Hóla á fund Bótólfs biskups.
Kolbeinn sendir menn vestr til Órœkju, at leita um sættir eða fundi. Fara sendi-menn vestr, ok bera fram ørendi, er þeir finna Órœkju. En Órœkja svarar svá, at hann vill bjóða Ormi jafn-sætti, at sinn mann taki hvárr til gerðar um ǫll þeirra mál; en ønga fundi lézk hann þá eiga vilja er Gizurr sé við; lézk honum ekki trúa. Fara nú sendi-menn norðr, ok segja þessi svǫr Órœkju. Ormr vill eigi ok svá sættask, at Gizurr væri eigi við. Skorask með því móti sundr sættin.
Reið biskup nú heim suðr; en þeir frændr dveljask eptir á Flugu-mýri. Er þá talat, at Ormr kaupir at Kolbeini hundraði hundraða, at hann veitti honum til sætta þeirra er honum líkaði, bæði fé-gjǫld ok mann-sekðir. Þetta greiddi Ormr fyrir Kolbein þá um sumarit, Hálfdani Sæmundar-syni; fyrir þat er Kolbeinn tók hann ok hrakði Ǫlygs-staða-sumar. Eptir þat ríða þeir heim suðr, Gizurr ok Ormr.
Fám dǫgum síðarr ríðr Ormr til Borgarfjarðar með nǫkkura menn, at búa til vígs-málit Klængs á hendr Órœkju ok Sturlu, ok fleirum mǫnnum, er þar hǫfðu verit. Þessi mál býr hann til Alþingis. Ríða heim eptir þat.
Nú líðr fram at þingi; draga þeir nú lið saman, Gizurr ok Ormr, ok Kolbeinn norðan. Órœkja hefir njósn af þessu, ok dregr hann lið at sér; ok hefir fátt manna ór Vestfjǫrðum eptir því sem hann var vanr. Kolbeinn ríðr it vestra til Borgarfjarðar, ok kemr Fǫstudaginn í Reykjaholt með fjǫgur hundruð manna. Þeir Gizurr ok Ormr ríða til ǫndurðs þings með þat lið er þeir hǫfðu fengit. Koma Fimtadag á þing, ok skipa svá þingit at þar mætti lǫglegar sóknir fram hafa. Selr nú Ormr af hǫndum málin á hendr Órœkju ok hans mǫnnum. Taka við Norðlendingar, menn Kolbeins. Hǫskollr Gunnarsson sótti Sturlu; Orms-menn sóttu Órœkju.
Eptir þetta ríða þeir Gizurr ok Ormr til Reykjaholts, Fǫstudag, til móts við Kolbein; hafa þeir tvau hundruð manna. Var Kolbeinn heima á bœnum. En þeir reisa búðir í Nesjum niðri við ána.
Kolbeinn sendir vestr í Dali til Órœkju, Bǫðvar mág sinn ór Bœ, at bjóða honum til fundar við sik ok at leita um sættir. Órœkja var fúss at finna Kolbein, þvíat hann trúði honum vel. En þó spurði hann Bǫðvar hvárt Kolbeinn mundi unna honum jafn-sættis, sem hann beiddisk.
Bǫðvarr svarar: "Ek var sendr eptir þér; ok vil ek eigi draga í sundr sættir yðrar. En eigi þarftú at ríða til Borgarfjarðar, ef þú vill eigi sættask, nema þú fáir jafn-sætti." En Órœkja vildi eigi at síðr ríða, þótt Bǫðvarr mælti slíkt. Órœkja bað þess Bǫðvar, at þeir Kolbeinn sendi eptir biskupi ok Brandi ábóta; ok vildi hann þá við hafa, ef fundirnir yrði. Var þat þegar gǫrt er Bǫðvarr kom suðr. Ok koma þeir sunnan báðir, Sigvarðr biskup ok Brandr ábóti.
Er nú fundr lagðr við Hvítár-brú, er þeir Órœkja koma suðr. Kom Kolbeinn þar til móts við Órœkju, biskupar báðir ok Brandr ábóti; en Gizurr var at Hurðar-baki ok Ormr með sína flokka. Var þat fyrst ráðit, at gíslar vóru seldir. Fór Loptr biskupsson til Órœkju, en Sturla til Kolbeins. Síðan gékk Órœkja suðr yfir á til móts við Kolbein, ok féllu allar ræður skipulega með þeim. Var Órœkja samr í boðum sínum, at biskup skyldi gera. Ok gerðisk ekki at þann dag. Reið Órœkja í Síðumúla um kveldit, ok Loptr með honum; en Kolbeinn í Reykjaholt, ok Sturla með honum, ok tveir hans menn.
En um morguninn eptir ríða þeir allir til Brúar. Náði Sturla þá eigi at ganga vestr yfir ána; ok vóru menn settir til at gæta hans. Gizurr ok Ormr riðu til Brúar. Ok bað Gizurr þann eigi þrífask, er eigi væri hjá ǫðrum mǫnnum.
Biskupar fóru meðal ok ábóti; ok kom þá svá, at Órœkja játar gerð Sigvarðar biskups ok Kolbeins á ǫllum málum, ok skildi undan goðorð ok staðfestur, útan-ferðir ok héraðs-sekðir. Vildi hann at þeir biskuparnir, fœri í milli með handsǫlum; ella fyndisk þeir á brúnni; en hon var mjó. Lézk Gizurr eigi vilja á hana ganga. Þeir biskuparnir báðu þá Órœkju, at hann skyldi ganga yfir brúna, ok láta þat eigi fyrir sættum standa. Sturla sendi þau orð Órœkju, at hann þóttisk þess víss orðinn, at honum var ætlat norðr með Kolbeini mági sínum, ef hann gengi yfir ána; en kallaði sér heitit at fara vestr. Órœkja vill nú hætta á, at ganga suðr yfir brú með ráði biskups.
Þá tók Bǫðvarr til orða: "Nú er sem í Dǫlum sagða ek þér um ferðirnar; eigi þarftú nú at ganga yfir ána, ef þú ætlar at eigi skuli harðna sættin þín ór því sem þú játar nú."
Órœkja gékk eigi at síðr. Ok áðr Órœkja gékk yfir brúna, tǫluðu þeir Kolbeinn ok Gizurr tveir lengi; ok eptir þat gengu þeir til flokka sinna. Órœkja gékk yfir brúna með sveit manna. Svarthǫfði gékk eigi lengra en at brúarsporði, ok latti Órœkju at ganga.
En er þeir kómu yfir ána ok víkja upp frá brúnni, hlaupa þeir Gizurr ok Ormr fyrir brúarsporðinn með allan sinn flokk; ok er engi kostr at fara yfir ána, vestr eða suðr. Nú hleypr upp allr flokkr Kolbeins; ok þykkir þeim biskupunum nú undarlega við bregða.
Sigvarðr biskup sendir nú Gizur biskupsson til nafna síns at vita hverju þetta gegnir. Gizurr svarar skjótt: lézk nú vilja ráða sínum skildǫgum; lézk vilja sættask við Órœkju; ok með því einu efni, at hann gerði um ǫll mál þeirra, ok til skildar útan-ferðir þeirra Órœkju ok Sturlu, ok Dufgus-sona; ok skyldi þeir vera í valdi þeirra Kolbeins þar til er þeir fœri. Segir Gizurr, at øngra skal annarra sætta kostr. Gengr biskupsson nú, ok segir Sigvarði biskupi í hávaða allt tal þeirra Gizurar. Þeir biskup ok Brandr bregðask mjǫk reiðir við þetta, ok kalla in mestu svik við sik gǫr, ok alla þá er hlut áttu at þessum málum.
Þeir Órœkja stóðu allir samt upp frá brúnni. Slógusk þá Gizurar-menn sumir á bak þeim, en sumir kringðu um þá. Bœndr nǫkkurir ór flokki Kolbeins gengu þá fyrir Órœkju, ok létusk skyldu berjask með honum, ok kǫlluðu þetta in mestu svik. Var þar Guðmundr Gilsson, Þorgils Hóla-sveinn, Sǫkku-Guðmundr, Þorvaldr ór Viðvík, Kálfr Gilsson, ok fleiri aðrir.
Þá tók Órœkja til orða: "Eigi munda ek hafa gengit yfir brúna, ef ek vissa ván afar-kosta þessa; en at þessu efni verðr nú at taka ár sem gengr; skal nú játa þessum sættum ǫllum sem beitt er."
Gengr nú Gizurr biskupsson til nafna síns; ok segir at Órœkja játti þessi sætt er Gizurr bauð. Þá gengu til Gizurr ok Ormr, ok inntusk þeir þá til um sættirnar, hverr skildagi skyldi vera. Ok eptir þat tókusk þeir í hendr, Gizurr ok Ormr, Órœkja ok Sturla, ok skyldi Kolbeinn ungi gera um ǫll mál; skilðar til útan-ferðir, ef Kolbeinn vill þær gera, goðorð ok staðfestur. Gékk Órœkja skǫrulega at þessi sætt.
Sigvarðr biskup ok Brandr ábóti ámæltu Gizuri mjǫk um þessar mála-lyktir, at honum hefði ílla farit. Gizurr svarar; lézk á ǫllu ǫðru meiri mein sjá en þessu.
Órœkju-menn gengu vestr yfir brú ok Sturla með þeim; þvíat honum var heitit at fara vestr. En er hann kom yfir ána, var kallat, at Kolbeinn vildi finna Sturlu. Sneri hann þá aptr; en þeir Svarthǫfði tóku þá til hans, ok vildu eigi at hann fœri. En Sturla sleizk ór hǫndum þeim, ok kvað sér leyft vestr at fara. En er hann kom suðr yfir ána, var honum eigi kostr aptr at fara.
Riðu þeir þá allir í Reykjaholt. Var Órœkja með Kolbeini; en Sturla var í nesjum niðri í tjaldi Árna óreiðu; en þeir Símon knútr ok Ketill Þorvaldsson geymðu hans; ok gengu eptir honum hvert er hann fór. Leið svá fram Sunnudaginn; en Mánadaginn var Órœkja fenginn í hendr Halli á Mǫðruvǫllum, en Sturla Brandi Kolbeinssyni; ok riðu þeir með þeim til Skagafjarðar; en fóru síðan báðir á Flugu-mýri. Þá var þetta kveðit: —
Nú erum tveir (en trúra trautt vættir mik sætta)
(el ek með ǫnn ok bǫlvi aldr) á Kolbeins valdi:
Muna eigut þér, at órum (eirlaust) saman fleiri
(ruðusk hjaldr-borin hildar hjól) í vetr á Jólum.
Þeir vóru þrjár nætr á Flugu-mýri áðr Kolbeinn reið með þá norðr til Eyjafjarðar. Ok er þeir riðu um Skjálgsdals-heiði, spurði Órœkja Sturlu: "Skammr er nú hali okkarr í dag, frændi: eða hvat ætlar þú Kolbein fyrir ætlask?"
Sturla lézk eigi vita; ok kvað vísu þessa: —
Skammr er, eld-stǫkkvir, okkarr (af gékk sveit in teita)
skeiðs, á Skjálgsdals-heiði, skaut-borðz, hali orðinn:
Sékka-ek, lýs, nær lausum log-reifandar hreifa
(skal ek hvass á þrek) þessum (þat hlœgir mik) bœjar.
Þeir riðu um kveldit í Miklagarð; en annat kveld á Grenjaðarstaði; it þriðja á Skinnastaði, ok koma þar at nóni. Var þá sendr þaðan Jón bóndi út á Melrakka-sléttu, at taka þeim Órœkju þar far með Roðgeiri Álfssyni. Hann bjó þar útan skip þat er Rapta-buzza hét. Koma þeir Jón út at nátt-máli, en Roðgeirr hafði út siglt at nóni. En er Kolbeinn spyrr þat, ríðr hann aptr sǫmu leið; ok kemr til Gása; þar lágu tvau skip, ok tekr hann þar Órœkju far. Reið Kolbeinn þá heim.
Var þar kominn á Flugu-mýri Lambkárr ábóti. Hann átti heima á Staðarhóli at búi Sturlu. Hann segir þau orð vestan Páls prests ok annarra mága Sturlu, at þeir mundu gerask vinir Kolbeins, ef hann léti hann vestr fara til eigna sinna. En Kolbeinn tók eigi á því, svá búit.
At Óláfs-messu hafði Gizurr boð í Tungu, ok bauð þangat Kolbeini; skyldi hann þá lúka upp gerðum þeim, er undir hann vóru lagðar við Brú. Órœkja vill eigi fara; ok var hann með Brodda at Hofi meðan Sturla fór með Kolbeini. Ok er þeir koma suðr, var þar fǫgr veizla.
En er málin skyldi tala, var Sturla til kallaðr at inna þetta mál. En hann lézk eigi mundu inna annat en víg Snorra; kvað þat saka-giptir þeirra til Gizurar ok Klængs. Þar var mart vitra manna, Teitr lǫgmaðr, bróðir Gizurar. Kolbeinn spurði fyrst Teit, hvárum hann bæri arf Snorra, Gizuri eða Órœkju.
Þá skaut Árni óreiða því við: "Láttú nú sem þú dœmir um sál þína," sagði hann. Þá brostu sumir menn. Skipt var mǫnnum í sveitir til gerða. En þat vissa ek eigi hvat hverir gerðu.
En sú var upp-saga Kolbeins, at hann dœmði Órœkju arf Snorra; en Gizurr skyldi hafa af tvau hundruð hundraða fyrir handsǫl sín; en fyrir víg Snorra lézk hann gera tvau hundruð hundraða.
En fyrir þat er Gizurr hafði farit með þrjú hundrað manna vestr at Órœkju um haustit, skyldi gjalda hundrað fyrir mann hvern. En þat er Órœkja fór í Skálaholt með fimm hundruð manna, skyldi koma hundrað fyrir mann hvern. Ok var þat fimm hundruð hundraða. En þau tvau hundruð hundraða sem fóru at skakka skyldi koma fyrir víg Snorra Sturlusonar. En fjǫrráðum lézk hann saman vilja jafna með þeim Órœkju ok Gizuri, "Þótt mér þykki þeir eigi jafnir menn," segir hann; "þykkjumk ek þat eigi hér sýna. En fyrir víg Klængs geri ek tvau hundruð hundraða, sem gǫrt var fyrir víg fǫður hans; ok útan-ferðir Órœkju ok Sturlu ok Dufgus-sona, ok vera útan þrjá vetr. Þar skal gjaldask Reykjaholt hálft, Bessastaðir hálfir, goðorð þau er Snorri hefir átt." Þá var þetta kveðit: —
Skjótt mun ek skǫkkum sáttum, (skjald-linnz) svarat vinna
(él-sveigir dregr eigi orð-slæðr á þat) grœði:
þeim komi várr eða verra (víss skǫllr er á ǫllu
langa hríð með lýðum) land-rekstr at fjǫr-grandi.
Eptir þat talaði Kolbeinn til Gizurar, at hann skyldi taka við Sturlu, ok láta hann fara útan með sér. Gizurr vill víst eigi. Þá lézk Kolbeinn hann mundu lausan láta. Gizurr vill þat eigi; ok skilja þeir við þat með vináttu ok gjǫfum. Fór Kolbeinn norðr, en Gizurr rézk til útan-ferðar.
Þá er Kolbeinn kom heim, fór hann skjótt til Eyjafjarðar með Órœkju, ok sat þar til þess er Órœkja fór útan. En Sturla var eptir; þvíat þeir Kolbeinn hǫfðu þá gǫrt orð vestr til mága Sturlu, at þeir kœmi norðr í móti honum, ef þeir vildi leysa hann, sem Kolbeinn beiddi.
Þá kómu ok menn vestan, at leita vináttu við Kolbein: Skeggi ór Alviðru ok Jórsala-Bjarni, mágr hans. Þá kom ok vestan Þórdís Snorra dóttir ok Einarr son hennar; ok vildu allir Kolbeins vinir vera. Eptir þat koma þeir vestan: Páll prestr, Gunnsteinn bróðir hans; synir þeirra, Vigfúss ok Sámr; Snorri undan Fjalli. Þar var ok Ketill Þorláksson, Lambkárr ábóti.
Sturla sór nú [eið] Kolbeini til trúnaðar, ok þessir flestir, nema Ketill, hann var eigi beiddr. Þá var þat ráðit, at Kolbeinn sendi vestr í Fjǫrðu Einar lang, bróður Þorsteins í Hvammi, ok Einar draga. Fleiri vóru þeir. Skyldu þeir sjá eiða at ǫllum búǫndum á Vestfjǫrðum. Fóru þeir fyrst til Ásgríms á Kallaðarnes, ok þaðan til Ísafjarðar, ok svá um Fjǫrðu. Gísla fundu þeir á Barðastrǫnd; ok sóru flestir bœndr þeim eiða. Fóru þeir við þat norðr.
Sturla fór þá norðan. Ok er hann kom í Hrútafjǫrð á Borðeyri, vóru þar ný-komnir af hafi, Þorfinnr ok Arnbjǫrn, ok hǫfðu orðit aptr-reka. Þar var með þeim Svarthǫfði, ok Hrafn mágr hans. Þeir skyldu þar útan hafa farit. Sturla kom heim nǫkkurum nóttum fyrir Máríu-messu [ina] síðari. Nǫkkuru síðarr kómu þeir norðan, Lambkárr ábóti ok Einarr skálphæna; skyldu þeir sjá eiða at Strendum ok Saurbœingum. Sturla fór með þeim út til Skarðs, at treysta vináttu Snorra prests ok vina hans.