Órækja Snorrason görði bú í Deildar-tungu um várit, ok Philippus mágr hans með hónum. Um sumarit fyrir þing vóru ráðnar sættir með þeim Sturlu ok Vestfirðingum; ok skyldu þeir göra bræðr, Snorri ok Sighvatr. En er leið at þingi, reið Snorri með átta hundruð manna til þings; en margir aðrir höfðingjar veittu hónum, bræðr hans báðir ok Sturla. Ormr Svínfellingr var þá kominn í vináttu við Snorra; hafði Snorri gefit upp allt fégjald þat er Snorri hafði gört um víg Dagstyggs; ok galt Kolr Árnason Ormi fjóra tigi hundraða rífs fjár. Kolbeinn ungi hafði norðan sex hundruð manna. Þórarinn Jónsson veitti hónum, ok enn fleiri aðrir [höfðingjar]. Þorvaldr Gizurarson gékk mest í milli, ok leitaði um sættir ok margir lærðir menn með hónum. Gizurr [Þorvaldzson] hafði mikit fjölmenni, ok vissu menn óvíst hverjum hann mundi veita; þvíat hann lét vel við hvára-tveggju. Snorri beiddisk helmingar-skiptis um fé ok goðorð fyrir norðan land; en Kolbeinn var seinn í ját-orðum, ok tregr í sættar-görðinni. Kom svá, at þeim Þorvaldi Gizurarsyni ok Þórði Sturlusyni þóttu enkis sín orð metin, ok gáfu þeir upp meðal-ferðina. En þá fóru í milli vinir ok trúnaðar-menn þeirra Kolbeins ok Snorra. Kom þat þá upp litlu síðarr, at sætt var saman komit með þeim Snorra ok Kolbeini. En sú var sætt upp sögð, at Snorri skyldi eiga helming goðorða þeirra er Kolbeinn átti at réttu. Kolbeinn skyldi með fara, ok veita Snorra á þingum; gjalda skyldi Kolbeinn fé at hægindum ef Snorri vildi heimta. Þat fylgði þessu, at Kolbeinn skyldi gipta Arnbjörgu, systur sína, Órækju syni Snorra með sex tigu hundraða, en Snorri skyldi fá Órækju tvau hundruð hundraða, ok stað á Mel, ok goðorðit Hafliða-naut, ok skyldu þeir mágar vélask um norðr þar báðir samt. Vóru þá menn til kallaðir handsala; ok tóku þeir höndum saman Kolbeinn ok Snorri.
Þorvaldr Gizurarson spurði Þórð Sturluson hvat hann ætlaði, hví mundi sættin svá skjótt saman hafa gengit, síðan er þeir gengu ór? "Eigi veit ek," segir Þórðr, "en uggi ek, at Snorri, bróðir mínn, muni nú hafa gört vina-skipti, ok selt vináttu Sighvatz ok Sturlu, en tekit við vinátiu Kolbeins; er mik uggir, at vér frændr munim mesta rimmu af hljóta áðr lýkr." Þorvaldr svarar: "Undarlegt þykkir mér, er Kolbeinn vill gipta systur sína skilgetna hórkonu-syni Snorra; en þat [er] satt er mælt er, at" Sjálfr veit görst hverjum varningi verja á. "" Þetta sumar um þing fóru Ísfirðingar vestan í Dali, Þórðr Heinreksson, Högni Halldórsson, Böðvarr Steinarsson, Hjálms-synir, ok enn fleiri stakkgarðsmenn. Þeir grófu upp lík þeirra bræðra, ok fluttu vestr í Vatzfjörð, ok grófu þar. Þótti mönnum þat gört af mikilli elsku við þá bræðr, Þorvaldz-sonu. Um sumarit fyrir Óláfs-messu fór Snorri vestr til Vatzfjarðar með tuttugu menn. Þar var Órækja sonr hans, Árni óreiða, Ásvarðs-synir; ok gótt mann-val hafði hann. Hann gisti í Hvammi, ok var Óláfs-messu í Vatzfirði. Kómu þar til hans bændr um Ísafjörð, ok bundusk allir á hendi hónum. Þá kom til hans Óláfr Æðeyingr; hann hafði getið barn við Þórdísi, ok seldi Snorra sjálfdæmi fyrir. En hann görði Æðey, svá at frændr hans skyldu frelsa þat er hann átti eigi í eyjunni. En í þenna tíma var í kærleikum við Þórdísi Oddr Álason, ok fann hann eigi Snorra í þessi ferð. Snorri fór heim aptr; ok fann Sturlu heima, ok fór skipulega með þeim í þat sinn. Þetta haust it sama bjósk Kolbeinn við brúðlaupi Órækju, ok vænti Snorra þangat; en Snorri vildi eigi fara, ok setti fyrir ferðina Þorleif ór Görðum ok Staðar-Böðvar. Þá var eigi ráð fyrir gört um staðfestu í Miðfirði. En er þeir kómu norðr, ok Kolbeinn vissi þetta, varð hann styggr, mjök ok kallaði allt rofit við sik. En því lauk svá, at Þorleifr gékk til handsala við Kolbein, at Órækja skyldi hafa tvau hundruð hundraða, ok stað í Stafaholti; ok kallaði Snorra hafa játað sér því, ef Kolbeini þætti eigi efnt við sik ella. Tóksk við þetta ráða-hagr með þeim Órækju ok Arnbjörgu; ok fór hón í Deildar-tungu til bús með Órækju um vetrinn.
Þetta haust kómu út bréf Sigurðar erkibiskups, er þá var ný-kominn í land. Þau vóru mælt harðlega til þeirra Sighvatz ok Sturlu um Gríms-eyjar-för ok annan mótgang við Guðmund biskup. Var þeim stefnt útan báðum feðgum. En þat rézk af, at Sturla skyldi fara fyrir báða þá, ok leysa mál þeirra beggja. Lýsti hann þá útan-ferð sínni um vetrinn; en Solveig skyldi fara á Grund, ok börn þeirra, ok vera þar meðan Sturla væri útan. Sighvatr skyldi hafa umsjá um ríki Sturlu, meðan hann væri frá. Var þá engi höfðingi í Vestfjörðum; en þeir vóru mestir af bóndum: Oddr Álason, ok Gísli af Sandi, ok vóru þeir inir mestu vinir, Sturla ok Oddr. Bauð Sturla þar helzt um [Oddi] at geyma vina sínna. Ok rézk hann þá um várit á Eyri í Arnarfjörð, ok hafði mart röskra manna með sér. Hann hafði mikit fé, ok rausnar-bú; ok gékk þá skjótt við ráð hans ok sæmðir; ok görðisk hann ofsamaðr mikill, ok eigi jafnaðar-maðr.
Þessi vetr var kallaðr harðr ok íllr, ok héldu menn ílla víðast um sveitir. Þórdís bjó þá í Vatzfirði, sem fyrr var ritað. Um várit eptir Páska kom þar Oddr Álason, ok með hónum Högni Halldórsson, frændi hans, ok höfðu sveit manna. Þeir dvölðu þar um hríð; þvíat þá vóru kærleikar miklir með þeim Þórdísi ok Oddi. Ok einn morgin snemma urðu þeir varir við, at bærinn var horfinn mönnum, ok heyrðu vápna-brak. Högni gékk til dura ok spurði hverir úti væri. Hónum var sagt at þeir vóru þar mágar, Óláfr Æðeyingr ok Snorri Magnússon ór Grunnavík, ok báðu þá út ganga. Högni spurði hvárt þeim skyldi fritt. Þeir létusk því eigi mundu heita. En er Oddr hafði fengit vápn sín, ok þeir skynjuðu at eigi var mann-mart úti, réðu þeir til útgöngu; ok var lítill liðsmunr, ok réðu hvárigir á aðra. Skilðu þeir at því, at Oddr lýsti fjörráðum á hendr þeim við sik; en þar urðu eingi hlaupa-för, eðr á unnin verk, at sinni með þeim. Fóru þeir heim; en Oddr út í Fjörðu með sveit sína.
Um várit heimti Órækja kvánar-mund sínn at Snorra ok stað í Stafaholti; en Snorri sagði svá, at Órækja skyldi fara vestr í Vatzfjörð ok taka þar við stað ok manna-forráði því er Einarr átti; en lézk mundu skipta hverjum til handa slíku er hónum líkaði, þá er Einarr þroskaðisk; en Þórdísi bauð hann til sín. Órækja vildi fyrir hvern mun hafa Stafaholt; en þó varð svá at vera sem Snorri vildi. Fór þá Órækja vestr með konu sína, ok sveit manna með hónum. En er hann kom í Vatzfjörð, þótti Þórdísi íllt upp at standa; ok fór hón þá út á Mýrar í Dýrafjörð; en Órækja tók við búi í Vatzfirði, ok tók við hverjum manni frjálsum er til hans vildi; ok drósk þar saman karl-fjölði mikill.
En brátt var með harðindum fengit til búsins, sem lengi hafði siðr verit í Vatzfirði.
Sturla Sighvatzson bjósk til útan-ferðar um várit, ok dró vöru at sér; hann lét sér fátt um finnask um vestr-ferð Óræxju; var hann jafnan heima at Sauðafelli. Leið svá framan til þings. Var Snorri á þingi eptir vanða sínum, þvíat hann hafði lögsögu. Sighvatr kom um þingit norðan í Dali, ok var at Sauðafelli um þingit. En er Snorri kom af þingi, sendi hann Sturlu Þórðarson eptir Sighvati, ok bauð hónum suðr þangat. Fór Sighvatr þá suðr, ok Þórðr kakali, ok Þorvarðr ór Saurbæ; — fjórir vóru þeir. Tók Snorri allvel við þeim, ok var þar veizla fögr. Görðu þeir bræðr þá um víg Vatzfirðinga, ok urðu vel ásáttir. Gaf Snorri Sighvati spjót gullrekit at skilnaði, ok kvað ófellt at þeir skildi gjaf-laust, svá sjaldan sem þeir fundusk. Þá er Sighvatr var í Reykjaholti, þá kom Austfirzkr maðr þar, ok heimti fé at hónum; en Sighvatr greiddi hónum hest þann er hann hafði þangat riðit; en Sighvatr bað Valgarð Styrmisson ljá sér hest í Dali vestr; hann var þá umsýslu-maðr í Reykjaholti. Valgarðr léði hónum bleikálóttan hest, bæði mikinn ok sterkan, járnaðan öllum fótum, ok inn bezta farar-skjóta. En er Sighvatr kom vestr á Bratta-brekku, var hestrinn þrotinn svá at eigi mátti standa. Sighvatr leit á hestinn ok mælti: "Þetta mun vera fyrir feigð Valgarðz er hestrinn þraut, þvíat þat er með ólíkindum." Þann dag er Sighvatr fór ór Reykjaholti reið Valgarðr út á Mýrar at biðja hesta norðr til Skagafjarðar eptir viðum; þá var gör stofan í Reykjaholti. Með Valgarði var Ingjaldr Geirmundarson, ok Þórðr Tyrfingsson, ok Þórðr steypir Grímsson. Þeir kómu í Eskiholt, ok báðu þar hestz Halldór son Guðmundar Eskhylltings; en hann synjaði. Valgarðr setti örfalinn fyrir óst hónum, svá at hann hné at vegginum; en þeir tóku hestinn, ok riðu upp í Sygna-skarð, ok átu þar mat. Eptir þat fóru föru-nautar Valgarðz at búa hesta þeirra; en hann var í stofu ok klæddisk. Þá kom Halldórr í stofuna, er Valgarðr hafði dregit blátt kaprúns-skrúð fyrir andlit sér, er hann hafði um hálsinn undir stálhúfunni. Halldórr hjó í höfuð hónum; var þat bana-sár. Hljóp Halldórr þar út, ok eltu föru-nautar Valgarðz hann til skógar; rann hann þeim þar hvarf. Halldórr kom í Vatzfjörð at Óláfs-messu. Þar var Magnús biskup þá at veizlu; hann flutti mál hans við Órækju, svá at hann tók við hónum. Þetta sumar var veginn Vigfúss, son Kálfs Snorra-sonar, fylgðar-maðr Klængs Bjarnar sonar; hann var í för með Birni Sæmundarsyni. Jón, son Kráks frá Hlíðarenda, bjó á Egilsstöðum; hann vildi eigi gefa þeim mat; en þeir höfðu eigi at síðr. En um nóttina gékk hann í skála ok veitti Vigfúsi bana-sár, ok hljóp til skips, ok réri suðr yfir á, ok forðaði sér. Fór síðan austr um land; tók Sighvatr við hónum síðan ok kom hónum útan; en Björn görði til Hafliða, bróður hans; ok lét fót-höggva hann fyrir þetta. Þessi Hafliði var faðir Magnúss, er bjó at Eyvindar-múla, ok Þorgerðar at Hlíðarenda, er átti Magnúss Andreasson, ok vóru þeirra synir: Karla-magnús, Vigfúss ok Benedikt. Hafliði átti Ingibjörgu Loptzdóttur ór Gaulverja-bæ.