Bókastaðir

Þeir Hrólfr konúngr ok hans menn fóru nú veg sinn, ok ríða þann dag nær allan; ok sem nátta tók, finna þeir bæ einn, ok komu til dyra; er þar fyrir Hrani bóndi, ok býðr þeim allan greiðskap, ok kallaði, at ekki hefði farit fjærri eptir því, sem hann gat til um ferðir þeirra; konúngr sannar þat, ok kallar hann vera óreykblindan. Hér eru vopn, er ek vil gefa þér, segir Hrani bóndi;Hèr eru vopn, er ek vil gefa þèr, segir Hrani bóndi; konúngr mælti: ferlig vopn eru þetta, karl! en þat var skjöldr ok sverð, ok brynja. Ekki vill Hrólfr konúngr þiggja vopnin; Hrani bregzt við þetta nær reiðr, ok þikir gjörð til sín svívirðíng mikil í þessu; ekki ertu þér svá hagfeldr í þessu, Hrólfr konúngr! sagði Hrani, sem þú munt ætla, ok eru þér jafnan eigi svá vitrir, sem þér þikist, ok tók bóndi á þessu hrakliga;ekki ertu þèr svâ hagfeldr í þessu, Hrólfr konúngr! sagði Hrani, sem þú munt ætla, ok eru þèr jafnan eigi svâ vitrir, sem þèr þikist, ok tók bóndi á þessu hrakliga; varð nú eigi af nætrgreiðanum, ok vilja þeir nú ríða veg sinn, þó at nótt sé myrk.varð nú eigi af nætrgreiðanum, ok vilja þeir nú ríða veg sinn, þó at nótt sè myrk. Hrani er óhýrligr undir brún at líta, ok þikist nú lítils virðtr, er þeir þágu eigi gjafir af honum, letr hann nú eigi at þeir ríði, sem þeim líkar; riðu þeir nú á burt við svá búit, ok varð ekki af kveðjum.riðu þeir nú á burt við svâ búit, ok varð ekki af kveðjum. Ok sem þeir eru ekki lángt komnir, nemr Böðvar bjarki staðar; hann tók svá til orða: eptir koma ósvinnum ráð í hug, ok svá mun nú fara;hann tók svâ til orða: eptir koma ósvinnum ráð í hug, ok svâ mun nú fara; þat grunar mik, oss muni ekki allsvinnliga tiltekizt hafa, at vér höfum því neitat, sem vér áttum at játa, ok munu vér sigri hafa neitat.þat grunar mik, oss muni ekki allsvinnliga tiltekizt hafa, at vèr höfum því neitat, sem vèr áttum at játa, ok munu vèr sigri hafa neitat. Hrólfr konúngr segir: þat et sama grunar mik, því þetta mun Óðinn gamli verit hafa, ok at vísu var maðrinn einsýnn; snúum nú aptr sem hvatast, segir Svipdagr, ok reynum þetta! Þeir koma nú aptr, ok er þá horfinn bærinn ok karlinn; eigi stoðar hans at leita, segir Hrólfr konúngr, því þat er illr andi. Þeir fara nú leið sína, ok er ekki sagt af ferðum þeirra, fyrr enn þeir koma í Danmörk í ríki sitt, ok setjast nú um kyrt. Þat ráð gaf Böðvar konúnginum, at hann sé lítt í orrostum þaðan ífrá, lízt þeim þá líkara, at lítt mundi á þá leitat, ef þeir væri kyrrir, en lézt hræddr vera um þat, hvorsu konúngrinn mundi sigrsæll uppfrá þessu, ef hann treysti nokkut á þat;Þat ráð gaf Böðvar konúnginum, at hann sè lítt í orrostum þaðan ífrá, lízt þeim þá líkara, at lítt mundi á þá leitat, ef þeir væri kyrrir, en lèzt hræddr vera um þat, hvorsu konúngrinn mundi sigrsæll uppfrá þessu, ef hann treysti nokkut á þat; Hrólfr konúngr segir: auðna ræðr hvörs manns lífi, en ekki sá illi andi; Böðvar sagði: þik vildum vér sízt láta, ef vér ættum at ráða, en þó hefi ek meiri grun, at skamt muni til stórra tíðinda fyrir oss öllum;Böðvar sagði: þik vildum vèr sízt láta, ef vèr ættum at ráða, en þó hefi ek meiri grun, at skamt muni til stórra tíðinda fyrir oss öllum; hættu þeir svá þessu tali, ok urðu þeir stórliga frægir af þessari ferð.hættu þeir svâ þessu tali, ok urðu þeir stórliga frægir af þessari ferð.

Af Skuldar bardaga ok æfilokum Hrólfs konúngs kraka ok kappa hans.

Nú leið svá lángar stundir, at Hrólfr konúngr ok kappar hans sátu með friði í Danmörk, leitaði enginn á þá;Nú leið svâ lángar stundir, at Hrólfr konúngr ok kappar hans sátu með friði í Danmörk, leitaði enginn á þá; stóðu allir hans skattkonúngar í hlýðni við hann, ok guldu honum sína skatta, ok svá gjörði Hjörvarðr, mágr hans.stóðu allir hans skattkonúngar í hlýðni við hann, ok guldu honum sína skatta, ok svâ gjörði Hjörvarðr, mágr hans. Nú var þat eitthvort sinn, at Skuld drottníng mælti við Hjörvarð konúng, bónda sinn, með þúngum anda: þat fellr mér lítt, at við skulum gjalda skatt Hrólfi konúngi, ok vera nauðpínd undir hann, ok skal þat ekki vera lengr, at þú sért undirmaðr hans;Nú var þat eitthvort sinn, at Skuld drottníng mælti við Hjörvarð konúng, bónda sinn, með þúngum anda: þat fellr mèr lítt, at við skulum gjalda skatt Hrólfi konúngi, ok vera nauðpínd undir hann, ok skal þat ekki vera lengr, at þú sèrt undirmaðr hans; Hjörvarðr segir: þat mun oss bezt gegna sem öðrum, at líða þat, ok láta allt vera kyrt. Þat er lítill þú ert fyrir þér, sagði hún, at þú vilt þola hvörskyns skammir, er þér eru gjörðar;Þat er lítill þú ert fyrir þèr, sagði hún, at þú vilt þola hvörskyns skammir, er þèr eru gjörðar; hann sagði: þat er ekki möguligt, at fást við Hrólf konúng, því enginn þorir móti honum rönd at reisa. Því eru þér svá litlir fyrir yðr, sagði hún, at enginn krellr er í yðr, ok hefir sá eigi jafnan, sem ekki hættir;Því eru þèr svâ litlir fyrir yðr, sagði hún, at enginn krellr er í yðr, ok hefir sá eigi jafnan, sem ekki hættir; nú má slíkt eigi vita fyrr, enn reynt er, hvort Hrólfi konúngi má ekki bella, né köppum hans;nú má slíkt eigi vita fyrr, enn reynt er, hvort Hrólfi konúngi má ekki bella, nè köppum hans; en nú er svá komit, sagði hún, at ek ætla hann muni með öllu sigrlauss, ok eigi þætti mér fjærri at reyna þat, ok þótt hann sé mér skyldr, þá skal ek honum ekki hlífa, ok því er hann einatt heima, at sjálfan hann grunar, at hann muni missa sigrinn;en nú er svâ komit, sagði hún, at ek ætla hann muni með öllu sigrlauss, ok eigi þætti mèr fjærri at reyna þat, ok þótt hann sè mèr skyldr, þá skal ek honum ekki hlífa, ok því er hann einatt heima, at sjálfan hann grunar, at hann muni missa sigrinn; skal ek nú setja ráð til, ef bíta vildi, ok skal nú ekki afdraga allra brogða í at leita at yfirtaki; var Skuld en mesta galdrakynd, ok var út af álfum komin í móðurætt sína, ok þess galdt Hrólfr konúngr ok kappar hans; skal nú fyrst senda menn til Hrólfs konúngs ok biðja hann þess, at hann unni mér at gjalda eigi skattinn þremr árum hinum nærstu, ok þá mun ek gjalda hann allan í senn upp, eptir því sem hann á at réttu;skal nú fyrst senda menn til Hrólfs konúngs ok biðja hann þess, at hann unni mèr at gjalda eigi skattinn þremr árum hinum nærstu, ok þá mun ek gjalda hann allan í senn upp, eptir því sem hann á at rèttu; nú þiki mér meiri von, at þetta bragð dugi, ok ef þetta gengst við, þá skulu vér kyrru fyrir halda.nú þiki mèr meiri von, at þetta bragð dugi, ok ef þetta gengst við, þá skulu vèr kyrru fyrir halda. Nú fara sendimenn í milli eptir því, sem drotníng beiddi; Hrólfr konúngr játar þessu um skattinn, sem beðit var.

Á þessari stundu safnar Skuld saman öllum þeim mönnum, sem mestir voru fyrir sér, ok öllu illþýði af öllum nærstu heruðum.Á þessari stundu safnar Skuld saman öllum þeim mönnum, sem mestir voru fyrir sèr, ok öllu illþýði af öllum nærstu hèruðum. Þessum svikum er þó leynt, svá Hrólfr konúngr verðr ekki varr við, ok eigi grunar kappana neitt um þetta, þvíat þetta voru mest galdrar ok gjörníngar;Þessum svikum er þó leynt, svâ Hrólfr konúngr verðr ekki varr við, ok eigi grunar kappana neitt um þetta, þvíat þetta voru mest galdrar ok gjörníngar; setr Skuld hér til enn mesta seið, at vinna Hrólf konúng, bróður sinn, svá at í fylgd er með henni álfar ok nornir ok annat ótöluligt illþýði, svá mannlig náttúra má eigi slíkt standast.setr Skuld hèr til enn mesta seið, at vinna Hrólf konúng, bróður sinn, svâ at í fylgd er með henni álfar ok nornir ok annat ótöluligt illþýði, svâ mannlig náttúra má eigi slíkt standast. En Hrólfr konúngr ok kappar hans hafa gleði mikla ok skemtun í Hleiðargarði, ok allskyns leika, þá er menn kunnu skyn á, þá frömdu þeir með list ok kurteisi; hverr þeirra hafði frillu til skemtunar sér.hverr þeirra hafði frillu til skemtunar sèr. Ok nú er frá því at segja, at albúit er liðit Hjörvarðs konúngs ok Skuldar, at þau fara til Hleiðargarðs með þenna ótöluliga lýð, ok komu þar at jólum. Hrólfr konúngr hefir látit hafa mikinn viðrbúnað ímóti jólunum, ok drukku menn hans fast jólakveldit. Þau Hjörvarðr ok Skuld reisa tjöld sín utanborgar, þau voru bæði stór ok löng, ok með undarligum búnaði; þar voru margir vagnar, ok allir skipaðir at vopnum ok herklæðum. Eigi gaf Hrólfr konúngr gaum at þessu, huxar hann nú meira á stórlæti sitt ok rausn ok hugprýði, ok alla þá hreysti, sem honum bjó í brjósti, at veita þeim öllum, sem þar voru tilkomnir, ok hans vegr færi sem víðarst, ok allt hafði hann þat til, sem einn veraldligan konúngs heiðr mátti prýða. En ekki er þess getit, at Hrólfr konúngr ok kappar hans hafi nokkurn tíma blótat goð, heldr trúðu (þeir) á mátt sinn ok megin, því þá var ekki boðuð sú heilaga trú hér á norðrlöndum, ok höfðu þeir því lítit skyn á skapara sínum, sem bjuggu í Norðrálfunni.En ekki er þess getit, at Hrólfr konúngr ok kappar hans hafi nokkurn tíma blótat goð, heldr trúðu (þeir) á mátt sinn ok megin, því þá var ekki boðuð sú heilaga trú hèr á norðrlöndum, ok höfðu þeir því lítit skyn á skapara sínum, sem bjuggu í Norðrálfunni.

Þessu nærst er þat at segja, at Hjalti hinn hugprúði gengr til húss þess, sem frilla hans er inni; hann sér þá glöggliga, at eigi mun vera friðsamligt undir tjöldum þeirra Hjörvarðar ok Skuldar;hann sèr þá glöggliga, at eigi mun vera friðsamligt undir tjöldum þeirra Hjörvarðar ok Skuldar; lætr hann þó kyrt vera, ok lætr sér ekki í brún bregða;lætr hann þó kyrt vera, ok lætr sèr ekki í brún bregða; legst nú með frillunni, hún var kvenna fríðust; ok sem hann hefir verit þar um hríð, sprettr hann upp, ok mælti til frillunnar: hvort þiki þér betri tveir tvíelleftir eða einn áttræðr? hún svarar: tveir tvíelleftir þiki mér betri, heldr enn áttræðir kallar.ok sem hann hefir verit þar um hríð, sprettr hann upp, ok mælti til frillunnar: hvort þiki þèr betri tveir tvíelleftir eða einn áttræðr? hún svarar: tveir tvíelleftir þiki mèr betri, heldr enn áttræðir kallar. Þessara orða skaltu gjalda, sagði Hjalti, þín hóra! ok gekk athenni, ok beit af henni nefit: kendu mér um, ef nokkrir fljúgast á um þik, ok vænti ek, at flestum þiki lítil gersemi at þér uppfrá þessu;Þessara orða skaltu gjalda, sagði Hjalti, þín hóra! ok gekk athenni, ok beit af henni nefit: kendu mèr um, ef nokkrir fljúgast á um þik, ok vænti ek, at flestum þiki lítil gersemi at þèr uppfrá þessu; illa gjörðir þú til mín ok ómakliga, sagði hún; ekki verðr við öllu sét, sagði Hjalti.ekki verðr við öllu sèt, sagði Hjalti. Hann þrífr síðan vopn sín, því hann sér, at alþakit er í kríngum borgina af brynjuðu fólki, ok merki eru uppsett, skilr hann nú, at ekki þurfi at dyljast við lengr, at ófriðr sé fyrir höndum;Hann þrífr síðan vopn sín, því hann sèr, at alþakit er í kríngum borgina af brynjuðu fólki, ok merki eru uppsett, skilr hann nú, at ekki þurfi at dyljast við lengr, at ófriðr sè fyrir höndum; hann leitar til hallarinnar, ok þángat, sem Hrólfr konúngr sat ok kapparnir. Hjalti mælti: vakið, herra konúngr! því ófriðr er í garðinum, ok er meiri þörf at berjast, enn at spenna konur, ok þat hygg ek, at líttaukist gull í höllinni við skattinn Skuldar, systur þinnar, ok hefir hún grimd Skjöldúnga, ok þat kann ek þér at segja, at þetta er ólítill herr með hörðum sverðum ok hervopnum, ok þeir gánga í kríngum borgina með reiddum sverðum, ok mun Hjörvarðr konúngr óvingjarnligt erendi við þik eiga, ok eigi mun hann optarr heðan ífrá ætla at krefja þik ríkis;Hjalti mælti: vakið, herra konúngr! því ófriðr er í garðinum, ok er meiri þörf at berjast, enn at spenna konur, ok þat hygg ek, at líttaukist gull í höllinni við skattinn Skuldar, systur þinnar, ok hefir hún grimd Skjöldúnga, ok þat kann ek þèr at segja, at þetta er ólítill herr með hörðum sverðum ok hervopnum, ok þeir gánga í kríngum borgina með reiddum sverðum, ok mun Hjörvarðr konúngr óvingjarnligt erendi við þik eiga, ok eigi mun hann optarr hèðan ífrá ætla at krefja þik ríkis; þat er nú til, sagði Hjalti, at vér munum stýra liði konúngs vors, er ekki neitt sparir við oss;þat er nú til, sagði Hjalti, at vèr munum stýra liði konúngs vors, er ekki neitt sparir við oss; efnum nú vel heitstrengíngar vorar, at vér verjum vel enn frægasta konúng, sem nú er á öllum Norðrlöndum, ok látum þat á hvört land spyrjast mega, ok launum honum nú vopn ok herklæði ok margt eptirlæti annat, því vér munum þetta eigi forverkum gjöra;efnum nú vel heitstrengíngar vorar, at vèr verjum vel enn frægasta konúng, sem nú er á öllum Norðrlöndum, ok látum þat á hvört land spyrjast mega, ok launum honum nú vopn ok herklæði ok margt eptirlæti annat, því vèr munum þetta eigi forverkum gjöra; hafa hér ok stórar bendíngar fyrir borit, þótt vér höfum dulizt við lánga tíma, ok er mér meiri grunr á, at hér munu stórir tilburðir eptir koma, svá at í minni munu verða, ok munu sumir þat kalla, at ek mæli nokkut af æðru, en vera kann, at Hrólfr konúngr drekki nú hit síðarsta sinn með sínum köppum ok hirðmönnum;hafa hèr ok stórar bendíngar fyrir borit, þótt vèr höfum dulizt við lánga tíma, ok er mèr meiri grunr á, at hèr munu stórir tilburðir eptir koma, svâ at í minni munu verða, ok munu sumir þat kalla, at ek mæli nokkut af æðru, en vera kann, at Hrólfr konúngr drekki nú hit síðarsta sinn með sínum köppum ok hirðmönnum; upp nú allir kapparnir! segir Hjalti, ok gjörið skjótt at skilja við frillur yðar, því annat liggr nú brýnnra fyrir, at búast við því, sem eptir ferr; upp allir kappar með harðri svipan, ok vopnist allir! Þá stökk upp Hrómundr harði ok Hrólfr skjóthendti, Svipdagr ok Beigaðr ok Hvítserkr enn hvati, Haklángr enn sjötti, Harðrefill enn sjöundi, Haki enn frækni enn áttundi, Vöttr enn mikliaflaði enn níundi, Starólfr hét enn tíundi, Hjalti enn hugprúði enn ellefti, Böðvar bjarki enn tólfti, ok var hann því svá kallaðr, at hann rýmdi á burt öllum berserkjum Hrólfs konúngs vegna þeirra ofsa ok ójafnaðar, en drap suma, svá enginn þeirra þreifst fyrir honum, því þeir voru svá sem konur hjá honum, þá á átti at reyna, ok þóttust þó honum ávalt meiri, ok sátu ávalt á svikráðum við hann.Þá stökk upp Hrómundr harði ok Hrólfr skjóthendti, Svipdagr ok Beigaðr ok Hvítserkr enn hvati, Haklángr enn sjötti, Harðrefill enn sjöundi, Haki enn frækni enn áttundi, Vöttr enn mikliaflaði enn níundi, Starólfr hèt enn tíundi, Hjalti enn hugprúði enn ellefti, Böðvar bjarki enn tólfti, ok var hann því svâ kallaðr, at hann rýmdi á burt öllum berserkjum Hrólfs konúngs vegna þeirra ofsa ok ójafnaðar, en drap suma, svâ enginn þeirra þreifst fyrir honum, því þeir voru svâ sem konur hjá honum, þá á átti at reyna, ok þóttust þó honum ávalt meiri, ok sátu ávalt á svikráðum við hann. Böðvar bjarki stóð strax upp ok herklæddist, ok mælti, at nú væri Hrólfi konúngi þörf á stoltum drengjum, ok mun þeim öllum duga hjarta ok hugr, sem eigi standa á baki Hrólfs konúngs. Hrólfr konúngr sprettr þá upp, ok tekr til orða með öngum ótta: takið oss þann drukk, sem beztr er til, ok skulum vér drekka áðr ok gjörast kátir, ok sýnum svá, hvaða menn þetta eru, Hrólfs kappar! ok stundum þat eina, at í minni sé vor hreysti, því híngat hafa sókt enu mestu kappar af öllum löndum, sem í nánd eru, ok enu fræknustu;Hrólfr konúngr sprettr þá upp, ok tekr til orða með öngum ótta: takið oss þann drukk, sem beztr er til, ok skulum vèr drekka áðr ok gjörast kátir, ok sýnum svâ, hvaða menn þetta eru, Hrólfs kappar! ok stundum þat eina, at í minni sè vor hreysti, því híngat hafa sókt enu mestu kappar af öllum löndum, sem í nánd eru, ok enu fræknustu; segið þat Hjörvarði ok Skuld ok þeirra görpum, at vér munum drekka oss glaða, áðr enn vér tökum við skattinum.segið þat Hjörvarði ok Skuld ok þeirra görpum, at vèr munum drekka oss glaða, áðr enn vèr tökum við skattinum. Svá var gjört, sem konúngrinn mælti;Svâ var gjört, sem konúngrinn mælti; Skuld svarar: ólíkr er Hrólfr konúngr, bróðir minn, öllum öðrum, ok er at slíkum helzt skaði, en þó skal til skarar skríða allt at einu. Svá mikit fanst um Hrólf konúng, at hann var lofaðr bæði af vinum sínum ok óvinum.Svâ mikit fanst um Hrólf konúng, at hann var lofaðr bæði af vinum sínum ok óvinum.

Hrólfr konúngr sprettr nú úr hásætinu, er hann hafði áðr drukkit um hríð, ok allir hans kappar, skilja nú við drukkinn góða at sinni, ok eru úti því næst, nema Böðvar bjarki, hann sjá þeir hvergi, ok undrast þat mjök, ok þikir þeim ekki örvænt, at hann sé annathvort hertekinn eða drepinn;Hrólfr konúngr sprettr nú úr hásætinu, er hann hafði áðr drukkit um hríð, ok allir hans kappar, skilja nú við drukkinn góða at sinni, ok eru úti því næst, nema Böðvar bjarki, hann sjá þeir hvergi, ok undrast þat mjök, ok þikir þeim ekki örvænt, at hann sè annathvort hertekinn eða drepinn; ok þegar sem þeir eru út komnir, brestr í ógrligr bardagi. Hrólfr konúngr fylgir sjálfr fram merkjunum ok kappar hans þar með á báðar síður, ok allr annar borgarmúgr, hverr eigi var fár at telja, þó þeir kæmi til lítils; þar mátti sjá stór högg í hjálmum ok brynjum, sverð ok spjót mátti þar mörg á lopti sjá ok svá margr hræfardalr, at þaktar voru allar grundir.þar mátti sjá stór högg í hjálmum ok brynjum, sverð ok spjót mátti þar mörg á lopti sjá ok svâ margr hræfardalr, at þaktar voru allar grundir. Hjalti hinn hugprúði mælti: mörg brynja er nú slitin ok mörg vopn brotin ok margr hjálmr spiltr, ok margr hraustr riddari af baki stúnginn, ok hefir konúngr vor gott skap, því nú er hann svá glaðr, sem þá hann drakk öl fastast, ok vegr jafnt með báðum höndum, ok er hann mjök ólíkr öðrum konúngum í bardögum, því svá lízt mér, sem hann hafi 12 konúnga afl, ok margan hraustan mann hefir hann drepit, ok nú má Hjörvarðr konúngr sjá þat, at sverðit Sköfnúngr bítr, ok gnestr hann nú hátt í þeirra hausum;Hjalti hinn hugprúði mælti: mörg brynja er nú slitin ok mörg vopn brotin ok margr hjálmr spiltr, ok margr hraustr riddari af baki stúnginn, ok hefir konúngr vor gott skap, því nú er hann svâ glaðr, sem þá hann drakk öl fastast, ok vegr jafnt með báðum höndum, ok er hann mjök ólíkr öðrum konúngum í bardögum, því svâ lízt mèr, sem hann hafi 12 konúnga afl, ok margan hraustan mann hefir hann drepit, ok nú má Hjörvarðr konúngr sjá þat, at sverðit Sköfnúngr bítr, ok gnestr hann nú hâtt í þeirra hausum; en náttúra Sköfnúngs var sú, at hann kvað við hátt, þá hann kendi beinanna. Lýstr nú í bardaga allákafan, svá ekki neitt stendr við Hrólfi konúngi ok köppum hans.Lýstr nú í bardaga allákafan, svâ ekki neitt stendr við Hrólfi konúngi ok köppum hans. Hrólfr konúngr vegr svá með Sköfnúng, at undrum þótti gegna, ok orka nú mjök á liðit Hjörvarðs konúngs, ok fellr þat at handamáli.Hrólfr konúngr vegr svâ með Sköfnúng, at undrum þótti gegna, ok orka nú mjök á liðit Hjörvarðs konúngs, ok fellr þat at handamáli. Þat sjá þeir Hjörvarðr ok menn hans, at björn einn mikill ferr fyrir Hrólfs konúngs mönnum, ok jafnan þar næst, sem konúngrinn var, hann drepr fleiri menn með sínum hrammi, enn fimm aðrir kappar konúngs, hrjóta af honum högg ok skotvopn, en hann brýtr undir sik bæði menn ok hesta af liði Hjörvarðs konúngs, ok allt þat, sem í nánd er, mylr hann með sínum tönnum, svá at illr kurr kemr í lið Hjörvarðs konúngs.Þat sjá þeir Hjörvarðr ok menn hans, at björn einn mikill ferr fyrir Hrólfs konúngs mönnum, ok jafnan þar næst, sem konúngrinn var, hann drepr fleiri menn með sínum hrammi, enn fimm aðrir kappar konúngs, hrjóta af honum högg ok skotvopn, en hann brýtr undir sik bæði menn ok hesta af liði Hjörvarðs konúngs, ok allt þat, sem í nánd er, mylr hann með sínum tönnum, svâ at illr kurr kemr í lið Hjörvarðs konúngs. Hjalti litast nú um, ok sér eigi Böðvar félaga sinn, ok mælti til Hrólfs konúngs: hvörju mun þetta gegna, at Böðvar hlífir sér svá, ok kemr eigi nærri konúnginum, þvílíkan kappa sem vér hugðum hann vera, ok hann opt reynzt hefir.Hjalti litast nú um, ok sèr eigi Böðvar fèlaga sinn, ok mælti til Hrólfs konúngs: hvörju mun þetta gegna, at Böðvar hlífir sèr svâ, ok kemr eigi nærri konúnginum, þvílíkan kappa sem vèr hugðum hann vera, ok hann opt reynzt hefir. Hrólfr konúngr segir: þar nokkrstaðar mun hann vera, sem oss bezt gegnir, ef hann er sjálfráðr, haltu þinni prýði ok framgaungu, en hallmæl honum ekki, því enginn yðar er hans jafníngi, ok áfrí ek þó öngan yðar, því þér eruð allir hinir hraustustu kappar.Hrólfr konúngr segir: þar nokkrstaðar mun hann vera, sem oss bezt gegnir, ef hann er sjálfráðr, haltu þinni prýði ok framgaungu, en hallmæl honum ekki, því enginn yðar er hans jafníngi, ok áfrí ek þó öngan yðar, því þèr eruð allir hinir hraustustu kappar. Hjalti hefr nú á rás, ok heim til konúngsins herbergja, ok sér, hvar hann sitr ok hefst ekki at.Hjalti hefr nú á rás, ok heim til konúngsins herbergja, ok sèr, hvar hann sitr ok hefst ekki at. Hjalti mælti: hvorsu lengi skulu vér bíða ens frægasta kappa, ok er þetta mikil ódæmi, at þú stendr ekki á þína réttu fætr, ok reynir nú þína styrku armleggi, sem svá eru sterkir sem alibirnir;Hjalti mælti: hvorsu lengi skulu vèr bíða ens frægasta kappa, ok er þetta mikil ódæmi, at þú stendr ekki á þína rèttu fætr, ok reynir nú þína styrku armleggi, sem svâ eru sterkir sem alibirnir; upp nú Böðvar bjarki, ok minn yfirmann! ella mun ek brenna húsit ok sjálfan þik, ok er þetta höfuðskömm, þvílíkr kappi sem þú ert, at konúngrinn skuli leggja sik í háska fyrir oss, ok týnir þú svá þínu miklu lofi, sem þú hefir um stund haft.upp nú Böðvar bjarki, ok minn yfirmann! ella mun ek brenna húsit ok sjálfan þik, ok er þetta höfuðskömm, þvílíkr kappi sem þú ert, at konúngrinn skuli leggja sik í háska fyrir oss, ok týnir þú svâ þínu miklu lofi, sem þú hefir um stund haft. Böðvar stóð þá upp, ok blés við, ok mælti: ekki þarftu, Hjalti! at hræða mik, því ekki er ek enn hræddr, ok nú em ek albúinn at fara;Böðvar stóð þá upp, ok blès við, ok mælti: ekki þarftu, Hjalti! at hræða mik, því ekki er ek enn hræddr, ok nú em ek albúinn at fara; þá ek var úngr, flýða ek hvorki eld né járn, en eld hefi ek sjaldan reynt, en járngáng hefi ek stundum þolat, ok fyrir hvorugu gengit híngattil, ok skaltu at sönnu segja, at ek vil fullvel berjast, ok jafnan hefir Hrólfr konúngr kallat mik kappa fyrir sínum mönnum, á ek honum ok margt at launa, fyrst mægð ok 12 bú, er hann gaf mér, þarmeð marga dýrgripi;þá ek var úngr, flýða ek hvorki eld nè járn, en eld hefi ek sjaldan reynt, en járngáng hefi ek stundum þolat, ok fyrir hvorugu gengit híngattil, ok skaltu at sönnu segja, at ek vil fullvel berjast, ok jafnan hefir Hrólfr konúngr kallat mik kappa fyrir sínum mönnum, á ek honum ok margt at launa, fyrst mægð ok 12 bú, er hann gaf mèr, þarmeð marga dýrgripi; ek drap Angar berserk ok eigi síðr konúng, ok er þat verk haft í minnum; telr nú upp fyrir honum mörg stórvirki, er hann hafði unnit ok banamaðr orðit margra manna, ok bað hann svá tilætla, at hann mundi óhræddr til bardaga gánga: en þó hygg ek hér við miklu meiri undr at eiga, enn hvervetna þar, sem vér höfum áðr komit, en ekki hefir þú konúnginum verit svá hagfeldr í þessu tilbragði, sem þér þikir, því nærri mundi nú lagt hafa áðr, hvorir sigrazt hefði, en þér hefir nú orðit meirr vitfátt, enn hitt, at þú mundir ekki vel vilja konúnginum, ok öngum skyldi öðrum hans kappa endzt hafa þetta, nema þér, at kalla mik út, nema konúnginum, en hvörn annann skylda ek drepit hafa, ok vill nú dragast til þess, sem verða vill, at engin ráð skuli duga;telr nú upp fyrir honum mörg stórvirki, er hann hafði unnit ok banamaðr orðit margra manna, ok bað hann svâ tilætla, at hann mundi óhræddr til bardaga gánga: en þó hygg ek hèr við miklu meiri undr at eiga, enn hvervetna þar, sem vèr höfum áðr komit, en ekki hefir þú konúnginum verit svâ hagfeldr í þessu tilbragði, sem þèr þikir, því nærri mundi nú lagt hafa áðr, hvorir sigrazt hefði, en þèr hefir nú orðit meirr vitfátt, enn hitt, at þú mundir ekki vel vilja konúnginum, ok öngum skyldi öðrum hans kappa endzt hafa þetta, nema þèr, at kalla mik út, nema konúnginum, en hvörn annann skylda ek drepit hafa, ok vill nú dragast til þess, sem verða vill, at engin ráð skuli duga; ek seigi þér at sönnu, at nú má ek mörgum hlutum minna lið veita konúnginum, enn áðr þú kallaðir mik upp heðan.ek seigi þèr at sönnu, at nú má ek mörgum hlutum minna lið veita konúnginum, enn áðr þú kallaðir mik upp heðan. Hjalti sagði: þat er ljóst, at mér er vandast við þik ok Hrólf konúng, en þó er vandt úr at ráða, þá svá fellr.Hjalti sagði: þat er ljóst, at mèr er vandast við þik ok Hrólf konúng, en þó er vandt úr at ráða, þá svâ fellr.