Eptir þessa eggjan Hjalta stendr Böðvar upp, ok gengr út til bardagans, er þá björninn horfinn burt úr liðinu, ok tekr nú bardaginn at þyngjast fyrir; hafði Skuld drottníng öngum brögðum viðkomit, á meðan björninn var í liði Hrólfs konúngs, þar sem hún sat í sínu svarta tjaldi á seiðhjalli sínum. Skiptir nú svá um, sem dimm nótt komi eptir bjartan dag;Skiptir nú svâ um, sem dimm nótt komi eptir bjartan dag; sjá nú menn Hrólfs konúngs, hvar kemr fram úr liði Hjörvarðs konúngs einn ögrligr galti, hann var eigi minni tilsýndar, enn þrevett naut, ok var úlfgrár at lit, ok flýgr ör af hvörju hans bustarhári, ok drepr hann hirðmenn Hrólfs konúngs hrönnum niðr með fádæmum.sjá nú menn Hrólfs konúngs, hvar kemr fram úr liði Hjörvarðs konúngs einn ögrligr galti, hann var eigi minni tilsýndar, enn þrèvett naut, ok var úlfgrár at lit, ok flýgr ör af hvörju hans bustarhári, ok drepr hann hirðmenn Hrólfs konúngs hrönnum niðr með fádæmum. Böðvar bjarki ruddist nú um fast, ok hjó á tvær hendr, ok huxaði nú ekki annat, enn vinna sem mest, áðr hann felli, ok fellr nú hverr um þveran annan fyrir honum, ok blóðugar hefir hann báðar sínar axlir, ok hlóð valköstum á alla vega í kríngum sik, lét hann líkt, sem hann væri óðr;Böðvar bjarki ruddist nú um fast, ok hjó á tvær hendr, ok huxaði nú ekki annat, enn vinna sem mest, áðr hann fèlli, ok fellr nú hverr um þveran annan fyrir honum, ok blóðugar hefir hann báðar sínar axlir, ok hlóð valköstum á alla vega í kríngum sik, lèt hann líkt, sem hann væri óðr; en svá margan mann, sem hann drepr, ok fleiri aðrir Hrólfs kappar af liði þeirra Hjörvarðar ok Skuldar, eru þau ódæmi at, at aldrei þverrar lið þeirra at heldr, ok er sem þeir hafist ekki at, ok aldrei þikjast þeir hafa komit í slík undr.en svâ margan mann, sem hann drepr, ok fleiri aðrir Hrólfs kappar af liði þeirra Hjörvarðar ok Skuldar, eru þau ódæmi at, at aldrei þverrar lið þeirra at heldr, ok er sem þeir hafist ekki at, ok aldrei þikjast þeir hafa komit í slík undr. Böðvar mælti: drjúgt er liðit Skuldar, ok grunar mik nú, at þeir dauðu sveimi hér, ok rísi upp aptr ok berist í móti oss, ok mun þat verða torsókt at berjast við drauga, ok svá margr leggr, sem hér er klofinn ok skjöldr rifinn, hjálmr ok brynja í smátt sundr högginn, ok margr höfðíngi í sundr bolaðr, þá eru þeir nú grimmastir hinir dauðu viðreignar, ok ekki höfum vér mátt við þessu, enda hvar er sá kappi Hrólfs konúngs, sem mér frúði mest hugar, ok mik kvaddi optarst útgaungu, áðr enn ek svaraði honum? ok eigi sé ek hann nú, ok em ek þó eigi vanr at hallmæla mönnum.Böðvar mælti: drjúgt er liðit Skuldar, ok grunar mik nú, at þeir dauðu sveimi hèr, ok rísi upp aptr ok berist í móti oss, ok mun þat verða torsókt at berjast við drauga, ok svâ margr leggr, sem hèr er klofinn ok skjöldr rifinn, hjálmr ok brynja í smátt sundr högginn, ok margr höfðíngi í sundr bolaðr, þá eru þeir nú grimmastir hinir dauðu viðreignar, ok ekki höfum vèr mátt við þessu, enda hvar er sá kappi Hrólfs konúngs, sem mèr frúði mest hugar, ok mik kvaddi optarst útgaungu, áðr enn ek svaraði honum? ok eigi sé ek hann nú, ok em ek þó eigi vanr at hallmæla mönnum. Þá sagði Hjalti: Þú segir satt, eigi ertu hallmælasamr, hér stendr sá, sem Hjalti heitir, ok hefi ek nú nokkut verkaefni fyrir höndum, ok er eigi alllángt ímillum okkar, ok þarf ek við góðra drengja, því af mér eru höggnar allar hlífar, fóstbróðir! ok þikist ek þó allákaft vega, ok get ek nú eigi hefnt allra minna högga, en eigi skal nú viðhlífast, ef vér skulum í Valhöll gista í kveld, ok víst höfum vér aldrei hitt slík undr fyrir, sem hér eru nú, ok hefir oss lengi fyrirboðat þessum tíðindum, sem nú eru framkomin.Þá sagði Hjalti: Þú segir satt, eigi ertu hallmælasamr, hèr stendr sá, sem Hjalti heitir, ok hefi ek nú nokkut verkaefni fyrir höndum, ok er eigi alllángt ímillum okkar, ok þarf ek við góðra drengja, því af mèr eru höggnar allar hlífar, fóstbróðir! ok þikist ek þó allákaft vega, ok get ek nú eigi hefnt allra minna högga, en eigi skal nú viðhlífast, ef vèr skulum í Valhöll gista í kveld, ok víst höfum vèr aldrei hitt slík undr fyrir, sem hèr eru nú, ok hefir oss lengi fyrirboðat þessum tíðindum, sem nú eru framkomin. Böðvar bjarki mælti: nem hvat ek segi! ek hefi barizt í 12 flokkorrostum, ok jafnan verit kallaðr fullhugi, ok hliðat fyrir öngum berserk, ek hvatta Hrólf konúng at sækja heim Aðels konúng, ok mættum vér þar nokkrum brögðum, ok var þat lítils verðt hjá þessum ófagnaði, en nú er svá lagt til míns hjarta, at mér er ekki jafnglaðt at vega, sem áðr;Böðvar bjarki mælti: nem hvat ek segi! ek hefi barizt í 12 flokkorrostum, ok jafnan verit kallaðr fullhugi, ok hliðat fyrir öngum berserk, ek hvatta Hrólf konúng at sækja heim Aðels konúng, ok mættum vèr þar nokkrum brögðum, ok var þat lítils verðt hjá þessum ófagnaði, en nú er svâ lagt til míns hjarta, at mèr er ekki jafnglaðt at vega, sem áðr; ek mætta Hjörvarði konúngi áðan í fyrri hríðinni, svá okkar fund bar saman, ok kastaði hvorgi okkarr löstum á aðra, áttu við vopna viðskipti um stund, sendi hann mér lag, hvar ek kenda heljarför, en ek hjó af honum hönd ok fót, ok kom annat höggit á öxl honum, ok klauf ek svá ofan með síðunni ok með hryggnum, en svá brá hann sér við, at hann andvarpaði eigi, ok svá sem hann sofnaði um stund, én ek hugða hann dauðan, ok fáir munu slíkir finnast, ok eigi barðist hann síðarr óðjarfligarr enn áðr, ok aldrei kann ek at segja, hvat hann eflir;ek mætta Hjörvarði konúngi áðan í fyrri hríðinni, svâ okkar fund bar saman, ok kastaði hvorgi okkarr löstum á aðra, áttu við vopna viðskipti um stund, sendi hann mèr lag, hvar ek kènda heljarför, en ek hjó af honum hönd ok fót, ok kom annat höggit á öxl honum, ok klauf ek svâ ofan með síðunni ok með hryggnum, en svâ brá hann sèr við, at hann andvarpaði eigi, ok svâ sem hann sofnaði um stund, én ek hugða hann dauðan, ok fáir munu slíkir finnast, ok eigi barðist hann síðarr óðjarfligarr enn áðr, ok aldrei kann ek at segja, hvat hann eflir; hér er nú margt manna saman komit á móti oss, ríkra ok tíginna, er úr öllum áttum atdrífr, svá eigi má rönd við reisa, en Óðinn kann ek ekki at kenna hér enn, mér er þó mesti grunr á, at hann muni hér sveima ímóti oss, herjans sonrinn enn fúli ok enn ótrúi, ok ef nokkr kynni mér til hans at segja, skylda ek kreista hann sem annann versta ok minsta mýslíng, ok þat illa eitrkvikindi skyldi verða svívirðiliga leikit, ef ek mætti hann höndum taka, ok hvörjum mundi vera meiri heipt í hug, ef hann sæi sinn lánardrottinn svá útleikinn, sem vér sjáum nú?hèr er nú margt manna saman komit á móti oss, ríkra ok tíginna, er úr öllum áttum atdrífr, svâ eigi má rönd við reisa, en Óðinn kann ek ekki at kenna hèr enn, mèr er þó mesti grunr á, at hann muni hèr sveima ímóti oss, herjans sonrinn enn fúli ok enn ótrúi, ok ef nokkr kynni mèr til hans at segja, skylda ek kreista hann sem annann versta ok minsta mýslíng, ok þat illa eitrkvikindi skyldi verða svívirðiliga leikit, ef ek mætti hann höndum taka, ok hvörjum mundi vera meiri heipt í hug, ef hann sæi sinn lánardrottinn svâ útleikinn, sem vèr sjáum nú? Hjalti mælti: ekki er forlögin hægt at beygja, né ámóti náttúrunni at standa, ok hættu þeir svá sínu tali.Hjalti mælti: ekki er forlögin hægt at beygja, nè ámóti náttúrunni at standa, ok hættu þeir svâ sínu tali.
Hrólfr konúngr varðist vel ok drengiliga, ok af meiri hugprýði, enn nokkr maðr vissi dæmi til, sóktu þeir at honum fast, ok varð sleginn hríngr um hann af einvalaliði Hjörvarðs konúngs ok Skuldar. Skuld er nú komin til bardagans, ok eggjar í ákafa sitt illþýði at sækja at Hrólfi konúngi, því hún sér, at kapparnir eru ekki allnær honum, ok þetta var þat, sem Böðvar bjarka ángraði stórliga, at hann gat ekki veitt lið sínum herra, ok svá fleiri kappanna, því þeir voru nú svá fúsir at deyja með honum, svá sem at lifa með honum, þá þeir voru í blóma æsku sinnar.Skuld er nú komin til bardagans, ok eggjar í ákafa sitt illþýði at sækja at Hrólfi konúngi, því hún sèr, at kapparnir eru ekki allnær honum, ok þetta var þat, sem Böðvar bjarka ángraði stórliga, at hann gat ekki veitt lið sínum herra, ok svâ fleiri kappanna, því þeir voru nú svâ fúsir at deyja með honum, svâ sem at lifa með honum, þá þeir voru í blóma æsku sinnar. Var nú gjörvöll hirð konúngsins fallin, svá ekki stóð einn upp, en kapparnir flestir særðir til ólífis, ok fór þetta eptir líkindum, sagði meistarinn Galterus, at mannligir kraptar máttu ekki standast við slíkum fjanda krapti, utan máttr guðs hefði á móti komit, ok stóð þér þat eitt fyrir sigrinum, Hrólfr konúngr! at þú hafðir ekki skyn á skapara þínum.Var nú gjörvöll hirð konúngsins fallin, svâ ekki stóð einn upp, en kapparnir flestir særðir til ólífis, ok fór þetta eptir líkindum, sagði meistarinn Galterus, at mannligir kraptar máttu ekki standast við slíkum fjanda krapti, utan máttr guðs hefði á móti komit, ok stóð þèr þat eitt fyrir sigrinum, Hrólfr konúngr! at þú hafðir ekki skyn á skapara þínum. Kom nú á sú galdrahríð, at kapparnir tóku at falla, hverr um þveran annann, ok Hrólfr komst úr skjaldborginni, ok var svá sem fallinn af mæði;Kom nú á sú galdrahríð, at kapparnir tóku at falla, hverr um þveran annann, ok Hrólfr komst úr skjaldborginni, ok var svâ sem fallinn af mæði; þarf þat ekki með orðum at lengja, at þar fell Hrólfr konúngr ok allir hans kappar með góðum lofstýr, en hvat mikit slag þeir veittu þar, þat verðr ekki með orðum skírt.þarf þat ekki með orðum at lengja, at þar fèll Hrólfr konúngr ok allir hans kappar með góðum lofstýr, en hvat mikit slag þeir veittu þar, þat verðr ekki með orðum skírt. Þar fell Hjörvarðr konúngr ok allt hans lið, nema fáir níðíngar stóðu upp eptir með Skuld;Þar fèll Hjörvarðr konúngr ok allt hans lið, nema fáir níðíngar stóðu upp eptir með Skuld; tók hún svá ríkin Hrólfs konúngs undir sik, ok stýrði þeim illa ok skamma stund, ok hefndi Elgfróði Böðvars bjarka, bróður síns, sem hann hét honum, ok Þórir konúngr hundsfótr, sem segir í Fróða þætti, ok fengu mikinn styrk úr Svíaríki frá Yrsu drottníngu, ok segja menn, at Vöggr hefði þar verit flokksforíngi fyrir;tók hún svâ ríkin Hrólfs konúngs undir sik, ok stýrði þeim illa ok skamma stund, ok hefndi Elgfróði Böðvars bjarka, bróður síns, sem hann hèt honum, ok Þórir konúngr hundsfótr, sem segir í Fróða þætti, ok fengu mikinn styrk úr Svíaríki frá Yrsu drottníngu, ok segja menn, at Vöggr hefði þar verit flokksforíngi fyrir; heldu þeir öllum her til Danmerkr á óvart Skuld drottníngu, gátu þeir náð hana höndum, svá húh kom öngum gjörníngum við, ok allt hennar illþýði drápu þeir, en kvöldu hana ýmisligum píníngum, ok komu svá ríkjunum aptr undir dætr Hrólfs konúngs, ok heldt svá hverr heim til sinna heimkynna.hèldu þeir öllum her til Danmerkr á óvart Skuld drottníngu, gátu þeir náð hana höndum, svâ húh kom öngum gjörníngum við, ok allt hennar illþýði drápu þeir, en kvöldu hana ýmisligum píníngum, ok komu svâ ríkjunum aptr undir dætr Hrólfs konúngs, ok hèldt svâ hverr heim til sinna heimkynna. Var haugr orpinn eptir Hrólf konúng, ok lagt hjá honum sverðit Sköfnúngr, ok sinn haugr handa hvörjum kappa, ok nokkurt vopn hjá; ok endar hér sögu Hrólfs konúngs kraka ok kappa hans.ok endar hèr sögu Hrólfs konúngs kraka ok kappa hans.