Bókastaðir

Eptir þat lét Aðels konúngr ræsta höllina;Eptir þat lèt Aðels konúngr ræsta höllina; voru þá í burtu bornir hinir dauðu, því margr var drepinn af Aðels konúngs mönnum, en fjöldi sárr orðinn. Aðels konúngr mælti: gjörum nu lángelda fyrir vinum vorum, ok veitum af alvöru slíkum mönnum, svá at oss líki öllum vel;Aðels konúngr mælti: gjörum nu lángelda fyrir vinum vorum, ok veitum af alvöru slíkum mönnum, svâ at oss líki öllum vel; eru nú menn fengnir til at kinda upp eldinn fyrir þeim. Hrólfs kappar sátu ávalt með vopnum sínum, ok vildu aldrei þau af höndum láta. Eldrinn tundraði skjótt, því þar var ekki tilsparat biki ok þurrum skíðum. Aðels konúngr skipar öðrumegin eldsins sér sjálfum ok hirðmönnum sínum, en Hrólfi konúngi ok köppum hans öðrumegin, ok sitja á lángstólum hvorutveggju, ok talast við alllíkliga sín á millum.Aðels konúngr skipar öðrumegin eldsins sèr sjálfum ok hirðmönnum sínum, en Hrólfi konúngi ok köppum hans öðrumegin, ok sitja á lángstólum hvorutveggju, ok talast við alllíkliga sín á millum. Aðels konúngr mælti: ekki er ofsögum sagt af hreysti ykkar Hrólfs kappa ok harðfengi, enda þikist þér hvörjum meiri, ok er ekki logit af mætti yðar;Aðels konúngr mælti: ekki er ofsögum sagt af hreysti ykkar Hrólfs kappa ok harðfengi, enda þikist þèr hvörjum meiri, ok er ekki logit af mætti yðar; aukið nú eldana! sagði Aðels konúngr, því ek skil eigi glögt, hvat konúngrinn er, ok munu þér eigi flýja eldinn, þótt ykkr megi nokkut volgna;aukið nú eldana! sagði Aðels konúngr, því ek skil eigi glögt, hvat konúngrinn er, ok munu þèr eigi flýja eldinn, þótt ykkr megi nokkut volgna; ok svá var nú gjört, sem hann sagði fyrir, ok vildi svá verða vís, hvar et Hrólfr konúngr væri, því hann þóttist vita, at hann mundi eigi geta staðist hitann, svá sem kapparnir, ok þótti sér þá mundu verða auðveldara at ná honum, er hann vissi, hvar hann var, því hann vildi Hrólf konúng sannliga feigan.ok svâ var nú gjört, sem hann sagði fyrir, ok vildi svâ verða vís, hvar et Hrólfr konúngr væri, því hann þóttist vita, at hann mundi eigi geta staðist hitann, svâ sem kapparnir, ok þótti sèr þá mundu verða auðveldara at ná honum, er hann vissi, hvar hann var, því hann vildi Hrólf konúng sannliga feigan. Böðvar skildi þetta, ok svá þeir fleiri, ok hlífðu honum nokkut við hitanum, sem þeir máttu, en eigi svá, at hann yrði kendr at heldr.Böðvar skildi þetta, ok svâ þeir fleiri, ok hlífðu honum nokkut við hitanum, sem þeir máttu, en eigi svâ, at hann yrði kendr at heldr. Ok sem eldrinn gekk at þeim fastast, þá ætlar Hrólfr konúngr þat fyrir sér, at minnast þess, er hann hafði áðr heitit, at flýja hvorki eld né járn, ok sér hann nú, at Aðels konúngr vill raun til þess gjöra, at þeir brenni þar, eða ella efni eigi heitstrenging sína.Ok sem eldrinn gekk at þeim fastast, þá ætlar Hrólfr konúngr þat fyrir sèr, at minnast þess, er hann hafði áðr heitit, at flýja hvorki eld nè járn, ok sèr hann nú, at Aðels konúngr vill raun til þess gjöra, at þeir brenni þar, eða ella efni eigi heitstrenging sína. Þat sjá þeir, at stóll Aðels konúngs er kominn allt útúr hallar veggnum, ok svá manna hans;Þat sjá þeir, at stóll Aðels konúngs er kominn allt útúr hallar veggnum, ok svâ manna hans; nú gengr fast at eldsneytit, ok sjá þeir, at bruninn fellr á þá, nema nokkut sé viðgjört;nú gengr fast at eldsneytit, ok sjá þeir, at bruninn fellr á þá, nema nokkut sè viðgjört; eru nú brunninn mjök á þeim klæðin, ok kasta þeir þá skjöldunum á eldinn; þá mæltu þeir Böðvar ok Svipdagr:

Þreif þá sinn mann hvorr þeirra, þá sem haldit höfðu upp eldunum, ok fleygðu þeim út á eldana, ok mæltu: njótið nú verms af eldinum fyrir handaverk ykkar ok erfiði, því vér erum nú fullbakaðir, bakið ykkr nú, því þið voruð svá iðnir at um stund, at elda fyrir oss;Þreif þá sinn mann hvorr þeirra, þá sem haldit höfðu upp eldunum, ok fleygðu þeim út á eldana, ok mæltu: njótið nú verms af eldinum fyrir handaverk ykkar ok erfiði, því vèr erum nú fullbakaðir, bakið ykkr nú, því þið voruð svâ iðnir at um stund, at elda fyrir oss; Hjalti þrifr hinn þriðja, ok fleygir honum á eldinn á sinum enda, ok svá hvörjum þeirra, sem eldana æstu, þar brunnu þeir til ösku, ok varð þeim ekki bjargat, því enginn þorði svá nær at koma.Hjalti þrifr hinn þriðja, ok fleygir honum á eldinn á sinum enda, ok svâ hvörjum þeirra, sem eldana æstu, þar brunnu þeir til ösku, ok varð þeim ekki bjargat, því enginn þorði svâ nær at koma. Eptir þetta unnit, tekr Hrólfr konúngr til orða:

Ok eptir þetta stikla þeir allir yfir eldinn, ok ætla nú at Aðels konúngi ok taka hann höndum; ok sem Aðels konúngr sér þetta, forðaði hann sér, ok hljóp at trénu, sem stóð i höllinni, ok var þat holt innan, ok svá komst hann úr höllinni með fjölkýngi sinni ok göldrum;ok sem Aðels konúngr sèr þetta, forðaði hann sèr, ok hljóp at trènu, sem stóð i höllinni, ok var þat holt innan, ok svâ komst hann úr höllinni með fjölkýngi sinni ok göldrum; ok svá kemr hann í sal Yrsu drottníngar, ok finnr hana at máli, ok tekr hún á honum hrakliga, ok mælir mörgum stórum orðum við hann: þú lézt fyrst drepa bónda minn, Helga konúng, sagði hún, ok níddist á honum, ok heldr fénu fyrir þeim, sem átti, ok nú á svá gjört ofan viltu drepa son minn, ok ertu maðr miklu verri ok grimmari, enn nokkrir aðrir;ok svâ kemr hann í sal Yrsu drottníngar, ok finnr hana at máli, ok tekr hún á honum hrakliga, ok mælir mörgum stórum orðum við hann: þú lèzt fyrst drepa bónda minn, Helga konúng, sagði hún, ok níddist á honum, ok heldr fènu fyrir þeim, sem átti, ok nú á svâ gjört ofan viltu drepa son minn, ok ertu maðr miklu verri ok grimmari, enn nokkrir aðrir; nú skal ek alls viðleita, at Hrólfr konúngr nái fenu, ok muntu hljóta af óvirðíng, sem makligt er. Aðels konúngr sagði: þann veg mun hér fara, at hvorugir munu trúa öðrum, mun ek ekki koma í augsýn þeirra heðan ífrá;Aðels konúngr sagði: þann veg mun hèr fara, at hvorugir munu trúa öðrum, mun ek ekki koma í augsýn þeirra hèðan ífrá; eptir þat skilja þau talit.

Gengr Yrsa drottníng þá á fund Hrólfs konúngs, ok fagnar honum afarvel; hann tekr ok vel kveðju hennar; hún fær til mann at þjóna þeim, ok gjöra þeim góðan beina; ok sem þessi maðr kom fyrir Hrólf konúng, þá mælti hann: þunnleitr er þessi maðr, ok nokkr kraki í andlitinu, eða er þetta konúngr yðarr? Hrólfr konúngr mælti: nafn hefir þú gefit mér, þat sem við mik mun festast, eða hvat gefr þú mér at nafnfesti?Hrólfr konúngr mælti: nafn hefir þú gefit mèr, þat sem við mik mun festast, eða hvat gefr þú mèr at nafnfesti? Vöggr svaraði: alls ekki hefi ek til, þvíat ek em félauss.Vöggr svaraði: alls ekki hefi ek til, þvíat ek em fèlauss. Konúngr mælti: sá hlýtr þá at gefa öðrum, sem til á; hann dregr þá gullhríng af hendi sér, ok gefr þessum manni.hann dregr þá gullhríng af hendi sèr, ok gefr þessum manni. Vöggr mælti: gef þú allra manna heilastr, ok er þetta hin mesta gersemi; ok sem konúngr fann, at honum þótti mikils umvert, mælti hann: litlu verðr Vöggr feginn. Vöggr mælti, ok sté uppá stokk öðrum fæti: þess strengi ek heit, at ek skal þín hefna, ef ek lifi lengr, ef þú verðr af mönnum sigraðr.Vöggr mælti, ok stè uppá stokk öðrum fæti: þess strengi ek heit, at ek skal þín hefna, ef ek lifi lengr, ef þú verðr af mönnum sigraðr. Konúngr svarar: vel ferr þér, segir hann, en þó væri ekki til aðrir óvænni, enn þú.Konúngr svarar: vel ferr þèr, segir hann, en þó væri ekki til aðrir óvænni, enn þú. Þat skilja þeir, at þessi maðr muni vera hollr ok trúr í því hinu litla, sem hann má, en lítils hyggja þeir hann muni orka mega, því maðrinn var auðvirðiligr; nú leynast þeir ekki fyrir honom; síðan ætluðu þeir at sofa, ok þóttust þeir vita, at þeir mundu mega liggja óhræddir í þeim herbergjum, sem drottníng hafði fengit þeim. Böðvar mælti: vel er hér fyrir oss búit, ok vill drottníng oss vel, en Aðels konúngr vill oss svá mikit illt, sem hann má, þiki mér mikit, ef vér verðum at hafa svá búit.Böðvar mælti: vel er hèr fyrir oss búit, ok vill drottníng oss vel, en Aðels konúngr vill oss svâ mikit illt, sem hann má, þiki mèr mikit, ef vèr verðum at hafa svâ búit. Vöggr segir þeim, at Aðels konúngr sé enn mesti blótmaðr, svá ekki finst dæmi til, blótar hann einum gölt, ok skil ek ekki, at slíkr óvinr megi verða, ok veri þér varir um yðr, því hann leggr þar allt kapp á, at fyrirkoma ykkr með einhvörju móti.Vöggr segir þeim, at Aðels konúngr sè enn mesti blótmaðr, svâ ekki finst dæmi til, blótar hann einum gölt, ok skil ek ekki, at slíkr óvinr megi verða, ok veri þèr varir um yðr, því hann leggr þar allt kapp á, at fyrirkoma ykkr með einhvörju móti. Meiri von þiki mér, segir Böðvar, at hann muni muna oss þat, hvörnin hann stökk úr höllinni fyrir oss í kveld;Meiri von þiki mèr, segir Böðvar, at hann muni muna oss þat, hvörnin hann stökk úr höllinni fyrir oss í kveld; svá skulu þér tilætla, segir Vöggr, at hann muni slægr ok grimmúðigr.svâ skulu þèr tilætla, segir Vöggr, at hann muni slægr ok grimmúðigr.

Þeir sofna eptir þat, ok vakna við, at gnýr svá mikill er úti at heyra, at undir allt tekr, ok skjálfa þótti húsit, sem þeir láu í, svá sem alsolla léki.Þeir sofna eptir þat, ok vakna við, at gnýr svâ mikill er úti at heyra, at undir allt tekr, ok skjálfa þótti húsit, sem þeir láu í, svâ sem alsolla lèki. Vöggr tók þá til orða: nú mun galtinn kominn á gáng, ok mun sendr til hefnda við ykkr af Aðels konúngi, ok er þat svá mikit tröll, at öngir mega þat standast.Vöggr tók þá til orða: nú mun galtinn kominn á gáng, ok mun sendr til hefnda við ykkr af Aðels konúngi, ok er þat svâ mikit tröll, at öngir mega þat standast. Hrólfr konúngr átti einn hund mikinn, er Gramr hét, hann var með þeim, hann var mjök frábærr at hreysti ok sterkleik.Hrólfr konúngr átti einn hund mikinn, er Gramr hèt, hann var með þeim, hann var mjök frábærr at hreysti ok sterkleik. Því næst kemr þar inn tröll í galtar líki, ok lætr aumliga í því illa trölli. Böðvar sigar hundinum á göltinn, ok lætr hann sér ekki bilt verða, ok réðst í móti geltinum;Böðvar sigar hundinum á göltinn, ok lætr hann sèr ekki bilt verða, ok rèðst í móti geltinum; þar verðr nú atgángr harðfengr. Böðvar veitir hundinum lið, ok höggr til galta, en aldrei bítr á hans hrygg; svá er hundrinn Gramr harðr, at hann rífr hlustirnar af galtanum, ok þar með alla kinnfylluna, ok er þat allt í senn, at göltrinn ferr þar niðr, sem hann er kominn;svâ er hundrinn Gramr harðr, at hann rífr hlustirnar af galtanum, ok þar með alla kinnfylluna, ok er þat allt í senn, at göltrinn ferr þar niðr, sem hann er kominn; ok þá kemr Aðels konúngr at húsinu með mikit fjölmenni, ok slær þegar eld í húsit; ok við þetta verða þeir Hrólfr konúngr varir, at eigi mun þá enn skorta eldneytit. Böðvar mælti: illr dauðdagi er þetta, ef vér skulum hér inni brenna, ok kjöra ek heldr at falla fyrir vopnum á sléttum velli, ok ill verða þá æfilok Hrólfs konúngs, ef svá skal tilgánga;Böðvar mælti: illr dauðdagi er þetta, ef vèr skulum hèr inni brenna, ok kjöra ek heldr at falla fyrir vopnum á slèttum velli, ok ill verða þá æfilok Hrólfs konúngs, ef svâ skal tilgánga; sé ek nú ekki annat ráð vænna, enn gánga svá fast á, at undan gángi þilin, ok brjótumst vér svá burt úr húsinu, ef þat má leikast, en þat var þó ekki barnaspil, húsit var rammbyggiliga smíðat, ok hafi svá hverr mann fyrir sér, er vér komum út, ok munu þeir þá enn skjótt blotna;sè ek nú ekki annat ráð vænna, enn gánga svâ fast á, at undan gángi þilin, ok brjótumst vèr svâ burt úr húsinu, ef þat má leikast, en þat var þó ekki barnaspil, húsit var rammbyggiliga smíðat, ok hafi svâ hverr mann fyrir sèr, er vèr komum út, ok munu þeir þá enn skjótt blotna; þetta er þjóðráð, segir Hrólfr konúngr, ok þetta mun oss fullvel duga.

Nú taka þeir þetta til ráðs, at þeir hlaupa á þilin svá hart ok heimsliga, at þau brotna í sundr, ok komast svá út;Nú taka þeir þetta til ráðs, at þeir hlaupa á þilin svâ hart ok heimsliga, at þau brotna í sundr, ok komast svâ út; er þá alþakit stræti borgarinnar af brynjuðu fólki; tekst þar þá enn harðasti bardagi með þeim, ok gengr Hrólfr konúngr ok kappar hans grimmliga fram; verðr mjök rírt fyrir þeim liðit, mæta þeir aldrei neinum svá stoltum né dramblátum, at ekki verði at krjúpa fyrir þeirra stórum höggum.verðr mjök rírt fyrir þeim liðit, mæta þeir aldrei neinum svâ stoltum nè dramblátum, at ekki verði at krjúpa fyrir þeirra stórum höggum. Ok í þessum harða bardaga kemr haukr Hrólfs konúngs fljúgandi úr borginni, ok sezt á öxl Hrólfs konúngs, svá látandi, svá sem hann egi miklum sigri at hrósa;Ok í þessum harða bardaga kemr haukr Hrólfs konúngs fljúgandi úr borginni, ok sezt á öxl Hrólfs konúngs, svâ látandi, svâ sem hann egi miklum sigri at hrósa; Böðvar mælti: svá lætr hann nú, sem hann hafi nokkurn frama unnit.Böðvar mælti: svâ lætr hann nú, sem hann hafi nokkurn frama unnit. Sá maðr skundaði til eins lopts, sem haukana átti at annast, ok þeir voru í geymdir, ok þikir honum undarligt, at haukr (Hrólfs) konúngs er í burtu, en hann finnr dauða alla hauka Aðels konúngs. Lýkr með því bardaganum, at þeir drepa þarfjölda manna, ok stendst eigi neitt fyrir þeim; en Aðels konúngr er þá horfinn, ok eigi þikjast þeir vita, hvat af honum er orðit. Þeir biðja sér griða, sem uppi standa af mönnum Aðels konúngs, ok veita þeir þeim þat.Þeir biðja sèr griða, sem uppi standa af mönnum Aðels konúngs, ok veita þeir þeim þat. Eptir þetta gánga þeir til hallar, ok inní höllina djarfliga; þá spyrr Böðvar, á hvorn bekk Hrólfr konúngr vill sitja; Hrólfr konúngr svarar: á konúngspallinn sjálfan skulum vér setjast, ok mun ek setjast í öndvegi.Hrólfr konúngr svarar: á konúngspallinn sjálfan skulum vèr setjast, ok mun ek setjast í öndvegi. Aðels konúngr kom eigi í höllina, ok þóttist hann þúngt af bíðá, ok mikla smán hafa fengit, hvörra bragða sem hann leitaði. Þeir sátu nú um hríð með hvíld ok ró. Þá mælti Hjalti hinn hugprúði: mun ekki ráð, at einhverr viti hesta vorra, ok vita, hvort þá kortir eigi þat, sem þeir þurfa við; ok nú var svá gjört; en þegar sá kom aptr, sagði hann hestana háðugliga útleikna ok skammfæra, ok sagði frá, hvörnin þeir voru útleiknir, svá sem fyrr var sagt; ekki gaf Hrólfr konúngr sik at þessu, nema hann sagði, at allt færi á einn veg fyrir Aðels konúngi. Nú kemr Yrsa drottníng í höllina, ok gengr fyrir Hrólf konúng, ok kvaddi hann með list ok prýði; hann tók vel kveðju hennar. Hún mælti: eigi er þér svá fagnat, frændi! sem ek vildi, ok vera ætti, ok eigi skaltu hér lengr dveljast, son minn! í slíkum ófagnaði, þvíat liðsdráttr er mikill um allt Svíaveldi, ok ætlar Aðels konúngr at drepa yðr alla, sem hann hefir viljat fyrir löngu, hefði hann því fram komit, ok hefir nú meira mátt auðna þín, enn tröllskapr hans;Hún mælti: eigi er þèr svá fagnat, frændi! sem ek vildi, ok vera ætti, ok eigi skaltu hèr lengr dveljast, son minn! í slíkum ófagnaði, þvíat liðsdráttr er mikill um allt Svíaveldi, ok ætlar Aðels konúngr at drepa yðr alla, sem hann hefir viljat fyrir löngu, hefði hann því fram komit, ok hefir nú meira mátt auðna þín, enn tröllskapr hans; ok nú er hér eitt silfrhorn, sem ek vil fá þér, ok varðveittir eru í allir hinir beztu hríngar Aðels konúngs, ok sá einn, er Svíagrís heitir, ok honum þikir betri enn allir aðrir, ok þar með fær hún honum mikit gull ok silfr í öðru lagi;ok nú er hèr eitt silfrhorn, sem ek vil fá þèr, ok varðveittir eru í allir hinir beztu hríngar Aðels konúngs, ok sá einn, er Svíagrís heitir, ok honum þikir betri enn allir aðrir, ok þar með fær hún honum mikit gull ok silfr í öðru lagi; þetta fé var svá mikit allt saman, at varla kunni einn at virða.þetta fè var svá mikit allt saman, at varla kunni einn at virða. Vöggr var þar viðstaddr, ok þiggr mikit gull at Hrólfi konúngi fyrir sína dygðuga þjónustu. Drottníng lætr leiða fram hesta 12, alla rauða at lit, nema einn, sá var hvítr sem snjór, þeim skyldi Hrólfr konúngr ríða; þessir voru þeir, sem bezt reyndust af öllum Aðels konúngs hestum, allir albrynjaðir; hún fekk þeim skjöldu ok hjálma ok herklæði, ok önnr góð klæði, sem bezt fundust, því eldrinn hafði áðr spilt þeirra klæðum ok vopnum;hún fèkk þeim skjöldu ok hjálma ok herklæði, ok önnr góð klæði, sem bezt fundust, því eldrinn hafði áðr spilt þeirra klæðum ok vopnum; alla hluti fekk hún þeim stórkostuliga, þá sem þeir þurftu at hafa.alla hluti fèkk hún þeim stórkostuliga, þá sem þeir þurftu at hafa. Hrólfr konúngr mælti: hvort hefr þú fengit mér þvílíkt fé, sem ek átti at réttu, ok faðir minn hafði átt? hún segir: mörgum hlutum er þetta meira, enn þú áttir at heimta, ok hafi þér hér mikinn frama unnit ok þínir menn;Hrólfr konúngr mælti: hvort hefr þú fengit mèr þvílíkt fè, sem ek átti at rèttu, ok faðir minn hafði átt? hún segir: mörgum hlutum er þetta meira, enn þú áttir at heimta, ok hafi þèr hèr mikinn frama unnit ok þínir menn; búið yðr nú sem bezt, svá eigi megi á yðr gánga, því þér munuð enn reyndir verða.búið yðr nú sem bezt, svâ eigi megi á yðr gánga, því þèr munuð enn reyndir verða. Eptir þetta stigu þeir á hesta sína. Hrólfr konúngr mælir ástsamliga til móður sinnar, ok skilja þau með blíðu.

Hrólfr konúngr ok kappar hans ríða nú leið sína ofan frá Uppsölum, ok þar um, sem heitir á Fýrisvöllum, ok sá Hrólfr konúngr, at gullhríngr mikill glóaði í götunni fyrir þeim, ok glumraði við, er þeir ríða yfir hann; því gellr hann svá hátt, sagði Hrólfr konúngr, at honum þikir illt einsömlum, ok rennir hann af sér gullhríngnum ok í götuna til hins, ok mælti: þat skal fyrirberast, at ek taki ekki upp gull, þótt á götu liggi, ok sé enginn minna manna svá djarfr, at hann taki upp;því gellr hann svâ hátt, sagði Hrólfr konúngr, at honum þikir illt einsömlum, ok rennir hann af sèr gullhríngnum ok í götuna til hins, ok mælti: þat skal fyrirberast, at ek taki ekki upp gull, þótt á götu liggi, ok sè enginn minna manna svâ djarfr, at hann taki upp; því er honum hér kastat, at hann skuli hepta ferð vora;því er honum hèr kastat, at hann skuli hepta ferð vora; þeir hétu honum því, ok í því heyra þeir lúðragáng um allar áttir;þeir hètu honum því, ok í því heyra þeir lúðragáng um allar áttir; þeir sjá ógrynni liðs fara eptir sér;þeir sjá ógrynni liðs fara eptir sèr; þetta lið ferr svá geist, at hverr hleypir slíkt allt, er hans hestr má aftaka.þetta lið ferr svâ geist, at hverr hleypir slíkt allt, er hans hestr má aftaka. Þeir Hrólfr konúngr ríða rétt áfram et sama.Þeir Hrólfr konúngr ríða rètt áfram et sama. Böðvar mælti: þessir sækja hart eptir, ok víst vilda ek, at nokkrir hefði erindi, ok þeir vilja víst oss finna. Konúngr mælti: gefum oss lítit at, þeir munu sjálfir dveljast; réttir hann nú höndina til hornsins, þess sem gullit var í, ok Beigaðr reið með ok helt í hendi sér;rèttir hann nú höndina til hornsins, þess sem gullit var í, ok Beigaðr reið með ok hèlt í hendi sèr; hann sáir nú gullinu víða í götuna, þar sem þeir ríða um alla Fýrisvöllu, svá at göturnar glóa sem gull;hann sáir nú gullinu víða í götuna, þar sem þeir ríða um alla Fýrisvöllu, svâ at göturnar glóa sem gull; en er liðit sér þat, sem eptir ferr, at gullit glóir víða í götunni, þá hlaupa flestir af baki, ok þikist sá bezt leika, sem skjótastr verðr til upp at taka, ok verða þar enu mestu hrífsíngar ok áhöld, ok hefir sá helzt, sem sterkastr er, ok sóktist því seint eptirferðin.en er liðit sèr þat, sem eptir ferr, at gullit glóir víða í götunni, þá hlaupa flestir af baki, ok þikist sá bezt leika, sem skjótastr verðr til upp at taka, ok verða þar enu mestu hrífsíngar ok áhöld, ok hefir sá helzt, sem sterkastr er, ok sóktist því seint eptirferðin. Ok er þetta sér Aðels konúngr, liggr honum við at gánga af vitinu, ok ávítar þá með hörðum orðum, ok segir, þeir taki upp et minna, en láti sleppa hjá sér et meira, ok múni þessi fúla skömm á hvört land spyrjast, at þér skuluð láta eina 12 menn rekast hér undan oss svá ótöluligum fjölda, sem ek hefi nú samandregit af öllum heruðum Svíaveldis.Ok er þetta sèr Aðels konúngr, liggr honum við at gánga af vitinu, ok ávítar þá með hörðum orðum, ok segir, þeir taki upp et minna, en láti sleppa hjá sèr et meira, ok múni þessi fúla skömm á hvört land spyrjast, at þèr skuluð láta eina 12 menn rekast hèr undan oss svâ ótöluligum fjölda, sem ek hefi nú samandregit af öllum hèruðum Svíaveldis. Aðels konúngr hleypir nú undan öllum, því hann var reiðastr, en múga manns eptir honum. Nú sem Hrólfr konúngr sér Aðels konúng þeyta nærst sér, þá tekr hann hrínginn Svíagrís, ok kastar á götuna;Nú sem Hrólfr konúngr sèr Aðels konúng þeyta nærst sèr, þá tekr hann hrínginn Svíagrís, ok kastar á götuna; ok sem Aðels konúngr sér hrínginn, mælti hann: hollari hefir sá verit Hrólfi konúngi (enn mér), sem honum hefir fengit þessa gersemi, ok eigi at síðr skal ek nú njóta hans, en eigi Hrólfr konúngr;ok sem Aðels konúngr sèr hrínginn, mælti hann: hollari hefir sá verit Hrólfi konúngi (enn mèr), sem honum hefir fengit þessa gersemi, ok eigi at síðr skal ek nú njóta hans, en eigi Hrólfr konúngr; réttir nú til spjótskapt sitt, þar sem hríngrinn lá, ok vildi fyrir hvern mun ná honum;rèttir nú til spjótskapt sitt, þar sem hríngrinn lá, ok vildi fyrir hvern mun ná honum; beygist nú mjök á hestinum, er hann stakk niðr spjótinu í buginn á hríngnum. Hrólfr konúngr sér nú þetta, þá snýr hann aptr hestinum ok mælti: svínbeygða ek nú þann, sem Svíanna er ríkastr;Hrólfr konúngr sèr nú þetta, þá snýr hann aptr hestinum ok mælti: svínbeygða ek nú þann, sem Svíanna er ríkastr; en er Aðels konúngr ætlar at draga at sér spjótskaptit ok þarmeð hrínginn, þá hleypir þar at honum Hrólfr konúngr, ok hjó af honum báða þjóhnappana allt niðr at beini með sverðinu Sköfnúng, er allra sverða bezt hefir verit borit á Norðrlöndum.en er Aðels konúngr ætlar at draga at sèr spjótskaptit ok þarmeð hrínginn, þá hleypir þar at honum Hrólfr konúngr, ok hjó af honum báða þjóhnappana allt niðr at beini með sverðinu Sköfnúng, er allra sverða bezt hefir verit borit á Norðrlöndum. Hrólfr konúngr mælti þá til Aðels konúngs, ok bað hann halda þessari skömm um hríð: ok máttu nú kenna Hrólf kraka, hvar hann er, sem þú hefir lengi eptirsókt. Aðels konúng sækir þá mikil blóðrás, svá hann ómættir af, ok verðr nú at snúa aptr við vert búit, en Hrólfr konúngr tók aptr Svíagrís; skilr þar með þeim at sinni, er þat ok ekki sagt, at þeir hafi fundizt síðan; drepa þeir ok alla þá menn, sem mest höfðu fram riðit, ok mest höfðu hætt í, því ekki þurftu þeir lengi at bíða Hrólfs konúngs ok kappa hans, ok þóttist enginn þeirra ofgóðr at embætta þeim, ok mattist enginn þeirra við annann, þegar færit gafst.