Bókastaðir

Eptir þetta ríðr hann í burt einnsaman, ok ekki hefir hann með sér mikit gull né silfr, né aðra fjárhluti, nema hann er vel búinn at vopnum ok klæðum;Eptir þetta ríðr hann í burt einnsaman, ok ekki hefir hann með sèr mikit gull nè silfr, nè aðra fjárhluti, nema hann er vel búinn at vopnum ok klæðum; hann ríðr nú sínum góða hesti fyrst til hellisins eptir vísan móður sinnar; verðr sverðit laust, þá hann tekr til hjaltanna; þat fylgdi því sverði, at aldrei mátti því bregða utan þat væri mannsbani; þat skyldi eigi undir höfuð leggja, ok eigi á hjalt reisa; eggjar skyldi þrisvarsinnum á allri æfi sinni brýna, ok eigi mátti bregða annat skeið, svá var þat torsótt;eggjar skyldi þrisvarsinnum á allri æfi sinni brýna, ok eigi mátti bregða annat skeið, svâ var þat torsótt; þerna mæta grip vildu þeir bræðr allir eiga. Böðvar sótti á fund Elgfróða, bróður síns; hann gjörði umgjörð at sverðinu af björk; ekki verðr tíðinda í ferð hans, fyrr enn hann kemr aptann dags at skála miklum, þar réð fyrir Elgfróði.ekki verðr tíðinda í ferð hans, fyrr enn hann kemr aptann dags at skála miklum, þar rèð fyrir Elgfróði. Böðvar leiðir inn hest sinn, ok þikist eiga at heimilu þat allt, er hann þikist þurfa. Fróði kemr heim um kveldit, ok rennir illa augum á hann; Böðvar ferr ekki at því, ok lætr hefjast við, svá hestarnir eigast ok illt við, ok vill hvorr reka annann af stallinum.Böðvar ferr ekki at því, ok lætr hefjast við, svâ hestarnir eigast ok illt við, ok vill hvorr reka annann af stallinum. Fróði tekr þá til orða: þetta er ofsamaðr mikill, er þorir at setjast hér inn at ólofi mínu;Fróði tekr þá til orða: þetta er ofsamaðr mikill, er þorir at setjast hèr inn at ólofi mínu; Böðvar lét slúta höttinn, ok svarar öngu.Böðvar lèt slúta höttinn, ok svarar öngu. Elgfróði stendr upp, ok bregðr skálminni, ok skellir síðan upp at heftinu, ok ferr svá tvisvarsinnum;Elgfróði stendr upp, ok bregðr skálminni, ok skellir síðan upp at heftinu, ok ferr svâ tvisvarsinnum; Böðvar bregðr sér ekki við;Böðvar bregðr sèr ekki við; í þriðja sinn bregðr hann skálminni, ok stefnir nú at honum, ok hyggr hann, at sá maðr kunni ekki at hræðast, er kominn var; ætlar nú hann skuli undir sér taka;ætlar nú hann skuli undir sèr taka; ok sem Böðvar sér, í hvört efni komit er, vill hann eigi lengr bíða, stendr nú upp ok rennr undir hönd honum.ok sem Böðvar sèr, í hvört efni komit er, vill hann eigi lengr bíða, stendr nú upp ok rennr undir hönd honum. Elgfróði var þess harðari undir höndum, ok eigast þeir við miklar sviptíngar, ok þá ferr ofan hattr Böðvars, ok þá kennir Fróði hann, ok mælti: velkominn frændi! ok höfum við helzt lengi þessar sviptíngar haft; ekki sakar enn til, segir Böðvar. Elgfróði mælti: varligar mun þér þó enn, frændi! við mík at eiga, ef við skulum þat þreyta, ok muntu hér enn aflsmunar kenna, ef við skulum eigast við, ok ekki hlífast við.Elgfróði mælti: varligar mun þèr þó enn, frændi! við mík at eiga, ef við skulum þat þreyta, ok muntu hèr enn aflsmunar kenna, ef við skulum eigast við, ok ekki hlífast við. Fróði bauð honum þar at vera, ok eiga allt hálft við sik; Böðvar vill þat eigi, ok þótti honum þat íllt, at drepa menn til fjár sér;Böðvar vill þat eigi, ok þótti honum þat íllt, at drepa menn til fjár sèr; hann ferr nú á burt eptir þetta. Fróði fór á leið með honum, ok segir honum þat, (at hann) hafi mörgum manni grið gefit, þeim er litlir voru fyrir sér, ok við þat gladdist Böðvar, ok sagði, hann gjörði þat vel: ok flesta skyldir þú í friði láta fara, þó þér þætti nokkut við þá.Fróði fór á leið með honum, ok segir honum þat, (at hann) hafi mörgum manni grið gefit, þeim er litlir voru fyrir sèr, ok við þat gladdist Böðvar, ok sagði, hann gjörði þat vel: ok flesta skyldir þú í friði láta fara, þó þèr þætti nokkut við þá. Elgfróði segir: mér eru allir hlutir illa gefnir, en þat er þér eitt til, at fara á fund Hrólfs konúngs, því þar vilja allir vera hinir mestu kappar með honum, þvíat stórlæti hans er miklu meira, rausn ok hugprýði, enn allra konúnga annarra.Elgfróði segir: mèr eru allir hlutir illa gefnir, en þat er þèr eitt til, at fara á fund Hrólfs konúngs, því þar vilja allir vera hinir mestu kappar með honum, þvíat stórlæti hans er miklu meira, rausn ok hugprýði, enn allra konúnga annarra. Síðan tók Fróði ok stjakaði honum; þá mælti Fróði: ekki ertu svá sterkr, frændi! sem þér hæfir;þá mælti Fróði: ekki ertu svâ sterkr, frændi! sem þèr hæfir; Fróði nam sér blóð í kálfanum, ok bað hann drekka, ok svá gjörir Böðvar; þá tók Fróði til hans í annat sinn, ok þá stóð Böðvar í sömu sporum;Fróði nam sèr blóð í kálfanum, ok bað hann drekka, ok svâ gjörir Böðvar; þá tók Fróði til hans í annat sinn, ok þá stóð Böðvar í sömu sporum; helzt ertu nú sterkr, frændi! sagði Elgfróði, ok vænti ek, at þér hafi komit at haldi drukkrinn, ok þú munt verða fyrirmaðr flestra um afl ok hreysti, ok um alla harðfengi ok drengskap, ok þess ann ek þér vel.helzt ertu nú sterkr, frændi! sagði Elgfróði, ok vænti ek, at þèr hafi komit at haldi drukkrinn, ok þú munt verða fyrirmaðr flestra um afl ok hreysti, ok um alla harðfengi ok drengskap, ok þess ann ek þèr vel. Eptir þetta sté Fróði í bergit, er var hjá honum, allt til lagklaufa. þá mælti Fróði: til þessa spors mun ek koma hvern dag, ok vita, hvat í sporinu er;Eptir þetta stè Fróði í bergit, er var hjá honum, allt til lagklaufa. þá mælti Fróði: til þessa spors mun ek koma hvern dag, ok vita, hvat í sporinu er; mold mun verða, ef þú verðr sóttdauðr, vatn, ef þú verðr sjódauðr, blóð, ef þú verðr vopndauðr, ok mun ek þá hefna þín, því ek ann þér mest allra minna.mold mun verða, ef þú verðr sóttdauðr, vatn, ef þú verðr sjódauðr, blóð, ef þú verðr vopndauðr, ok mun ek þá hefna þín, því ek ann þèr mest allra minna.

Skiljast þeir nú, ok ferr Böðvar leið sína, til þess at hann kom til Gautlands, ok var þórir konúngr hundsfótr eigi heima; þeir voru menn svá líkir, at hvorugan mátti þekkja frá öðrum, ok ætluðu landsmenn, at þórir mundi heimkominn, ok er hann þar settr í hásæti, ok þjónat jafnt sem konúngi at öllum hlutum, ok skipat í rekkju hjá drottníngu, því þórir var kvongaðr.þeir voru menn svâ líkir, at hvorugan mátti þekkja frá öðrum, ok ætluðu landsmenn, at þórir mundi heimkominn, ok er hann þar settr í hásæti, ok þjónat jafnt sem konúngi at öllum hlutum, ok skipat í rekkju hjá drottníngu, því þórir var kvongaðr. Böðvar vill eigi liggja undir þeirri blæju, sem hún hefir; þetta þótti henni undarligt, því hún hugði þat sannliga bónda sinn, en Böðvar sagði henni allt, hvornin háttat er; hún lét þá ekki á sér finna;hún lèt þá ekki á sèr finna; ok svá breyttu þau hvörja nótt, ok skröfuðust svá við, fram til þess þórir kom heim, ok verða menn þá at þekkja, hverr maðrinn er.ok svâ breyttu þau hvörja nótt, ok skröfuðust svâ við, fram til þess þórir kom heim, ok verða menn þá at þekkja, hverr maðrinn er. Verðr þá fagnaðarfundr með þeim bræðrum; segir þórir, at öngum mundi hann svá öðrum trúa, at byggja nærri drottníngu sinni.segir þórir, at öngum mundi hann svâ öðrum trúa, at byggja nærri drottníngu sinni. Þórir bauð honum þar at vera, ok hafa til helmínga við hann allt lausafé;Þórir bauð honum þar at vera, ok hafa til helmínga við hann allt lausafè; Böðvar kveðst eigi vilja þat; Þórir bauð honum þá at fara með, sem hann vildi, eða fá honum lið; eigi vildi hann þat. Reið Böðvar á burt, ok fór Þórir á leið með honum, ok skilja þeir bræðr með vinátt u ok þó með leynd nokkri; ok er ekki sagt af ferðum hans, fyrr enn hann kemr fram í Danmörk, ok þartil hann á skamt til Hleiðargarðs.

Einn dag var væta mikil, ok verðr Böðvar votr mjök, ok mæðist fast hestrinn, ok gjörðist móðr undir honum, er hann reið mikit, en gjörðist geisiliga blautt ok þúngreitt; gjörðist mikit myrkr ok ofanfall á nóttinni; ok eigi finnr hann fyrr, enn hestrinn drepr fótum í hæð nokkra. Böðvar stígr af baki, ok leitast fyrir, ok skilr hann, at þar muni vera hús nokkut, ok finnr hann, at þar eru dyr á; hann lýstr á hurðina; þar gengr maðr út; Böðvar beiðist þar vistar um nóttina; húsbóndinn sagðist ekki vísa honum burt á náttarþeli, en hann væri ókunnugr. Bónda þikir maðrinn vera mikilúðligr allt þat, er hann má ásjá. Þar er Böðvar um nóttina í góðum beinleika; hann spurði margt frá afreksverkum Hrólfs konúngs eða kappa hans, eða hvorsu lángt væri þángat. Nei, sagði karl, þángat er nú allskamt, eða ætlar þú þángat? já, sagði Böðvar, þat er ætlun mín; karl sagði, honum mundi þat vel hent, því ek sé þú ert mikill maðr ok sterkr, en þeir þikjast vera garpar miklir; ok við þetta grætr kelling hástöfum, þá þeir geta Hrólfs konúngs ok kappa hans í Hleiðargarði. Hvat grætr þú fáráð kellíng? segir Böðvar; kellíng mælti: við karl minn áttum einn son, þann Höttr hét, ok einn dag fór hann til borgarinnar at skemta sér, en þeir glettust við hann konúngsmenninnir, ok þat stóðst hann illa;kellíng mælti: við karl minn áttum einn son, þann Höttr hèt, ok einn dag fór hann til borgarinnar at skemta sèr, en þeir glettust við hann konúngsmenninnir, ok þat stóðst hann illa; síðan tóku þeir hann ok settu í beina sorp; en þat er háttr þeirra um matmál, ok svá sem af er etit hvörju beini, þá kasta þeir til hans, fær hann af því stundum stór mein, ef á hann kemr, ok ekki veit ek, hvort hann er lífs eða dauðr;en þat er háttr þeirra um matmál, ok svâ sem af er ètit hvörju beini, þá kasta þeir til hans, fær hann af því stundum stór mein, ef á hann kemr, ok ekki veit ek, hvort hann er lífs eða dauðr; en þau laun vilda ek af þér hafa fyrir minn beinleika, at þú kastaðir til hans minna beini heldr enn meira, ef hann er ekki dauðr útaf.en þau laun vilda ek af þèr hafa fyrir minn beinleika, at þú kastaðir til hans minna beini heldr enn meira, ef hann er ekki dauðr útaf. Böðvar segir: ek skal gjöra eptir því, sem þú beiðir, ok ekki þikir mér þat svá garpligt, at berja menn beinum eða hata börn eðr smámenni;Böðvar segir: ek skal gjöra eptir því, sem þú beiðir, ok ekki þikir mèr þat svâ garpligt, at berja menn beinum eða hata börn eðr smámenni; þá gjörir þú vel, sagði kellíng, því þín hönd sýnist mér sterklig, ok veit ek víst, hann á öngan stað fyrir þínum höggum, ef þú vilt ekki hlífast við.þá gjörir þú vel, sagði kellíng, því þín hönd sýnist mèr sterklig, ok veit ek víst, hann á öngan stað fyrir þínum höggum, ef þú vilt ekki hlífast við.

Síðan fór Böðvar leið sína til Hleiðargarðs, hann kemr til konúngs atsetu; Böðvar leiðir síðan hest sinn á stall hjá konúngs hestum hinum beztu, ok spyrr öngan at, gekk síðan inní höllina, ok var þar fátt manna; hann sezt utarliga, ok sem hann hefir verit þar litla hríð, heyrir hann þrösk nokkut utar í hornit í einhvörjum stað; Böðvar lítr þángat, ok sér, at mannshönd kemr upp úr mikilli beinahrúgu, er þar lá, höndin var svört mjök;Böðvar lítr þángat, ok sèr, at mannshönd kemr upp úr mikilli beinahrúgu, er þar lá, höndin var svört mjök; Böðvar gengr þángat til, ok spyrr, hverr þar væri í beinahrúgunni; þá var honum svarat ok heldr óframliga: Höttr heiti ek, Bökki sæll! því ertu hér? segir Böðvar, eða hvat gjörir þú?þá var honum svarat ok heldr óframliga: Höttr heiti ek, Bökki sæll! því ertu hèr? segir Böðvar, eða hvat gjörir þú? Höttr segir: ek gjöri mér skjaldborg, Bökki sæll!Höttr segir: ek gjöri mèr skjaldborg, Bökki sæll! Böðvar sagði: vesall ertu þinnar skjaldborgar; Böðvar þrífr til hans, ok hnikkir honum burt úr beinahrúgunni. Höttr kvað þá hátt við, ok mælti: nú viltu mér bana, gjör eigi þetta! svá sem ek hefi nú vel umbúist áðr, en þú hefir nú rótat sundr skjaldborg minni, ok hafða ek nú svá gjört hanaháfa utan at mér, at hún hefir hlíft mér við öllum höggum ykkar, svá ekkert högg hefir komit á mik lengi, en ekki var hún enn svá búin, sem ek ætlaði hún skyldi verða.Höttr kvað þá hátt við, ok mælti: nú viltu mèr bana, gjör eigi þetta! svâ sem ek hefi nú vel umbúist áðr, en þú hefir nú rótat sundr skjaldborg minni, ok hafða ek nú svâ gjört hanaháfa utan at mèr, at hún hefir hlíft mèr við öllum höggum ykkar, svâ ekkert högg hefir komit á mik lengi, en ekki var hún enn svâ búin, sem ek ætlaði hún skyldi verða. Böðvar mælti: ekki muntu fá skjaldborgina gjörða lengr. Höttr mælti ok grét: skaltu nú bana mér, Bökki?Höttr mælti ok grèt: skaltu nú bana mèr, Bökki? Böðvar bað hann ekki hafa hátt, tók hann upp síðan, ok bar hann út úr höllinni ok til vatns nokkrs, sem þar var í nánd, ok gáfu fáir at þessu gaum, ok þvoði hann upp allan. Síðan gekk Böðvar til rúms, sem hann hafði áðr tekit, ok leiddi eptir sér Hött, ok þar setr hann Hött hjá sér, en hann er svá hræddr, at skelfr á honum leggr ok liðr, en þó þikist hann skilja, at þessi maðr vill hjálpa sér.Síðan gekk Böðvar til rúms, sem hann hafði áðr tekit, ok leiddi eptir sèr Hött, ok þar setr hann Hött hjá sèr, en hann er svâ hræddr, at skelfr á honum leggr ok liðr, en þó þikist hann skilja, at þessi maðr vill hjálpa sèr. Eptir þat kveldar, ok drífa menn í höllina, ok sjá Hrólfs kappar, at Höttr er settr á bekk upp, ok þikir þeim sá maðr hafa gjört sik ærit djarfan, er þetta hefir tiltekit. Íllt tillit hefir Höttr, þá hann sér kunníngja sína, því hann hefir íllt eitt af þeim reynt;Íllt tillit hefir Höttr, þá hann sèr kunníngja sína, því hann hefir íllt eitt af þeim reynt; hann vill lifa gjarnan, ok fara aptr í beinahrúgu sína, en Böðvar heldr honum, svá hann náir ekki í burtu at fara, því hann þóttist ekki jafnberr fyrir höggum þeirra, ef hann næði þángat at komast, sem hann er nú.hann vill lifa gjarnan, ok fara aptr í beinahrúgu sína, en Böðvar heldr honum, svâ hann náir ekki í burtu at fara, því hann þóttist ekki jafnberr fyrir höggum þeirra, ef hann næði þángat at komast, sem hann er nú. Hirðmenn hafa nú sama vanda, ok kasta fyrst beinum smám um þvert gólfit til Böðvars ok Hattar; Böðvar lætr, sem hann sjái eigi þetta. Höttr er svá hræddr, at hann tekr eigi mat né drukk, ok þikir honum þá ok þá, sem hann muni vera lostinn;Höttr er svâ hræddr, at hann tekr eigi mat nè drukk, ok þikir honum þá ok þá, sem hann muni vera lostinn; ok nú mælti Höttr til Böðvars: Bökki sæll! nú ferr at þér stór hnúta, ok mun þetta ætlat okkr til nauða;ok nú mælti Höttr til Böðvars: Bökki sæll! nú ferr at þèr stór hnúta, ok mun þetta ætlat okkr til nauða; Böðvar bað hann þegja; hann setr við holan lófann, ok tekr svá við hnútunni, þar fylgir leggrinn með.hann setr við holan lófann, ok tekr svâ við hnútunni, þar fylgir leggrinn með. Böðvar sendir aptr hnútuna, ok setr á þann, sem kastaði, ok rétt framan í hann með svá harðri svipan, at hann fekk bana;Böðvar sendir aptr hnútuna, ok setr á þann, sem kastaði, ok rètt framan í hann með svâ harðri svipan, at hann fèkk bana; sló þá miklum ótta yfir hirðmennina. Kemr nú þessi fregn fyrir Hrólf konúng ok kappa hans upp í kastalann, at maðr mikilúðligr sé kominn til hallarinnar, ok hafi drepit einn hirðmann hans, ok vildu þeir láta drepa manninn.Kemr nú þessi fregn fyrir Hrólf konúng ok kappa hans upp í kastalann, at maðr mikilúðligr sè kominn til hallarinnar, ok hafi drepit einn hirðmann hans, ok vildu þeir láta drepa manninn. Hrólfr konúngr spurðist eptir, hvort hirðmaðrinn hefði verit saklauss drepinn: því var næsta, sögðu þeir; komust þá fyrir Hrólf konúng öll sannindi hér um.komust þá fyrir Hrólf konúng öll sannindi hèr um. Hrólfr konúngr sagði þat skyldi fjærri, at drepa skyldi manninn: hafi þið hér illan vanda upptekit, at berja saklausa menn beinum;Hrólfr konúngr sagði þat skyldi fjærri, at drepa skyldi manninn: hafi þið hèr illan vanda upptekit, at berja saklausa menn beinum; er mér í því óvirðíng, en yðr stór skömm, at gjöra slíkt;er mèr í því óvirðíng, en yðr stór skömm, at gjöra slíkt; hefi ek jafnan rædt um þetta áðr, ok hafi þið at þessu öngan gaum gefit, ok hygg ek, at þessi maðr muni ekki alllítill fyrir sér, er þér hafi nú áleitat, ok kallið hann til mín, svá ek viti hverr hann er.hefi ek jafnan rædt um þetta áðr, ok hafi þið at þessu öngan gaum gefit, ok hygg ek, at þessi maðr muni ekki alllítill fyrir sèr, er þèr hafi nú áleitat, ok kallið hann til mín, svâ ek viti hverr hann er. Böðvar gengr fyrir konúng, ok kveðr hann listiliga. Konúngr spyrr hann at nafni; Hattargriða kalla mik hirðmenn yðar, en Böðvar heiti ek. Konúngr mælti: hvörjar bætr viltu bjóða mér fyrir hirðmann minn?Konúngr mælti: hvörjar bætr viltu bjóða mèr fyrir hirðmann minn? Böðvar segir: til þess gjörði hann, sem hann fekk.Böðvar segir: til þess gjörði hann, sem hann fèkk. Konúngr mælti: viltu vera minn maðr, ok skipa rúm hans; Böðvar segir: ekki neita ek, at vera yðarr maðr, ok munu við ekki skiljast svá búit, við Höttr, ok dveljast nærr þér báðir, heldr enn þessi hefir setit, ellegar við förum burt báðir;Böðvar segir: ekki neita ek, at vera yðarr maðr, ok munu við ekki skiljast svâ búit, við Höttr, ok dveljast nærr þèr báðir, heldr enn þessi hefir setit, ellegar við förum burt báðir; konúngr sagði: eigi sé ek at honum sæmd, en ek spara ekki mat við hann.konúngr sagði: eigi sè ek at honum sæmd, en ek spara ekki mat við hann. Böðvar gengr nú til þess rúms, sem honum líkaði, en ekki vill hann þat skipa, sem hinn hafði áðr; hann kippir upp í einhvörjum stað 3 mönnum, ok síðan settust þeir Höttr þar niðr, ok innarr í höllinni enn þeim var skipat. Heldr þótti mönnum ódælt við Böðvar, ok er þeim enn mesti íhugi at honum.

Ok sem leið at jólum, gjörðust menn ókátir. Böðvar spyrr Hött, hvörju þetta sætti; hann segir honum, at dýr eitt hafi þar komit tvo vetr í samt, mikit ok ógrligt, ok hefir vængi á bakinu, ok flýgr þat jafnan; tvö haust hefir þat nú híngat vitjat ok gjört mikinn skaða, á þat bíta ekki vopn, en kappar konúngs koma ekki heim, þeir sem at eru einna mestir. Böðvar mælti: ekki er höllin svá vel skipuð, sem ek ætlaði, ef eitt dýr skal hér eyða ríki ok fé konúngsins;Böðvar mælti: ekki er höllin svâ vel skipuð, sem ek ætlaði, ef eitt dýr skal hèr eyða ríki ok fè konúngsins; Höttr sagði: þat er ekki dýr, heldr er þat mesta tröll. Nú kemr jólaaptann; þá mælti konúngr: nú vil ek, at menn séu kyrrir ok hljóðir í nótt, ok banna ek öllum mínum mönnum at gánga í nokkurn háska við dýrit, en féferr eptir því, sem auðnar, menn mína vil ek ekki missa;þá mælti konúngr: nú vil ek, at menn sèu kyrrir ok hljóðir í nótt, ok banna ek öllum mínum mönnum at gánga í nokkurn háska við dýrit, en fèferr eptir því, sem auðnar, menn mína vil ek ekki missa; allir heita hér góðu úm, at gjöra eptir því, sem konúngr bauð.allir heita hèr góðu úm, at gjöra eptir því, sem konúngr bauð. Böðvar leyndist í burt um nóttina; hann lætr Hött fara með sér, ok gjörir hann þat nauðugr, ok kallaði hann sér styrt í bana;hann lætr Hött fara með sèr, ok gjörir hann þat nauðugr, ok kallaði hann sèr styrt í bana; Böðvar segir, at betr mundi takast. Þeir gánga í burt frá höllinni, ok verðr Böðvar at bera hann, svá er hann hræddr.Þeir gánga í burt frá höllinni, ok verðr Böðvar at bera hann, svâ er hann hræddr. Nú sjá þeir dýrit; ok því næfst æpir Höttr slíkt, sem hann má, ok kvað dýrit mundu gleipa hann; Böðvar bað þykkjuna hans þegja, ok kastar honum niðr í mosann, ok þar liggr hann, ok eigi með öllu óhræddr; eigi þorir hann heim at fara heldr. Nú gengr Böðvar móti dýrinu; þat hæfir honum, at sverðit er fast í umgjörðinni, ok nú fær hann brugðit umgjörðinni, svá sverðit gengr úr slíðrunum, ok leggr þegar undir bægi dýrsins, ok svá fast, at stóð í hjartanu, ok datt þá dýrit til jarðar dauðt niðr.þat hæfir honum, at sverðit er fast í umgjörðinni, ok nú fær hann brugðit umgjörðinni, svâ sverðit gengr úr slíðrunum, ok leggr þegar undir bægi dýrsins, ok svâ fast, at stóð í hjartanu, ok datt þá dýrit til jarðar dauðt niðr. Eptir þat ferr hann þángat, sem Höttr liggr; Böðvar tekr hann upp, ok berr þángat, sem dýrit liggr dauðt; Höttr skelfr ákaft; Böðvar mælti: nú skaltu drekka blóð dýrsins; hann er lengi tregr, en þó þorir hann víst eigi annat; Böðvar lætr hann drekka tvo sopa stóra, hann lét hann ok eta nokkut af dýrs hjartanu;Böðvar lætr hann drekka tvo sopa stóra, hann lèt hann ok èta nokkut af dýrs hjartanu; eptir þetta tekr Böðvar til hans, ok áttust þeir við lengi. Böðvar mælti: helzt ertu nú sterkr orðinn, ok ekki vænti ek, at þú hræðist nú hirðmenn Hrólfs konúngs; Höttr sagði: eigi mun ek þá hræðast, ok eigi þik uppfrá þessu; vel er þá orðit, Höttr félagi! (segir Böðvar), föru við nú til, ok reisum upp dýrit ok búum svá um, at aðrir ætli kvikt muni vera;vel er þá orðit, Höttr fèlagi! (segir Böðvar), föru við nú til, ok reisum upp dýrit ok búum svâ um, at aðrir ætli kvikt muni vera; þeir gjöra nú svá.þeir gjöra nú svâ. Eptir þat fara þeir heim, ok hafa kyrt um sik, ok veit enginn maðr, hvat þeir hafa iðjat.