Bókastaðir

Þar er nú til at taka, at Svipr karl er; hann vaknar einn tíma af svefni sínum, ok blæs mæðiliga, ok mælti til sona sinna: Þurfa þikist nú Svipdagr liðs við, bróðir ykkarr, því hann heldr bardaga ekki lángt heðan, ok á við mikinn liðsmun, ok mist hefir hann auga sitt annat, ok hefir þó mörg sár önnr, en fellt hefir hann 3 berserki, ok nú eru eptir aðrir 3. Þeir bræðr bregða við skjótt, ok vopna sik, fara siðan þángat, sem orrostan er, ok höfðu víkíngar lið hálfu fleira. Svipdagr hafði mikit af sér gjört, ok er þó þá sárr mjök, ok úr honum annat augat;Svipdagr hafði mikit af sèr gjört, ok er þó þá sárr mjök, ok úr honum annat augat; er þá drepit lið hans at handamáli, en konúngr kemr ekki til liðs við hann. Ok sem þeir bræðr hans koma til orrostu, þá gánga þeir vel fram, ok þar at, sem berserkir eru fyrir; svá fór leikr með þeim, at berserkir falla þar allir fyrir þeim bræðrum; snýr nú skjótt mannfall í lið víkínga, ok þeir, sem lífit þágu, gengu á hendr þeim bræðrum. Ok eptir þetta fara þeir á fund Aðels konúngs, ok sögðu honum þessi tíðindi; konúngr þakkar þeim vel þrekvirki þetta. Svipdagr hafði fengit tvö sár á höndum; hann hafði mikil sár á höfði, ok var einsýnn alla æfi síðan; liggr hann um hríð í sárum þessum, ok græddi Yrsa drottníng hann. En þá hann var orðinn vel heill, þá sagði hann konúngi, at hann vildi í burtu þaðan: vil ek sækja heim þann konúng, er meiri sóma vill til vorr gjöra, enn þú, konúngr! illa hefir þú launat mér landvörn, ok slíkan sigr, sem vér höfum yðr unnit.En þá hann var orðinn vel heill, þá sagði hann konúngi, at hann vildi í burtu þaðan: vil ek sækja heim þann konúng, er meiri sóma vill til vorr gjöra, enn þú, konúngr! illa hefir þú launat mèr landvörn, ok slíkan sigr, sem vèr höfum yðr unnit. Aðels konúngr bað hann heima vera, ok lézt mundu gjöra allvel til þeirra bræðra, ok kvaðst aunga skyldu meta framyfir þá.Aðels konúngr bað hann heima vera, ok lèzt mundu gjöra allvel til þeirra bræðra, ok kvaðst aunga skyldu meta framyfir þá. Svipdagr vill ekki annat, enn ríða burt, ok mest fyrir þat, at Aðels konúngr kom eigi fyrr til bardagans, enn lokit var, því hann var tvískiptr í, hverr sigrinn hlytí, Svipdagr eða berserkir, þvíat konúngr var þar í skógi einum, ok horfði þaðan á leik þeirra, ok átti kost at fara, þegar hann vildi, en honum þótti raunar ekki máli skipta, þótt Svipdagr fengi ósigr ok stýngi niðr nösum.

Nú búast þeir bræðr í burt, ok stoðar ekki at hamla þeim. Aðels konúngr spyrr eptir, hvört þeir ætli at fara; þeir kváðust ekki svá ráð hafa gjört fyrir því: en skilja munum vér at sinni: vil ek nú kynna mér annarra manna siðu ok konúnga, en eldast eigi hér í Svíþjóð.þeir kváðust ekki svâ ráð hafa gjört fyrir því: en skilja munum vèr at sinni: vil ek nú kynna mèr annarra manna siðu ok konúnga, en eldast eigi hèr í Svíþjóð. Þeir gánga nú til hesta sinna, ok þakka drottníngu vel þann sóma, sem hún hafði gjört til Svipdags; stíga nú á hesta sína ok ríða alla sína leið, þartil er þeir koma til föður síns, ok spyrja hann ráða, hvat upp skal taka: eða hvat skulum vér afsnúa? hann kallaði þat mestan frama, at vera með Hrólfi konúngi í Danmörk ok köppum hans, ok þar er yðr vænast til nokkrs frama, til at stöðva yðvarn ofsa, því ek hefi þat sannspurt, at þángat séu komnir enu mestu kappar á Norðrlöndum.stíga nú á hesta sína ok ríða alla sína leið, þartil er þeir koma til föður síns, ok spyrja hann ráða, hvat upp skal taka: eða hvat skulum vèr afsnúa? hann kallaði þat mestan frama, at vera með Hrólfi konúngi í Danmörk ok köppum hans, ok þar er yðr vænast til nokkrs frama, til at stöðva yðvarn ofsa, því ek hefi þat sannspurt, at þángat sèu komnir enu mestu kappar á Norðrlöndum. Hvörnin er honum háttat? segir Svipdagr. Faðir hans segir: svá er mér sagt frá Hrólfi konúngi, at hann sé örr ok stórgjöfull, trúfastr ok vinavandr, svá at hans jafníngi mun eigi finnast;Faðir hans segir: svâ er mèr sagt frá Hrólfi konúngi, at hann sè örr ok stórgjöfull, trúfastr ok vinavandr, svâ at hans jafníngi mun eigi finnast; hann sparar eigi gull né gersemar nær við alla, er þiggja vilja;hann sparar eigi gull nè gersemar nær við alla, er þiggja vilja; hann er lágligr at líta, en mikill at reyna ok torveldr, manna fríðastr, stórlátr við ómilda, en ljúfr ok hógværr við vesæla, ok við alla þá, sem ekki brjóta bág í móti honum; manna lítilátastr, svá at jafn blítt svarar hann fátækum sem ríkum;manna lítilátastr, svâ at jafn blítt svarar hann fátækum sem ríkum; svá er hann mikill ágætismaðr, at hans nafn mun eigi fyrnast á meðan veröldin er bygð;svâ er hann mikill ágætismaðr, at hans nafn mun eigi fyrnast á meðan veröldin er bygð; hann hefir ok skattgildt alla konúnga þá, sem at eru í nánd honum, því allir vilja honum fúsir þjóna. Svipdagr segir: hér hefr þú þá sögu at segja, at ek em ráðinn í, at fara á fund Hrólfs konúngs ok allir vér bræðr, ef hann vill taka við oss.Svipdagr segir: hèr hefr þú þá sögu at segja, at ek em ráðinn í, at fara á fund Hrólfs konúngs ok allir vèr bræðr, ef hann vill taka við oss. Svipr bóndi mælti: þér munuð ráða ferðum yðar ok athöfnum, en bezt þætti mér, at þér væruð heima með mér;Svipr bóndi mælti: þèr munuð ráða ferðum yðar ok athöfnum, en bezt þætti mèr, at þèr væruð heima með mèr; þeir kváðu, at ekki mundi þess tjá at leita; síðan báðu þeir föður sinn vel lifa ok svá móður, en þeir fara leið sína áburt, ok allt þar til, er þeir komu á fund Hrólfs konúngs Svipdagr gekk þegar fyrir konúng, ok kvaddi hann;síðan báðu þeir föður sinn vel lifa ok svâ móður, en þeir fara leið sína áburt, ok allt þar til, er þeir komu á fund Hrólfs konúngs Svipdagr gekk þegar fyrir konúng, ok kvaddi hann; konúngr spyrr, hverr hann væri; Svipdagr segir honum nafn sitt, ok svá allra þeirra, ok kveðst hafa verit með Aðels konúngi um hríð.Svipdagr segir honum nafn sitt, ok svâ allra þeirra, ok kveðst hafa verit með Aðels konúngi um hríð. Hrólfr konúngr mælti: hvar fyrir fórstu híngat, því ekki er mikil vinátta á milli Aðels ok vorra manna. Svipdagr sagði: veit ek þat, herra! þó vil ek leitast við at gjörast yðarr maðr, ef kostr er á, ok vér bræðr allir, en þó mun yðr þikja lítit koma til vor.Svipdagr sagði: veit ek þat, herra! þó vil ek leitast við at gjörast yðarr maðr, ef kostr er á, ok vèr bræðr allir, en þó mun yðr þikja lítit koma til vor. Konúngr segir: ekki hafða ek þat ætlat, at gjöra mér vini af mönnum Aðels konúngs, en fyrst þér hafið sókt á minn fund, þá mun ek taka við ykkr, þvíat ek hygg, at sá hafi betr, er ykkr vísar ekki frá, þvíat ek sé, at þið eruð gildir garpar;Konúngr segir: ekki hafða ek þat ætlat, at gjöra mèr vini af mönnum Aðels konúngs, en fyrst þèr hafið sókt á minn fund, þá mun ek taka við ykkr, þvíat ek hygg, at sá hafi betr, er ykkr vísar ekki frá, þvíat ek sè, at þið eruð gildir garpar; hef ek spurt at þið hafið mikla frægð unnit, drepit berserki Aðels konúngs, ok unnit mörg þrekvirki önnr. Hvar vísar þú mér til sætis? sagði Svipdagr;Hvar vísar þú mèr til sætis? sagði Svipdagr; konúngr segir: sitið hjá þeim manni, er Bjálki heitir, ok látið liggja 12 manna rúm innar fyrir ykkr. Heitit hafði Svipdagr Aðels konúngi at koma til hans, áðr hann færi í burt. Nú gánga þeir bræðr til rúms þess, sem konúngr hafði vísat þeim. Svipdagr spurði Bjálka, því þau rúm skyldi auð liggja innar frá þeim. Bjálki segir, at þeir siti þar berserkir 12 konúngsins, þá þeir kæmi heim; þeir voru þá í hernaði: Skúr heitir dóttir Hrólfs konúngs, en önnr Drífa. Drífa var heima með konúnginum, ok allra kvenna kurteisust; Drífu var vel til þeirra bræðra, ok þokkaði allt heldr vel fyrir þeim. Svá fór nú fram um sumarit, ok allt þar til berserkir komu heim um haustit til hirðarinnar;Svâ fór nú fram um sumarit, ok allt þar til berserkir komu heim um haustit til hirðarinnar; ok eptir siðum sínum þá gengu þeir fyrir hvern mann, þá þeir komu í höllina, ok spurði sá, er fyrir þeim gekk, hvert sá teldist jafnsnjallr honum, sem fyrir sat, ok leituðu menn sér þar ýmsra atkvæða um þat, sem þeim þótti bezt sóma, ok mátti þat þó heyra á orðum hvörs, at þá þótti sik mikit vanta á, at vera jafnsnjalla;ok eptir siðum sínum þá gengu þeir fyrir hvern mann, þá þeir komu í höllina, ok spurði sá, er fyrir þeim gekk, hvert sá teldist jafnsnjallr honum, sem fyrir sat, ok leituðu menn sèr þar ýmsra atkvæða um þat, sem þeim þótti bezt sóma, ok mátti þat þó heyra á orðum hvörs, at þá þótti sik mikit vanta á, at vera jafnsnjalla; ok nú gengr hann fyrir Svipdag, ok spyrr, hvort hann þættist jafnsnjallr. Svipdagr sprettr upp, ok bregðr sverði, ok kveðst í öngan stað ósnjallari enn hann. Berserkr mælti: högðu þá í hjálminn; Svipdagr gjörði svá, ok beit ekki á, ok síðan vildu þeir berjast;Svipdagr gjörði svâ, ok beit ekki á, ok síðan vildu þeir berjast; Hrólfr konúngr hljóp í milli þeirra, ok sagði þeim skyldi þat ekki hlíðast, ok skyldu þeir heita jafnir þaðan í frá, ok báðir mínir vinir; ok eptir þat sættust þeir, ok eru jafnan á einu ráði, liggja í hernaði ok hafa sigr, hvar sem þeir komu.

Hrólfr konúngr sendi nú menn til Svíþjóðar á fund Yrsu drottníngar, móður sinnar, ok bað hana at senda sér fé þat, sem Helgi konúngr hafði átt, faðir hans, ok Aðels konúngr hefði tekit til sín, þá er Helgi konúngr var drepinn.Hrólfr konúngr sendi nú menn til Svíþjóðar á fund Yrsu drottníngar, móður sinnar, ok bað hana at senda sèr fè þat, sem Helgi konúngr hafði átt, faðir hans, ok Aðels konúngr hefði tekit til sín, þá er Helgi konúngr var drepinn. Yrsa kvað þat makligt, þó hún kæmi því til áleiðis, ef henni væri þat möguligt: en éf þú leitar sjálfr eptir fénu, þá skal ek þér holl í ráðum, son minn! en Aðels konúngr er maðr svá féágjarn, at hann hirðir aldrei, hvat hann vinnr til þess, ok svá bað hún segja Hrólfi konúngi, ok sendi honum þarmeð sæmiligar gjafir.Yrsa kvað þat makligt, þó hún kæmi því til áleiðis, ef henni væri þat möguligt: en éf þú leitar sjálfr eptir fènu, þá skal ek þèr holl í ráðum, son minn! en Aðels konúngr er maðr svá fèágjarn, at hann hirðir aldrei, hvat hann vinnr til þess, ok svâ bað hún segja Hrólfi konúngi, ok sendi honum þarmeð sæmiligar gjafir.

Hrólfr konúngr liggr nú í hernaði, ok dvelst nú fyrir þat, at hann fari til fundar við Aðels konúng; hann kemr nú undir sik miklum afla, ok alla konúnga, sem hann finnr, þá gjörir hann skattgilda undir sik, ok bar þat mest til, at allir enu mestu kappar vildu með honum vera ok aungum öðrum þjóna, því hann var miklu mildari at fé, enn nokkrir konúngar aðrir.hann kemr nú undir sik miklum afla, ok alla konúnga, sem hann finnr, þá gjörir hann skattgilda undir sik, ok bar þat mest til, at allir enu mestu kappar vildu með honum vera ok aungum öðrum þjóna, því hann var miklu mildari at fè, enn nokkrir konúngar aðrir. Hrólfr konúngr setti þar höfuðstað sinn, sem Hleiðargarðr heitir, þat er í Danmörk, ok er mikil borg ok sterk, ok meiri rausn ok hoffrakt var þar, enn nokkrs staðar, ok í öllu því, sem til stórlætis kom, eða nokkr hafði spurn af. Hjörvarðr hét einn ríkr konúngr, hann fekk Skuldar, dóttur Helga konúngs, en systur Hrólfs konúngs;Hjörvarðr hèt einn ríkr konúngr, hann fèkk Skuldar, dóttur Helga konúngs, en systur Hrólfs konúngs; þat var gjört með ráði Aðels konúngs ok Yrsu drottníngar ok Hrólfs, bróður hennar. Ok eitthvert sinn bauð Hrólfr konúngr Hjörvarði mági sínum til veizlu; þat var einn dag, er hann var at veizlunni, at svá bar til, at þeir voru úti staddir konúngarnir, at Hrólfr konúngr brá brókabelti sínu, ok fekk Hjörvarði konúngi á meðan sverð sitt;þat var einn dag, er hann var at veizlunni, at svâ bar til, at þeir voru úti staddir konúngarnir, at Hrólfr konúngr brá brókabelti sínu, ok fèkk Hjörvarði konúngi á meðan sverð sitt; ok sem Hrólfr konúngr hafði brugðit um sik aptr brókabeltinu, tók hann aptr við sverðinu, ok mælti til Hjörvarðs konúngs: þat vitu við báðir, sagði hann, at þat hefir lengi verit mælt, at sá skal vera undirmaðr annars jafnan síðan, er tekr við sverði annars, á meðan hann bregðr brókabelti; skaltu nú vera undirkonúngr minn, ok þola þat vel, sem aðrir. Hjörvarðr varð þessu ákafliga reiðr, ok verðr þó at láta svá standa; ferr heim við svá búit, ok unir illa við sinn hlut, seldi þó skatt Hrólfi konúngi eptir því, sem aðrir hans undirkonúngar, þeir sem honum áttu hlýðni at veita;ferr heim við svâ búit, ok unir illa við sinn hlut, seldi þó skatt Hrólfi konúngi eptir því, sem aðrir hans undirkonúngar, þeir sem honum áttu hlýðni at veita; ok endar hér Svipdags þátt.ok endar hèr Svipdags þátt.

Böðvars þáttr.

Þar er nú til máls at taka, at norðr í Noregi fyrir Uppdölum réð sá konúngr, er Hríngr hét;Þar er nú til máls at taka, at norðr í Noregi fyrir Uppdölum rèð sá konúngr, er Hríngr hèt; hann átti þann son, er Björn hét;hann átti þann son, er Björn hèt; þat er nú sagt, at drottníng andaðist, ok þótti þat mikill skaði konungi ok mörgum öðrum útífrá. Landsmenn, ráðuneyti hans, báðu hann kvongast aptr, ok þat verðr, at hann sendir menn suðr í lönd at biðja sér konu;Landsmenn, ráðuneyti hans, báðu hann kvongast aptr, ok þat verðr, at hann sendir menn suðr í lönd at biðja sèr konu; en á móti þeim komu andviðri mikil ok stórir stórmar, ok verða nú at snúa stöfnum ok halda undan veðrinu; ok þar kemr máli, at þá rekr norðr á Finnmörk, ok voru þar um vetrinn. Þeir fóru einn dag á land upp, ok komu at húsi einu, þar sátu inni tvær konur, vænar at áliti; þær fögnuðu þeim vel, ok spurðu, hvaðan þeir væri atkomnir? Þeir sögðu allt um ferðir sínar, ok hvat at erendum var; þeir spurðu, hvaða konum þær væri, eða fyrir hvörja sök þær væri komnar þar einmana ok svá lángt frá öðrum mönnum, svá fríðar konur ok vænar.þeir spurðu, hvaða konum þær væri, eða fyrir hvörja sök þær væri komnar þar einmana ok svâ lángt frá öðrum mönnum, svâ fríðar konur ok vænar. Sú eldri sagði: til alls berr nokkut, sveinar! vér erum hér fyrir þær sakir, at einn ríkr konúngr bað dóttur minnar, en hún vildi ekki eiga hann, en hann hét henni afarkostum aptr ímót, ok því hef ek hana hér í leyni, á meðan faðir hennar kemr ekki heim, því hann liggr í hernaði.Sú eldri sagði: til alls berr nokkut, sveinar! vèr erum hèr fyrir þær sakir, at einn ríkr konúngr bað dóttur minnar, en hún vildi ekki eiga hann, en hann hèt henni afarkostum aptr ímót, ok því hef ek hana hèr í leyni, á meðan faðir hennar kemr ekki heim, því hann liggr í hernaði. Þeir spurðu, hverr hennar faðir væri; móðir hennar sagði: hún er dóttir Finna konúngs. Þeir spurðu, hvat þær héti;Þeir spurðu, hvat þær hèti; sú eldri sagði: ek heiti Íngibjörg, en Hvít heitir dóttir mín, er ek frilla Finna konúngs; ein mær var þar at þjóna þeim. Konúngsmönnum leizt vel á þær, ok þat er ráðagjörð þeirra, at leitast eptir, ef Hvít vildi fara með þeim ok giptast Hríngi konúngi; bar sá þetta mál upp fyrir hana, sem fyrir konúngserendum var. Hún svaraði þessu ekki fljótt, en veik þó til forsjá móður sinnar. Svá er, sem mælt er, at úr hvörju vandræði verðr nokkut at ráða, sagði móðir hennar, ok þiki mér illa, at faðir hennar er gjörðr fornspurðr at þessu, en þó verðr á þetta at hætta, ef hún skal at nokkoru nær vera;Svâ er, sem mælt er, at úr hvörju vandræði verðr nokkut at ráða, sagði móðir hennar, ok þiki mèr illa, at faðir hennar er gjörðr fornspurðr at þessu, en þó verðr á þetta at hætta, ef hún skal at nokkoru nær vera; eptir þetta býst hún til ferðar með þeim. Síðan fóru þeir leið sína, ok fundu Hríng konúng, ok þegar fréttu sendimenn eptir, hvort konúngr vildi eiga þessa kvinnu, eða færi hún aptr sömu leið. Konúngi leizt vel á vífit, ok gjörði þegar brullaup til hennar, vill hann ekki gefa gaum at, þótt at hún sé eigi rík;Konúngi leizt vel á vífit, ok gjörði þegar brullaup til hennar, vill hann ekki gefa gaum at, þótt at hún sè eigi rík; er konúngr nokkut við aldr, ok fanst þat brátt á dróttníngu.

Karl, einn átti bú þar skamt frá konúngi; hann átti sér konu ok dóttur eina barna, er Bera hét, hún var á úngum aldri ok væn at áliti.hann átti sèr konu ok dóttur eina barna, er Bera hèt, hún var á úngum aldri ok væn at áliti. Björn konúngsson ok Bera karlsdóttir léku barnleikum saman, ok félst vel á með þeim.Björn konúngsson ok Bera karlsdóttir lèku barnleikum saman, ok fèlst vel á með þeim. Karl var auðugr at fé, ok hafði lengi legit í hernaði á únga aldri, ok var enn mesti kappi.Karl var auðugr at fè, ok hafði lengi legit í hernaði á únga aldri, ok var enn mesti kappi. Þau Bera ok Björn unnu hvort öðru mikit, ok hittust þau jafnan; liðu nú svá stundir fram, at ekki verðr til tíðinda;liðu nú svâ stundir fram, at ekki verðr til tíðinda; þroskast Björn konúngsson mikit, ok gjörist hann bæði mikill ok sterkr; hann var vel mannaðr um allar íþróttir. Hríngr konúngr var löngum úr landi ok í hernaði, en Hvít var heima, ok stjórnaði landi; ekki var hún vinsæl af alþýðu, en við Björn lét hún allblítt, en hann þektist þat lítt.ekki var hún vinsæl af alþýðu, en við Björn lèt hún allblítt, en hann þektist þat lítt. Ok eitt sinn, er konúngr fór heiman, ræddi drottníng við Hríng konúng, at Björn, sonr hans, skyldi heima vera með henni til landstjórnar; konúngi þótti þat ráðligt; gjörðist drottníng nú ríklunduð ok drambsöm. Konúngr sagði syni sínum Birni, at hann skuli vera heima, ok gæta lands með drottníngu; Björn sagði sér lítit um þat vera, ok sagði, at sér sé stórilla til drottníngar;Björn sagði sèr lítit um þat vera, ok sagði, at sèr sé stórilla til drottníngar; konúngr sagði, at hann skyldi eptir vera; ferr konúngr nú úr landi með miklu fjölmenni. Björn gengr nú heim eptir viðtal þeirra föður hans, ok þótti mjök sinn veg hvorum þeirra; hann gekk til rúms síns, ok var heldr fákátr, ok var rauðr sem blóð; drottníng gengr til tals við hann ok vill gleðja hann; ok mælti til vináttu við Björn; hann bað hana í burtu fara; hún gjörir svá at sinni.hún gjörir svâ at sinni. Opt kom hún þó at máli við hann, ok sagði, at þat væri vel fallit, at þau bygði eina rekkju, á meðan konúngr væri í burtu, ok kallaði miklu betri þeirra samvistu, enn þat hún ætti svá gamlan mann, sem Hríngr konúngr var.Opt kom hún þó at máli við hann, ok sagði, at þat væri vel fallit, at þau bygði eina rekkju, á meðan konúngr væri í burtu, ok kallaði miklu betri þeirra samvistu, enn þat hún ætti svâ gamlan mann, sem Hríngr konúngr var. Björn tekr þessu máli þúngliga, ok sló hana kinnhest mikinn, ok bað hana dragast í burt, ok hratt henni frá sér.Björn tekr þessu máli þúngliga, ok sló hana kinnhest mikinn, ok bað hana dragast í burt, ok hratt henni frá sèr. Hún kvaðst þessu övön, at hún væri hrökt eða barin: ok þiki þér betra, Björn! at spenna heldr karlsdóttur, ok er þér þat makligt, sem von er á, ok svívirðiligra, enn njóta minnar ástar ok blíðu, ok væri þat ekki fjærri, þótt nokkut kæmi ímót þrá þinni ok heimsku;Hún kvaðst þessu övön, at hún væri hrökt eða barin: ok þiki þèr betra, Björn! at spenna heldr karlsdóttur, ok er þèr þat makligt, sem von er á, ok svívirðiligra, enn njóta minnar ástar ok blíðu, ok væri þat ekki fjærri, þótt nokkut kæmi ímót þrá þinni ok heimsku; hún lýstr nú til hans með úlfhandska, ok segir, at hann skyldi verða at einum hýðbirni ólmum ok grimmum: ok nýta þér þó önga fæðslu aðra, enn fé föður þíns;hún lýstr nú til hans með úlfhandska, ok segir, at hann skyldi verða at einum hýðbirni ólmum ok grimmum: ok nýta þèr þó önga fæðslu aðra, enn fè föður þíns; skaltu drepa þat þér til matar, meirr enn dæmi séu til, ok aldrei skaltu úr þessum álögum fara, ok skal þér þessi minníng vskaltu drepa þat þèr til matar, meirr enn dæmi sèu til, ok aldrei skaltu úr þessum álögum fara, ok skal þèr þessi minníng v