Bókastaðir

Maðr hét Ingi; hann var Magnús son; hann bjó í Patreksfirði á þeim bæ er heitir at Hval-skeri. Ingi var mikill maðr vexti ok ljótr, grályndr ok gár-fenginn. Á þeim bæ er Ingi bjó var bæna-hús; þat lá undir þá kirkju er á Rauða-sandi var. En þat var boð ins heilaga Þorláks biskups, at hvergi skyldu bæna-hús niðr falla þar sem áðr vóru. Ok ef bæna-hús hrörnaði eðr félli niðr, þá skyldi af toptinni gjalda sex aura til graptar-kirkju þeirrar er bæna-húsit lá undir. Á þeim bæ er Ingi bjó, féll bæna-hús ofan; en þat hús lét Ingi eigi upp göra, ok ekki vildi hann gjalda af toptinni. Þat fé heimti Markús at Inga; en hann galt eigi féit. Þaðan af óx óþykt með þeim Markúsi ok Inga. Guðlaugr hét maðr; hann var Valentinus son; hann bjó at bæ þeim er heitir at Stökkum. Jólinn hét systir Guðlaugs; hana átti Ingi. Þat var eitt haust, þá er sauðir vóru reknir saman í rétt at Rauða-sandi, at Markús lét draga sauði sína í hús til skurðar. Þá kómu þeir Guðlaugr ok Ingi til réttarinnar. Þeir fengu til mann þann er Þormóðr hét, at draga sauð, þann er Ingi átti, til sauða Markúss þeirra er til skurðar vóru dregnir; þvíat þeir vildu gefa Markúsi gagn-sök í móti fjár-heimtu þeirri er hann heimti bænhúss-tollinn at Inga. Síðan skildusk menn at réttinni. En um morguninn eptir fékk Markús menn til at skera sauði þá er inn vóru dregnir. En er húskarlar Markúss vóru at slátra, þá sendu þeir Ingi mann til fundar við þá, at vita hvárt þeir hefði skorit sauðinn þann er Ingi hafði látið draga til sauða Markúss; en þeir Markús vissu enga ván til at Ingi átti þar sauð inni með sauðum Markúss. Þá höfðu húskarlar Markúss skorit sauðinn. En er sendi-maðr Inga kom þangat til er þeir slátruðu, þá heilsuðu þeir hónum; en hann tók kveðju þeirra. Hann tók upp höfuð sauða þeirra er þeir höfðu skorit, ok finnr þar höfuð þat er mark Inga var á. En þeir svöruðu ok kvóðusk eigi vitað hafa at með því marki hefði verit. Sendi-maðr Inga fór í brott ok kemr á fund þeirra Guðlaugs, ok segir at húskarlar Markúss hefði skorit gelding er Ingi átti. Nú er Markús varð þess varr at húskarlar hans hefði skorit sauð þann er Ingi átti, þá sendi hann mann til fundar við þá Inga ok Guðlaug, ok bauð at gjalda fé fyrir sauð þann, vaðmál, eðr sauð þann annarr er þeir vildi, ef þeim þætti sér þat betr koma at hafa, heldr en slátr þess sauðar er skorinn var. Þeir svöruðu, ok kvóðusk ekki vilja þat þiggja er Markús bauð. Þeir sögðu þessa sök búna vera á hendr Markúsi um sauða-skurð, á mót þeirri sök er hann hafði á höndum Inga um bænhúss-toll. Ok síðan drógu þeir glott at ok mikit skaup, at Markús mundi eigi allt réttilega fá til bús síns; ok höfðu mörg heimsleg orð um þetta mál. Nú við þessi slög þeirra ok illt orða-lag þá reiddisk Markús mjök, ok kvazk eigi lengi mundu nenna at sitja sér minnum mönnum slíkan ósóma er þeir tóku upp.

Þá er þessi mál hófusk, þá dreymði þann mann draum er Guðbrandr hét Gestzson. Hann dreymði þat, at hónum þótti maðr koma at sér, mikill ok svartr ok illilegr. Hann þóttisk spyrja hvat manni hann væri. Sá svaraði, ok kvað vísu:

Þann draum hyggjum vér verit hafa fyrir þeim ófriði er á Rauðasandi varð. En fyrir því, at "Lítið er nef var (!) en breiðar fjaðrar," þá óx óþykt með þeim Markúsi ok Inga, svá at eigi var óhætt. Markús var þingmaðr Jóns Loptz sonar, Sæmundar sonar; en Ingi ok Guðlaugr voru þingmenn Hrafns Sveinbjarnar sonar. Markús var frændi Hrafns, manni firnari en systrungr. Guðlaugr var ok skyldr Hrafni nökkut. Þat var eitt haust, at Ingi fór á kynnis-leit til Stakka til Guðlaugs, ok var þar nætr. En er Ingi skyldi heim fara, þá rézk Guðlaugr í ferð með hónum. Í þeirri ferð voru sönir Inga, Arnórr ok Magnús. Ketill hét maðr, Árni ok Þormóðr, er í þeirri ferð voru. Þeir fóru um tún í Saurbæ. Ok er þeir voru komnir í tún-garð, þá kom kona nökkur í stofu, sú er úti hafði verit, ok mælti: "Nú fara þeir Ingi hér í tún." Karlar voru at skinnleik margir, heima-menn Markúss. Loptr son hans var sjúkr, ok var hann því eigi at leiknum. Þeir Gísli ok Magnús voru börn at aldri. Nú er Markús heyrir sagt, at þeir Ingi fara þar um tún, þá tók hann öxi í hönd sér, ok gékk út á hlaðit í móti þeim, ok hjó þegar til Inga; ok kom höggit framan í enni hónum; ok varð þat sár ekki mikit, þvíat Ingi bjó í móti til Markúss ok hjó í sundr viðbeinat, ok þar á hol. Ok lítlu síðarr dó Markús. Ok er hann var fallinn, þá kvómu húskarlar hans út. Maðr hét Sigurðr Þórðarson; ok var hann húskarl Markúss. Ok er hann sá hann veginn, þá hjó hann til föru-nautz Inga, þess er Ketill hét; hann féll við höggit ok dó þegar. Ok er Ketill var veginn, þá hjó Sigurðr þegar til Guðlaugs, ok veitti hónum sár mikit. Þá var Sigurði haldit. Vóru þá sögð Lopti tíðendin, þar sem hann lá sjúkr, at faðir hans var veginn. Þá reis hann upp þegar ok tók spjót í hönd sér, ok gékk út, ok lagði til Guðlaugs, ok veitti hónum sár mikit; ok var Loptr þá tekinn ok haldinn. Maðr hét Bárðr; hann var son Ingólfs, Bárðar sonar ins Svarta; hann var vinr Markúss ok frændi, sviðr maðr ok góðgjarn; hann beiddi Lopt griða fyrir hönd þeirra Guðlaugs ok Inga; sagði þá báða sára; kvað þá til einskis vera at vinna á þeim; en föru-nautr þeirra einn veginn; kvað annat vera hjálpvænlegt Markúsi föður hans en þá væri fleiri menn vegnir at sinni. Ok af þessum orðum Bárðar vóru grið sett meðal manna; ok síðan fór Ingi ok hans félagar í brott. Þessir atburðir urðu tveim nóttum eptir Allra-heilagra-messu. Svá berr ártíð Markúss ok Ketils. Síðan var lýst vígi Markúss. Árni Surtzson, föru-nautr Inga, lét sem hann skyldi óhelga Markús. Þormóðr, sá er skotið hafði sauðnum til sauða Markúss, færði Lopti höfuð sítt um vetrinn eptir víg Markúss; en Loptr mælti, at hann skyldi sjálfr ráða fyrir höfði sínu. Um þat var kveðin vísa: —

Of várit næsta eptir víg Markúss var áttr sáttar-fundr of þessi mála-efni. Sá fundr var á Barða-strönd á þeim bæ er at Hauka-bergi heitir. Fyrir þeim fundi réð Hrafn Sveinbjarnarson ok Jón prestr Brandzson, ok Krákr Þórarinsson, Steinólfr prestr Ljótzson. Jón Brandzson var vinr mikill Loptz Markús sonar, ok því bað hann Hrafn til at handsala fyrir Inga ok Guðlaug þingmenn sína; eðr fá menn til handsala. Gellir hét maðr Steins son ok Jóreiðar Þórólfs dóttur. Gellir átti Vigdísi Sturlu dóttur; en Jón Brandzson átti Steinunni Sturlu dóttur; en þó var sínum-megin hvárr þeirra at þessu máli; þvíat Gellir hafði tekizt á hendr Inga, ok varð-veitt hann á laun á bæ sínum. Gellir var hávaða-maðr mikill ok heitramr. En þá er Gellir vissi fund þenna, samnaði hann liði, ok fór með fjölmenni til þessa fundar, ok hafði með sér í för Árna, er óhelgat hafði Markús. Þeir fóru með mikilli gemsan. Ok er þeir vóru á för komnir, þá sagði Gellir sik fleirum mönnum andvígan en einum. Um þat var kveðin sjá vísa: — "Verða nadda-nirðir (nú em ' k út kominn) lúta; víst man ek fimm it fæsta fella menn," kvað Gellir.

Ok er þeir kómu til fundarins þá var Lopti mjök ópokkat um þeirra gems; því skaut hann spjóti í flokk Gellis. Af því spjóti fékk sá maðr sár er Hólmsteinn hét; hann féll við skotið; ok varð lítt sárr.

Ok síðan hljóp föru-nautr Loptz sá er Óttarr hét, ok hjó í flokk Gellis; en maðr vildi stöðva höggit sá er Örnólfr hét; hann var hús-karl Steinólfs prestz; en Óttarr hjó Örnólf banahögg; ok síðan vóru margir menn særðir föru-nautar Gellis. Síðan beiddu góðgjarnir menn griða. Ok af því, at margir góðir menn ok vitrir vóru við staddir, þá var sætzk á þessi mál þeirra í millum. Um víg Örnólfs ok áverka er þar görðusk, skipuðu þeir Hrafn ok Jón Brandzson. Á þeim fundi var Eyjólfr Snorrason. Hann kvað þá vísu þessa: —

Á þeim fundi var sætzk á víg Markúss ok víg Ketils, ok áverka alla þá er þar görðuzk á þeim fundi. Jón Loptzson skyldi göra slíka fé-sekð sem hann vildi görf hafa. Þau fé-gjöld handsöluðu þeir Hrafn, ok Krákr Þórarinsson, Helgi bróðir Guðlaugs, Páll Surtzson bróðir Árna. Þat var ok skilit undir sætt, at Ingi skyldi fara braut af landi, ok koma aldri aptr. Guðlaugr ok synir Inga skyldu fara í brott ór Vestfirðinga-fjörðungi ok verða þar aldri síðan vistum. Árni Surtzson var ok héraðs-sekr um Barðaströnd ok Rauða-sand, um Vikr ok Patreks-fjörð. Ok um sumarit eptir á Alþingi görði Jón Loptzson um þessi mál svá sem ætlat hafði verit. Þau fé öll sem gör vóru, guldusk at máldögum. Ingi fór í brott af landi, ok kom aldri aptr síðan. Guðlaugr ok synir Inga fóru í brott ór Vestfjörðum. Loptr gaf mörgum mönnum sakir þeim er verit höfðu vinir Inga ok tók fé af. Árni Surtzson var síðan í Tálkna-firði. Þá var þat mælt af nökkurum mönnum fyrir Lopti, at Árni væri íllz verðr af hónum fyrir þat er hann hafði óhelgat föður hans. Nökkurum misserum eptir víg Markúss fór Loptr, ok sá maðr með hónum er Galti hét, í Tálkna-fjörð, á þann bæ er í Krossadal heitir. Þeir hitta þar heima-menn ok spyrja hvar Árni sé; en þeim var sagt, at hann var eigi heima. Þá fóru þeir í Selárdal, ok vóru þar nökkurar nætr. En er þeir fóru heim, þá fundu þeir Árna á götu; ok hjó Loptr þegar til Árna; en hann bar af sér höggit. Síðan sótti Loptr at hónum; en hann varðisk vel. Ok er Galta þótti Lopti seint sækjask, þá fór hann til, ok vann á Árna; ok síðan vógu þeir hann. Þat víg varð inn næsta dag eptir Óláfs-messu. Þat víg mæltisk illa fyrir; þvíat fé öll höfðu goldin verit fyrir Árna; ok hann hafði sætt þá, er gör hafði verit á hendr hónum, vel haldit við Lopt. Síðan bætti Loptr frændum Árna fé sem gört var á hendr hónum af þeim mönnum er til görðar vóru teknir. Loptr bjó nökkura vetr á Rauða-sandi síðan, ok varð-veitti bú bræðra sínna til þess er þeir höfðu aldr til at taka við fjár-varðveizlu sinni.

Maðr hét Snorri; hann var Þórðar son, Þorvaldz sonar, Kjartans sonar, Ásgeirs sonar, Knattar sonar. Sigríðr hét móðir hans, dóttir Hafliða Más sonar. Snorri var höfðingi mikill, ríkr ok fjölmennr, vitr ok stórráðr. Snorri bjó í Ísafirði á bæ þeim er í Vatzfirði heitir. Snorri var lítill maðr vexti ok vænn at yfirliti ok vel vaxinn; hann átti mart barna, ok vóru engi skír-getin. Hafliði hét son hans; hann var vitr maðr ok vinsæll ok mikill umbótar-maðr, bæði með föður sínum ok öðrum þeim sem hans ráð vildu hafa; þvíat Snorri þótti eigi í öllum stöðum jafnaðar-maðr vera; en sá ójafnaðr gékk aldri við ef Hafliði var nær, fyrir gæzku sakir hans ok réttlæti; af því var hann vin-sæll við alla menn, at hann vildi öllum gótt. Þat var einu sinni at einn vinr Snorra ræddi fyrir hónum um vinsældir Hafliða, ok tjáði þat hversu gótt höfðingja-efni hann var. Snorri svarar: "Engar nytjar munu menn hafa Hafliða, þvíat hann er miklu betr at sér um alla hluti en ek sé verðr at njóta hans; mun hann verða skamm-lífr; en þau börn mín munu lengr lifa, er mönnum man minna gagn at verða, ok munu þar mín at því gjalda; uggir mik, at menn munu meirr hafa harm en huggan af mínni kynslóð." Þetta mælti Snorri með mikilli áhyggju ok trúnaði fyrir sínum vin; ok sýndisk mönnum síðan sem hann hefði þetta mælt af nökkurum spakleik. Þvíat lítlu síðarr rézk Hafliði til skips, ok fór í brott af landi; en þat skip týndisk í hafi, ok öll skips-höfn sú er þar var á. Síðan tók Snorri sótt ok andaðisk tveim nóttum eptir Michials-messu. En eptir andlát Snorra tóku synir hans við staðfestu ok fjár-hlut, Þórðr ok Þorvaldr. Bárðr bróðir þeirra var þá barn at aldri. Þórðr var mikill vexti ok liðlegr, en Þorvaldr var lítill maðr ok frálegr. Ok brátt er þeir höfðu við fjár-hlut tekit, urðu þeir eigi ásáttir um fé. Þá fór Þorvaldr í Vigr um vetrinn eptir andlát Snorra, ok var þar til várs.

Maðr hét Sveinn, ok var Þórólfsson; hann var kvángaðr maðr, ok hét Þóra kona hans; hón var Bárðar dóttir, Snorra sonar, Bárðar sonar ens svarta. Móðir Þóru hét Jóreiðr; hón var Oddleifs dóttir. Jóreiðr var móðir Þorvaldz Snorra sonar. Sveinn var hávaða-maðr mikill ok ódæll; hann görðisk fylgðar-maðr Þorvaldz, ok var í eynni Vigr með Þorvaldi. Jórunn hét dóttir Snorra; hón var Jóreiðar dóttir, systir Þóru konu Sveins. Þat mæltu sumir menn, at Sveinn legði á hana þokka. En er Þórðr Snorrason frá þaðan orðróm, þá lagði hann ópokka á Svein fyrir allt saman, orðlag þat er á var með þeim Jórunni, ok hávaða þann ok óspekð er hann hafði. Þórðr Snorrason var eigi sammæddr við Þorvald; Steinunn hét móðir hans Ingjaldz dóttir. Um várit eptir andlát Snorra áttu þeir Þórðr ok Þorvaldr fund í Vatzfirði, at skilja með sér, hvárr hafa skyldi staðfestu eðr goðorð. Til þess fundar kom Sveinn með Þorvaldi. Ok er Þórðr vissi þat, at hann var þar kominn, þá réð hann til mann at vinna á Sveini; sá hét Gísli; hann hjó á hönd hónum upp við öxl. Þá hjó sá maðr, er Guðmundr hét; Gísla bana-högg. Búi hét húskarl Þórðar; hann hjó til Guðmundar; af því sári fékk hann bana. Nú eptir þenna atburð hafði Þórðr staðfestu í Vatzfirði ok manna-forráð. Þorvaldr var þá staðfestu-lauss nökkura vetr. Sveinn var færðr til lækningar þeim manni er Þorbjörn hét, ok varð eigi græddr fyrr en Hrafn græddi hann. Síðan fór Sveinn í brott af landi, ok görði bú á Hálogalandi; ok kom eigi síðan til Íslandz.

Magnús hét prestr; hann var Þórðar son, Þóris sonar, er kallaðr var Tolla-Þórir. Magnús görði eptir Jórunni Snorradóttur til Ísafjarðar, ok hafði hana með sér í Dýrafjörð á Mýrar. Þar bjó sá maðr er Mögr hét; hann var Mögs son, en heima-prestr með hónum. Bergþórr hét maðr, Sáms son, Brandz sonar; hann hafði nökkut verit fyrr í tíðleikum við Jórunni; ok er hann frá, at Magnús prestr hafði eptir henni gört, þá fór hann til Dýrafjarðar, ok ætlaði at hafa Jórunni brott með sér. En fyrr en Bergþórr kæmi á Mýrar, þá var Magnúsi sögð för hans ok fyrir-ætlan. Þá lét Magnús prestr flytja Jórunni á þann bæ, er at Gnúpi heitir; ok var hón þar varð-veitt á laun meðan Bergþórr var þar í héraðinu. At Gnúpi bjó kona sú er Sigríðr hét; hón var Þórðar dóttir; hón var góð húsfreyja ok fengsöm. Bergþórr kom á Mýrar, ok var þar við hónum vel tekit. Þar var hann nætr nökkurar, ok gat eigi upp spurt Jórunni. Magnús var við Bergþór all-kátr; ok gaf hónum hund er hann fór á brott. Bergþórr fór heimleiðis, ok var Jórunn eigi í ferð með hónum. Þá kvað Magnús vísu þessa:

Ok er Bergþórr frá þetta, at Magnús hafði kveðit vísu, hafði hann rýgileg orð um at eigi mundi svá búit sjatna. En þau orð spyrr Magnús prestr, ok kvað vísu:

Ok eptir þat er þessar vísur vóru kveðnar, þá sömnuðu þeir Þorvaldr ok Bergþórr liði, ok göra til Magnúss. Ok er hann spyrr þetta, ferr hann á fjall þat er Sölófs-fell heitir; ok þar eru þau í einum helli meðan þeir Þorvaldr vóru í firðinum; rannsökuðu þeir víða bæi, ok leituðu þeirra Magnúss, ok fóru við þat á braut af héraði, at þeir fundu þau eigi. Ok eptir þat snörisk Jórunn í karla-föt, ok fór með Magnúsi presti suðr á Eyrar á laun, ok eptir þat af landi á braut. Ok er þau kómu í Noreg, görði hann boð til hennar at ráði Erlendz múga-mannz; hann var hirðmaðr Sverris konungs ok frændi Jórunnar. Magnús var lengi í Noregi ok gat mart barna við Jórunni.

Kali hét maðr; hann var Halldórsson; hann átti Ingiríði Snorra dóttur; hón fífldisk frá Kala at þeim manni er Ljótr hét; hann var son Sela-Eireks. Ok er þeir Þorvaldr ok Kali urðu þessa varir, þá görðu þeir sát fyrir Ljóti, ok sá inn þriði maðr er Þórðr hét, ok var Kala son. Ok er þeir fundu Ljót, sóttu þeir hann þrír með vápnum; en hann varðisk svá vel, at þeir gátu hann seint sóttan. Þá eggjaði Kali Þorvald, at hann skyldi sækja at djarflega; ok sagði klæki vera at þeir fengi eigi einn mann sóttan. Svá lauk þeirra fundi, at þeir vágu Ljót. Um þat víg orti Eilífr vísu: —

Eptir þessa atburði fór Þorvaldr til fundar við Hrafn, ok skoraði á hann til viðtöku; þvíat hann var þá félauss ok ráðstafa-lauss; en Hrafn var góðr viðtakna við mönnum, ok skyldr at frændsemi Þorvaldi, manni firnari en næsta-bræðri. Hrafn tók við Þorvaldi vel, ok hafði með sér nökkura vetr, ok var til hans sem hann væri hans son eða bróðir.

Ragneiðr hét kona, dóttir Árons, Bárðar sonar ins Svarta, bræðrunga Hrafns; hón var vitr kona ok spök; hana hafði átta Ámundi Úlfsson. Þar Ragneiðr ok Ámundi höfðu átt fjórar dætr, þær er ór barnæsku kvæmisk. Tófa hét dóttir þeirra, ok Margrét, Hallbera ok Birna. Ámundi andaðisk; ok eptir andlát hans var Ragneiðr gefin þeim manni er Þórarinn hét, Þorkels son, Þórarins sonar, Auðunnar sonar, Þorsteins sonar, Auðunnar sonar af Auðunnar-stöðum, Ásgeirs sonar frá Ásgeirs-á. Þau Ragneiðr ok Þórarinn áttu fjóra sonu, ok tvær dætr. Krákr hét son þeirra, er fyrr var getið, Eyvindr hét son þeirra, ok Thomas, ok Halldórr. Guðfinna hét dóttir þeirra, ok Guðrún. Ragneiðr görði bú fimtán vetra gömul, ok bjó til elli góðu búi; ok var hvers mannz gagn, þess er hana sótti heim. Þórarinn andaðisk fyrr en Ragneiðr; ok eptir andlát hans bjó hón lengi í Selárdal. Nú er Þorvaldr var kominn til vistar með Hrafni, þá fór Hrafn í Selárdal, ok varð þeim Hrafni ok Ragneiði rætt til Þorvaldz; ok bað Hrafn at hón skyldi leggja góðan hug á Þorvald. Ragneiðr segir: "Enga stund mun ek á hann leggja; þvíat ek ætla at þú hafir þar úlf at fæða er hann er." Hrafn svarar: "Eigi veit ek hví þú mælir svá; því at mér sýnisk fáir mínir frændr þvílíkir." Ragneiðr svarar: "Þat ætla ek, at eigi muni langt bíða áðr þér mun Þorvaldr engi gersemi sýnask. Göra máttú svá vel til Þorvaldz sem þú vill; en eigi væntir mik, at þér verði gagn né virðing at hónum." Þessi orð Ragneiðar sýnask mönnum verit hafa af mikilli forspá, af þeim atburðum er síðan görðusk með þeim Hrafni ok Þorvaldi. Þorvaldr var með Hrafni nökkura vetr. Ok eptir þat fýstisk Þorvaldr at fara af landi. Þá fékk Hrafn Þorvaldi vöru nökkura, vistir ok vatn-köruld ok húðfat, ok rekkju-klæði, ok al-klæðnað, ok tók hónum fari í skipi því er uppi stóð í Dögurðar-nesi. Þórðr Snorrason átti bú gótt ok gagn-auðigt í Vatzfirði, svá at hann var hvers mannz gagn þess er til sótti. En fyrir því, at hallæri var á landi hér, þá fór Þórðr á várum til fiskjar, með mikit skip ok húskarla sína, í Bolungar-vík, af því at hann þóttisk þá fleirum mönnum mega gagn göra. Þat vár er Þorvaldr var ráðinn til útan-ferðar, var Þórðr róinn á fiski; ok görði at þeim vánt veðr, svá at þeir gátu nauðulega land tekit. Þórðr var ern maðr ok kapps-fullr ok liðgóðr at öllu. Ok er þeir kvómu at landi, þá var Þórðr þreyttr af mæði ok þyrstr, þeim munum meirr en förunautar hans, sem hann hafði lið-betri verit, ok miðr hlíft sér. Ok er hann kom at landi, þá drakk hann ór læk nökkurum; ok er hann hafði drukkit þá kendi hann sér sóttar; ok sú sótt leiddi hann til bana. Þórðr var mörgum mönnum harm-dauði, fyrir vinsældar sakir hans ok drengskapar. Ok er Þorvaldr frá andlát Þórðar, þá seldi hann goðorð ok manna-forráð, þat er Þórðr hafði átt, í hendr Hrafni meðan hann væri útan. Ok síðan fór hann í brott af landi; ok var útan einn vetr. Ok er hann kom heim út hingat, kvángaðisk hann; ok fékk þeirrar konu er Kolfinna hét; hón var dóttir Einars Þorgils sonar ok Salbjargar Ketils dóttur. Ok síðan görði hann bú í Vatzfirði, ok tók þá við goðorði sínu.