Bókastaðir

Maðr hét Ingi; hann var Magnús son; hann bjó í Patreksfirði á þeim bœ er heitir at Hval-skeri. Ingi var mikill maðr vexti ok ljótr, grályndr ok gár-fenginn.

Á þeim bœ er Ingi bjó var bœna-hús; þat lá undir þá kirkju er á Rauða-sandi var. En þat var boð ins heilaga Þorláks biskups, at hvergi skyldu bœna-hús niðr falla þar sem áðr vóru. Ok ef bœna-hús hrǫrnaði eða félli niðr, þá skyldi af toptinni gjalda sex aura til graptar-kirkju þeirrar er bœna-húsit lá undir. Á þeim bœ er Ingi bjó, féll bœna-hús ofan; en þat hús lét Ingi eigi upp gera, ok ekki vildi hann gjalda af toptinni. Þat fé heimti Markús at Inga; en hann galt eigi féit. Þaðan af óx óþykt með þeim Markúsi ok Inga.

Guðlaugr hét maðr; hann var Valentinus son; hann bjó at bœ þeim er heitir at Stǫkkum. Jólinn hét systir Guðlaugs; hana átti Ingi.

Þat var eitt haust, þá er sauðir vóru reknir saman í rétt at Rauða-sandi, at Markús lét draga sauði sína í hús til skurðar. Þá kómu þeir Guðlaugr ok Ingi til réttarinnar. Þeir fengu til mann þann er Þormóðr hét, at draga sauð, þann er Ingi átti, til sauða Markúss þeirra er til skurðar vóru dregnir; þvíat þeir vildu gefa Markúsi gagn-sǫk í móti fjár-heimtu þeirri er hann heimti bœnhúss-tollinn at Inga. Síðan skildusk menn at réttinni.

En um morguninn eptir fékk Markús menn til at skera sauði þá er inn vóru dregnir. En er húskarlar Markúss vóru at slátra, þá sendu þeir Ingi mann til fundar við þá, at vita hvárt þeir hefði skorit sauðinn þann er Ingi hafði látit draga til sauða Markúss; en þeir Markús vissu enga ván til at Ingi átti þar sauð inni með sauðum Markúss. Þá hǫfðu húskarlar Markúss skorit sauðinn. En er sendi-maðr Inga kom þangat til er þeir slátruðu, þá heilsuðu þeir honum; en hann tók kveðju þeirra. Hann tók upp hǫfuð sauða þeirra er þeir hǫfðu skorit, ok finnr þar hǫfuð þat er mark Inga var á. En þeir svǫruðu ok kvóðusk eigi vitat hafa at með því marki hefði verit. Sendi-maðr Inga fór í brott ok kemr á fund þeirra Guðlaugs, ok segir at húskarlar Markúss hefði skorit gelding er Ingi átti.

Nú er Markús varð þess varr at húskarlar hans hefði skorit sauð þann er Ingi átti, þá sendi hann mann til fundar við þá Inga ok Guðlaug, ok bauð at gjalda fé fyrir sauð þann, vaðmál, eða sauð þann annarr er þeir vildi, ef þeim þœtti sér þat betr koma at hafa, heldr en slátr þess sauðar er skorinn var. Þeir svǫruðu, ok kvóðusk ekki vilja þat þiggja er Markús bauð. Þeir sǫgðu þessa sǫk búna vera á hendr Markúsi um sauða-skurð, á mót þeirri sǫk er hann hafði á hǫndum Inga um bœnhúss-toll. Ok síðan drógu þeir glott at ok mikit skaup, at Markús mundi eigi allt réttilega fá til bús síns; ok hǫfðu mǫrg heimsleg orð um þetta mál. Nú við þessi slǫg þeirra ok íllt orða-lag þá reiddisk Markús mjǫk, ok kvazk eigi lengi mundu nenna at sitja sér minnum mǫnnum slíkan ósóma er þeir tóku upp.

Þá er þessi mál hófusk, þá dreymði þann mann draum er Guðbrandr hét Gestsson. Hann dreymði þat, at honum þótti maðr koma at sér, mikill ok svartr ok íllilegr. Hann þóttisk spyrja hvat manni hann væri. Sá svaraði, ok kvað vísu:

Þann draum hyggjum vér verit hafa fyrir þeim ófriði er á Rauðasandi varð. En fyrir því, at "Lítit er nef var en breiðar fjaðrar," þá óx óþykt með þeim Markúsi ok Inga, svá at eigi var óhætt.

Markús var þingmaðr Jóns Lopts sonar, Sæmundar sonar; en Ingi ok Guðlaugr vóru þingmenn Hrafns Sveinbjarnar sonar. Markús var frændi Hrafns, manni firnari en systrungr. Guðlaugr var ok skyldr Hrafni nǫkkut.

Þat var eitt haust, at Ingi fór á kynnis-leit til Stakka til Guðlaugs, ok var þar nǫkkurar nætr. En er Ingi skyldi heim fara, þá ræzk Guðlaugr í ferð með honum. Í þeirri ferð vóru sønir Inga, Arnórr ok Magnús. Ketill hét maðr, Árni ok Þormóðr, er í þeirri ferð vóru. Þeir fóru um tún í Saurbœ.

Ok er þeir vóru komnir í tún-garð, þá kom kona nǫkkur í stofu, sú er úti hafði verit, ok mælti: "Nú fara þeir Ingi hér í tún." Karlar vóru at skinnleik margir, heima-menn Markúss. Loptr son hans var sjúkr, ok var hann því eigi at leiknum. Þeir Gísli ok Magnús vóru bǫrn at aldri.

Nú er Markús heyrir sagt, at þeir Ingi fara þar um tún, þá tók hann øxi í hǫnd sér, ok gékk út á hlaðit í móti þeim, ok hjó þegar til Inga; ok kom hǫggit framan í enni honum; ok varð þat sár ekki mikit, þvíat Ingi bjó í móti til Markúss ok hjó í sundr viðbeinat, ok þar á hol. Ok lítlu síðarr dó Markús. Ok er hann var fallinn, þá kvómu húskarlar hans út. Maðr hét Sigurðr Þórðarson; ok var hann húskarl Markúss. Ok er hann sá hann veginn, þá hjó hann til fǫru-nauts Inga, þess er Ketill hét; hann féll við hǫggit ok dó þegar. Ok er Ketill var veginn, þá hjó Sigurðr þegar til Guðlaugs, ok veitti honum sár mikit. Þá var Sigurði haldit.

Vóru þá sǫgð Lopti tíðendin, þar sem hann lá sjúkr, at faðir hans var veginn. Þá reis hann upp þegar ok tók spjót í hǫnd sér, ok gékk út, ok lagði til Guðlaugs, ok veitti honum sár mikit; ok var Loptr þá tekinn ok haldinn.

Maðr hét Bárðr; hann var son Ingólfs, Bárðar sonar ins Svarta; hann var vinr Markúss ok frændi, sviðr maðr ok góðgjarn; hann beiddi Lopt griða fyrir hǫnd þeirra Guðlaugs ok Inga; sagði þá báða sára; kvað þá til einskis vera at vinna á þeim; en fǫru-nautr þeirra einn veginn; kvað annat vera hjálpvænlegt Markúsi fǫður hans en þá væri fleiri menn vegnir at sinni. Ok af þessum orðum Bárðar vóru grið sett meðal manna; ok síðan fór Ingi ok hans félagar í brott.

Þessir atburðir urðu tveim nóttum eptir Allra-heilagra-messu. Svá berr ártíð Markúss ok Ketils. Síðan var lýst vígi Markúss. Árni Surtsson, fǫru-nautr Inga, lét sem hann skyldi óhelga Markús.

Þormóðr, sá er skotit hafði sauðnum til sauða Markúss, fœrði Lopti hǫfuð sitt um vetrinn eptir víg Markúss; en Loptr mælti, at hann skyldi sjálfr ráða fyrir hǫfði sínu. Um þat var kveðin vísa: —

Of várit næsta eptir víg Markúss var áttr sáttar-fundr of þessi mála-efni. Sá fundr var á Barða-strǫnd á þeim bœ er at Hauka-bergi heitir. Fyrir þeim fundi réð Hrafn Sveinbjarnarson ok Jón prestr Brandsson, ok Krákr Þórarinsson, Steinólfr prestr Ljótsson. Jón Brandsson var vinr mikill Lopts Markús sonar, ok því bað hann Hrafn til at handsala fyrir Inga ok Guðlaug þingmenn sína; eða fá menn til handsala.

Gellir hét maðr Steins son ok Jóreiðar Þórólfs dóttur. Gellir átti Vigdísi Sturlu dóttur; en Jón Brandsson átti Steinunni Sturlu dóttur; en þó var sínum-megin hvárr þeirra at þessu máli; þvíat Gellir hafði tekizk á hendr Inga, ok varð-veitt hann á laun á bœ sínum. Gellir var hávaða-maðr mikill ok heitramr.

En þá er Gellir vissi fund þenna, samnaði hann liði, ok fór með fjǫlmenni til þessa fundar, ok hafði með sér í fǫr Árna, er óhelgat hafði Markús. Þeir fóru með mikilli gemsan. Ok er þeir vóru á fǫr komnir, þá sagði Gellir sik fleirum mǫnnum andvígan en einum. Um þat var kveðin sjá vísa: — "Verða nadda-nirðir (nú em'k út kominn) lúta; víst man ek fimm it fæsta fella menn," kvað Gellir.

Ok er þeir kómu til fundarins þá var Lopti mjǫk óþokkat um þeirra gems; því skaut hann spjóti í flokk Gellis. Af því spjóti fékk sá maðr sár er Hólmsteinn hét; hann féll við skotit; ok varð lítt sárr.

Ok síðan hljóp fǫru-nautr Lopts sá er Óttarr hét, ok hjó í flokk Gellis; en maðr vildi stǫðva hǫggit sá er Ǫrnólfr hét; hann var hús-karl Steinólfs prests; en Óttarr hjó Ǫrnólf banahǫgg; ok síðan vóru margir menn særðir fǫru-nautar Gellis. Síðan beiddu góðgjarnir menn griða. Ok af því, at margir góðir menn ok vitrir vóru við staddir, þá var sætzk á þessi mál þeirra í millum. Um víg Ǫrnólfs ok áverka er þar gerðusk, skipuðu þeir Hrafn ok Jón Brandsson.

Á þeim fundi var Eyjólfr Snorrason. Hann kvað þá vísu þessa: —

Á þeim fundi var sætzk á víg Markúss ok víg Ketils, ok áverka alla þá er þar gerðuzk á þeim fundi. Jón Loptsson skyldi gera slíka fé-sekð sem hann vildi gǫrt hafa. Þau fé-gjǫld handsǫluðu þeir Hrafn, ok Krákr Þórarinsson, Helgi bróðir Guðlaugs, Páll Surtsson bróðir Árna. Þat var ok skilit undir sætt, at Ingi skyldi fara braut af landi, ok koma aldri aptr. Guðlaugr ok synir Inga skyldu fara í brott ór Vestfirðinga-fjórðungi ok verða þar aldri síðan vistum. Árni Surtsson var ok héraðs-sekr um Barðastrǫnd ok Rauða-sand, um Víkr ok Patreks-fjǫrð.

Ok um sumarit eptir á Alþingi gerði Jón Loptsson um þessi mál svá sem ætlat hafði verit. Þau fé ǫll sem gǫr vóru, guldusk at máldǫgum. Ingi fór í brott af landi, ok kom aldri aptr síðan. Guðlaugr ok synir Inga fóru í brott ór Vestfjǫrðum. Loptr gaf mǫrgum mǫnnum sakir þeim er verit hǫfðu vinir Inga ok tók fé af.

Árni Surtsson var síðan í Tálkna-firði. Þá var þat mælt af nǫkkurum mǫnnum fyrir Lopti, at Árni væri ills verðr af honum fyrir þat er hann hafði óhelgat fǫður hans.

Nǫkkurum misserum eptir víg Markúss fór Loptr, ok sá maðr með honum er Galti hét, í Tálkna-fjǫrð, á þann bœ er í Krossadal heitir. Þeir hitta þar heima-menn ok spyrja hvar Árni sé; en þeim var sagt, at hann var eigi heima. Þá fóru þeir í Selárdal, ok vóru þar nǫkkurar nætr. En er þeir fóru heim, þá fundu þeir Árna á gǫtu; ok hjó Loptr þegar til Árna; en hann bar af sér hǫggit. Síðan sótti Loptr at honum; en hann varðisk vel. Ok er Galta þótti Lopti seint sœkjask, þá fór hann til, ok vann á Árna; ok síðan vógu þeir hann.

Þat víg varð inn næsta dag eptir Óláfs-messu. Þat víg mæltisk ílla fyrir; þvíat fé ǫll hǫfðu goldin verit fyrir Árna; ok hann hafði sætt þá, er gǫr hafði verit á hendr honum, vel haldit við Lopt. Síðan bœtti Loptr frændum Árna fé sem gǫrt var á hendr honum af þeim mǫnnum er til gerðar vóru teknir. Loptr bjó nǫkkura vetr á Rauða-sandi síðan, ok varð-veitti bú brœðra sinna til þess er þeir hǫfðu aldr til at taka við fjár-varðveizlu sinni.

Maðr hét Snorri; hann var Þórðar son, Þorvalds sonar, Kjartans sonar, Ásgeirs sonar, Knattar sonar. Sigríðr hét móðir hans, dóttir Hafliða Más sonar. Snorri var hǫfðingi mikill, ríkr ok fjǫlmennr, vitr ok stórráðr. Snorri bjó í Ísafirði á bœ þeim er í Vatnsfirði heitir. Snorri var lítill maðr vexti ok vænn at yfirliti ok vel vaxinn; hann átti mart barna, ok vóru engi skír-getin.

Hafliði hét son hans; hann var vitr maðr ok vinsæll ok mikill umbótar-maðr, bæði með fǫður sínum ok ǫðrum þeim sem hans ráð vildu hafa; þvíat Snorri þótti eigi í ǫllum stǫðum jafnaðar-maðr vera; en sá ójafnaðr gékk aldri við ef Hafliði var nær, fyrir gœzku sakir hans ok réttlæti; af því var hann vin-sæll við alla menn, at hann vildi ǫllum gott.

Þat var einu sinni at einn vinr Snorra rœddi fyrir honum um vinsældir Hafliða, ok tjáði þat hversu gott hǫfðingja-efni hann var.

Snorri svarar: "Engar nytjar munu menn hafa Hafliða, þvíat hann er miklu betr at sér um alla hluti en ek sé verðr at njóta hans; mun hann verða skamm-lífr; en þau bǫrn mín munu lengr lifa, er mǫnnum man minna gagn at verða, ok munu þar mín at því gjalda; uggir mik, at menn munu meirr hafa harm en huggan af minni kynslóð."

Þetta mælti Snorri með mikilli áhyggju ok trúnaði fyrir sínum vin; ok sýndisk mǫnnum síðan sem hann hefði þetta mælt af nǫkkurum spakleik. Þvíat lítlu síðarr rézk Hafliði til skips, ok fór í brott af landi; en þat skip týndisk í hafi, ok ǫll skips-hǫfn sú er þar var á.

Síðan tók Snorri sótt ok andaðisk tveim nóttum eptir Michials-messu. En eptir andlát Snorra tóku synir hans við staðfestu ok fjár-hlut, Þórðr ok Þorvaldr. Bárðr bróðir þeirra var þá barn at aldri. Þórðr var mikill vexti ok liðlegr, en Þorvaldr var lítill maðr ok frálegr. Ok brátt er þeir hǫfðu við fjár-hlut tekit, urðu þeir eigi ásáttir um fé. Þá fór Þorvaldr í Vigr um vetrinn eptir andlát Snorra, ok var þar til várs.

Maðr hét Sveinn, ok var Þórólfsson; hann var kvángaðr maðr, ok hét Þóra kona hans; hon var Bárðar dóttir, Snorra sonar, Bárðar sonar ens svarta. Móðir Þóru hét Jóreiðr; hon var Oddleifs dóttir. Jóreiðr var móðir Þorvalds Snorra sonar. Sveinn var hávaða-maðr mikill ok ódæll; hann gerðisk fylgðar-maðr Þorvalds, ok var í eynni Vigr með Þorvaldi.

Jórunn hét dóttir Snorra; hon var Jóreiðar dóttir, systir Þóru konu Sveins. Þat mæltu sumir menn, at Sveinn legði á hana þokka. En er Þórðr Snorrason frá þaðan orðróm, þá lagði hann óþokka á Svein fyrir allt saman, orðlag þat er á var með þeim Jórunni, ok hávaða þann ok óspekð er hann hafði. Þórðr Snorrason var eigi sammœddr við Þorvald; Steinunn hét móðir hans Ingjalds dóttir.

Um várit eptir andlát Snorra áttu þeir Þórðr ok Þorvaldr fund í Vatnsfirði, at skilja með sér, hvárr hafa skyldi staðfestu eða goðorð. Til þess fundar kom Sveinn með Þorvaldi. Ok er Þórðr vissi þat, at hann var þar kominn, þá réð hann til mann at vinna á Sveini; sá hét Gísli; hann hjó á hǫnd honum upp við ǫxl. Þá hjó sá maðr, er Guðmundr hét; Gísla bana-hǫgg. Búi hét húskarl Þórðar; hann hjó til Guðmundar; af því sári fékk hann bana.

Nú eptir þenna atburð hafði Þórðr staðfestu í Vatnsfirði ok manna-forráð. Þorvaldr var þá staðfestu-lauss nǫkkura vetr. Sveinn var fœrðr til lækningar þeim manni er Þorbjǫrn hét, ok varð eigi grœddr fyrr en Hrafn grœddi hann. Síðan fór Sveinn í brott af landi, ok gerði bú á Hálogalandi; ok kom eigi síðan til Íslands.

Magnús hét prestr; hann var Þórðar son, Þóris sonar, er kallaðr var Tolla-Þórir. Magnús gerði eptir Jórunni Snorradóttur til Ísafjarðar, ok hafði hana með sér í Dýrafjǫrð á Mýrar. Þar bjó sá maðr er Mǫgr hét; hann var Mǫgs son, en Magnús var heima-prestr með honum.

Bergþórr hét maðr, Sáms son, Brands sonar; hann hafði nǫkkut verit fyrr í tíðleikum við Jórunni; ok er hann frá, at Magnús prestr hafði eptir henni gǫrt, þá fór hann til Dýrafjarðar, ok ætlaði at hafa Jórunni brott með sér. En fyrr en Bergþórr kœmi á Mýrar, þá var Magnúsi sǫgð fǫr hans ok fyrir-ætlan. Þá lét Magnús prestr flytja Jórunni á þann bœ, er at Gnúpi heitir; ok var hon þar varð-veitt á laun meðan Bergþórr var þar í héraðinu.

At Gnúpi bjó kona sú er Sigríðr hét; hon var Þórðar dóttir; hon var góð húsfreyja ok fengsǫm.

Bergþórr kom á Mýrar, ok var þar við honum vel tekit. Þar var hann nætr nǫkkurar, ok gat eigi upp spurt Jórunni. Magnús var við Bergþór all-kátr; ok gaf honum hund er hann fór á brott. Bergþórr fór heimleiðis, ok var Jórunn eigi í ferð með honum. Þá kvað Magnús vísu þessa:

Ok er Bergþórr frá þetta, at Magnús hafði kveðit vísu, hafði hann rýgileg orð um at eigi mundi svá búit sjatna. En þau orð spyrr Magnús prestr, ok kvað vísu:

Ok eptir þat er þessar vísur vóru kveðnar, þá sǫmnuðu þeir Þorvaldr ok Bergþórr liði, ok gera til Magnúss. Ok er hann spyrr þetta, ferr hann á fjall þat er Sǫlófs-fell heitir; ok þar eru þau í einum helli meðan þeir Þorvaldr vóru í firðinum; rannsǫkuðu þeir víða bœi, ok leituðu þeirra Magnúss, ok fóru við þat á braut af héraði, at þeir fundu þau eigi.

Ok eptir þat snørisk Jórunn í karla-fǫt, ok fór með Magnúsi presti suðr á Eyrar á laun, ok eptir þat af landi á braut. Ok er þau kómu í Noreg, gerði hann boð til hennar at ráði Erlends múga-manns; hann var hirðmaðr Sverris konungs ok frændi Jórunnar. Magnús var lengi í Noregi ok gat mart barna við Jórunni.

Kali hét maðr; hann var Halldórsson; hann átti Ingiríði Snorra dóttur; hon fífldisk frá Kala at þeim manni er Ljótr hét; hann var son Sela-Eireks.

Ok er þeir Þorvaldr ok Kali urðu þessa varir, þá gerðu þeir sát fyrir Ljóti, ok sá inn þriði maðr er Þórðr hét, ok var Kala son. Ok er þeir fundu Ljót, sóttu þeir hann þrír með vápnum; en hann varðisk svá vel, at þeir gátu hann seint sóttan. Þá eggjaði Kali Þorvald, at hann skyldi sœkja at djarflega; ok sagði klæki vera at þeir fengi eigi einn mann sóttan. Svá lauk þeirra fundi, at þeir vágu Ljót. Um þat víg orti Eilífr vísu: —

Eptir þessa atburði fór Þorvaldr til fundar við Hrafn, ok skoraði á hann til viðtǫku; þvíat hann var þá félauss ok ráðstafa-lauss; en Hrafn var góðr viðtakna við mǫnnum, ok skyldr at frændsemi Þorvaldi, manni firnari en næsta-bræðri. Hrafn tók við Þorvaldi vel, ok hafði með sér nǫkkura vetr, ok var til hans sem hann væri hans son eða bróðir.

Ragneiðr hét kona, dóttir Árons, Bárðar sonar ins Svarta, brœðrunga Hrafns; hon var vitr kona ok spǫk; hana hafði átta Ámundi Úlfsson. Þar Ragneiðr ok Ámundi hǫfðu átt fjórar dœtr, þær er ór barnœsku kvæmisk. Tófa hét dóttir þeirra, ok Margrét, Hallbera ok Birna.

Ámundi andaðisk; ok eptir andlát hans var Ragneiðr gefin þeim manni er Þórarinn hét, Þorkels son, Þórarins sonar, Auðunnar sonar, Þorsteins sonar, Auðunnar sonar af Auðunnar-stǫðum, Ásgeirs sonar frá Ásgeirs-á. Þau Ragneiðr ok Þórarinn áttu fjóra sonu, ok tvær dœtr. Krákr hét son þeirra, er fyrr var getit, Eyvindr hét son þeirra, ok Thomas, ok Halldórr. Guðfinna hét dóttir þeirra, ok Guðrún.

Ragneiðr gerði bú fimtán vetra gǫmul, ok bjó til elli góðu búi; ok var hvers manns gagn, þess er hana sótti heim. Þórarinn andaðisk fyrr en Ragneiðr; ok eptir andlát hans bjó hon lengi í Selárdal.

Nú er Þorvaldr var kominn til vistar með Hrafni, þá fór Hrafn í Selárdal, ok varð þeim Hrafni ok Ragneiði rœtt til Þorvalds; ok bað Hrafn at hon skyldi leggja góðan hug á Þorvald.

Ragneiðr segir: "Enga stund mun ek á hann leggja; þvíat ek ætla at þú hafir þar úlf at fœða er hann er."

Hrafn svarar: "Eigi veit ek hví þú mælir svá; því at mér sýnisk fáir mínir frændr þvílíkir."

Ragneiðr svarar: "Þat ætla ek, at eigi muni langt bíða áðr þér mun Þorvaldr engi gersemi sýnask. Gera máttú svá vel til Þorvalds sem þú vill; en eigi væntir mik, at þér verði gagn né virðing at honum."

Þessi orð Ragneiðar sýnask mǫnnum verit hafa af mikilli forspá, af þeim atburðum er síðan gerðusk með þeim Hrafni ok Þorvaldi. Þorvaldr var með Hrafni nǫkkura vetr. Ok eptir þat fýstisk Þorvaldr at fara af landi. Þá fékk Hrafn Þorvaldi vǫru nǫkkura, vistir ok vatn-kǫruld ok húðfat, ok rekkju-klæði, ok al-klæðnað, ok tók honum fari í skipi því er uppi stóð í Dǫgurðar-nesi.

Þórðr Snorrason átti bú gott ok gagn-auðigt í Vatnsfirði, svá at hann var hvers manns gagn þess er til sótti. En fyrir því, at hallæri var á landi hér, þá fór Þórðr á várum til fiskjar, með mikit skip ok húskarla sína, í Bolungar-vík, af því at hann þóttisk þá fleirum mǫnnum mega gagn gera. Þat vár er Þorvaldr var ráðinn til útan-ferðar, var Þórðr róinn á fiski; ok gerði at þeim vánt veðr, svá at þeir gátu nauðulega land tekit. Þórðr var ern maðr ok kapps-fullr ok liðgóðr at ǫllu. Ok er þeir kvómu at landi, þá var Þórðr þreyttr af mœði ok þyrstr, þeim munum meirr en fǫrunautar hans, sem hann hafði lið-betri verit, ok miðr hlíft sér. Ok er hann kom at landi, þá drakk hann ór lœk nǫkkurum; ok er hann hafði drukkit þá kendi hann sér sóttar; ok sú sótt leiddi hann til bana. Þórðr var mǫrgum mǫnnum harm-dauði, fyrir vinsældar sakir hans ok drengskapar.

Ok er Þorvaldr frá andlát Þórðar, þá seldi hann goðorð ok manna-forráð, þat er Þórðr hafði átt, í hendr Hrafni meðan hann væri útan. Ok síðan fór hann í brott af landi; ok var útan einn vetr. Ok er hann kom heim út hingat, kvángaðisk hann; ok fékk þeirrar konu er Kolfinna hét; hon var dóttir Einars Þorgils sonar ok Salbjargar Ketils dóttur. Ok síðan gerði hann bú í Vatnsfirði, ok tók þá við goðorði sínu.