Bókastaðir

Hrafnkell ferr í rekkju sína um kveldit, ok sefr af náttina.

Enn um morgininn lét hann taka sér hest ok leggja á sǫðul, ok ríðr upp til sels;Enn um morgininn lét hann taka sér hest ok leggja á söðul, ok ríðr upp til sels; hann ríðr í blám klæðum, øxi hafði hann í hendi, enn ekki fleira vápna.hann ríðr í blám klæðum, öxi hafði hann í hendi, enn ekki fleira vápna. Þá hafði Einarr nýrekit fé í kvíar; hann lá á kvíagarðinum, ok taldi fé, enn konur váru at mjólka.

Þau heilsuðu honum.

Hann spurði, hversu þeim fœri at?Hann spurði, hversu þeim færi at?

Einarr svarar: "Illa hefir mér at farit, því at vant var þrjátigi ásauðar nær viku; enn nú er fundinn".

Hrafnkell kvaðsk eigi at slíku telja, — "eða hefir eigi verr at farit? hefir þat eigi svá oft til borit, sem ván hefir at verit, at fjárins hefir verit vant;Hrafnkell kvaðst eigi at slíku telja, — "eða hefir eigi verr at farit? hefir þat eigi svá oft til borit, sem ván hefir at verit, at fjárins hefir verit vant; enn hefir þú eigi nǫkkut riðit Freyfaxa hinn fyrra dag?"enn hefir þú eigi nökkut riðit Freyfaxa hinn fyrra dag?" Einarr kvaðsk eigi þræta megu alls um þat.Einarr kvaðst eigi þræta megu alls um þat.

"Fyrir hví reittu þessu hrossi, er þér var bannat, þar er hin váru nóg til, er þér váru heimuluð? Þar mynda ek hafa gefit þér upp eina sǫk, ef ek hefða eigi svá mikit um mælt.Þar mynda ek hafa gefit þér upp eina sök, ef ek hefða eigi svá mikit um mælt. Enn þó hefir þú vel við gengit".

Enn við þann átrúnað, at ekki verði at þeim mǫnnum, er heitstrengingar fella á sik, þá hljóp hann af baki til hans, ok hjó hann banahǫgg.Enn við þann átrúnað, at ekki verði at þeim mönnum, er heitstrengingar fella á sik, þá hljóp hann af baki til hans, ok hjó hann banahögg.

Eftir þat riðr hann heim við svá búit á Aðalból, ok segir þessi tíðendi. Síðan lét hann fara annan mann til smala í selit.

Enn hann lét fœra Einar vestr á hjallann frá selinu, ok reisti þar vǫrðu hjá dysinni;Enn hann lét færa Einar vestr á hjallann frá selinu, ok reisti þar vörðu hjá dysinni; þetta er kǫllut Einarsvarða, ok er þaðan haldinn miðr aftann frá selinu.þetta er köllut Einarsvarða, ok er þaðan haldinn miðr aftann frá selinu.

Þorbjǫrn spyrr yfir á Hól víg Einars sonar síns.Þorbjörn spyrr yfir á Hól víg Einars sonar síns. Hann kunni illa tíðendum þessum. Nú tekr hann hest sinn, ok ríðr yfir á Aðalból, ok biðr Hrafnkel bóta fyrir víg sonar síns.

Hann kveðsk fleiri menn hafa drepit enn þenna einn, — "er þér þat eigi ókunnigt, at ek vil engan mann fé bœta, ok verða menn þat þó svá gert at hafa;Hann kveðst fleiri menn hafa drepit enn þenna einn, — "er þér þat eigi ókunnigt, at ek vil engan mann fé bæta, ok verða menn þat þó svá gert at hafa; enn þó læt ek svá sem mér þykki þetta verk mitt í verra lagi víga þeirra, er ek hefi unnit; hefir þú verit nábúi minn langa stund, ok hefir mér líkat vel til þín, ok hvárum okkar til annars; myndi okkr Einari ekki annat smátt til orðit, ef hann hefði eigi riðit hestinum; enn vér munum nú þess iðrask, er vér várum of málgir; ok sjaldan myndim vér þess iðrask, þó at vér mæltim færra enn fleira; man ek þat nú sýna, at mér þykkir þetta verk mitt verra enn ǫnnur þau, er ek hefi unnit; ek vil byrgja bú þitt at málnytu í sumar, enn slátrum í haust, svá vil ek gera við þik hver misseri, meðan þú vilt búa.myndi okkr Einari ekki annat smátt til orðit, ef hann hefði eigi riðit hestinum; enn vér munum nú þess iðrast, er vér várum of málgir; ok sjaldan myndim vér þess iðrast, þó at vér mæltim færra enn fleira; man ek þat nú sýna, at mér þykkir þetta verk mitt verra enn önnur þau, er ek hefi unnit; ek vil byrgja bú þitt at málnytu í sumar, enn slátrum í haust, svá vil ek gera við þik hver misseri, meðan þú vilt búa. Sonu þína ok dœtr skulum vér á braut leysa með minni forsjá, ok efla þau svá, at þau mætti fá góða kosti af því.Sonu þína ok dætr skulum vér á braut leysa með minni forsjá, ok efla þau svá, at þau mætti fá góða kosti af því.

Ok alt, er þú veizt í mínum húsum vera, ok þú þarft at hafa heðan af, þá skaltu mér til segja, ok eigi fyrir skort sitja heðan af um þá hluti, er þú þarft at hafa. Skaltu búa, meðan þér þykkir gaman at; enn far þá hingat til mín, er þér leiðisk;enn far þá hingat til mín, er þér leiðist; man ek þá annask þik til dauðadags, ok skulum vit þá vera sáttir.man ek þá annast þik til dauðadags, ok skulum vit þá vera sáttir. Vil ek þess vænta, at þat mæli fleiri, at sá maðr sé vel dýrr".

"Eigi vil ek þenna kost", segir Þorbjǫrn."Eigi vil ek þenna kost", segir Þorbjörn.

"Hvern viltu þá?" segir Hrafnkell.

Þá mælti Þorbjǫrn: "Ek vil, at vit takim menn til gerðar með okkr".Þá mælti Þorbjörn: "Ek vil, at vit takim menn til gerðar með okkr".

Hrafnkell svarar: "Þá þykkisk þú jamnmentr mér, ok munum vit eigi at því sættask".Hrafnkell svarar: "Þá þykkist þú jamnmentr mér, ok munum vit eigi at því sættast".

Þá reið Þorbjǫrn í braut, ok upp eftir Hrafnkelsdal.Þá reið Þorbjörn í braut, ok upp eftir Hrafnkelsdal. Hann kom til Laugarhúsa ok hittir Bjarna bróður sinn, ok segir honum þessi tíðendi; biðr at hann muni nǫkkurn hlut í eiga um þessi mál.biðr at hann muni nökkurn hlut í eiga um þessi mál.

Bjarni kvað eigi sitt jamnmenni við at eiga, — "þar sem Hrafnkell er; enn þó at vér stýrim penningum miklum, þá megum vér eigi deila af kappi við Hrafnkel; ok er þat satt, er mælt er, at ‘sá er svinnr, er sik kann’; hefir hann þá marga málaferlum vafit, er meira bein hafa í hendi haft enn vér; sýnisk mér þú vitlítill við hafa orðit, er þú hefir svá góðum kostum neitat; vil ek mér hér engu af skifta".Bjarni kvað eigi sitt jamnmenni við at eiga, — "þar sem Hrafnkell er; enn þó at vér stýrim penningum miklum, þá megum vér eigi deila af kappi við Hrafnkel; ok er þat satt, er mælt er, at ‘sá er svinnr, er sik kann’; hefir hann þá marga málaferlum vafit, er meira bein hafa í hendi haft enn vér; sýnist mér þú vitlítill við hafa orðit, er þú hefir svá góðum kostum neitat; vil ek mér hér engu af skifta".

Þorbjǫrn mælti þá mǫrg herfileg orð til Bjarna bróður síns, ok segir því síðr dáð í honum sem meira lægi við.Þorbjörn mælti þá mörg herfileg orð til Bjarna bróður síns, ok segir því síðr dáð í honum sem meira lægi við.

Hann ríðr nú í braut, ok skilja þeir brœðr með lítilli blíðu.Hann ríðr nú í braut, ok skilja þeir bræðr með lítilli blíðu.

Hann léttir eigi fyrr enn hann kemr ofan til Leikskála; drepr þar á dyrr; var þar til dura gengit. Þorbjǫrn biðr Sám útganga.Þorbjörn biðr Sám útganga. Sámr heilsaði vel frænda sínum, ok bauð honum þar at vera. Þorbjǫrn tók því heldr seint.Þorbjörn tók því heldr seint. Sámr sér ógleði á Þorbirni, ok spyrr tíðenda; enn hann segir víg Einars sonar síns.

"Þat eru eigi mikil tíðendi", segir Sámr, "þótt Hrafnkell drepi menn".

Þorbjǫrn spyrr, ef Sámr vildi nǫkkura liðveizlu veita sér;Þorbjörn spyrr, ef Sámr vildi nökkura liðveizlu veita sér; "er þetta mál þann veg, þótt mér sé nánastr maðrinn, at þó er yðr eigi fjarri hǫggvit"."er þetta mál þann veg, þótt mér sé nánastr maðrinn, at þó er yðr eigi fjarri höggvit".

"Hefir þú nǫkkut eftir sœmdum leitat við Hrafnkel?" segir Sámr."Hefir þú nökkut eftir sæmdum leitat við Hrafnkel?" segir Sámr.

Þorbjǫrn segir alt hit sanna, hversu farit hafði með þeim Hrafnkeli.Þorbjörn segir alt hit sanna, hversu farit hafði með þeim Hrafnkeli.

"Eigi hefi ek varr orðit fyrr", segir Sámr, "at Hrafnkell hafi svá boðit nǫkkurum sem þér."Eigi hefi ek varr orðit fyrr", segir Sámr, "at Hrafnkell hafi svá boðit nökkurum sem þér. Nú vil ek ríða með þér upp á Aðalból, ok fǫrum vit lítillátlega at við Hrafnkel, ok vita, ef hann vill halda hin sǫmu boð; man honum nǫkkurn veg vel fara".Nú vil ek ríða með þér upp á Aðalból, ok förum vit lítillátlega at við Hrafnkel, ok vita, ef hann vill halda hin sömu boð; man honum nökkurn veg vel fara".

"Þat er bæði", segir Þorbjǫrn, "at Hrafnkell man nú eigi vilja; enda er mér þat nú eigi heldr í hug, enn þá er ek reið þaðan"."Þat er bæði", segir Þorbjörn, "at Hrafnkell man nú eigi vilja; enda er mér þat nú eigi heldr í hug, enn þá er ek reið þaðan".

Sámr segir: "Þungt get ek, at deila kappi við Hrafnkel um málaferli".

Þorbjǫrn svarar: "Því verðr engi uppreist yðar ungra manna, at yðr vex alt í augu;Þorbjörn svarar: "Því verðr engi uppreist yður ungra manna, at yðr vex alt í augu; hygg ek at engi maðr eigi jamnmikil auvirði at frændum sem ek; sýnisk mér slíkum mǫnnum illa farit sem þér, er þykkisk lǫgkœnn vera, ok ert gjarn á smásakar, enn vilt eigi taka við þessu máli, er svá er brýnt;sýnist mér slíkum mönnum illa farit sem þér, er þykkist lögkænn vera, ok ert gjarn á smásakar, enn vilt eigi taka við þessu máli, er svá er brýnt; man þér verða ámælissamt sem maklegt er, fyrir því at þú ert hávaðamestr í ætt vorri; sé ek nú, hvat sǫk horfir".sé ek nú, hvat sök horfir".

Sámr svarar: "Hverju góðu ertu þá nær enn áðr, þótt ek taka við þessu máli, ok sém vit þá báðir hraktir?"

Þorbjǫrn svarar: "Þó er mér þat mikil hugarbót, at þú takir við málinu;Þorbjörn svarar: "Þó er mér þat mikil hugarbót, at þú takir við málinu; verði at því sem má".

Sámr svarar: "Ófúss geng ek at þessu; meir geri ek þat fyrir frændsemis sakar við þik; enn vita skaltu, at mér þykkir þar ekki at duga sem þú ert".

Þá rétti Sámr fram hǫndina, ok tók við málinu af Þorbirni.Þá rétti Sámr fram höndina, ok tók við málinu af Þorbirni.

Sámr lætr nú taka sér hest ok ríðr upp eftir dal, ok ríðr á bœ einn ok lýsir víginu;Sámr lætr nú taka sér hest ok ríðr upp eftir dal, ok ríðr á bæ einn ok lýsir víginu; fær sér menn á hendr Hrafnkeli. Hrafnkell spyrr þetta, ok þótti hlœgilegt, er Sámr hefir tekit mál á hendr honum.Hrafnkell spyrr þetta, ok þótti hlægilegt, er Sámr hefir tekit mál á hendr honum. Leið af sumar þetta ok vetr hinn næsti. Enn um várit, er komit var at stefnudǫgum, ríðr Sámr heiman upp á Aðalból ok stefnir Hrafnkeli um víg Einars.Enn um várit, er komit var at stefnudögum, ríðr Sámr heiman upp á Aðalból ok stefnir Hrafnkeli um víg Einars. Eftir þat ríðr Sámr ofan eftir dal, ok kvaddi búa til þingreiðar, ok sitr síðan um kyrt, þar til er menn búask til þings.Eftir þat ríðr Sámr ofan eftir dal, ok kvaddi búa til þingreiðar, ok sitr síðan um kyrt, þar til er menn búast til þings. Hrafnkell sendi þá ofan eftir Jǫkulsdal ok kvaddi upp menn.Hrafnkell sendi þá ofan eftir Jökulsdal ok kvaddi upp menn. Hann fær ór þinghá sinni sjautigi manna. Með þenna flokk ríðr hann austr yfir Fljótsdalsherað, ok svá fyrir vatnsbotninn ok um þveran háls til Skriðudals ok upp eftir Skriðudal ok suðr í Øxarheiði til Berufjarðar, ok rétta þingmannaleið á Síðu.Með þenna flokk ríðr hann austr yfir Fljótsdalsherað, ok svá fyrir vatnsbotninn ok um þveran háls til Skriðudals ok upp eftir Skriðudal ok suðr í Öxarheiði til Berufjarðar, ok rétta þingmannaleið á Síðu. Suðr ór Fljótsdal eru sautján dagleiðir á Þingvǫll.Suðr ór Fljótsdal eru sautján dagleiðir á Þingvöll.

Enn eftir þat er hann var í braut riðinn ór heraði, þá samnar Sámr at sér mǫnnum;Enn eftir þat er hann var í braut riðinn ór heraði, þá samnar Sámr at sér mönnum; fær hann mest til reiðar með sér einhleypinga, ok þá er hann hafði saman kvatt, fær Sámr þessum mǫnnum vápn ok klæði ok vistir.fær hann mest til reiðar með sér einhleypinga, ok þá er hann hafði saman kvatt, fær Sámr þessum mönnum vápn ok klæði ok vistir. Sámr snýr aðra leið ór dalnum. Hann ferr norðr til brúar, ok svá yfir brú, ok þaðan yfir Mǫðrudalsheiði, ok váru í Mǫðrudal um nátt;Hann ferr norðr til brúar, ok svá yfir brú, ok þaðan yfir Möðrudalsheiði, ok váru í Möðrudal um nátt; þaðan ríða þeir til Herðibreiðstungu, ok svá fyrir ofan Bláfjǫll, ok þaðan í Króksdal ok svá suðr á Sand, ok koma ofan í Sauðafell, ok þaðan á Þingvǫll, ok var þá Hrafnkell eigi kominn.þaðan ríða þeir til Herðibreiðstungu, ok svá fyrir ofan Bláfjöll, ok þaðan í Króksdal ok svá suðr á Sand, ok koma ofan í Sauðafell, ok þaðan á Þingvöll, ok var þá Hrafnkell eigi kominn. Fórsk honum því seinna, at hann átti lengri leið.Fórst honum því seinna, at hann átti lengri leið.

Sámr tjaldar búð mǫnnum sínum hvergi nær því, sem Austfirðingar eru vanir at tjalda; enn nǫkkuru síðar kom Hrafnkell á þing.Sámr tjaldar búð mönnum sínum hvergi nær því, sem Austfirðingar eru vanir at tjalda; enn nökkuru síðar kom Hrafnkell á þing. Hann tjaldar búð sína, svá sem hann er vanr. Hann spyrr, at Sámr er á þingi. Honum þótti þat hlœgilegt.Honum þótti þat hlægilegt.

Þetta þing var harla fjǫlment.Þetta þing var harla fjölment. Váru þar flestir hǫfðingjar, þeir er váru á Íslandi.Váru þar flestir höfðingjar, þeir er váru á Íslandi. Sámr finnr alla hǫfðingja ok bað sér trausts ok liðsinnis.Sámr finnr alla höfðingja ok bað sér trausts ok liðsinnis. Enn einn veg svǫruðu allir, at engi kvaðsk svá gott eiga Sámi upp at gjalda, at ganga vildi í deild við Hrafnkel goða, ok hætta svá sinni virðingu.Enn einn veg svöruðu allir, at engi kvaðst svá gott eiga Sámi upp at gjalda, at ganga vildi í deild við Hrafnkel goða, ok hætta svá sinni virðingu. Segja ok þat einn veg flestum farir hafa, þeim er þingdeilur hafa haft við Hrafnkel, at hann hafi alla menn hrakit af málaferlum þeim er við hann hafa haft.

Sámr gengr heim til búðar sinnar, ok var þeim frændum þungt í skapi, ok ugðu, at þeirra mál myndi svá niðr falla, at þeir myndi ekki af hafa nema skǫmm ok svívirðing, ok svá mikla áhyggju hafa þeir frændr, at þeir njóta hvárki svefns né matar;Sámr gengr heim til búðar sinnar, ok var þeim frændum þungt í skapi, ok ugðu, at þeirra mál myndi svá niðr falla, at þeir myndi ekki af hafa nema skömm ok svívirðing, ok svá mikla áhyggju hafa þeir frændr, at þeir njóta hvárki svefns né matar; því at allir hǫfðingjar skárusk undan liðsinni við þá frændr, jafnvel þeir sem þeir væntu, at þeim myndi lið veita.því at allir höfðingjar skárust undan liðsinni við þá frændr, jafnvel þeir sem þeir væntu, at þeim myndi lið veita.

Þat var einn morgin snimma, at Þorbjǫrn karl vaknar.Þat var einn morgin snimma, at Þorbjörn karl vaknar. Hann vekr Sám ok bað hann upp standa, — "ok má ek eigi sofa".

Sámr stendr upp ok ferr í klæði sín. Þeir ganga út ok ofan at Øxará fyrir neðan brúna.Þeir ganga út ok ofan at Öxará fyrir neðan brúna. Þar þvá þeir sér.

Þorbjǫrn mælti við Sám: "Þat er ráð mitt, at þú látir reka at hesta vára ok búumsk heim; er nú auðsét, at oss vill ekki annat enn svívirðing".Þórbjörn mælti við Sám: "Þat er ráð mitt, at þú látir reka at hesta vára ok búumst heim; er nú auðsét, at oss vill ekki annat enn svívirðing".

Sámr svarar: "Þat er vel, af því at þú vildir eigi annat, enn deila við Hrafnkel, ok vildir eigi þá kosti þiggja, er margr myndi þegit hafa, sá er eftir sinn náung átti at sjá; frýðir þú oss mjǫk hugar ok ǫllum þeim, er í þetta mál vildu eigi ganga með þér;frýðir þú oss mjök hugar ok öllum þeim, er í þetta mál vildu eigi ganga með þér; skal nú ok aldri fyrr af láta enn mér þykkir fyrir ván komit, at ek geta nǫkkut at gert".skal nú ok aldri fyrr af láta enn mér þykkir fyrir ván komit, at ek geta nokkut at gert".

Þá fær Þorbirni svá mjǫk, at hann grætr.Þá fær Þorbirni svá mjök, at hann grætr.

Þá sjá þeir vestan at ánni, hóti neðar enn þeir sátu, hvar fimm menn gengu saman frá einni búð. Sá var hár maðr ok eigi þreklegr, er fyrir þeim var ok fyrstr gekk, í laufgrœnum kyrtli, ok hafði búit sverð í hendi, réttleitr maðr ok rauðlitaðr, ok vel í yfirbragði, ljósjarpr á hár ok mjǫk hærðr.Sá var hár maðr ok eigi þreklegr, er fyrir þeim var ok fyrstr gekk, í laufgrænum kyrtli, ok hafði búit sverð í hendi, réttleitr maðr ok rauðlitaðr, ok vel í yfirbragði, ljósjarpr á hár ok mjök hærðr. Sá maðr var auðkennilegr, því at hann hafði ljósan lepp í hári sínu hinum vinstra megin.

Sámr mælti: "Stǫndum upp ok gǫngum vestr yfir ána til móts við þessa menn".Sámr mælti: "Stöndum upp ok göngum vestr yfir ána til móts við þessa menn".

Þeir ganga nú ofan með ánni; ok sá maðr, er fyrir gekk, heilsar þeim fyrri ok spyrr, hverir þeir væri; enn þeir sǫgðu til sín.enn þeir sögðu til sín.

Sámr spurði þenna mann at nafni; enn hann nefndisk Þorkell ok kvaðsk vera Þjóstarsson.enn hann nefndist Þorkell ok kvaðst vera Þjóstarsson.

Sámr spurði, hvar hann væri ættaðr, eða hvar hann ætti heima?

Hann kveðsk vera vestfirzkr at kyni ok uppruna, enn eiga heima í Þorskafirði.Hann kveðst vera vestfirzkr at kyni ok uppruna, enn eiga heima í Þorskafirði.

Sámr mælti: "Hvárt ertu goðorðsmaðr?" Hann kvað þat fjarri fara.

"Ertu þá bóndi?" segir Sámr.

Hann kvað þat eigi vera.

Sámr mælti: "Hvat manna ertu þá?"

Hann svarar: "Ek em einn einhleypingr; kom ek út í fyrra sumar; hefi ek verit utan sjau vetr, ok farit út í Miklagarð, enn em handgenginn Garðskonunginum; enn nú em ek á vist með bróður mínum, þeim er Þorgeirr heitir".

"Er hann goðorðsmaðr", segir Sámr.

Þorkell svarar: "Goðorðsmaðr er hann víst um Þorskafjǫrð ok víðar um Vestfjǫrðu".Þorkell svarar: "Goðorðsmaðr er hann víst um Þorskafjörð ok víðar um Vestfjörðu".

"Er hann hér á þinginu?" segir Sámr.

"Hér er hann víst", segir Þorkell.

"Hversu margmennr er hann?" segir Sámr.

"Við sjautigi manna", segir Þorkell.

"Eru þér fleiri brœðrnir?" segir Sámr."Eru þér fleiri bræðrnir?" segir Sámr.

"Er hinn þriði", segir Þorkell.

"Hverr er sá?" segir Sámr.

"Hann heitir Þormóðr", segir Þorkell, "ok býr í Gǫrðum á Álftanesi;"Hann heitir Þormóðr", segir Þorkell, "ok býr í Görðum á Álftanesi; hann á Þórdísi dóttur Þórólfs Skallagrímssonar frá Borg".

"Viltu nǫkkut liðsinni veita okkr?" segir Sámr."Viltu nokkut liðsinni veita okkr?" segir Sámr.

"Hvers þurfu þit við?" segir Þorkell.

"Liðsinnis ok afla hǫfðingja", segir Sámr, "því at vit eigum málum at skifta við Hrafnkel goða um víg Einars Þorbjarnarsonar;"Liðsinnis ok afla höfðingja", segir Sámr, "því at vit eigum málum at skifta við Hrafnkel goða um víg Einars Þorbjarnarsonar; enn vit megum vel hlíta okkrum flutningi með þínu fulltingi".

Þorkell svarar: "Svá er sem ek sagða, ek em engi goðorðsmaðr".

"Hví ertu svá afskifta gerr", segir Sámr, "þar sem þú ert hǫfðingjason sem aðrir brœðr þínir?""Hví ertu svá afskifta gerr", segir Sámr, "þar sem þú ert höfðingjason sem aðrir bræðr þínir?"

Þorkell svarar: "Eigi sagða ek, at ek ætta þat eigi; enn ek selda þat í hendr Þorgeiri bróður mínum, mannaforráð mitt, áðr enn ek fór utan; síðan hefi ek eigi við tekit, fyrir því at mér þykkir vel komit, meðan hann varðveitir; gangi þit á fund hans; biðið hann ásjá; hann er skǫrungr í skapi ok drengr góðr, ok í alla staði vel mentr, ungr maðr ok metnaðargjarn; eru slíkir menn vænstir til, at veita ykkr liðsinni".Þorkell svarar: "Eigi sagða ek, at ek ætta þat eigi; enn ek selda þat í hendr Þorgeiri bróður mínum, mannaforráð mitt, áðr enn ek fór utan; síðan hefi ek eigi við tekit, fyrir því at mér þykkir vel komit, meðan hann varðveitir; gangi þit á fund hans; biðið hann ásjá; hann er skörungr í skapi ok drengr góðr, ok í alla staði vel mentr, ungr maðr ok metnaðargjarn; eru slíkir menn vænstir til, at veita ykkr liðsinni".

Sámr segir: "Af honum munum vit ekki fá, nema þú sér í flutningi með okkr".

Þorkell segir: "Því man ek heita, at vera heldr með ykkr enn móti, með því at mér þykkir œrin nauðsyn til, at mæla eftir náskyldan mann;Þorkell segir: "Því man ek heita, at vera heldr með ykkr enn móti, með því at mér þykkir ærin nauðsyn til, at mæla eftir náskyldan mann; fari þit nú fyrir til búðarinnar, ok gangið inn í búðina; er mannfólk í svefni; þit munuð sjá, hvar standa innar um þvera búðina tvau húðfǫt, ok reis ek upp ór ǫðru, enn í ǫðru hvílir Þorgeirr bróðir minn;þit munuð sjá, hvar standa innar um þvera búðina tvau húðföt, ok reis ek upp ór öðru, enn í öðru hvílir Þorgeirr bróðir minn; hann hefir haft kveisu mikla í fœtinum síðan hann kom á þingit, ok því hefir hann lítt sofit um nætr;hann hefir haft kveisu mikla í fætinum síðan hann kom á þingit, ok því hefir hann lítt sofit um nætr; enn nú sprakk fótrinn í nótt, ok er ór kveisunaglinn; enn nú hefir hann sofnat síðan, ok hefir réttan fótinn út undan fǫtunum fram á fótafjǫlina, sakir ofrhita, er á er fœtinum;enn nú hefir hann sofnat síðan, ok hefir réttan fótinn út undan fötunum fram á fótafjölina, sakir ofrhita, er á er fætinum; gangi sá hinn gamli maðr fyrir, ok svá innar eftir búðinni; mér sýnisk hann mjǫk hrymdr bæði at sýn ok elli;mér sýnist hann mjök hrymdr bæði at sýn ok elli; þá er þú maðr", segir Þorkell, "kemr at húðfatinu, skaltu hrasa mjǫk ok fall á fótafjǫlina, ok tak í tána þá, er um er bundit, ok hnykk at þér ok vit, hversu hann verðr við".þá er þú maðr", segir Þorkell, "kemr at húðfatinu, skaltu hrasa mjök ok fall á fótafjölina, ok tak í tána þá, er um er bundit, ok hnykk at þér ok vit, hversu hann verðr við".

Sámr mælti: "Heilráðr mantu okkr vera; enn eigi sýnisk mér þetta ráðlegt".enn eigi sýnist mér þetta ráðlegt".

Þorkell svarar: "Annathvárt verði þit at gera, at hafa þat sem ek legg til, eða leita eigi ráða til mín".

Sámr mælti ok segir: "Svá skal gera sem hann gefr ráð til".

Þorkell kvaðsk mundu ganga síðar, — "því at ek bíð manna minna".Þorkell kvaðst mundu ganga síðar, — "því at ek bíð manna minna".

Ok nú gengu þeir Sámr ok Þorbjǫrn ok koma í búðina;Ok nú gengu þeir Sámr ok Þorbjörn ok koma í búðina; sváfu þar menn allir; þeir sjá brátt, hvar Þorgeirr lá. Þorbjǫrn karl gekk fyrir, ok fór mjǫk hrasandi.Þorbjörn karl gekk fyrir, ok fór mjök hrasandi. Enn er hann kom at húðfatinu, þá fell hann á fótafjǫlina, ok þrífr í tána, þá er vanmátta var, ok hnykkir at sér;Enn er hann kom at húðfatinu, þá fell hann á fótafjölina, ok þrífr í tána, þá er vanmátta var, ok hnykkir at sér; enn Þorgeirr vaknar við, ok hljóp upp í húðfatinu, ok spurði, hverr þar fœri svá hrapallega, at hlypi á fœtr mǫnnum, er áðr váru vanmátta.enn Þorgeirr vaknar við, ok hljóp upp í húðfatinu, ok spurði, hverr þar færi svá hrapallega, at hlypi á fætr mönnum, er áðr váru vanmátta.

Enn þeim Sámi varð ekki at orði.

Þá snaraði Þorkell inn í búðina, ok mælti til Þorgeirs bróður síns: "Ver eigi svá bráðr né óðr, frændi, um þetta, því at þik man eigi saka; enn mǫrgum teksk verr enn vill, ok verðr þat mǫrgum, at þá fær eigi alls gætt jafnvel, er honum er mikit í skapi.enn mörgum tekst verr enn vill, ok verðr þat mörgum, at þá fær eigi alls gætt jafnvel, er honum er mikit í skapi. Enn þat er várkunn, frændi, at þér sé sárr fótr þinn, er mikit mein hefir í verit; mantu þess mest á þér kenna. Nú má ok þat vera, at gǫmlum manni sé eigi ósárari sonardauði sinn, enn fá engar bœtr, ok skorti hvatvetna sjálfr;Nú má ok þat vera, at gömlum manni sé eigi ósárari sonardauði sinn, enn fá engar bætr, ok skorti hvatvetna sjálfr; man hann þess gerst kenna á sér; ok er þat at vánum, at sá maðr gæti eigi alls vel, er mikit býr í skapi".

Þorgeirr svarar: "Eigi hugða ek, at hann mætti mik þessa kunna, því at eigi drap ek son hans; ok má hann af því eigi á mér þessu hefna".

"Eigi vildi hann á þér þessu hefna", segir Þorkell; "enn fór hann at þér harðara enn hann vildi, ok galt hann óskyggnleika síns, enn vænti sér af þér nǫkkurs trausts;"enn fór hann at þér harðara enn hann vildi, ok galt hann óskyggnleika síns, enn vænti sér af þér nokkurs trausts; er þat nú drengskapr, at veita gǫmlum manni ok þurftigum;er þat nú drengskapr, at veita gömlum manni ok þurftigum; er honum þetta nauðsyn, enn eigi seiling, þó at hann mæli eftir son sinn; enn nú ganga allir hǫfðingjar undan liðveizlu við þessa menn, ok sýna í því mikinn ódrengskap".enn nú ganga allir höfðingjar undan liðveizlu við þessa menn, ok sýna í því mikinn ódrengskap".

Þorgeirr mælti: "Við hvern eiga þessir menn at kæra?"

Þorkell svarar: "Hrafnkell goði hefir vegit son Þorbjarnar saklausan. Vinnr hann hvert óverk at ǫðru, enn vill engum manni sóma unna fyrir".Vinnr hann hvert óverk at öðru, enn vill engum manni sóma unna fyrir".

Þorgeirr mælti: "Svá man mér fara sem ǫðrum, at ek veit eigi mik þessum mǫnnum eiga svá gott upp at inna, at ek vilja ganga í deilur við Hrafnkel.Þorgeirr mælti: "Svá man mér fara sem öðrum, at ek veit eigi mik þessum mönnum eiga svá gott upp at inna, at ek vilja ganga í deilur við Hrafnkel. Þykkir mér hann þann veg fara hvert sumar við þá menn, sem málum eigu at skifta við hann, at flestir menn fá litla virðing eða enga áðr lúki, ok sé ek þar fara einn veg ǫllum;Þykkir mér hann þann veg fara hvert sumar við þá menn, sem málum eigu at skifta við hann, at flestir menn fá litla virðing eða enga áðr lúki, ok sé ek þar fara einn veg öllum; get ek af því flesta menn ófúsa til, þá sem engi nauðsyn dregr til".

Þorkell svarar: "Þat má vera, at svá fœri mér at, ef ek væra hǫfðingi, at mér þœtti ilt at deila við Hrafnkel;Þorkell svarar: "Þat má vera, at svá færi mér at, ef ek væra höfðingi, at mér þætti ilt at deila við Hrafnkel; enn eigi sýnisk mér svá, fyrir því at mér þœtti við þann bezt at eiga, er allir hrekjask fyrir áðr; ok þœtti mér mikit vaxa mín virðing eða þess hǫfðingja, er á Hrafnkel gæti nǫkkura vík róit, enn minkask ekki, þó at mér fœri sem ǫðrum, fyrir því at ‘má mér þat, sem yfir margan gengr’; ‘hefir sá’ ok ‘jafnan, er hættir’".enn eigi sýnist mér svá, fyrir því at mér þætti við þann bezt at eiga, er allir hrekjast fyrir áðr; ok þætti mér mikit vaxa mín virðing eða þess höfðingja, er á Hrafnkel gæti nökkura vík róit, enn minkast ekki, þó at mér færi sem öðrum, fyrir því at ‘má mér þat, sem yfir margan gengr’; ‘hefir sá’ ok ‘jafnan, er hættir’".

"Sé ek", segir Þorgeirr, "hversu þér er gefit, at þú vilt veita þessum mǫnnum; nú mun ek selja þér í hendr goðorð mitt ok manna forráð, ok haf þú þat sem ek hefi haft áðr, enn þaðan af hǫfum vit jafnað af báðir, ok veittu þá þeim, er þú vilt"."Sé ek", segir Þorgeirr, "hversu þér er gefit, at þú vilt veita þessum mönnum; nú mun ek selja þér í hendr goðorð mitt og manna forráð, ok haf þú þat sem ek hefi haft áðr, enn þaðan af höfum vit jafnað af báðir, ok veittu þá þeim, er þú vilt".

"Svá sýnisk mér", segir Þorkell, "sem þá muni goðorð várt bezt komit, er þú hafir sem lengst; ann ek engum svá vel sem þér at hafa, því at þú hefir marga hluti til mentar um fram alla oss brœðr; enn ek óráðinn hvat er ek vil af mér gera af bragði."Svá sýnist mér", segir Þorkell, "sem þá muni goðorð várt bezt komit, er þú hafir sem lengst; ann ek engum svá vel sem þér at hafa, því at þú hefir marga hluti til mentar um fram alla oss bræðr; enn ek óráðinn hvat er ek vil af mér gera af bragði. Enn þú veizt, frændi, at ek hefi til fás hlutazk síðan ek kom til Íslands;Enn þú veizt, frændi, at ek hefi til fás hlutazt síðan ek kom til Íslands; má ek nú sjá, hvat mín ráð eru; nú hefi ek flutt sem ek man at sinni. Kann vera, at Þorkell leppr komi þar, at hans orð verði meira metin".

Þorgeirr svarar: "Sé ek nú hversu horfir, frændi, at þér mislíkar; enn ek má þat eigi vita, ok munum vit fylgja þessum mǫnnum, hversu sem ferr, ef þú vilt".enn ek má þat eigi vita, ok munum vit fylgja þessum mönnum, hversu sem ferr, ef þú vilt".

Þorkell mælti: "Þess bið ek, at mér þykkir betr at veitt sé".

"Til hvers þykkjask þessir menn fœrir", segir Þorgeirr, "svá at framkvæmd verði at þeirra máli?""Til hvers þykkjast þessir menn færir", segir Þorgeirr, "svá at framkvæmd verði at þeirra máli?"

"Svá er sem ek sagða í dag", segir Sámr, "at styrk þurfum vit af hǫfðingjum, enn málaflutning á ek undir mér"."Svá er sem ek sagða í dag", segir Sámr, "at styrk þurfum vit af höfðingjum, enn málaflutning á ek undir mér".

Þorgeirr kvað honum þá gott at duga, — "ok er nú þat til, at búa mál til sem réttlegast. Enn mér þykkir sem Þorkell vili, at þit vitið hans áðr dómar fara út; munu þit þá hafa annathvárt fyrir ykkra þrá, nǫkkura huggun eða læging enn meiri enn áðr, ok hrelling ok skapraun.munu þit þá hafa annathvárt fyrir ykkra þrá, nökkura huggun eða læging enn meiri enn áðr, ok hrelling ok skapraun. Gangit nú heim ok verit kátir, af því at þess munu þit við þurfa, ef þit skuluð deila við Hrafnkel, at þit berið ykkr vel upp um hríð; enn segi þit engum manni, at vit hǫfum liðveizlu heitit ykkr".enn segi þit engum manni, at vit höfum liðveizlu heitit ykkr".

Þá gengu þeir heim til búðar sinnar; váru þá allteitir. Menn undruðusk þetta allir, hví þeir hefði svá skjótt skapskifti tekit, þar sem þeir váru óglaðir, er þeir fóru heiman.Menn undruðust þetta allir, hví þeir hefði svá skjótt skapskifti tekit, þar sem þeir váru óglaðir, er þeir fóru heiman.