Tósti jarli hafði komit vestan af Flæmingjalandi til Haraldz konungs, þegar er hann kom til Englandz, ok var jarl í ǫllum orrostum þessúm. Fór þá svá, sem hann hafði sagt Haraldi, fyrr er þeir funnusk, at fjǫlði mannz dreif til þeira í Englandi; þat váru frændr ok vinir Tósta jarls, ok var konungi þat mikill styrkr liðs. Eptir þessa orrostu, er áðr var frá sagt, gekk undir Harald konung lið alt um in næstu heruð, en sumt flýði. Þá byrjaði Haraldr konungr ferð sína at vinna borgina ok lagði herinum við Stanforða-bryggjur. En fyrir þá sǫk, at konungr hafði unnit svá mikinn sigr við stóra hǫfðingja ok ofrefli liðs, var alt fólk hrætt ok ørvæntisk mótstǫðu. Þá gerðu borgarmenn ráð fyrir sér, at senda boð Haraldi konungi ok bjóðask í vald hans ok svá borgina. Var þetta alt boðat svá, at sunnudaginn fór Haraldr konungr með ǫllum herinum til borgarinnar ok setti þing útan borgar, konungr ok menn hans, en borgarmenn sóttu til þingsins; játaðisk alt fólk undir hlýðni við Harald konung ok fengu honum gíslar tíginna manna sonu, svá sem Tósti jarl kunni skyn allra manna í þeiri borg, ok fór konungr um kveldit til skipanna með sjálfgǫrum sigri ok var allkátr. Var á kveðit þing snimma mánadaginn í borginni; skyldi þá Haraldr konungr skipa stað þann með ríkismǫnnum ok gefa réttu ok lén. Þat sama kveld eptir sólarsetr kom sunnan at borginni Haraldr konungr Guðinason með óvígjan her; reið hann í borgina at vilð ok þokka allra borgarmanna; váru þá tekin ǫll borgarhlið ok allir vegar, at eigi skyldi njósnir koma Norðmǫnnum; var þessi herr um nóttina í staðinum.
Mánadaginn er Haraldr Sigurðarson var mettr at dagverðarmáli, þá lét hann blása til landgǫngu, býr þá herinn ok skiptir liðinu, hverir fara skulu eða hverir eptir skulu vera; hann lét upp ganga í hverri sveit ii. menn, þar er einn var eptir. Tósti jarl bjó sik til upgǫngu með Haraldi konungi með sína sveit, en eptir váru til skipagæzlu Óláfr konungsson ok Póll ok Erlendr Orkneyja-jarlar ok Eysteinn orri, sonr Þorbergs Árnasonar, er þá var ágætastr ok kærstr konungi allra lendra manna; þá hafði Haraldr konungr heitit honum Máríu, dóttur sinni. Þá var veðr forkunnliga gott ok heitt skin. Menn létu eptir brynjur sínar ok gengu upp með skjǫldum sínum ok hjálmum ok kesjum ok sverðum gyrðir, ok margir hǫfðu ok skot ok boga, ok váru allkátir. En en þeir sóttu at borginni, reið í móti þeim lið mikit; sá þeir jóreykinn ok undir fagra skjǫldu ok hvítar brynjur. Þá stǫðvaði konungr liðit, lét kalla til sín Tósta jarl ok spurði, hvat liði þat myndi vera. Jarl segir, lézk þykkja líkligra, at ófriðarmenn myndi vera, lét ok hitt vera mega, at þetta mundu vera frændr hans nǫkkurir ok leiti til vægðar ok vináttu, en fá í móti af konungi traust ok trúnað. Þá mælti konungr, at þeir mundu fyrst halda kyrru ok forvitnask um herinn; þeir gerðu svá, ok var liðit því meira, er náligarr kom ok alt at sjá sem á eina ísmǫl, er vápnin glóuðu.
Haraldr konungr Sigurðarson mælti þá: "tǫkum nú nǫkkut gott ráð ok vitrligt, þvíat ekki er at dyljask, at ófriðr er, ok mun vera konungr sjálfr". Þá segir jarl: "þat er it fyrsta, at snúa aptr sem hvatast til skipa eptir liði váru ok vápnum; veitum þá viðrtǫku eptir efnum; en at ǫðrum kosti látum skipin gæta vár, ok eigu þá riddarar eigi vald yfir oss". Þá segir Haraldr konungr: "annat ráð vil ek hafa, at setja ina skjótustu hesta undir iii. vaska drengi ok ríði þeir sem hvatligast ok segi liði váru, — mun þá skjótt koma oss liðveizla, — fyrir þá sǫk, at Englismenn skulu eiga innar snǫrpustu hríðar ván, heldr en vér berim inn lægra hlut". Þá segir jarl, bað konung ráða þessu sem ǫðru, lézk ok vera eigi gjarn at flýja. Þá lét Haraldr konungr setja upp merki sitt, Landeyðuna. Frírekr hét sá, er merkit bar.
Síðan fylkði Haraldr konungr liði sínu, lét fylkingina langa ok ekki þykkva; þá beygði hann armana aptr á bak, svá at saman tóku; var þat þá víðr hringr ok þykkr ok jafn ǫllum megin útan, skjǫldr við skjǫld, ok svá fyrir ofan, en konungssveitin var fyrir útan hringinn ok þar merki; þat var valit lið. Í ǫðrum stað var Tósti jarl með sína sveit; hafði hann annat merki. Var því svá fylkt, at konungr vissi, at riddarar váru vanir at ríða at riðlum ok þegar aptr. Nú segir konungr, at hans sveit ok jarls sveit skal þar fram ganga, sem mest þarf — "en bogmenn várir skulu ok þar vera með oss, en þeir, er fremstir standa, skulu setja spjótshala sína í jǫrðina, en setja oddana fyrir brjóst riddurum, ef þeir ríða at oss, en þeir, er næstir standa, seti þeir sína spjótsodda fyrir brjóst hestum þeira".
Haraldr konungr Guðinason var þar kominn með her óvígjan, bæði riddara ok fótgangandi menn. Haraldr konungr Sigurðarson reið þá um fylking sína ok skynjaði, hvernig fylkt var; hann sat á svǫrtum hesti blesóttum; hestrinn fell undir honum ok konungr af fram; stóð hann upp skjótt ok mælti: "fall er fararheill". Þá mælti Haraldr Englakonungr til Norðmanna þeira, er með honum váru: "kenduð þér þann inn mikla mann, er þar fell af hestinum, við inn blá kyrtil ok inn fagra hjálm?". "Þar er konungr sjálfr" segja þeir. Engla-konungr segir: "mikill maðr ok ríkmannligr, ok er þat vænna, at farinn sé at hamingju".