Haraldr konungr var maðr ríkr ok stjórnsamr innanlandz, spekingr mikill at viti, svá at þat er alþýðu mál, at engi hǫfðingi hafi sá verit á Norðrlǫndum, er jafndjúpvitr hafi verit sem Haraldr eða ráðsnjallr; hann var orrostumaðr mikill ok inn vápndjarfasti; hann var sterkr ok vápnfœrr betr en hverr maðr annarra, svá sem fyrr er ritat; en þó er mikla fleira óritat hans frægðarverka; kømr til þess ófrœði vár ok þat annat, at vér viljum eigi setja á bœkr vitnislausar sǫgur; þótt vér hafim heyrt rœður eða getit fleiri hluta, þá þykkir oss heðan í frá betra, at við sé aukit, en þetta sama þurfi ór at taka. Er saga mikil frá Haraldi konungi sett í kvæði, þau er íslenzkir menn fœrðu honum sjálfum eða sonum hans; var hann fyrir þá sǫk vinr þeira mikill. Hann var ok inn mesti vinr hegat til allra landzmanna; ok þá er var mikit hallæri á Íslandi, þá leyfði Haraldr konungr fjórum skipum mjǫlleyfi til Íslandz ok kvað á, at ekki skippund skyldi vera dýrra en fyrir c. vaðmála; hann leyfði útanferð ǫllum fátœkjum mǫnnum þeim er sér fengi vistir um haf, ok þaðan af nærðisk land þetta til árferðar ok batnaðar. Haraldr konungr sendi út hingat klukku til kirkju þeirar, er inn helgi Óláfr konungr sendi við til, er sett var á alþingi. Þvílík minni hafa menn hingat Haraldz konungs ok mǫrg ǫnnur í stórgjǫfum, er hann veitti þeim mǫnnum, er hann sóttu heim. Haldórr Snorrason ok Úlfr Óspaksson, þeir er fyrr var getit, kómu í Nóreg með Haraldi konungi. Þeim var ólíkt farit at mǫrgu; Haldórr var manna mestr ok sterkastr ok inn fríðasti; þat vitni bar Haraldr konungr honum, at hann hafi verit þeira manna með honum, er sízt brygði við váveifliga hluti, hvárt er þat var mannháski eða fagnaðartíðendi eða hvat sem at hendi kom í háska, þá var hann eigi glaðari ok eigi óglaðari; eigi svaf hann meira né minna eða drakk eða neytti matar, en svá sem vanði hans var til. Haldórr maðr fámæltr ok stirðorðr, bermæltr ok stríðlundaðr ok ómjúkr, en þat kom illa þá við konung, er hann hafði gnóga aðra með sér gǫfga menn ok þjónostufulla. Dvalðisk Haldórr lítla hríð með konungi, fór hann til Íslandz, gerði þar bú í Hjarðarholti, bjó þar til elli ok varð gamall.
Úlfr Óspaksson var með Haraldi konungi í miklum kærleikum; hann var inn vitrasti maðr, snjallr í máli, skǫrungr mikill, tryggr ok einfaldr. Haraldr konungr gerði Úlf stallara sinn ok gipti honum Jórunni Þorbergsdóttur, systur Þóru, er Haraldr konungr átti. Bǫrn Úlfs ok Jórunnar váru þau Jóan sterki á Rásvelli ok Brígiða móðir Sauða-Úlfs, fǫður Pétrs byrðarsveins, fǫður þeira Úlfs flýs. Sonr Jóans sterka var Erlendr hímaldi, faðir Eysteins erkibyskups ok brœðra hans. Haraldr konungr gaf Úlfi stallara lendz mannz rétt ok xii. marka veizlur ok umfram hálft fylki í Þrándheimi; svá segir Steinn Herdísarson í Úlfsflokki.
Magnús konungr Óláfsson lét gera Óláfskirkju í kaupangi; í þeim stað hafði náttsætt verit lík konungs, þat var þá fyrir ofan bœinn. Hann lét þar ok reisa konungsgarðinn. Kirkjan varð eigi algǫr, áðr konungr andaðisk. Lét Haraldr konungr fylla þat er á skorti. Hann lét ok efna þar í garðinum at gera sér steinhǫll, ok varð hon eigi algǫr áðr hann lézk. Haraldr konungr lét reisa af grundvelli Máríukirkju uppi á melinum, nær því er heilagr dómr konungsins lá í jǫrðu inn fyrsta vetr eptir fall hans; þat var mikit musteri ok gǫrt sterkliga at líminu, svá at varla fekk brotit, þá er Eysteinn erkibyskup lét ofan taka. Heilagr dómr Óláfs konungs var varðveittr í Óláfskirkju, meðan Máríukirkja var í gørð. Haraldr konungr lét húsa konungsgarð ofan frá Máríukirkju við ána, þar sem nú er; en þar sem hann hafði hǫllina látit gera, lét hann vígja hús þat til Grégóríuskirkju.
Ívarr hvíti er maðr nefndr, er var lendr maðr gǫfugr; hann átti bú á Uplǫndum, hann var dótturson Hákonar jarls ins ríka;
Ívarr var allra manna fríðastr sýnum. Sonr Ívars hét Hákon; frá honum er svá sagt, at hann var umfram alla menn, þá er í þann tíma váru í Nóregi, at frœknleik ok at afli ok atgørvi; hann var þegar á ungaaldri í herfǫrum ok aflaði sér þar mikillar fremðar, ok gerðisk Hákon inn ágætasti maðr.
Einarr þambarskelfir var ríkastr lendra manna í Þrándheimi. Heldr var fátt um með þeim Haraldi konungi; hafði Einarr þó veizlur sínar, þær sem hann hafði haft, meðan Magnús konungr lifði. Einarr var mjǫk stórauðigr; hann átti Bergljótu, dóttur Hákonar jarls, sem fyrr var ritat. Eindriði var þá alroskinn, sonr þeira; hann átti þá Sigríði, dóttur Ketils kálfs ok Gunnhildar, systurdóttur Haraldz konungs. Eindriði hafði fríðleik ok fegrð af móðurfrændum sínum, Hákoni jarli eða sonum hans, en vǫxt ok afl hafði hann af fǫður sínum Einari ok alla þá atgørvi, er Einarr hafði umfram aðra menn; hann var inn vinsælsti maðr.