Sveinn Úlfsson lá eptir í svefni, þá er Haraldr hafði brot farit. Síðan leiddi Sveinn atspurningum um farar Haraldz. En er hann spurði, at Haraldr ok Magnús hǫfðu sæzk ok þeir hǫfðu þá einn her báðir, þá helt hann liði sínu austr fyrir Skáneyrarsíðu ok dvalðisk þar til þess, er hann spurði um vetrinn, at Magnús ok Haraldr hǫfðu norðr haldit liði sínu til Nóregs. Síðan helt Sveinn sínu liði suðr til Danmerkr, ok tók hann þar allar konungstekjur þann vetr.
En er vára tók, buðu þeir út leiðangri ór Nóregi, Magnús konungr ok Haraldr konungr. Þat bar at eitt sinn, at Magnús konungr ok Haraldr konungr lágu í einni hǫfn, en um daginn eptir var Haraldr fyrri búinn ok siglði hann þegar, en at kveldi lagði hann til hafnar, þar sem þeir Magnús konungr hǫfðu ætlat at vera þá nótt. Haraldr lagði sínu skipi í konungslægi ok tjaldaði þar. Magnús konungr siglði síðarr um daginn, ok kómu þeir svá til hafnar, at þeir Haraldr hǫfðu tjaldat áðr; sjá þeir, at Haraldr hafði lagit í konungslægi ok hann ætlaði þar at liggja. En er þeir Magnús konungr hǫfðu hlaðit seglum sínum, þá mælti Magnús konungr: "greiði menn nú róðrinn ok setisk með endilǫngum borðum, sumir brjóti upp vápn sín ok vápnisk; en með því at þeir vilja eigi brot leggja, þá skulu vér berjask". En er Haraldr konungr sér, at Magnús konungr ætlaði at leggja til orrostu við þá, þá mælti hann við sína menn: "hǫggvið þér festarnar ok látið slá skipunum ór lægi; reiðr er Magnús frændi". Svá gerðu þeir, þeir lǫgðu skipum ór læginu; Magnús konungr leggr sínum skipum í lægit. Þá er hvárrtveggi hafði um búizk, gekk Haraldr konungr með nǫkkura menn á skip Magnús konungs; konungr fagnaði honum vel, bað hann vel kominn. Þá svarar Haraldr konungr: "þat hugða ek, at vér værim með vinum komnir, en nǫkkut grunaði mik um hríð, hvárt þér munduð svá vilja vera láta; en þat er satt, er mælt er, at bráðgeð er bernska; vil ek virða eigi á aðra lund, en þetta væri œskubragð". Þá segir Magnús konungr: "þat var ættarbragð en eigi œsku, þótt ek mætta muna, hvat ek gaf eða hvat ek varnaða; ef þessi lítli hlutr væri nú tekinn fyrir várt ráð, þá myndi brátt vera annarr; en alla sætt viljum vér halda, þá er gǫr er, en þat sama viljum vér af yðr hafa, sem vér eigum skilt." Þá segir Haraldr konungr: "þat er ok forn siðr, at inn vitrari vægi" — gekk þá aptr á skip sitt. Í þvílíkum viðskiptum konunganna fannzk þat, at vant var at gæta til; tǫlðu menn Magnús konungs, at hann hefði rétt at mæla, en þeir, er óvitrir váru, tǫlðu þat, at Haraldr væri nǫkkut svívirðr. En Haraldz konungs menn sǫgðu þat, at eigi væri á aðra lund skilt, en Magnús konungr skyldi lægi hafa, ef þeir kvæmi jamsnimma, en Haraldr væri eigi skyldr at leggja ór læginu, ef hann lægi fyrir, tǫlðu hafa Harald vitrliga ok vel; en þeir er verr vildu um rœða, tǫlðu, at Magnús konungr vildi rjúfa sætt, ok tǫlðu, at hann hefði gǫrt rangt ok ósœmð Haraldi konungi. Við slíkar greinir gerðisk brátt umrœða óvitra manna til þess, at konungum varð sundrþykki at; mart fanzk þá til þess, er konungunum þótti sinn veg hvárum, þótt hér sé fátt ritat.
Magnús konungr ok Haraldr konungr heldu her þeim suðr til Danmerkr. En er Sveinn spurði þat, þá flýði hann undan austr á Skáni. Þeir Magnús konungr ok Haraldr konungr dvǫlðusk lengi um sumarit í Danmǫrk, lǫgðu þá land alt undir sik. Þeir váru á Jótlandi um haustit. Þat var eina nótt, þá er Magnús konungr lá í hvílu sinni, at hann dreymði ok þóttisk staddr þar sem var faðir hans, inn helgi Óláfr konungr, ok þótti hann mæla við sik: "hvárn kost viltu sonr minn, at fara nú með mér eða verða allra konunga ríkastr ok lifa lengi ok gera þann glœp, at þú fáir annat hvárt bœtt trautt eða eigi?". En hann þóttisk svara: "ek vil, at þú kjósir fyrir mína hǫnd". Þá þótti honum konungrinn svara: "þá skaltu með mér fara". Magnús konungr segir draum þenna mǫnnum sínum. En lítlu síðarr fekk hann sótt ok lá þar sem heitir Súðaþorp. En er hann var nær kominn bana, þá sendi hann Þóri, bróður sinn, til Sveins Úlfssonar, at hann skyldi veita hjálp Þóri, þá sem hann þyrpti; þat fylgði orðsendingunni, at Magnús konungr gaf Sveini Dana-veldi eptir sinn dag, segir, at þat var makligt, at Haraldr réði fyrir Nóregi, en Sveinn fyrir Danmǫrku. Síðan andaðisk Magnús konungr góði, ok var hann allmjǫk harmdauði allri alþýðu; svá segir Oddr Kíkinaskáld:
Eptir þessi tíðendi hafði Haraldr konungr þing við liðit, segir mǫnnum ætlan sína, at hann vill fara með herinum til Vébjarga-þings ok láta sik taka til konungs yfir Dana-veldi, vinna síðan landit; telr þat jamvel sína erfð sem Nóregs-veldi eptir Magnús frænda sinn; biðr þá liðit efla sik, lætr þá munu Norðmenn vera allan aldr yfirmenn Dana. Þá svarar Einarr þambarskelfir, lét sér vera skyldra, at flytja Magnús konung, fóstra sinn, til graptar ok fœra hann feðr sínum, Óláfi konungi, en berjask útlendis eða girnask annars konungs veldi ok eign; lýkr svá málinu, at betra þótti honum at fylgja Magnúsi konungi dauðum en hverjum annarra konunga lifanda; lét síðan taka líkit ok búa um vegliga, svá at sjá mátti umbúnaðinn á konungsskipit. Þá bjoggusk allir Þrœndir ok Norðmenn til heimfarar með líki Magnús konungs ok raufsk leiðangrinn. Sér þá Haraldr konungr þann kost inn bezta, at fara aptr til Nóregs ok eignask fyrst þat veldi ok eflask þaðan at liði. Fór nú Haraldr konungr aptr með ǫllu liðinu í Nóreg. En þegar er hann kom til Nóregs, þá átti hann þing við landzmenn ok lét taka sik til konungs um alt land; fór hann svá alt austan um Víkina, at hann var til konungs tekinn í hverju fylki í Nóregi.
Einarr þambarskelfir fór með líki Magnús konungs ok með honum allr Þrœnda-herr, ok fluttu til Niðaróss, ok var hann þar jarðaðr at Klemenskirkju; þar var þá skrín ins helga Óláfs konungs. Magnús konungr hafði verit meðalmaðr á vǫxt, réttleitr ok ljósleitr ok ljóss á hár, snjallmæltr ok skjótráðr, skǫrunglyndr, inn mildasti af fé, hermaðr mikill ok inn vápndjarfasti; allra konunga var hann vinsælstr, bæði lofuðu hann vinir ok óvinir.