Skeggi er nefndr ríkr bóndi; hann var kallaðr Járnskeggi; hann bjó á Uphaugi á Yrjum. Skeggi talaði fyrst á þinginu í móti Óláfi konungi ok var mest fyrir bóndum at mæla í móti kristninni. Þeir slitu þinginu með þessum hætti. Fóru þá bœndr heim, en konungr á Hlaðir.
Óláfr konungr lá skipum sínum í Nið ok hafði xxx. skipa ok frítt lið ok mikit, en sjálfr konungr var optliga á Hlǫðum með hirðsveit sína. En er mjǫk leið at því, er blótit skyldi vera inn á Mærini, þá gerði Óláfr konungr veizlu mikla á Hlǫðum, sendi boð inn á Strind ok upp í Gaulardal ok bauð til sín hǫfðingjum ok ǫðrum stórbóndum. En er veizla var búin ok boðsmenn hǫfðu til sótt, þá var þar it fyrsta kveld veizla fǫgr ok veitt allkapsamliga; váru menn mjǫk druknir. En eptir um nóttina sváfu þá allir menn í ró þar. Um morgininn eptir, er konungr var klæddr, lét hann syngva sér tíðir, ok er messu var lokit, þá lét konungr blása til húsþings; gengu þá allir menn hans af skipum ok fóru til þings. En er þing var sett, stóð konungr upp ok talaði ok mælti svá: "vér áttum þing inn á Frostu; bauð ek þá búǫndum, at þeir skyldu láta skírask, en þeir buðu mér þar í mót, at ek skylda hverfa til blóta með þeim, svá sem gǫrt hafði Hákon konungr Aðalsteinsfóstri; kom þat ásamt með oss, at vér skyldim finnask inn á Mærini ok gera þar blót mikit. En ef ek skal til blóta hverfa með yðr, þá vil ek gera láta it mesta blót, þat sem títt er, ok blóta mǫnnum. Vil ek eigi til þess velja þræla eða illmenni; skal til þess velja, at fá goðunum, ina ágætustu menn; nefni ek til þess Orm lyrgju af Meðalhúsum, Styrkár af Gimsum, Kár af Grýtingi, Ásbjǫrn Þorbergsson af Varnesi, Orm af Lyxu, Haldór af Skerðingsteðju", — ok þar með nefnir hann aðra v., þá er ágætastir váru, segir svá, at hann vill þessum blóta til árs ok friðar, ok lét þegar veita þeim atgǫngu. En er bœndr sá, at þeir hǫfðu eigi liðskost við konungi, þá biðja þeir sér griða ok bjóða alt ráð sitt á vald konungs; semsk þat á milli þeira, at allir bœndr, þeir er þar váru komnir, létu skírask ok veittu konungi svardaga til þess, at halda rétta trú, en leggja niðr blótskap allan. Hafði konungr þá menn þessa alla í boði sínu, alt þar til er þeir fengu sonu sína eða brœðr eða aðra náfrændr í gísling til konungs.
Óláfr konungr fór með ǫllu liði sínu inn í Þrándheim. En er hann kom inn á Mærini, þá váru þar komnir allir hǫfðingjar Þrœnda, þeir er þá stóðu mest í móti kristninni, ok hǫfðu þar með sér alla stórbœndr þá, er fyrr hǫfðu haldit upp blótum í þeim stað; var þar þá fjǫlment ok eptir því, sem fyrr hafði verit á Frostuþingi. Lét þá konungr krefja þings, ok gengu hvárirtveggju með alvæpni til þings, en er þing var sett, þá talaði konungr ok bauð mǫnnum kristni. Járnskeggi svaraði máli konungs af hendi bónda, segir hann, at bœndr vildu enn sem fyrr, at konungr bryti ekki lǫg á þeim — "viljum vér, konungr, segir hann, at þú blótir, sem hér hafa gǫrt aðrir konungar fyrir þér". At hans rœðu gerðu bœndr mikinn róm ok segja, at þeir vildi alt vera láta, sem Skeggi mælti. Þá segir konungr, at hann vill fara í hofit ok sjá siðu þeira, er þeir blóta. Bóǫndum líkar þat vel, fara til hofsins hvárirtveggju.
Óláfr konungr gengr nú í hofit ok fáir menn með honum ok fáir af bóndum; en er konungr kom þar, sem goðin váru, þá sat þar Þórr ok var mest tígnaðr af ǫllum goðum, búinn með gulli ok silfri. Óláfr konungr hóf upp refði gullbúit, er hann hafði í hendi, ok laust Þór, svá at hann fell af stallinum; síðan hljópu at konungsmenn ok skýfðu ofan ǫllum goðum af stǫllunum; en meðan konungr var inni í hofinu, þá var drepinn Járnskeggi úti fyrir hofsdurunum ok gerðu þat konungsmenn. En en konungr kom til liðsins, þá bauð hann bóndum íí. kosti, annan þann, at þeir skyldu þá allir við kristni taka, en at ǫðrum kosti halda við hann bardaga, en eptir lát Skeggja, þá varð engi forgangsmaðr at í bónda liði, at reisa merki í móti Óláfi konungi; varð hinn kostr upp tekinn at ganga til konungs ok hlýða því, er hann bauð. Þá lét Óláfr konungr skíra fólk alt þat, er þar var, ok tók gíslar af bóndum til þess, at þeir skyldu halda kristni sína. Síðan lét Óláfr konungr fara menn sína um ǫll fylki í Þrándheimi, mælti þá engi maðr í móti kristninni; var þá skírt þar alt fólk í Þrœndalǫgum.
Óláfr konungr fór liði sínu út til Niðaróss; þá lét hann reisa þar hús á Niðar-bakka ok skipaði svá, at þar skyldi vera kaupstaðr, gaf mǫnnum þar toptir til at gera sér þar hús, en hann lét gera konungsgarð upp frá Skipakrók. Lét hann þannug flytja um haustit ǫll fǫng þau, er þurpti til vetrsetu, ok hafði hann þar allmikit fjǫlmenni.