Bókastaðir

En er þat spurðisk í Nóreg, at Óláfr konungr var austan kominn til Svíþjóðar, þá sǫmnuðusk saman vinir hans, þeir er honum vildu lið veita. Var í þeim flokki tígnastr maðr Haraldr Sigurðarson, bróðir Óláfs konungs; hann var þá xv. vetra gamall, mikill maðr vexti ok roskinmannligr. Mart var þar annarra gǫfugra manna. Þeir fengu allz vi. hundruð manna, þá er þeir fóru af Uplǫndum, ok stefndu við lið þat austr um Eiðaskóg til Vermalandz; síðan stefndu þeir austr um markir til Svíþjóðar; spurðusk þá fyrir um ferðir Óláfs konungs.

Óláfr konungr var í Svíþjóð um várit ok hafði þaðan njósnir norðr í Nóreg ok fekk þaðan þá eina spurn, at ófriðsamligt myndi þangat at fara, ok þeir menn, er norðan kómu, lǫttu hann mjǫk at fara í landit; hann hafði þá einráðit fyrir sér, at fara slíkt sem áðr. Óláfr konungr spurði máls Ǫnund konung, hvern styrk hann myndi veita honum at sœkja land sitt. Ǫnundr konungr svarar svá, segir, at Svíum var lítit um at fara í Nóreg herfǫr — "vitum vér, segir hann, at Norðmenn eru harðir ok orrostumenn miklir ok illir heim at sœkja með ófriði; skal þat eigi seint at segja þér, hvat ek vil til leggja; ek mun fá þér cccc. manna, ok velið af hirðsveitum mínum góða hermenn ok vel búna til bardaga; síðan vil ek gefa þér lof til, at þú farir yfir land mitt, ok fáir þér lið alt, þat er þú mátt ok þér vill fylgja". Óláfr konungr tók þenna kost; bjósk síðan ferðar sinnar. Ástríðr drótning var eptir í Svíþjóðu ok Úlfhildr konungsdóttir.

En er Óláfr konungr hóf ferð sína, þá kom til hans lið þat, er Svía-konungr fekk honum, ok váru þat cccc. manna. Ferr konungr þær leiðir, er Svíar kunnu fyrir; stefndu þeir upp á land til marka ok kómu þar fram, er kallat er Járnberaland. Þar kom í móti konungi lið þat, er farit hafði af Nóregi til móts við hann, sem hér er fyrr frá sagt. Hitti hann þar Harald, bróður sinn, ok marga aðra frændr sína, ok varð þat inn mesti fagnaðarfundr. Hǫfðu þeir þá allir saman xíi. hundruð manna.

Dagr er maðr nefndr, er svá segir at hann var sonr Hrings konungs, þess er land hafði flýit fyrir Óláfi konungi, en menn segja, at Hringr væri sonr Dags Hringssonar, Haraldzsonar ins hárfagra. Dagr var frændi Óláfs konungs; þeir feðgar, Hringr ok Dagr, hǫfðu staðfestsk í Svía-veldi ok hǫfðu þar fengit ríki til forráðs. Um várit, er Óláfr konungr var kominn austan til Svíþjóðar, sendi hann orð Dag frænda sínum þau, at Dagr skyldi ráðask til ferðar með honum með þann styrk allan, sem hann hefir til; en ef þeir fá land eignazk í Nóregi, þá skyldi Dagr hafa ríki þar eigi minna, en forellri hans hafði haft. En er þessi orðsending kom til Dags, þá fell honum þat vel í skap; lék honum landmunr mjǫk á at fara í Nóreg ok taka þar við ríki því, sem frændr hans hǫfðu fyrr haft; svarar hann skjótt þessu máli ok hét ferð sinni. Dagr var maðr skjótorðr ok skjótráðr, ákafamaðr mikill ok hreystimaðr mikill, en engi spekingr at viti. Síðan samnaði hann sér liði ok fekk nær xii. hundruð manna; fór hann með þat lið til fundar Óláfs konungs.

Óláfr konungr gerði orð frá sér í byggðir ok sendi orð þeim mǫnnum, er þat vildu hafa til féfangs sér, at afla hlutskiptis ok hafa uptekðir þær, er óvinir konungs sæti fyrir, þá skyldu þeir til hans koma ok honum fylgja. Óláfr konungr flutti þá her sinn ok fór um markbyggðir, en sumt um eyðimerkr ok optliga um vǫtn stór; þeir drógu eða báru skipin eptir sér milli vatnanna. Fjǫlði dreif liðs til konungs, markamenn ok sumt stígamenn. Er þar víða síðan kallat Óláfsbúðir, sem hann hafði náttstaði. Hann létti eigi ferðinni, fyrr en hann kom fram á Jamtaland; fór þá síðan norðr til Kjalar. Skiptisk lið hans í byggðirnar ok fór mjǫk sundrlaust, meðan þeir vissu ekki ófriðar vánir. En jafnan er þeir skiptu liði sínu, þá fylgði konungi Norðmanna lið, en Dagr fór þá í annan stað með sitt lið, en Svíar í þriðja stað með sínu liði.