Bókastaðir

Síðan er Óláfr konungr hafði ráðit fyrir sér, at hann vildi snúask til heimferðar, þá bar hann þat upp fyrir Jarizleif konung ok Ingigerði drótning. Þau lǫttu hann þeirar ferðar, segja þat, at hann skyldi hafa í þeira ríki þat veldi, er honum þœtti sér sœmiligt, en báðu hann eigi fara á vald fjandmanna sinna með svá lítinn liðskost, sem hann hafði þar. Þá segir Óláfr konungr þeim drauma sína, ok þat með, at hann kvazk hyggja, at þat væri guðs forsjá. En er þau funnu, at konungr hafði ráðit fyrir sér, at fara aptr til Nóregs, þá bjóða þau honum allan þann fararbeina, er hann vildi af þeim þiggja. Konungr þakkar þeim fǫgrum orðum sinn góðvilja, segir, at hann vill fúsliga þiggja af þeim þat, er hann þarf til ferðar sinnar.

Þegar á bak jólum helt Óláfr konungr á búnaði; hann hafði þar nær cc. sinna manna; fekk Jarizleifr konungr ǫllum þeim eyki ok þar reiða með, svá sem þurpti. En er hann var búinn, þá fór hann; leiddi Jarizleifr konungr hann ok Ingigerðr drótning vegsamliga af hendi; en Magnús, son sinn, lét hann þar eptir með konungi. Þá fór Óláfr konungr austan, fyrst at frørum alt til hafsins. En er váraði ok ísa leysti, þá bjoggu þeir skip sín; en er þeir váru búnir ok byrr kom, þá sigla þeir, ok greiddisk ferð sú vel. Kom Óláfr konungr skipum sínum við Gotland; spurði þar tíðendi bæði af Svía-veldi ok Danmǫrku ok alt ór Nóregi; var þá spurt til sannz, at Hákon jarl var týndr, en land í Nóregi var hǫfðingjalaust; þótti konungi ok hans mǫnnum þá vænt um sína ferð; siglðu þaðan, þá er byr gaf, ok heldu til Svíþjóðar. Lagði konungr liði sínu inn í Lǫginn ok helt upp í land til Áróss; gerði síðan menn á fund Ǫnundar, Svía-konungs, ók lagði stefnu við hann. Ǫnundr konungr varð vel við orðsending mágs síns ok fór til fundar við Óláf konung, svá sem hann hafði orð til send. Kom þá ok til Óláfs konungs Ástríðr drótning með þá menn, er henni hǫfðu fylgt; varð þar fagnafundr með ǫllum þeim; fagnar Svía-konungr vel Óláfi konungi, mági sínum, er þeir hittusk.

Nú skal segja, hvat þeir hǫfðusk at í Nóregi um þessar hríðir. Þórir hundr hafði finnferð haft þessa ii. vetr, ok hafði hann verit hvárn tveggja vetr lengi á fjalli ok fengit óf fjár. Hann átti margs konar kaup við Finna. Hann lét þar gera sér xii. hreinbjálba með svá mikilli fjǫlkyngi, at ekki vápn festi á ok síðr miklu en á hringabrynju. En it síðarra vár bjó Þórir langskip, er hann átti, ok skipaði húskǫrlum sínum; hann stefndi saman bóndum ok krafði leiðangrs alt um ina nørztu þinghá, dró þar saman mikit fjǫlmenni, fór norðan um várit með liði því.

Hárekr ór Þjóttu hafði ok liðsamnað ok fekk mikit lið. Urðu til þeirar farar miklu fleiri virðingamenn, þó at þessir sé ágætastir; lýstu þeir yfir því, at liðsamnaðr sá skyldi fara móti Óláfi konungi ok verja honum land, ef hann kvæmi austan.

Einarr þambarskelfir hafði mest forráð út um Þrándheim, síðan er fráfall Hákonar jarls spurðisk; þótti honum þeir Eindriði feðgar vera bazt komnir til eigna þeira, er jarl hafði átt, ok lausafjár. Mintisk Einarr þá heita þeira ok vinmæla, er Knútr konungr hafði veitt honum at skilnaði. Lét þá Einarr búa skip gott, er hann átti, gekk þar á sjálfr með mikit fǫruneyti; en er hann var búinn, helt hann suðr með landi ok síðan vestr um haf ok létti eigi ferð sinni, fyrr en hann kom til Englandz; fór þá þegar á fund Knúts konungs; fagnaði konungr honum vel. Síðan bar Einarr upp ørendi sín fyrir konung, segir svá, at hann var þá kominn at vitja heita þeira, er konungr hafði mælt, at Einarr skyldi bera tígnarnafn yfir Nóregi, ef Hákonar jarls væri eigi við kostr. Knútr konungr segir, at þat mál vissi alt annan veg við — "hefi ek nú, segir hann, sent menn ok jartegnir mínar til Danmerkr til Sveins, sonar míns, ok þat með, at ek hefi honum heiti ríki í Nóregi; en ek vil halda við þik vináttu; skaltu hafa þvílíkar nafnbœtr af mér, sem þú hefir burði til, ok vera lendr maðr, en hafa veizlur miklar ok vera því framarr en aðrir lendir menn, sem þú ert meiri framkvæmðarmaðr en aðrir lendir menn". Sá Einarr þá um hlut sinn, hvert hans ørendi myndi verða; býsk hann þá til heimferðar. En er hann vissi fyrirætlan konungsins ok svá þat, at mikil ván var, ef Óláfr konungr kvæmi austan, at ekki myndi friðsamligt í landi, kom Einari þat í hug, at ekki myndi undir at hrapa ferðinni meirr, en svá sem hófligast væri, ef þeir skyldi berjask við Óláf konung, en hafa ekki til framflutningar ríkis síns þá heldr en áðr. Siglði Einarr þá í haf, er hann var at því búinn, ok kom svá til Nóregs, at áðr váru fram komin þau tíðendi, er þar gerðusk mest á því sumri.

Hǫfðingjar í Nóregi heldu njósnum austr til Svíþjóðar ok suðr til Danmerkr, ef Óláfr konungr kvæmi austan ór Garðaríki; fengu þeir þegar spurt, svá sem menn fengu skjótast farit, er Óláfr konungr var kominn til Svíþjóðar; en þegar er þat var sannspurt, þá fór herboð um land alt; var stefnt út almenning at liði; kom þá herr saman; en þeir lendir menn, er váru af Ǫgðum ok Rogalandi ok Hǫrðalandi, þá skiptusk þeir við, snøru sumir norðr, en sumir austr ok þótti hvártveggja lið fyrir þurfa. Snøru austr synir Erlings af Jaðri ok alt lið þat, er austr var frá þeim, ok váru þeir hǫfðingjar fyrir því liði; en norðr snørisk Áslákr af Finneyju ok Erlendr ór Gerði ok þeir lendir menn, er norðr váru frá þeim. Þessir, er nú eru nefndir, váru allir eiðsvarar Knúts konungs til þess at taka Óláf konung af lífi, ef þeim gæfi fœri á því.