Óláfr konungr ok Ǫnundr konungr siglðu austr fyrir veldi Svía-konungs; ok at apni dags lǫgðu þeir at landi, þar er heitir Barvík; lágu konungar þar um nóttina. En þat fanzk á um Svía, at þeim var þá títt heim at fara; var þat mikill hluti Svía hers, at siglði um nóttina austr með landi, ok létta þeir eigi fyrr sinni ferð, en hverr kom til síns heimilis. En er Ǫnundr konungr varð þessa varr, ok þá lýsti af degi, þá lét hann blása til húsþings. Gekk þá alt lið á land ok var sett þing. Ǫnundr konungr tók til máls: "svá er, segir hann, sem þér, Óláfr konungr, vituð, at vér hǫfum í sumar farit allir saman ok herjat víða um Danmǫrk; hǫfum vér fengit fé mikit en ekki af lǫndum; ek hefi haft í sumar hálft fjórða hundrað skipa, en nú er eigi meirr eptir en c. skipa; nú lízk mér svá, sem vér mynim vinna ekki til sœmðar með eigi meira her, en nú hǫfum vér, þó at þér hafið lx. skipa, sem þér hafið í sumar haft; nú þykki mér þat sýnligast at fara aptr í ríki mitt, ok er gott heilum vagni heim at aka; vér hǫfum aflat í ferð þessi, en ekki látit. Nú vil ek, Óláfr mágr, bjóða yðr, at þér farið með mér, ok verum í vetr allir ásamt; takið slíkt af mínu ríki, sem þér fáið yðr vel haldit, ok þat lið, sem yðr fylgir. Gerum þá, er vár kømr, slíkt ráð sem oss sýnisk. En ef þér vilið heldr þann kost, at hafa land várt til yfirferðar, þá skal þat heimilt, ok vilið þér fara landveg í ríki yðart í Nóreg". Óláfr konungr þakkaði Ǫnundi konungi vinsamlig boð, er hann hafði veitt honum — "en þó, ef ek skal ráða, segir hann, þá mun annat ráð tekit, ok munu vér halda saman her þessum, er nú er eptir. Hafða ek fyrst í sumar, áðr ek fór ór Nóregi, hálft fjórða hundrað skipa, en er ek fór ór landi, þá valða ek ór her þeim ǫllum þat lið, er mér þótti bazt; skipaða ek þessa lx. skipa, er nú hefi ek. Nú lízk mér ok svá um yðart lið, sem þat myni hafa á brot hlaupit, er dáðlausast var ok verst fylgð í; en ek sé hér alla hǫfðingja yðra ok hirðstjóra, ok veit ek, at þat lið er alt betra til vápns, er hirðliðit er; hǫfum vér enn mikinn her ok skipakost svá góðan, at vér megum vel liggja úti á skipum í allan vetr, svá sem konungar hafa fyrr gǫrt. En Knútr konungr mun lítla hríð liggja í Ánni helgu, þvíat þar er engi hǫfn skipafjǫlða þeim, er hann hefir; mun hann fara austr eptir oss; þá skulu vér fara undan, ok mun oss þá brátt lið dragask; en ef hann snýr aptr þangat, sem hafnir þær eru, er hann má liggja flota sínum, þá mun þar vera engum mun síðr en hér mart lið heimfúst. Vænti ek, at vér hafim svá um búit í sumar, at þorparinn viti, hvat hann skal vinna bæði á Skáni ok Hallandi. Mun herr Knúts konungs dreifask brátt víz vegar, ok veit þá eigi, hverjum sigrs er auðit. Hǫfum fyrst njósnir af, hvert ráð hann tekr". Lauk Óláfr konungr svá máli sínu, at allir menn gerðu góðan róm at, ok var þat ráðs tekit, sem hann vildi vera láta. Váru þá njósnir gǫrvar til liðs Knúts konungs, en þeir lágu þar báðir konungar.
Knútr konungr sá þat, at Nóregs-konungr ok Svía-konungr heldu liði sínu austr fyrir landit; gerði hann þegar lið á land upp, lét menn sína ríða it øfra dag ok nótt, svá sem lið konunga fór it ýtra; fóru þá aðrir njósnarmenn fram, er aðrir fóru aptr. Vissi Knútr konungr á hverjum degi tíðendi frá ferð þeira; váru njósnarmenn í her þeira konunga. En er hann spurði, at mikill hluti liðs var frá þeim farinn, þá helt hann sínum her aptr til Sjálandz ok lagðisk í Eyrarsund með allan herinn; lá sumt liðit við Sjáland, en sumt við Skáni. Knútr konungr reið upp til Hróiskeldu dag inn næsta fyrir Mikjálsmessu ok með honum sveit mikil manna. En þar hafði gǫrt veizlu í móti honum Úlfr jarl, mágr hans; veitti jarl allkappsamliga ok var allkátr. Konungr var fámálugr ok heldr ófrýnn; jarl orti orða á hann ok leitaði þeira málsenda, er hann vætti, at konungi myndi bezt þykkja. Konungr svarar fá. Þá spurði jarl, ef hann vildi leika at skáktafli; hann játti því; tóku þeir þá skáktaflit ok léku. Úlfr jarl var maðr skjótorðr ok óvæginn bæði í orðum ok í ǫllum ǫðrum hlutum ok inn mesti framkvæmðarmaðr um ríki sitt ok hermaðr mikill, ok er saga mikil frá honum sǫgð; Úlfr jarl var maðr ríkastr í Danmǫrk, þegar er konunginn líddi. Systir Úlfs jarls var Gyða, er átti Guðini jarl Úlfnaðrsson, ok váru synir þeira Haraldr Engla-konungr, Tósti jarl, Valþjófr jarl, Mǫrukári jarl, Sveinn jarl, Gyða dóttir þeira, er átti Eatvarðr inn góði Engla-konungr.
En er þeir léku at skáktafli, Knútr konungr ok Úlfr jarl, þá lék konungr fingrbrjót mikinn; þá skækði jarl af honum riddara; konungr bar aptr tafl hans ok segir, at hann skyldi annat leika; jarl reiddisk ok skaut niðr taflborðinu, stóð upp ok gekk í brot. Konungr mælti: "rennr þú nú, Úlfr inn ragi". Jarl snøri aptr við dyrrin ok mælti: "lengra myndir þú renna í Ánni helgu, ef þú kvæmir því við; kallaðir þú eigi þá Úlf inn raga, er ek lagða til at hjálpa þér, er Svíar bǫrðu yðr sem hunda"; gekk jarl þá út ok fór til svefns. Lítlu síðarr gekk konungr at sofa. Eptir um morgoninn, þá er konungr klæddisk, þá mælti hann við skósvein sinn: "gak þú, segir hann, til Úlfs jarls ok drep hann". Sveinninn gekk ok var á brot um hríð ok kom aptr. Þá mælti konungr: "draptu jarl?". Hann svarar: "eigi drap ek hann, þvíat hann var genginn til Lúcis-kirkju". Maðr hét Ívarr hvíti, norrœnn at kyni; hann var þá hirðmaðr Knúts konungs ok herbergismaðr hans. Konungr mælti til Ívars: "gak þú ok drep jarl". Ívarr gekk til kirkju ok inn í kórinn ok lagði þar sverði í gǫgnum jarl; fekk þar Úlfr jarl bana. Ívarr gekk til konungs ok hafði sverðit blóðugt í hendi. Konungr spurði: "draptu nú jarl?". Ívarr svarar: "nú drap ek hann". "Vel gerðir þú þá" kvað hann. En eptir, þá er jarl var drepinn, létu munkar læsa kirkju. Þá var þat sagt konungi. Hann sendi mann til munka, bað þá láta upp kirkju ok syngja tíðir; þeir gerðu, sem konungr bauð. En er konungr kom til kirkju, þá skeytti hann jarðir miklar til kirkju, svá at þat er herað mikit, ok hófsk sá staðr mikit síðan; af því hafa þær jarðir þar til legit síðan. Knútr konungr reið síðan út til skipa sinna ok var þar lengi um haustit með allmikinn her.
Þá er Óláfr konungr ok Ǫnundr konungr spurði, at Knútr konungr hafði haldit til Eyrarsundz ok hann lá þar með her sinn, þá áttu þeir konungar húsþing. Talaði Óláfr konungr ok segir, at þetta hafði farit at getu hans, at Knútr konungr hafði eigi lengi verit í Ánni helgu — "vætti ek nú, at fleira skal fara eptir getu minni um viðrskipti vár. Hefir hann nú lítit fjǫlmenni hjá því, sem hann hafði í sumar, en hann mun minna hafa síðarr, þvíat eigi er þeim óleiðara en oss at liggja úti á skipum í haust síðan, ok mun oss sigrs auðit, ef oss skortir eigi þrá ok tilræði. Hefir svá farit í sumar, at vér hǫfum haft lið minna, en þeir hafa látit fyrir oss bæði menn ok fé". Þá tóku Svíar at tala, segja, at þat var ekki ráð at bíða þar vetrar ok frøra — "þótt Norðmenn eggi þess; vita þeir ógǫrla, hver íslǫg kunnu hér at verða, ok frýss haf alt optliga á vetrum. Viljum vér fara heim ok vera hér ekki lengr". Gerðu þá Svíar kurr mikinn ok mælti hverr í orðastað annars; var þat af ráðit, at Ǫnundr konungr ferr þá í brot með alt sitt lið, en Óláfr konungr var þá enn eptir.
En er Óláfr konungr lá þar, þá átti hann opt tal ok ráðagørð við lið sitt. Þat var eina nótt, at þeir áttu vǫrð at halda af konungs skipi Egill Hallzson ok sá maðr, er hét Tófi Valgautsson; hann var kynjaðr af Vestra-Gautlandi, ættstórr maðr. En er þeir sátu á verðinum, þá heyrðu þeir grát ok veinan þar til, er sat í bǫndum hernumit lið; var þat bundit um nætr á landi uppi. Tófi segir, at honum þótti ilt at heyra á gaulan þeira, ok bað Egil, at þeir føri til at leysa fólkit ok láta brot hlaupa. Þeir gerðu þetta sama ráð, fóru til ok skáru bǫndin ok hleypðu á brot fólki því ǫllu, ok varð þat verk allóvinsælt; konungr var ok svá reiðr, at þeim helt við váða sjálfan. Ok síðan, er Egill var sjúkr, þá var þat lengi, at konungr vildi eigi koma at sjá hann, at margir menn báðu hann. Iðraðisk Egill þá mjǫk, er hann hafði svá gǫrt, at konungi þótti illa, ok bað af sér reiði; veitti konungr honum þat um síðir. Óláfr konungr lagði hendr sínar yfir síðu Egils, þar er verkrinn lá undir, ok sǫng bœnir sinar, en jafnskjótt tók ór verk allan; eptir þat batnaði Agli, en Tófi kom sér síðan í sætt. Svá er sagt, at hann skyldi þat til vinna, at koma á fund Óláfs konungs feðr sínum. Valgautr var maðr hundheiðinn ok fekk hann kristni af orðum konungs ok andaðisk, þegar er hann var skírðr.