Þegar er Óláfr konungr kom í Víkina ok þat spurðisk, þá fóru Danir í brot, þeir er þar hǫfðu sýslur af Dana-konungi, ok sóttu þeir til Danmerkr ok vildu eigi bíða Óláfs konungs. En Óláfr konungr fór inn eptir Víkinni ok hafði þing við bœndr, gekk undir hann þar alt landsfólk, tók hann þá allar konungsskyldir ok dvalðisk í Víkinni um sumarit. Hann helt austr yfir Foldina ór Túnsbergi ok alt austr um Svínasund.
Þá tók til vald Svía-konungs; hann hafði þar sett yfir sýslumenn, Eilíf gauzka um inn nørðra hlut, en Hróa skjálga yfir inn eystra hlut alt til Elfar; hann átti ætt tveim megin Elfar, en bú stór í Hísing; hann var ríkr maðr ok stórauðigr; Eilífr var ok stórættaðr.
Þá er Óláfr konungr kom liði sínu í Ránríki, þá stefndi hann þar þing við landsmenn, ok kómu til hans þeir menn, er eyjar byggðu eða nær sæ. En er þing var sett, þá talaði Bjǫrn stallari ok bað bœndr taka við Óláfi konungi, slíkt þar sem annars staðar hafði gǫrt verit í Nóregi.
Brynjólfr úlfaldi hét einn bóandi gǫfugr; hann stóð upp ok mælti: "vitum vér bœndr, hvert réttast er landaskipti milli Nóregs konungs at fornu ok Svía-konungs ok Dana-konungs, at Gautelfr hefir ráðit frá Væni til sævar, en norðan markir til Eiðaskógs, en þaðan Kilir alt norðr til Finnmarkar; svá ok þat, at ýmsir hafa gengit á annarra lǫnd; hafa Svíar lǫngum haft vald alt til Svínasunds, en þó yðr satt til at segja, veit ek margra manna vilja til þess, at betra þœtti at þjóna Nóregs konungi, en menn bera eigi áræði til þess; Svía-konungs ríki er bæði austr frá oss ok suðr, en þess ván, at Nóregs konungr mun fara norðr brátt í landit, þangat er landsmegin er meira, ok hǫfum vér þá ekki afla til at halda deilu við Gauta; nú verðr konungr at sjá heilt ráð fyrir oss; fúsir væri vér at gerask hans menn".
En eptir þingit, þá var Brynjólfr um kveldit í boði konungs ok svá annan dag eptir, ok tǫluðu þeir mart sín í millum í einmælum. Fór þá konungr austr eptir Víkinni.
En er Eilífr spurði, at konungr var þar, þá lét hann bera njósn til fara hans. Eilífr hafði þrjá tigu manna, sinna sveitunga; hann var í byggðinni ofanverðri við markirnar ok hafði þar bóandasafnað. Margir bœndr fóru á fund Óláfs konungs, en sumir sendu vináttuorð til hans. Þá fóru menn í milli Óláfs konungs ok Eilífs, ok báðu bœndr hvárn tveggja lengi, at þeir legði þingstefnu milli sín ok réði frið með nǫkkuru móti, sǫgðu þat Eilífi, at þeim var þess ván af konungi, ef ekki væri við skipazk hans orð, at þeir mundu ván eiga af honum afarkosta, ok kváðu eigi Eilíf skyldu lið skorta; var þá ráðit, at þeir skyldu ofan koma ok eiga þing við bœndr ok konung.
En þá sendi konungr Þóri langa, gestahǫfðingja sinn, ok þá tólf saman til Brynjólfs; þeir hǫfðu brynjur undir kyrtlum, en hǫttu yfir hjálmum.
Eptir um daginn kómu bœndr fjǫlment ofan með Eilífi; þar var þá Brynjólfr í hans liði ok Þórir í hans sveit. Konungr lagði skipum útan þar at, er klettr nǫkkurr var ok gekk fram í sæinn; gekk hann þar upp ok lið hans, settisk á klettinn, en vǫllr var fyrir ofan, ok var þar bóandaliðit, en menn Eilífs stóðu uppi í skjaldborg fyrir honum. Bjǫrn stallari talaði langt ok snjalt af hendi konungs.
En er hann settisk niðr, þá stóð Eilífr upp ok tók til máls, ok í því bili stóð upp Þórir langi ok brá sverði ok hjó til Eilífs á hálsinn, svá at af gekk hǫfuðit; þá hljóp upp alt bóandaliðit, en inir gauzku tóku rás undan, drápu þeir Þórir nǫkkura menn af þeim; en er herrinn stǫðvaðisk ok létti þysnum, þá stóð konungr upp ok mælti, at bœndr skyldu setjask niðr; þeir gerðu svá; var þar mart talat; en at lykðum varð þat, at bœndr gengu til handa konungi ok játuðu honum hlýðni, en hann hét þeim því í mót, at skiljask eigi við þá ok vera þar til þess, at þeir Óláfr Svía-konungr lyki einn veg sínum vendræðum. Eptir þat lagði Óláfr konungr undir sik ina nørðri sýsluna ok fór um sumarit alt austr til Elfar, fekk hann allar konungsskyldir með sænum ok um eyjar.
En er á leið sumarit, snørisk hann aptr í Víkina norðr ok lagði upp eptir Raumelfi. Þar er fors mikill, er Sarpr heitir; nes gengr í ána norðan at forsinum; þar lét Óláfr konungr gerða um þvert nesit af grjóti ok torfi ok viðum ok grafa díki fyrir útan ok gerði þar jarðborg mikla; en í borginni efnaði hann til kaupstaðar; þar lét hann húsa konungsgarð ok gera Máríukirkju, hann lét þar ok marka toptir til annarra garða ok fekk þar menn til at húsa; hann lét um haustit þangat flytja þau fǫng, er til vetrvistar þurpti, ok sat þar um vetrinn með fjǫlmenni mikit, en hafði menn sína í ǫllum sýslum.
Hann bannaði allar flutningar ór Víkinni upp á Gautland, bæði síld ok salt; þess máttu Gautar illa án vera. Hann hafði mikit jólaboð, bauð til sín ór heruðum mǫrgum stórbúǫndum.