Bókastaðir

Eptir fall Óláfs Tryggvasonar gaf Eiríkr jarl grið Einari þambarskelfi, syni Eindriða Styrkárssonar. Einarr fór með jarli norðr í Nóreg, ok er sagt, at Einarr hafi verit allra manna sterkastr ok beztr bogmaðr, er verit hafi í Nóregi, ok var harðskeyti hans umfram alla menn aðra; hann skaut með bakkakólfi í gǫgnum uxahúð hráblauta, er hekk á ási einum; skíðfœrr var hann allra manna bezt, inn mesti var hann íþróttamaðr ok hreystimaðr; hann var ættstórr ok auðigr. Eiríkr jarl ok Sveinn jarl giptu Einari systur sína, Bergljótu Hákonardóttur; hon var inn mesti skǫrungr; Eindriði hét sonr þeira. Jarlar gáfu Einari veizlur stórar í Orkadal, ok gerðisk hann ríkastr ok gǫfgastr í Prœndalǫgum, ok var hann inn mesti styrkr jǫrlunum ok ástvinr.

Eiríkr jarl lét sér ekki líka, at Erlingr Skjálgsson hefði svá mikit ríki, ok tók hann undir sik allar konungseigur, þær er Óláfr konungr hafði veitt Erlingi. En Erlingr tók jamt sem áðr allar landzskyldir um Rogaland, ok guldu landzbúar opt tvinnar landzskyldir, en at ǫðrum kosti eyddi hann jarðarbyggðina. Lítit fekk jarl af sakeyri, þvíat ekki heldusk þar sýslumennirnir, ok því at eins fór jarl þar at veizlum, ef hann hefði mikit fjǫlmenni. Þess getr Sigvatr:

Eiríkr jarl orti fyrir því ekki á at berjask við Erling, at hann var frændstórr ok frændmargr, ríkr ok vinsæll; sat hann jafnan með fjǫlmenni, svá sem þar væri konungshirð. Erlingr var opt á sumrum í hernaði ok fekk sér fjár, þvíat hann helt teknum hætti um rausn ok stórmenzku, þótt hann hefði þá minni veizlur ok óhallkvæmri en um daga Óláfs konungs, mágs síns. Erlingr var allra manna fríðastr ok mestr ok sterkastr, vígr hverjum manni betr ok um allar íþróttir líkastr Óláfi konungi Tryggvasyni. Þess getr Sigvatr:

Þat hefir jafnan verit mál manna, at Erlingr hafi gǫfgastr allra lendra manna verit í Nóregi. Þau váru bǫrn Erlings ok Ástríðar: Áslákr, Skjálgr, Sigurðr, Loðinn, Þórir ok Ragnhildr, er átti Þorbergr Árnason. Erlingr hafði jafnan með sér lxxxx. frelsingja eða fleira, ok var þat bæði vetr ok sumar, at þar var máldrykkja at dagverðarborði, en at náttverði var ómælt drukkit. En þá er jarlar váru nær, hafði hann cc. manna eða fleira. Aldri fór hann fámeðri en með xx. -sessu alskipaða. Erlingr átti skeið mikla, ii. rúm ins xl. ok þó mikil at því; hann hafði hana í víking eða stefnuleiðangr, ok váru þar á cc. manna eða meirr.

Erlingr hafði jafnan heima xxx. þræla ok umfram annat man; hann ætlaði þrælum sínum dagsverk, ok gaf þeim stundir síðan ok lof til, at hverr, er sér vildi vinna um røkr eða um nætr, hann gaf þeim akrlǫnd at sá sér korni ok fœra ávǫxtinn til fjár sér; hann lagði á hvern þeira verð ok lausn; leystu margir sik in fyrstu misseri eða ǫnnur, en allir þeir, er nǫkkurr þrifnaðr var yfir, leystu sik á ííí. vetrum. Með því fé keypti Erlingr sér annat man; en leysingjum sínum vísaði hann sumum í síldfiski, en sumum til annarra féfanga; sumir ruddu markir ok gerðu þar bú í; ǫllum kom hann til nǫkkurs þroska.

Þá er Eiríkr jarl hafði ráðit fyrir Nóregi xii. vetr, kom til hans orðsending Knúts Dana-konungs, mágs hans, at Eiríkr jarl skyldi fara með honum vestr til Englandz með her sinn, þvíat Eiríkr var frægr mjǫk af hernaði sínum, er hann hafði borit sigr ór ii. orrostum, þeim er snarpastar hǫfðu verit á Norðrlǫndum, ǫnnur sú, er þeir Hákon jarl ok Eiríkr bǫrðusk við Jómsvíkinga, en sú ǫnnur, er Eiríkr barðisk við Óláf konung Tryggvason. Þess getr Þórðr Kolbeinsson:

Jarl vildi eigi undir hǫfuð leggjask orðsending konungs, fór hann ór landi, en setti eptir í Nóregi landz at gæta Hákon jarl, son sinn, ok fekk hann í hǫnd Einari þambarskelfi, mági sínum, at hann skyldi hafa landráð fyrir Hákoni, þvíat hann var þá eigi ellri en xvii. vetra.

Eiríkr kom á England til fundar við Knút konung ok var með honum, þá er hann vann Lundúnaborg. Eiríkr jarl barðisk fyrir vestan Lundúnaborg; þar feldi hann Úlfkel snilling; svá segir Þórðr:

Eiríkr jarl var á Englandi einn vetr ok átti nǫkkurar orrostur, en annat haust eptir ætlaði hann til Rúmferðar, þá andaðisk hann af blóðláti þar á Englandi.