Eysteinn konungr var maðr inn fríðasti sýnum, bláeygr ok nǫkkut opineygr, bleikhárr ok hrokkinhárr, ekki hár meðalmaðr, spekingr at viti, at ǫllu fróðr, lǫgum ok dœmum ok mannfrœði, ráðsnjallr ok orðspakr ok inn snjallasti, manna glaðastr ok lítillátastr, hugþekkr ok ástsæll allri alþýðu. Hann átti Ingibjǫrgu, dóttur Gotthorms Steigarþórissonar; þeira dóttir hét María, er síðan átti Guðbrandr Skafhǫggsson.
Sigurðr konungr var mikill vexti ok jarpr á hár, skǫruligr, ekki fagr, vel vaxinn, snœfurligr, fámæltr, ok optast ekki þýðr, vingóðr ok fastúðigr, ekki talaðr mjǫk, siðlátr ok veglátr. Sigurðr konungr var stjórnsamr ok refsingasamr, helt vel lǫgin, mildr af fé, ríkr ok ágætr. Óláfr konungr var maðr hár ok mjór, fríðr sýnum, glaðr ok lítillátr, vinsæll. Þá er þeir brœðr váru konungar í Nóregi, tóku þeir af margar álǫgur, þær sem Danir hǫfðu lagt á lýðinn, þá er Sveinn Alfífuson réð landi, ok urðu þeir af því stórvinsælir við alþýðu ok stórmenni.
Óláfr konungr tók sótt þá, er hann leiddi til bana, ok er hann jarðaðr at Kristskirkju í Niðarósi, ok var hann it mesta harmaðr. Síðan réðu þeir ii konungar landi, Eysteinn ok Sigurðr, en áðr hǫfðu þeir iii. brœðr verit konungar xii. vetr, v. síðan er Sigurðr kom til landz, en vii. áðr. Óláfr konungr var xvii. vetra, er hann andaðisk, en þat var xi. kálendas Jánúaríí. Þá er Eysteinn konungr hafði verit einn vetr austr í landi, en Sigurðr var norðr, þá sat Eysteinn konungr lengi um vetrinn í Sarpsborg.
Bóandi ríkr er nefndr Óláfr í Dáli, auðigr maðr; hann bjó í Aumorð í Dali mikla; hann átti ii. bǫrn. Sonr hans hét Hákon faukr, en Borghildr dóttir hans; hon var kvinna fríðust ok vitr kona ok fróð mjǫk. Þau Óláfr ok bǫrn hans váru lengi um vetrinn í Borg, ok var Borghildr jafnan á tali við konung, ok mæltu menn allmisjafnt um vináttu þeira. En eptir um sumarit fór Eysteinn konungr norðr í land, en Sigurðr fór austr, ok annan vetr eptir var Sigurðr konungr austr í landi; hann sat lǫngum i Konungahellu ok eflði mjǫk þann kaupstað. Þar gerði hann kastala mikinn ok lét grafa um díki mikit; hann var gǫrr af torfi ok grjóti; hann lét húsa í kastalanum; hann lét gera þar kirkju. Kross inn helga lét hann vera í Konungahellu ok helt í því eigi eiða sína, er hann sór á Jórsala-landi, en hann framði tíund ok flest alt annat, þat er hann hafði svarit; en þat er hann setti krossinn austr við landzenda, hugði hann þat vera mundu allz gæzlu; en þat varð at inu mesta óráði, at setja þann helgan dóm svá mjǫk undir vald heiðinna manna, sem síðan reyndisk. Borghildr Óláfsdóttir heyrði þann kvitt, at menn illmæltu þau Eystein konung um tal sitt ok vináttu; þá fór hon til Borgar ok fastaði þar til járns ok bar járn fyrir mál þetta ok varð vel skír. En er þetta spurði Sigurðr konungr, þá reið hann þat á einum degi, er miklar váru ii. dagleiðir, ok kom fram í Dali at Óláfs; var þar um nótt. Þá tók hann Borghildi frillutaki ok hafði hana brot með sér; þeira sonr var Magnús; hann var brátt brot sendr til fóstrs norðr á Hálogaland í Bjarkey til Víðkunnz Jóanssonar, ok fœddisk hann þar upp. Magnús var allra manna fríðastr ok bráðgǫrr á vǫxt ok afl.
Sigurðr konungr fekk Málmfríðar, dóttur Haraldz konungs Valdamarssonar austan ór Hólmgarði. Móðir Haraldz konungs var Gyða gamla drótning, dóttir Haraldz Engla-konungs Guðinasonar; móðir Málmfríðar var Kristín, dóttir Inga Svíakonungs Steinkelssonar. Systir Málmfríðar var Ingilborg, er átti Knútr lávarðr, sonr Eiríks góða Dana-konungs, sonar Sveins Úlfssonar. Bǫrn þeira Knúts ok Ingilborgar var Valdamarr, er konungdóm tók í Danmǫrk eptir Svein Eiríksson, Margrét, Kristín ok Katrín. Margrétu átti Stígr hvítaleðr; þeira dóttir Kristín, er átti Karl Sørkvisson Svía-konungr; þeira sonr var Sørkvir konungr.