Bókastaðir

Þá helt Sigurðr konungr fram ferðinni ok lagði til Nǫrvasunda; en í sundunum var fyrir honum víkingaherr mikill, ok lagði konungr til orrostu við þá, ok átti þar ina fimtu orrostu ok hafði sigr; svá segir Haldórr skvaldri:

Síðan lagði Sigurðr konungr herinum fram it syðra með Serklandi ok kom til eyjar þeirar, er kǫlluð er Forminterra. Þar hafði þá sezk herr mikill heiðinna blámanna í helli nǫkkurn ok settu fyrir hellisdyrnar steinvegg mikinn; þeir herjuðu víða á landit ok fluttu til hellisins alt herfang. Sigurðr konungr veitti upgǫngu í þeiri ey ok fór til hellis ok var í bergi nǫkkuru, ok var hátt at ganga upp í hellinn til steinveggsins, en bjargit skútti yfir steinvegginn fram. Heiðingjar vǫrðu steinvegginn ok hræddusk ekki vápn þeira Norðmanna, en þeir máttu bera grjót ok skot niðr undir fœtr sér ofan á Norðmenn. Norðmenn réðu ok ekki til upgǫngunnar at svá búnu. Þá tóku heiðingjar pell ok aðra dýrgripi ok báru út á vegginn ok skóku at Norðmǫnnum ok œpðu á þá ok eggjuðu þá ok frýðu þeim hugar. Þá leitaði Sigurðr konungr sér ráða. Hann lét taka ii. skipbáta, er barkar eru kallaðir, ok draga upp á bergit yfir hellisdyrnar ok drengja með strengjum digrum alt undir innviðuna ok um stafnana. Síðan gengu þar í menn, svá sem rúm hafði, létu þá síga skipin ofan fyrir hellinn með reipum; þá skutu þeir ok grýttu, er á skipunum váru, svá at heiðingjar hrukku af steinvegginum. Þá gekk Sigurðr konungr upp í bergit með herinn undir steinvegginn, ok brutu vegginn ok kómusk svá upp í hellinn, en heiðingjar flýðu inn um steinvegginn, þann er settr var um þveran hellinn. Þá lét konungr flytja í hellinn viðu stóra ok kasta bál mikit í hellisdurunum ok slá eldi í. En heiðingjar, er eldr ok reykr sótti þá, þá létu sumir lífit, sumir gengu á vápn Norðmanna, en alt fólk var drepit eða brent. Þar fengu Norðmenn it mesta herfang, þess er þeir hefði tekit í þessi ferð; svá segir Haldórr skvaldri:

Ok enn þetta:

Enn segir Þórarinn stuttfeldr:

Þá fór Sigurðr konungr fram á leið ok kom til eyjar þeirar, er Iviza heitir, ok átti þar orrostu ok fekk sigr; sú var in vii. orrosta; svá segir Haldórr skvaldri:

Eptir þat kom Sigurðr konungr til eyjar þeirar, er Manork heitir, ok helt þar ina viii. orrostu við heiðna menn ok fekk sigr; svá segir Haldórr skvaldri:

Sigurðr konungr kom um várit til Sikileyjar ok dvalðisk þar lengi. Þar var þá Roðgeirr hertogi; hann fagnaði vel konungi ok bauð honum til veizlu. Sigurðr konungr kom þannug ok mikit lið með honum. Þar var dýrligr fagnaðr, ok hvern dag at veizlunni stóð Roðgeirr hertogi ok þjónaði at borði Sigurðar konungs. Ok inn vii. dag veizlunnar, þá er menn hǫfðu tekit laugar, þá tók Sigurðr konungr í hǫnd hertoganum ok leiddi hann upp í hásæti ok gaf honum konungsnafn ok þann rétt, at hann skyldi vera konungr í Sikileyjar-veldi, en áðr hǫfðu þar jarlar verit yfir því ríki.

Roðgeirr Sikileyjar-konungr var inn ríkasti konungr; hann vann Púl allan ok lagði undir sik ok margar aðrar stóreyjar í Griklandz-hafi; hann var kallaðr Roðgeirr ríki. Hans sonr var Viljálmr konungr í Sikiley, er lengi hafði ófrið mikinn haft við Miklagarðz keisara. Viljálmr konungr átti iii. dœtr, en engan son; hann gipti eina dóttur sína Heinreki keisara, syni Fríreks keisara, en þeira sonr var Frírekr, er nú var keisari í Rúmaborg. Aðra dóttur Viljálms konungs átti hertogi af Kípr; ina iii. átti Margrít yfirkussari; Heinrekr keisari drap þá báða. Dóttur Roðgeirs Sikileyjar konungs átti Mánúli keisari í Miklagarði; þeira sonr var Kirjalax keisari.

Um sumarit siglði Sigurðr konungr út um Griklandz-haf til Jórsala-landz; fór síðan út til Jórsala-borgar ok hitti þar Baldvina Jórsala-konung. Baldvini konungr fagnaði Sigurði konungi forkunnar vel ok reið með honum út til árinnar Jórðánar ok aptr til Jórsalaborgar; svá segir Einarr Skúlason:

Sigurðr konungr dvalðisk mjǫk lengi á Jórsala-landi um haustit ok ǫndurðan vetr.