Síðan lét Magnús konungr stefna Vébjarga-þing; þar taka Danir sér konung bæði at fornu ok at nýju. En á því þingi tóku Danir Magnús Óláfsson til konungs yfir alt Dana-veldi. Dvalðisk Magnús konungr í Danmǫrk lengi um sumarit, ok fagnaði alt fólk honum vel, hvar sem hann kom, ok veittu honum hlýðni; skipaði hann þá alt land, sýslur ok heruð, ok veitti veizlur ríkismǫnnum. En er á leið haustit, helt hann liði sínu til Nóregs ok dvalðisk í Elfinni nǫkkura hríð.
Sveinn er maðr nefndr, sonr Ulfs jarls Þorgilssonar sprakaleggs; móðir Sveins var Ástríðr, dóttir Sveins konungs tjúguskeggs; hon var systir Knúts ins ríka samfeðra, en hon var sammœðra við Óláf Svía-konung Eiríksson; þeira móðir var Sigríðr drótning in stórláta, dóttir Skǫglar-Tósta. Sveinn Úlfsson hafði þá dvalzk langa hríð með Svía-konungum, frændum sínum, jafnan síðan er fallit hafði Úlfr jarl, faðir hans, svá sem ritat er í sǫgu Knúts ins gamla, at hann lét drepa Úlf jarl, mág sinn, í Hróiskeldu; var Sveinn fyrir þá sǫk ekki í Danmǫrk síðan. Sveinn Úlfsson var allra manna fríðastr sýnum; manna var hann ok mestr ok sterkastr ok inn mesti íþróttamaðr ok snildarmaðr; þat var allra manna mál, þeira er hann var kunnigr, at hann hefði alla hluti til, þá er fríðir góðan hǫfðingja. Sveinn Úlfsson kom á fund Magnús konungs, þá er hann lá í Elfinni, svá sem áðr er ritat; tók konungr vel við honum, váru þar ok margir flutningsmenn til, þvíat Sveinn var inn vinsælsti maðr; talaði hann ok sjálfr sitt mál fyrir konungi fagrt ok snjalt, ok kom svá, at Sveinn gekk til handa Magnúsi konungi ok gerðisk hans maðr. Síðan tǫluðu þeir konungrinn ok Sveinn marga hluti í einmælum.
Einn dag, þá er Magnús konungr sat í hásæti ok var fjǫlment um hann, sat Sveinn Úlfsson á fótskǫrinni fyrir konunginum; þá tók konungr til máls: "kunnigt vil ek gera hǫfðingjum ok allri alþýðu þá ráðagørð, sem ek vil vera láta; hér er kominn til mín ágætr maðr, bæði at ættum ok af sjálfum sér, Sveinn Úlfsson; hann hefir nú gǫrzk minn maðr ok selt mér trú sína til þess; en svá sem þér vituð, at allir Danir hafa í sumar gǫrzk mínir menn, þá er nú landit hǫfðingjalaust, er ek em í brot farinn, en þar er, sem þér vituð, mjǫk herskátt af Vinðum ok Kúrum ok ǫðrum Austrvegs-mǫnnum eða svá Sǫxum; hét ek þeim ok at fá hǫfðingja til landvarnar ok landstjórnar; sé ek þar engan mann jamvel til fallinn fyrir allra hluta sakir sem Svein Úlfsson; hefir hann ætt til þess at vera hǫfðingi; nú mun ek gera hann jarl minn ok fá honum í hendr Dana-veldi til yfirsóknar, meðan ek em í Nóregi, svá sem Knútr inn ríki setti Úlf jarl, fǫður hans, hǫfðingja yfir Danmǫrk, þá er Knútr var á Englandi". Einarr þambarskelfir segir: "ofjarl, ofjarl, fóstri". Konungr mælti reiðuliga: "fátt þykkir yðr ek kunna, en mér lízk svá sem yðr þykki sumt ofjarlar, en sumt ekki at manna". Þá stóð konungr upp ok tók sverð ok festi á linda Sveini; síðan tók hann skjǫld ok festi á ǫxl honum, setti síðan hjálm á hǫfuð honum ok gaf honum jarlsnafn ok veizlur slíkar í Danmǫrk, sem þar hafði áðr haft Úlfr jarl, faðir hans. Síðan var fram borit skrín með helgum dómum; lagði Sveinn þar á hendr sínar ok sór trúnaðareiða Magnúsi konungi; síðan leiddi konungr jarl til hásætis með sér; svá segir Þjóðólfr:
Fór þá Sveinn jarl til Danmerkr, ok var þar við honum vel tekit af allri alþýðu; tók hann sér þá hirð ok gerðisk brátt hǫfðingi mikill; fór hann um vetrinn víða um landit ok vingaðisk mjǫk við stórmenni, var hann ok vinsæll við alþýðu.
Magnús konungr helt liði sínu norðr í Nóreg ok dvalðisk þar um vetrinn. En er vár kom, þá hafði Magnús konungr úti lið mikit ok helt því suðr til Danmerkr. En er hann kom þar, spurði hann þau tíðendi af Vindlandi, at Vinðr hǫfðu horfit undan hlýðni við hann í Jómsborg; þar hǫfðu Dana-konungar haft jarlsríki mikit, hófu þeir Jómsborg at uphafi, ok var þat orðit allstyrkt vígi. En er Magnús konungr heyrði slíkt sagt, þá bauð hann út af Danmǫrk skipaher miklum ok helt um sumarit til Vindlandz með allan herinn ok hafði allmikinn her; svá segir Arnórr jarlaskáld:
En er Magnús konungr kom til Vindlandz, þá lagði hann til Jómsborgar ok vann þegar borgina, drap þar mikit fólk ok brendi borgina ok landit víða út í frá ok gerði þar it mesta hervirki; svá segir Arnórr jarlaskáld:
Mikit fólk á Vindlandi gekk til handa Magnúsi konungi, en miklu var hitt fleira, er undan flýði. Fór þá Magnús konungr til Danmerkr aptr, bjó sér þar til vetrsetu, en sendi frá sér herinn bæði inn danska ok svá mart lið, þat er honum hafði fylgt af Nóregi.
Inn sama vetr, er Sveinn Úlfsson hafði fengit yfirsókn um Dana-veldi ok hann hafði vingazk við allmikit stórmenni ok fengit alþýðu lof, þá lét hann gefa sér konungs nafn, ok hurfu at því ráði margir hǫfðingjar. En um várit, er hann spurði, at Magnús konungr fór norðan ór Nóregi ok hafði her mikinn þá fór Sveinn til Skáneyjar ok þaðan upp á Gautland, ok svá til Svíþjóðar á fund Emundar konungs, frænda síns, ok dvalðisk þar um sumarit, en hafði njósnir í Danmǫrk um ferð Magnús konungs eða um fjǫlmenni hans. En er Sveinn spurði, at Magnús konungr hafði látit frá sér fara mikinn hluta liðs síns, ok svá þat, at hann var suðr á Jótlandi, þá reið Sveinn ofan af Svíþjóð ok hafði þá lið mikit, er Svíakonungr fekk honum. En er Sveinn kom út á Skáney, þá tóku Skánungar vel við honum ok heldu hann þar fyrir konung, dreif þá lið mikit til hans. Síðan fór hann út til Sjálandz, ok var þar vel við honum tekit, lagði hann þar alt undir sik. Þá fór hann í Fjón ok lagði undir sik allar eyjar, ok gekk fólkit undir hann; hafði Sveinn her mikinn ok mart skipa.