Bókastaðir

Sigvatr orti flokk, er kallaðr er Bersǫglisvísur, ok hefr hann fyrst um þat, at þeim þótti konungr ofmjǫk velkja ráðin at setja bœndr aptr, þá er heituðusk at reisa ófrið í móti honum; hann kvað:

Í því sama kvæði eru þessar vísur:

Eptir þessa áminning skipaðisk konungr vel, fluttu margir ok þessi orð fyrir konungi. Kom þá svá, at konungr átti tal við ina vitrustu menn, ok sǫmðu þeir þá lǫg sín. Síðan lét Magnús konungr ríta lǫgbók þá, er enn er í Þrándheimi ok kǫlluð er Grágás. Magnús konungr gerðisk vinsæll ok ástsæll af ǫllu landzfólki; var hann fyrir þá sǫk kallaðr Magnús inn góði.

Haraldr Engla-konungr andaðisk v. vetrum eptir andlát Knúts ins ríka, fǫður síns; hann var jarðaðr hjá fǫður sínum í Vincestr. Eptir andlát hans tók konungdóm í Englandi Hǫrðaknútr, bróðir Haraldz, annarr sonr gamla-Knúts; var hann þá konungr bæði yfir Englandi ok Dana-veldi, réð hann því ríki ii. vetr; hann varð sóttdauðr á Englandi ok er jarðaðr í Vincestr hjá feðr sínum. Eptir andlát hans var til konungs tekinn í Englandi Eatvarðr inn góði, sonr Aðalráðs Engla-konungs ok Emmu drótningar, dóttur Ríkarðar Rúðujarls. Eaðvarðr konungr var bróðir sammœðri Haraldz ok Hǫrðaknúts. Gunnhildr hét dóttir gamla-Knúts ok Emmu, hon var gipt Heinreki keisara í Saxlandi; hann var kallaðr Heinrekr mildi. Gunnhildr var iii. vetr í Saxlandi, áðr hon tók sótt, hon andaðisk ii. vetrum eptir andlát Knúts konungs, fǫður síns.

Magnús konungr Óláfsson spurði andlát Hǫrðaknúts; þá sendi hann þegar menn suðr til Danmerkr ok gerði með þeim orðsendingar til þeira manna, er svardǫgum hǫfðu við hann bundizk, þá er sætt þeira ok einkamál váru gǫr, Magnús ok Hǫrðaknúts, ok minti þá á orð sín, lét þat ok fylgja, at hann sjálfr myndi koma þegar um sumarit til Danmerkr með liði sínu, ok lét þar fylgja álykðarorð, at hann skyldi eignask alt Dana-veldi, svá sem stóðu til einkamál ok svardagar, eða falla sjálfr í orrostu með her sínum; svá segir Arnórr jarlaskáld:

Þá samnar Magnús konungr liði saman, stefndi til sín lendum mǫnnum okríkum bóndum, aflaði sér langskipa; en er lið þat kom saman, þá var þat it fríðasta ok allvel búit; hann hafði lxx. skipa, er hann siglði af Nóregi; svá segir Þjóðólfr:

Hér getr þess, at Magnús konungr hafði þá Visund inn mikla, er inn helgi Óláfr konungr hafði gera látit; hann var meir en xxx. at rúmatali, var á framstafni visundarhǫfuð, en aptr sporðr; var hǫfuðit ok sporðrinn ok báðir svírarnir alt gulli lagt; þess getr Arnórr jarlaskáld:

Magnús konungr helt út af Ǫgðum ok yfir til Jótlandz; svá segir Arn

Órr:

En er Magnús konungr kom til Danmerkr, þá var honum þar vel fagnat; átti hann brátt þing ok stefnur við landzmenn, beiddi sér viðtǫku, svá sem einkamál váru til. En fyrir því at landzhǫfðingjar þeir, er ágætastir váru í Danmǫrk, váru eiðum bundnir við Magnús konung ok vildu halda orð sín ok eiða, þá fluttu þeir þetta mjǫk fyrir fólkinu; þat bar ok annat til, at þá var andaðr Knútr inn ríki ok dautt alt hans afkvæmi; hinn inn þriði hlutr, at þá var alkunnig orðin helgi Óláfs konungs um ǫll lǫnd ok jartegnagørð hans.