Þórir hundr fór af landi í brot lítlu eptir fall Óláfs konungs. Þórir fór út til Jórsala, ok er þat margra manna sǫgn, at hann hafi eigi aptr komit. Sigurðr hét sonr Þóris hundz, faðir Rannveigar, er átti Jóan, sonr Árna Árnasonar; þeira bǫrn váru þau Víðkunnr í Bjarkey ok Sigurðr hundr, Erlingr ok Jarðþrúðr.
Hárekr ór Þjóttu sat heima at búum sínum alt þar til, er Magnús Óláfsson kom í land ok hann var konungr. Þá fór Hárekr suðr til Þrándheims á fund Magnús konungs. Þá var þar með Magnúsi konungi Ásmundr Grankelsson. En er Hárekr gekk upp af skipi, er hann kom til Niðaróss, en Ásmundr stóð í loptsvǫlum hjá konungi, þeir sá Hárek ok kendu; Ásmundr mælti til konungs: "nú vil ek gjalda Háreki dráp fǫður míns". Hann hafði í hendi breiðøxi lítla ok þunnslegna. Konungr leit til hans ok mælti: "haf heldr øxi mína — sú var veggslegin ok þykk — enn mælti konungr: "ætla svá, Ásmundr, at hǫrð munu bein í þeim karli". Ásmundr tók øxina ok gekk ofan ór garðinum, ok er hann kom ofan á þverstrætit, þá gengu þeir Hárekr neðan í móti. Ásmundr hjó í hǫfuð Háreki, svá at þegar stóð øxin í heila niðri, var þat bani Háreks. En Ásmundr gekk upp aptr í garðinn til konungs, ok var egg ǫll fallin ór øxinni. Þá mælti konungr: "hvernig myndi nú hafa dugat in þunna øx?; mér sýnisk sem þessi sé nú ónýt". Síðan gaf Magnús konungr Ásmundi lén ok sýslu á Hálogalandi, ok eru þar margar frásagnir miklar um skipti þeira Ásmundar ok sona Háreks.
Kálfr Árnason hafði landráð mest með Magnúsi konungi fyrst nǫkkura stund. En þá gerðusk menn til áminningar við konung, hvar Kálfr hafði verit á Stiklarstǫðum; gerðisk Kálfi þá nǫkkuru vanngættra til skaps konungs. Þat bar at eitt sinn, þá er fjǫlment var með konungi ok kærðu menn mál sín, þá kom þar fyrir hann með sín skyld ørendi sá maðr, er fyrr er nefndr, Þorgeirr ór Veradal af Súlu; konungr gaf ekki gaum at orðum hans ok hlýddi þeim, er honum váru nærri. Þá mælti Þorgeirr til konungs hátt, svá at allir heyrðu, þeir er nær váru:
Þá gerðu menn at óhljóð, en sumir báðu Þorgeir út ganga; konungr kallaði hann til sín ok lauk síðan ørendum hans, svá at Þorgeiri líkaði vel, ok hét honum vináttu sinni.
Þat var lítlu síðarr, er Magnús konungr var á veizlu at Haugi í Veradal; en er konungr sat at matborði, þá sat á aðra hǫnd honum Kálfr Árnason, en á aðra hǫnd Einarr þambarskelfir. Þá var svá komit, at konungr gerði fæð á við Kálf, en virði þá Einar mest. Konungr mælti til Einars: "vit skulum ríða í dag á Stiklarstaði, vil ek sjá þau merki, er þar hafa orðit". Einarr svarar: "ekki kann ek þér þar af at segja; látt Kálf fara, fóstra þinn, hann mun þar kunna at segja frá tíðendum." En er borð váru uppi, þá bjósk konungr til farar; hann mælti til Kálfs: "þú skalt fara með mér á Stiklarstaði". Kálfr segir, at þat var ekki skylt. Þá stóð konungr upp ok mælti heldr reiðuliga: "fara skaltu, Kálfr". Síðan gekk konungr út. Kálfr klæddisk skjótt ok mælti til sveins síns: "þú skalt ríða inn á Eggju ok biðja húskarla mína hafa hvert fat á skipi fyrir sólarfall". Konungr reið á Stiklarstaði ok Kálfr með honum, stigu af hestum ok gengu þar til er bardaginn hafði verit. Þá mælti konungr til Kálfs: "hvar er sá staðr, er konungrinn fell?". Kálfr svarar ok rétti frá sér spjótskaptit: "hér lá hann fallinn" segir hann. Konungr mælti þá: "hvar vartu þá, Kálfr?". Hann svarar: "hér sem nú stend ek". Konungr mælti ok var þá rauðr sem dreyri: "taka myndi þá øx þín til hans". Kálfr svarar: "ekki tók øx mín til hans"; gekk hann þá í brot til hests síns, hljóp á bak ok reið leið sína ok allir hans menn, en konungr reið aptr til Haugs. Kálfr kom um kveldit inn á Eggju, var skip hans búit fyrir bryggjum ok á komit lausafé alt ok skipat af húskǫrlum hans; heldu þeir þegar um nóttina út eptir firði, fór Kálfr síðan dag ok nótt, svá sem byr gaf; siglði hann þá vestr um haf ok dvalðisk þar lengi, herjaði um Skotland ok um Írland ok Suðreyjar; þess getr Bjarni Gullbrárskáld í Kálfsflokki:
Magnús konungr kastaði eigu sinni á Viggju, er Hrútr hafði átt, ok Kviststaði, er Þorgeirr hafði átt, svá ok á Eggju ok á alt þat fé, er Kálfr átti eptir, ok margar aðrar stórar eignir lét hann þá falla í konungsgarð, þær er þeir hǫfðu átt, er fallit hǫfðu á Stiklarstǫðum í bónda liði; hann gerði ok við marga þá menn stórar refsingar, er í þeiri orrostu hǫfðu verit í mót Óláfi konungi, suma rak hann af landi ok af sumum tók hann stórfé; fyrir sumum lét hann bú hǫggva. Þá tóku bœndr at gera kurr ok mæltu sín í milli: "hvat mun konungr þessi fyrir ætla, er hann brýtr lǫg á oss, þau er setti Hákon konungr inn góði? Man hann eigi þat, at vér hǫfum jafnan eigi þolat vanréttit? Mun hann hafa farar fǫður síns eða annarra hǫfðingja þeira, er vér hǫfum af lífi tekit, þá er oss leiddisk ofsi þeira ok lǫglausa". Þessi kurr var víða í landi. Sygnir hǫfðu liðsamnað ok þat orð á, at þeir mundu halda til orrostu við Magnús konung, ef hann fœri þar. Magnús konungr var þá á Hǫrðalandi ok hafði þar lið mikit ok lét sem þá myndi hann fara norðr í Sogn. Þessa urðu varir vinir konungs, ok gengu xii. menn á málstefnu, ok samðisk þat með þeim, at hluta til einn mann at segja konungi þenna kurr; en svá var til stilt, at Sigvatr skáld hlaut.