Bókastaðir

Eptir um várit bauð hvárrtveggi konunganna leiðangri út, ok fóru þau orð um, at þeir mundu til orrostu leggja við Elfi. En er hvárrtveggi herrinn sótti til móts við annan, þá gerðu lendir menn njósn ór hváru tveggja liði til frænda sinna ok vina, ok fylgði þat orðsending hvárratveggju, at menn skyldu gera frið milli konunganna. En fyrir því at konungar váru báðir bernskir ok ungir, þá hǫfðu landráð fyrir þeim ríkismenn, þeir er til þess váru teknir í hváru tveggja landi; kom þá svá, at sáttarstefna var lǫgð með konungum. Síðan funnusk þeir sjálfir, ok var þá rœtt um sættir ok kom þat í sáttmál, at konungarnir svǫrðusk í brœðralag ok settu frið milli sín, meðan beggja þeira líf væri, en ef annarr þeira andaðisk sonlauss, þá skyldi sá þeira, er eptir lifði, taka eptir hann lǫnd ok þegna. Xii. menn, þeir er ágætastir váru af hváru ríkinu, svǫrðu þar til með konungunum, at þessi sætt skyldi haldask, meðan nǫkkurr þeira lifði. Skilðusk þá konungarnir, ok fór hvárrtveggi heim í sitt ríki, ok helzk þessi sátt meðan þeir lifðu.

Ástríðr drótning, er átt hafði Óláfr konungr inn helgi, kom í Nóreg með Magnúsi konungi, stjúpsyni sínum, ok var með honum í góðu yfirlæti, sem vert var. Þá kom ok til hirðarinnar Álfhildr, móðir Magnús konungs; tók konungr hana þegar með inum mestum kærleikum ok setti hana vegsamliga. En Álfhildi varð, sem mǫrgum kann verða, þeim er fá ríkdóminn, at henni aflaðisk eigi seinna metnaðrinn, svá at henni líkaði illa þat, er Ástríðr drótning var nǫkkuru meira metin en hon í sessi eða annarri þjónostu; vildi Álfhildr sitja nærr konungi, en Ástríðr kallaði hana ambátt sína, svá sem fyrr hafði verit, þá er Ástríðr var drótning yfir Nóregi, þá er Óláfr konungr réð landi; vildi Ástríðr fyrir engan mun eiga sess við Álfhildi, máttu þær ekki í einu herbergi vera. Sigvatr skáld hafði farit til Rúms, þá er orrosta var á Stiklarstoðum; en er hann var sunnan á leið, spurði hann fall Óláfs konungs, var honum þat inn mesti harmr; hann kvað þá:

Sigvatr gekk einn dag um þorp nǫkkut ok heyrði, at einn hverr húsbóndi veinaði mjǫk, er hann hafði mist konu sinnar, barði á brjóst sér ok reif klæði af sér, grét mjǫk, segir, at hann vildi gjarna deyja; Sigvatr kvað:

Sigvatr kom heim í Nóreg, hann átti bú ok bǫrn í Þrándheimi. Fór hann sunnan fyrir land á byrðingi; en er þeir lágu í Hillarsundi, þá sá þeir, hvar hrafnar margir flugu; Sigvatr kvað:

En er Sigvatr kom norðr til kaupangs, þá var þar Sveinn konungr ok bauð Sigvati at fara til sín, þvíat hann hafði verit fyrr með Knúti inum ríka, fǫður Sveins konungs. Sigvatr segir, at hann vill fara heim til bús síns. Þat var einn dag, er Sigvatr gekk út á stræti; hann sá, hvar konungs menn léku; Sigvatr kvað:

Síðan fór hann til bús síns. Hann heyrði marga menn ámæla sér ok segja, at hann hefði hlaupizk frá Óláfi konungi; Sigvatr kvað:

Sigvatr unði illa heima; hann gekk úti um dag ok kvað:

Sigvatr fór ǫndverðan vetr austr um Kjǫl til Jamtalandz ok þá til Helsingjalandz ok kom fram í Svíþjóð ok fór þegar til Ástríðar drótningar ok var með henni í góðu yfirlæti langa hríð. Ok var hann ok með Ǫnundi konungi, bróður hennar, ok þá af honum x. merkr brendar; svá segir í Knútsdrápu. Sigvatr spurði optliga, er hann fann kaupmenn Hólmgarðzfara, hvat þeir kynni segja honum til Magnús Ólafssonar; hann kvað:

En er Magnús Ólafsson kom til Svíþjóðar ór Garðaríki, þá var Sigvatr þar fyrir með Ástríði drótningu, ok urðu þau ǫll fegin mjǫk. Þá kvað Sigvatr:

Síðan rézk Sigvatr í ferð með Ástríði drótningu at fylgja Magnúsi til Nóregs. Sigvatr kvað:

En er Magnús var konungr orðinn yfir Nóregi, þá fylgði Sigvatr skáld honum ok var inn kærsti konungi. Hann kvað þá þetta, þá er Ástríðr drótning ok Álfhildr konungsmóðir hǫfðu skotizk á orðum nǫkkurum:

Magnús konungr lét gera skrín ok búa gulli ok silfri ok setja steinum. En skrín þat var svá gǫrt bæði at mikilleik ok at ǫðrum vexti sem líkkista, en svalir undir niðri, en yfir uppi vétt vaxit sem ræfr ok þar af upp hǫfuð ok burst; eru á véttinu lamar á bak en hespur fyrir ok þar læst með lukli. Síðan lét Magnús konungr leggja í skrín þat helgan dóm Oláfs konungs. Urðu þar margar jartegnir at helgum dómi Óláfs konungs; þess getr Sigvatr skáld:

Þá var þat í lǫg tekit um allan Nóreg at halda heilagt hátíð Óláfs konungs, var þá sá dagr þegar þar svá haldinn sem inar œztu hátíðir; þess getr Sigvatr skáld: