Erlingr skakki kom til býjarins þann tíma, er sunginn var óttusǫngr uppi at Kristskirkju. Þeir Erlingr hljópu í býinn, ok var þeim sagt, at Álfr hroði, sonr Óttars birtings, lendr maðr, sat þá enn ok drakk með sína sveit. Erlingr veitti þeim atgǫngu; var Álfr drepinn ok flest ǫll sveit hans; fátt fell annarra manna, þvíat flestir hǫfðu gengit til kirkju. Þetta var um nóttina fyrir upstigningardag. Þegar um morgininn lét Erlingr blása ǫllu liðinu út á Eyrar til þings; en á þinginu bar Erlingr sakir á Þrœndi ok kendi þeim landráð við konunginn ok sik ok nefndi til Bárð standala ok Pál Andréásson ok Razabárð — hann hafði þá býjarbyggð —, ok enn mjǫk marga aðra. Þeir svǫruðu ok fœrðu sik undan sǫkum. Þá stóð upp kapalín Erlings ok helt upp bréfum mǫrgum ok innsiglum ok spurði, ef þeir kendi innsigli sín þar, þau er þeir hefði sent um várit Dana-konungi; váru þá ok lesin upp bréfin. Þar váru ok þeir inir dǫnsku menn með Erlingi, er með bréfum hǫfðu farit um vetrinn; hafði Erlingr fengit þá til þess; segja þeir þá fyrir allri alþýðu hvers þeira orð, er mælt hafði — "svá mæltir þú, Razabárðr, ok barðir á brjóstit: ór þessu brjósti kómu at uphafi ǫll þessi ráð". Bárðr svaraði: "œrr var ek þá, herra minn, er ek mælta slíkt". Urðu þá engi fǫng ǫnnur en festa Erlingi sinn dóm á ǫllu því máli; tók hann þá þegar ógrynni fjár af mǫrgum mǫnnum, en lagði alla ógilda, þá er drepnir váru; fór síðan aptr suðr til Bjǫrgynjar.
Valdamarr konungr hafði þat vár úti her mikinn í Danmǫrk ok helt liðinu norðr í Víkina. Þegar hann kom í veldi Nóregs konungs, þá hǫfðu bœndr fyrir samnað ok múg mannz. Konungr fóra friðsamliga ok spakliga; en hvar sem þeir fóru við meginland, þá skutu menn á þá, ok þótt i. eða ii. væri, ok þótti Dǫnum þat fullr illvili landzmanna. En er þeir kómu til Túnsbergs, þá stefndi Valdamarr konungr þar þing á Haugum, en ekki sótti til ór heruðum. Þá talaði Valdamarr konungr ok mælti svá: "auðsætt er um landzfólk þetta, at allir standa oss í móti; eigum vér nú ii. kosti fyrir hǫndum, þann annan, at fara herskildi yfir landit ok eira engu, hvárki fé né mǫnnum; hinn er annarr kostr, at fara suðr aptr við svá búit, ok er þat nærr mínu skapi, at fara heldr í austrveg til heiðinna landa, er gnóg eru fyrir, en drepa eigi hér kristit fólk, þótt þeir hefði œrna makligleika til þess". En allir aðrir váru fúsir til at herja, en þó réð konungr, at þeir fóru aptr suðr, ok var þó allvíða rænt um úteyjar, ok hvarvetna þegar konungr var eigi nær. Fóru þeir suðr til Danmerkr.
Erlingr skakki spurði, at Dana-herr var kominn í Víkina; þá bauð hann út almenningi um alt land at liði ok skipum, ok varð þat it mesta herhlaup, ok helt her þeim austr með landi. En er hann kom til Líðandisness, spurði hann, at Dana-herr var farinn suðr aptr til Danmerkr ok þeir hǫfðu víða rænt í Víkinni. Þá gaf Erlingr heimleyfi ǫllu leiðangrsliði, en hann sjálfr ok nǫkkurir lendir menn siglðu með mjǫk mǫrg skip suðr eptir Dǫnum til Jótlandz. En er þeir kómu þar, sem heitir Dýrsá, þá lágu þar fyrir Danir, komnir ór leiðangri, ok hǫfðu skip mǫrg. Erlingr lagði at þeim ok barðisk við þá. Danir flýðu brátt ok létu mart manna, en þeir Erlingr ræntu skipin ok svá kaupstaðinn ok fengu þar allmikit fé ok fóru síðan aptr til Nóregs. Var þá um hríð ófriðr milli Nóregs ok Danmerkr.
Kristín konungsdóttir fór um haustit suðr til Danmerkr; fór hon á fund Valdamars konungs, frænda síns; þau váru systrabǫrn; fagnaði konungr henni forkunnar vel ok fekk henni veizlur þar með sér, svá at hon fekk þar vel haldit sína menn. Var hon opt á tali við konunginn, ok var hann allblíðr til hennar. En eptir um várit sendi Kristín menn til Erlings ok bað hann fara á fund Dana-konungs ok sættask við hann. Um sumarit eptir var Erlingr í Víkinni, hann bjó eitt langskip ok skipaði inu fríðasta liði sínu; síðan siglði hann yfir til Jótlandz. Hann spurði, at Valdamarr konungr var í Randarósi; siglði Erlingr þannug ok kom til býjarins þann tíma, er flest fólk sat um mat. En er þeir hǫfðu tjaldat ok fest skip sitt, gekk Erlingr upp ok þeir xii. saman, ok allir brynjaðir, hǫfðu hǫttu yfir hjálmum, en sverð undir mǫtlum, gengu til konungs herbergis. Þá fóru þar sendingar inn ok váru opin dyrrin; gengu þeir Erlingr þegar innar fyrir hásætit; mælti Erlingr: "grið viljum vér hafa, konungr, bæði hér ok til heimfarar". Konungr leit við honum ok mælti: "ertu þar, Erlingr?". Hann svaraði: "Erlingr er hér, ok seg oss skjótt, hvárt vér skulum grið hafa". Þar váru inni lxxx. konungs manna, ok allir vápnlausir. Konungr mælti: "grið skuluð þér hafa, Erlingr, sem þú beiðisk; á engum manni níðumk ek, ef á minn fund kømr". Þá kysti Erlingr á hǫnd konungi ok gekk út síðan til skips síns. Dvalðisk hann þar um hríð með konungi; tǫluðu þeir um sættargørð milli sín ok landanna, ok kom þat ásamt, at Erlingr settisk þar í gísling með Danakonungi, en Ásbjǫrn snara, bróðir Absalóns erkibyskups, fór til Nóregs í gísling í móti.
Þat var eitt sinn, er þeir tǫluðu Valdamarr konungr ok Erlingr; mælti Erlingr: "herra, þat þykki mér líkast til sætta, at þér hafið alt þat af Nóregi, sem yðr var heitit í einkamálum várum; en ef svá er, hvern hǫfðingja vilið þér yfir setja þar, hvárt nǫkkurn danskan?". "Nei, segir hann, engir Danahǫfðingjar munu fara vilja í Nóreg ok fásk þar við hart fólk ok óhlýðit, en hafa hér áðr œrit gott". Erlingr mælti: "ek fór fyrir þá sǫk hingat, at ek vil fyrir engan mun missa yðarrar vináttu; higat til Danmerkr hafa fyrr farit menn af Nóregi, Hákon Ívarsson ok Finnr Árnason, ok gerði Sveinn konungr, frændi yðarr, hvárn tveggja þeira jarl sinn. Eigi em ek nú minni valdzmaðr í Nóregi, en þeir váru þá, ok gaf konungr þeim yfirsókn á Hallandi, því ríki, er hann átti áðr. Nú þykki mér, herra, þér vel mega unna mér þess landz, ef ek gerumk yðarr maðr handgenginn, at ek halda af yðr þessu ríki; svá ok Magnús konungr, sonr minn, má ok eigi mér þess synja, en ek vil við yðr vera skeyttr ok skyldr til allrar þjónostu, þeirar, er því nafni byrjar". Slíkt talaði Erlingr ok annat þessu líkt ok kom svá at lykðum, at Erlingr gerðisk handgenginn Valdamar konungi, en konungr leiddi Erling til sætis ok gaf honum jarldóm ok Víkina til léns ok yfirsóknar. Þá fór Erlingr heim til Nóregs ok var síðan jarl, meðan hann lifði, ok helzk í sætt við Dana-konung jafnan síðan. Erlingr átti iiii. frillusonu, einn hét Hreiðarr, annarr Ǫgmundr; þeir váru sér um móður; iii. Finnr, iiii. Sigurðr, þeira móðir var Ása in ljósa; þeir váru yngri. Kristín konungsdóttir ok Erlingr áttu dóttur, er Ragnhildr hét; hon var gipt Jóni Þorbergssyni af Randabergi. Kristín fór af landi með þeim manni, er Grímr rusli var kallaðr; þau fóru út í Miklagarð ok váru þar um hríð ok áttu þau bǫrn nǫkkur.