Óðinsdag, áðr messur væri sungnar í býnum, lagði Erlingr brot ǫllu liðinu ór bœnum; þeir hǫfðu skip xxi.; þá var blásandi byrr sunnan með landi. Erlingr hafði með sér Magnús konung, son sinn; margir váru þar lendir menn ok hǫfðu it fríðasta lið. Þá er Erlingr siglði norðr fyrir Fjǫrðu, þá sendi hann skútu inn af leið til bús Jóns Hallkelssonar ok lét taka Níkolás, son Símunar skálps ok son Máríu, Haraldzdóttur gilla, ok hǫfðu þeir hann með sér út til liðsins; fór hann á konungsskipit. Frjádag þegar í óttu sigldu þeir á Steinavág; Hákon konungr lá þá í hǫfn þeiri, er heitir....., ok hafði xiiii. skip; var hann sjálfr ok menn hans uppi á eyjunni á leiki, en lendir menn hans sátu á haugi nǫkkurum. Þeir sá, at bátr nǫkkurr røri sunnan at eynni; ii. menn váru þar á ok létu þeir fallask í kjǫlinn ofan ok tóku þeir fram árum eigi óákafligarr; en er þeir kómu at landi, festu þeir eigi bátinn ok runnu báðir; en þetta sá ríkismenn ok rœddu sín í milli, at þessir menn mundu segja kunna tíðendi nǫkkur, stóðu upp ok gengu í móti þeim; ok þegar er þeir funnusk, spurði Ǫnundr Símunarson: "kunnuð þit nǫkkut segja til Erlings skakka, er þit farið svá ákafliga?". Sá svarar, er fyrri mátti máli upp koma fyrir mœði sakir: "hér siglir Erlingr sunnan at yðr með xx. skip eða því nær ok mǫrg ýrit stór, ok munuð þér nú skjótt sjá segl þeira". Þá segir Eindriði ungi: "ofnær nefi, kvað karl, var skotinn í auga." Gengu þeir þá þegar skyndiliga þar til sem leikrinn var, ok því næst kvað lúðr við ok var blásinn herblástr ǫllu liði til skipa sem ákafligast, ok var þat í þann tíma dags, er mjǫk var matbúit. Til skipanna stefndi alt fólk, hljóp hverr þar út á skip, sem honum var næst, ok urðu skipin ójafnskipuð; taka þeir til ára, sumir reisa viðuna ok snúa norðr skipunum ok stefna til Véeyjar, fyrir því at þeir væntu sér þar mikils liðs af býjarmǫnnum.
Þessu næst sjá þeir segl þeira Erlings ok sjá hvárir aðra. Eindriði ungi hafði þat skip, er kallat var Draglaun, langskipsbúza mikil, ok hafði þá orðit liðfátt, þvíat þeir hǫfðu hlaupit á ǫnnur skip, er þar hǫfðu áðr á verit; þat var seinst skipa Hákonar; en þá er Eindriði kom gegnt eyinni Sekk, þá kom Bœkisúðin eptir þeim, er Erlingr skakki stýrði, ok festi saman þau skip. En Hákon var þá náliga kominn inn til Véeyjar, er þeir heyrðu lúðragang, þvíat aptr snøru þau skipin, er næst váru, ok vildu veita lið Eindriða, ok leggja þá hvárirtveggju til orrostu, svá sem við kómusk; fóru mǫrg seglin ofan þverskipa, en engi váru tengð, ok lǫgðu borð við borð. Þessi orrosta var ekki lǫng, áðr en skipan ryfisk á skipi Hákonar konungs, fellu sumir, en sumir hljópu fyrir borð. Hákon steypði yfir sik grári kápu ok hljóp á annat skip; en er hann hafði dvalizk þar lítla hríð ok þóttisk hann vita, at hann var með óvinum þar kominn, ok er hann hugsaði fyrir sér, þá sá hann enga sína menn eða sín skip allnær; þá gekk hann á Bœkisúðina ok fram í stafnsveit ok bað sér griða, en stafnbúar tóku hann til sín ok gáfu honum grið. En í þessi hríð hafði orðit mikit mannfall ok þó meira af Hákonar mǫnnum. Fallinn var þá á Bœkisúðinni Níkolás, sonr Símunar skálps, ok var hans dráp kent þeim sjálfum Erlings mǫnnum. Eptir þetta varð hvílð á orrostu ok greiddusk sér hvár skipin. Þá var sagt Erlingi, at Hákon konungr var þar á skipinu ok stafnbúar hans hǫfðu tekit Hákon til sín ok heituðusk at verja hann. Erlingr sendi mann fram á skipit ok bað þat segja stafnbúum, at þeir varðveitti Hákon svá, at hann fœri eigi á brot, en lézk mundu eigi í móti mæla, at konungr hefði grið, ef þat væri ráð ríkismanna ok væri þaðan leitat um sættir. Stafnbúar mæltu allir, at hann skyldi mæla allra hǫfðingja heilastr. Þá lét Erlingr blása ákafliga ok bað menn þess, at menn skyldu leggja at skipum þeim, er óhroðin váru, segir, at þeir mundu eigi komask í betra fœri at hefna Inga konungs. Þá œpðu allir heróp ok eggjaði hverr annan ok greiddu til atlǫgunnar; í þessum þys var Hákon konungr særðr banasári, en eptir fall hans ok þá er hans menn urðu þess varir, þá røru þeir at fast ok kǫstuðu hlífunum ok hjoggu tveim hǫndum ok hirðu þá eigi um líf sitt. Þessi ofrausn gerðisk þeim brátt at skaða miklum, þvíat Erlings menn sá bera hǫggstaði á þeim; fell lið Hákonar konungs mikill hlutr; bar þat mest til, at liðsmunr var mikill ok menn Hákonar hlífðu sér lítt, en engi þurpti griðin at nefna af Hákonar mǫnnum, nema þeir einir, er ríkismenn tóku á vald sitt ok festu fé fyrir. Þessir menn fellu af Hákonar liði, Sigurðr kápa, Sigurðr hjúpa, Rǫgnvaldr kunta; en nǫkkur skip kómusk undan ok røru inn í fjǫrðu ok hjálpu svá lífi sínu. Lík Hákonar konungs var flutt inn í Raumsdal ok var þar jarðat. Sverrir konungr, bróðir hans, lét flytja lík Hákonar konungs norðr til kaupangs ok leggja í steinvegginn í Kristskirkju fyrir sunnan í kórinum.
Sigurðr ok Eindriði ungi, Ǫnundr Símunarson, Frírekr kœna ok enn fleiri hǫfðingjar heldu saman flokkinum, leifðu skipin í Raumsdal ok fóru síðan til Uplanda. Erlingr skakki ok Magnús konungr fóru liði sínu norðr til kaupangs ok lǫgðu land alt undir sik, hvar sem þeir fóru. Síðan lét Erlingr stefna Eyraþing; var þar Magnús tekinn um alt land til konungs. Dvalðisk Erlingr þar lítla hríð, þvíat honum þóttu Þrœndir ekki vera trúligir þeim feðgum; var Magnús þá kallaðr konungr yfir ǫllu landi. Hákon konungr var maðr heldr fríðr sýnum, vel vaxinn, hár ok mjór; hann var herðibreiðr mjǫk; því kǫlluðu liðsmenn hann Hákon herðibreið; en fyrir því at hann var ungr at aldri, hǫfðu aðrir hǫfðingjar ráðagørð með honum; hann var kátr ok lítillátr í máli, leikinn ok hafði ungmennis œði; vinsæll var hann við alþýðu.
Markús á Skógi hét maðr uplenzkr, frændi Sigurðar jarls; Markús fóstraði son Sigurðar konungs; sá hét Sigurðr. Síðan tóku Uplendingar Sigurð til konungs með ráði Sigurðar jarls ok annarra hǫfðingja, þeira, er fylgt hǫfðu Hákoni konungi, ok hǫfðu þeir þá enn styrk mikinn liðs; fór flokkrinn optliga í tvenningu; var konungr ok Markús minnr á viðborða, en Sigurðr jarl ok aðrir hǫfðingjar með sínar sveitir meirr við háskann; fóru þeir með flokkinn mest um Uplǫnd, en stundum ofan í Víkina. Erlingr skakki hafði með sér jafnan Magnús, son sinn; hafði hann skipastól allan ok landvarnir; var hann í Bjǫrgyn um haustit hríð nǫkkura ok fór þaðan austr í Vík ok settisk í Túnsbergi, efnaði þar til vetrsetu ok samnaði at sér um Víkina skǫttum ok skyldum, þeim er konungr átti; hann hafði ok frítt lið ok mikit. En með því at Sigurðr jarl hafði lítit af landi, en mikit var fjǫlmenni, varð brátt féfátt, ok þar er eigi váru hǫfðingjar nær, þá varð eptir fénu leitat mjǫk aflaga, sumt með frekligum sakagiptum, en sumt berliga með ránum.
Í þann tíma stóð Nóregs-veldi með blóma miklum; var bóndafólk auðigt ok ríkt ok óvant ófrelsi eða ófriði flokkanna; gerðisk brátt mikit orðlag ok stórar frásagnir, þá er rænt var. Víkverjar váru fullkomnir vinir Magnús konungs ok Erlings; olli því mest vinsæld Inga konungs Haraldzsonar, þvíat Víkverjar hǫfðu með sínum styrk jafnan þjónat undir þann skjǫld. Erlingr lét hafa varðhǫld á bœnum ok vǫkðu xii. menn hverja nótt. Erlingr átti jafnan þing við bœndr, ok var þar talat opt um óspekðir Sigurðar manna, ok með fortǫlum Erlings ok annarra liðsmanna, þá feksk mikill rómr til þess af bóndum, at þat væri mikit happaverk, at menn léti þann flokk aldri þrífask. Árni konungsmágr talaði langt um þetta mál ok hart at lykðum; beiddi hann þess alla menn, er á váru þinginu, bæði liðsmenn ok bœndr ok býjarmenn, at menn skyldu gera vápnatak at því, at dœma með lǫgum Sigurð jarl ok allan flokk þeira til fjandans bæði lífs ok dauða; en með ákafa lýðsins ok óstilling, þá játtu allir því; var þetta ódœma-verk gǫrt ok fest, svá sem lǫg váru til at dœma á þingum. Hróaldr prestr langtala talaði um þetta mál; hann var maðr málsnjallr, ok kom sú tala mjǫk í einn stað, svá sem áðr hafði talat verit. Erlingr veitti um jólin í Túnsbergi, en konungr gaf mála þar um kyndilmessu.