Bókastaðir

Guðrøðr konungr Bjarnarson hafði sér fengit gott kvánfang ok makligt. Þau áttu son, er Haraldr hét; hann var sendr til fóstrs upp á Grenland til Hróa ins hvíta, lendz mannz. Sonr Hróa var Hrani inn víðfǫrli; váru þeir Haraldr mjǫk jafnaldrar ok fóstbrœðr. Eptir fall Guðrøðar, fǫður síns, flýði Haraldr, er kallaðr var inn grenski, fyrst til Uplanda ok með honum Hrani, fóstri hans, ok fáir menn með þeim. Dvalðisk hann þar um hríð með frændum sínum. Eiríkssynir leituðu mjǫk eptir þeim mǫnnum, er í sǫkum váru bundnir við þá, ok þeim ǫllum mest, er þeim var upreistar af ván. Þat réðu Haraldi frændr hans ok vinir, at hann fœri ór landi í brot. Haraldr grenski fór þá austr til Svíþjóðar ok leitaði sér skipanar, ok at koma sér í sveit með þeim mǫnnum, er í hernað fóru, ok fá sér fjár. Haraldr var inn gǫrviligsti maðr. Tósti hét maðr í Svíþjóð, er einn var ríkastr ok gǫfgastr í því landi, þeira er eigi bæri tígnarnafn. Hann var inn mesti hermaðr ok var lǫngum í hernaði; hann var kallaðr Skǫglar-Tósti. Haraldr grenski kom sér þar í sveit ok var með Tósta um sumarit í víkingu, ok virðisk Haraldr hverjum manni vel. Haraldr var eptir um vetrinn með Tósta. Sigríðr hét dóttir Tósta, ung ok fríð ok svarkr mikill. Hon var síðan gipt Eiríki Svía-konungi inum sigrsæla, ok var þeira sonr Óláfr sœnski, er síðan var konungr í Svíþjóð. Eiríkr varð sóttdauðr at Upsǫlum x. vetrum síðarr en Styrbjǫrn fell.

Gunnhildarsynir buðu út liði miklu ór Víkinni, fara svá norðr með landi ok hafa lið ok skip ór hverju fylki, gera þat bert, at þeir munu her þeim stefna norðr til Þrándheims á hendr Hákoni jarli. Þessi tíðendi spyrr jarl ok samnar her saman ok ræðr til skipa. En er hann spyrr til hers Gunnhildarsona, hversu mikinn þeir hafa, þá heldr hann liði sínu suðr á Mœri, ok herjar alt þar er hann fór ok drap mikit mannfólk, ok þá sendi hann aptr Þrœnda-her ok bóandaliðit alt, en hann fór herskildi um Mœri hváratveggju ok Raumsdal ok hafði njósnir alt fyrir sunnan Stað um her Gunnhildarsona, ok er hann spurði, at þeir váru komnir í Fjǫrðu ok biðu byrjar at sigla norðr um Stað, þá siglði Hákon jarl norðan fyrir Stað ok útleið, svá at ekki sá af landi segl hans, lét svá ganga hafleiðis austr með landi ok kom fram í Danmǫrk; siglði þá í Austrveg ok herjaði þar um sumarit. Gunnhildarsynir heldu liði sínu norðr til Þrándheims ok dvǫlðusk þar mjǫk lengi, tóku þar skatta alla ok skyldir, en er á leið sumarit, þá settusk þar eptir Sigurðr slefa ok Guðrøðr, en Haraldr ok aðrir þeir brœðr fóru þá austr í land, ok leiðangrslið þat, er farit hafði um sumarit.

Hákon jarl fór um haustit til Helsingjalandz ok setti þar upp skip sín, fór síðan landveg um Helsingjaland ok Jamtaland ok svá austan um Kjǫl, kómu ofan í Þrándheim; dreif þegar lið til hans ok réð hann til skipa. En er þat spyrja Gunnhildarsynir, þá stíga þeir á skip sín ok halda út eptir firði; en Hákon jarl ferr út á Hlaðir ok sat þar um vetrinn, en Gunnhildarsynir sátu á Mœri ok veittu hvárir ǫðrum árásir ok drápusk menn fyrir. Hákon jarl helt ríki sínu í Þrándheimi, ok var þar optast á vetrum, en fór á sumrum stundum austr á Helsingjaland ok tók þar skip sín ok fór í Austrveg ok herjaði þar á sumrum, en stundum sat hann í Þrándheimi ok hafði her úti, ok heldusk þá Gunnhildarsynir ekki fyrir norðan Stað.

Haraldr gráfeldr fór á einu sumri með her sinn norðr til Bjarmalandz ok herjaði þar ok átti orrostu mikla við Bjarma á Vínu-bakka. Þar hafði Haraldr konungr sigr ok drap mart fólk, herjaði þá víða um landit ok fekk ófamikit fé; þess getr Glúmr Geirason:

Sigurðr konungr slefa kom til bús Klypps hersis; hann var sonr Þórðar Hǫrða-Kárasonar; hann var ríkr maðr ok kynstórr. Klyppr var þá eigi heima, en Álof, kona hans, tók vel við konungi, ok var þar veizla góð ok drykkjur miklar. Álof, kona Klypps hersis, var Ásbjarnar-dóttir, systir Járnskeggja norðan af Yrjum; Hreiðarr var bróðir Ásbjarnar, faðir Styrkárs, fǫður Eindriða, fǫður Einars þambarskelfis. Konungr gekk um nóttina til hvílu Álofar ok lá þar at óvilja hennar. Síðan fór konungr í brot. Eptir um haustit fóru þeir Haraldr konungr ok Sigurðr, bróðir hans, upp á Vǫrs ok stefndu þar þing við bœndr. En á þinginu veittu bœndr þeim atfǫr ok vildu drepa þá en þeir kómusk undan ok fóru í brot síðan; fór Haraldr konungr í Harðangr, en Sigurðr konungr fór á Álreksstaði. En er þat spyrr Klyppr hersir, þá heimtask þeir saman frændr ok veita atferð konungi; var hǫfðingi fyrir ferðinni Vémundr vǫlubrjótr; en er þeir koma á bœinn, þá ganga þeir at konungi. Klyppr lagði konung með sverði í gǫgnum ok varð þat bani hans, en þegar í stað drap Erlingr gamli Klypp.

Haraldr konungr gráfeldr ok Guðrøðr konungr, bróðir hans, draga saman her mikinn austan ór landi ok heldu liði því norðr til Þrándheims. En er þat spyrr Hákon jarl, þá samnaði hann liði at sér ok helt suðr á Mœri ok herjar. Þá var þar Grjótgarðr, fǫðurbróðir hans, ok skyldi hafa landvǫrn af Gunnhildarsonum. Hann bauð her út, svá sem konungar hǫfðu orð til sent. Hákon jarl helt til fundar við hann ok til bardaga; þar fell Grjótgarðr ok tveir jarlar með honum ok mart lið annat; þessa getr Einarr skálaglamm:

Síðan siglði Hákon jarl út til hafs ok svá útleið suðr með landi. Hann kom fram suðr í Danmǫrk, fór þá á fund Haraldz Gormssonar, Dana-konungs, fær þar góðar viðtǫkur, dvalðisk með honum um vetrinn. Þar var ok með Dana-konungi maðr sá, er Haraldr hét; hann var sonr Knúts Gormssonar, bróðursonr Haraldz konungs; hann var kominn ór víking, hafði lengi herjat ok fengit óf lausafjár; hann var kallaðr Gull-Haraldr; hann þótti vel til kominn at vera konungr í Danmǫrk.