Bókastaðir

Haraldr konungr ok þeir brœðr heldu liði sínu norðr til Þrándheims ok fengu þar enga mótstǫðu, tóku þar skatt ok skyld ok allar konungs tekjur ok létu bœndr gjalda stór gjǫld, þvíat konungar hǫfðu þá langa hríð lítit fé fengit ór Þrándheimi, er Hákon jarl hafði þar setit með fjǫlmenni miklu ok átt ófrið við konunga. Um haustit fór Haraldr konungr suðr í land með þat lið flest, er þar átti heimili, en Erlingr konungr sat þar eptir með sínu liði. Hann hafði þá enn miklar krafir við bœndr ok gerði harðan rétt þeira, en bœndr kurruðu illa ok báru eigi vel skaða sinn. Ok um vetrinn sǫmnuðusk bœndr saman ok fá lið mikit, stefna síðan at Erlingi konungi, þar sem hann var á veizlu ok halda við hann orrostu; fell Erlingr konungr þar ok mikil sveit manna með honum. Þá er Gunnhildarsynir réðu fyrir Nóregi, gerðisk hallæri mikit, ok var því meira at, sem þeir hǫfðu lengr verit yfir landi, en búendr kendu þat konungum, ok því með, at konungar váru fégjarnir ok varð harðr réttr bónda. Svá kom um síðir, at náliga misti landzfólkit víðarst korns ok fiska. Á Hálogalandi var svá mikill sultr ok seyra, at þar óx náliga ekki korn, en snjár lá þá á ǫllu landi at miðju sumri, ok bú alt var inn bundit at miðju sumri; svá kvað Eyvindr skáldaspillir; hann kom út ok dreif mjǫk:

Eyvindr orti drápu um alla Íslendinga, en þeir launuðu svá, at hverr bóndi gaf honum skattpenning; sá stóð iii. penninga silfrs vegna ok hvítr í skor. En er silfrit kom fram á alþingi, þá réðu menn þat af, at fá smiða til at skíra silfrit; síðan var gǫrr af feldardálkr, en þar af var greitt smíðarkaupit, þá stóð dálkrinn l. marka; hann sendu þeir Eyvindi, en Eyvindr lét hǫggva í sundr dálkinn ok keypti sér bú með. Þá kom ok þar um vár við útver nǫkkurr broddr af síld. Eyvindr skipaði róðrarferju húskǫrlum sínum ok landzbúum ok røri þannug til, sem síldin var rekin; hann kvað:

Ok svá vendiliga var upp gengit alt lausafé hans, er hann hafði keypt til bús sér, at hann keypti síldina með bogaskoti sínu; hann kvað: