Blásíúsmessu at kveldi kom njósn Inga konungi, at Hákonar væri þá ván til býjarins. Þá lét Ingi konungr blása liðinu upp ór bœnum, ok var þar þá skorat nær xl. hundraða manna. Konungr lét vera fylkingina langa ok eigi meirr en v. menn á þykðina. Þá mæltu menn við konung, at hann skyldu eigi vera í orrostu, lézk þykkja mikil ábyrgð á honum — "ok veri Ormr, bróðir þinn, hǫfðingi fyrir liðinu". Konungr segir: "þat ætla ek, ef Grégóríús lifði ok væri hann hér nú, en ek væra fallinn ok skyldi mín hefna, at hann myndi eigi liggja í fylsknum ok myndi vera í orrostu sjálfr; en þótt ek sjá verr atskjótaðr fyrir vanheilsu sǫkum en hann var, þá skal ek eigi verr viljaðr við hann; ok er engi ván, at ek muna eigi í orrostu vera". Svá segja menn, at Gunnhildr, er Símun hafði átt, fóstra Hákonar, léti sitja úti til sigrs Hákoni; en þat vitraði, at þeir skyldi berjask við Inga um nótt, en aldrigi um dag, kvað þá hlýða mundu; en Þórdís skeggja er sú kona nefnd, er sagt er at úti sat, en eigi veit ek sann á því. Símun skálpr hann hafði gengit í býinn ok lagzk niðr at sofa ok vaknaði við herópit. En er á leið nóttina, kom njósn til Inga konungs; var honum sagt, at þeir Hákon fóru þá útan á ísinn, en íss lá alt frá býnum út til Hǫfuðeyjar.
Ingi konungr með sinn her gekk þá út á ísinn ok setti fylking sína fyrir býinn. Var Símun skálpr í þann arminn, er út vissi til Þrælaborgar, en í þann arminn, er inn var fyrir Nunnusetr, var Guðrøðr Suðreyja konungr, sonr Óláfs klínings, ok Jón, sonr Sveins Bergþórssonar bukks. En er þeir Hákon kómu at fylking Inga konungs, þá œpðu hvárirtveggju heróp. Þeir Guðrøðr ok Jón báknuðu til þeira Hákonar ok létu þá vita, hvar þeir váru fyrir. Síðan snøru Hákonar menn þar at, en þeir Guðrøðr flýðu þegar, ok myndi þat vera nær xv. hundruð manna. En Jón ok mikil sveit með honum hljópu í lið Hákonar ok barðisk með þeim. Þetta var sagt Inga konungi. Hann svarar svá: "mikit hefir skilt vini mína; aldri myndi Grégóríús svá fara, meðan hann lifði". Þá mæltu menn, báðu konunginn, at hesti skyldi skjóta undir hann, ok riði hann ór orrostu ok upp á Raumaríki — "muntu þar fá gnógt lið þegar í dag". "Engi hugr er mér á því, segir konungr; opt hefi ek heyrt yðr þat mæla, ok þykki mér satt, at lítit lagðisk fyrir Eystein konung, bróður minn, síðan er hann lagðisk á flótta, ok var hann vel at sér gǫrr um alla hluti, þá er konung fríða. Nú kann ek þat sjá við vanheilendi mitt, hversu lítit fyrir mik mun leggjask, ef ek tek þat til, er honum skyldi svá mjǫk vefjask, jammikit sem atferð okra skilði ok heilsu ok alt eljan. Ek var þá á annan vetr, er ek var til konungs tekinn í Nóregi, en nú em ek vel xxv. Ek þykkjumk vandræði ok ábyrgðir hafa meirr haft í konungdóminum, heldr en skemtan ok indæli; ek hefi margar orrostur áttar, stundum með meira liði, stundum minna; hefir sú mín gæfa mest verit, at ek hefi aldri á flótta komit; ráði guð lífi mínu, hversu langt vera skal, en aldri mun ek á flótta leggjask".
En er þeir Jón ok hans félagar hǫfðu rofit fylking Inga konungs, þá flýðu þeir ok margir, er þar hǫfðu næst staðit; ok skilðisk þá ok riðlaðisk fylkingin, en er þeir Hákon sóttu þá fast — þá var ok komit at dagan —, þá var sótt at merki Inga konungs; í þeiri hríð fell Ingi konungr, en Ormr, bróðir hans, helt þá upp orrostu. Flýði þá mart fólkit upp í býinn. Ormr fór tysvar í býinn, síðan er konungr var fallinn, ok eggjaði liðit, ok hvártveggja sinn gekk hann út á ísinn ok helt upp orrostu. Þá sóttu þeir Hákon þann fylkingararminn, er Símun skálpr var fyrir, ok í þeiri atgǫngu fell af Inga liði Guðbrandr Skafhǫggsson, mágr konungs, en Símun skálpr ok Hallvarðr hikri gengusk á ok bǫrðusk með sveitir sínar ok ókusk út fyrir Þrælaborg; í þeiri hríð fellu þeir báðir Símun ok Hallvarðr. Ormr konungsbróðir fekk allgott orð ok flýði þó at lykðum. Áðr um vetrinn hafði Ormr fastnat sér Rǫgnu, dóttur Níkolás mása, er átt hafði Eysteinn konungr Haraldzson, ok skyldi þá ganga at brullaupinu sunnudaginn eptir. Blásíúsmessa var á frjádegi. Ormr flýði á Svíþjóð til Magnús, bróður síns, er þá var þar konungr, en Rǫgnvaldr var þar jarl, bróðir þeira; þeir váru synir Ingiríðar ok Heinreks halta; hann var sonr Sveins Sveinssonar Danakonungs. Kristín konungsdóttir bjó um lík Inga konungs, ok var hann lagðr í steinvegginn í Hallvarðzkirkju útar frá kór inum syðra megin; þá hafði hann verit konungr xxv. vetra. Í þeiri orrostu fell mart manna af hvárumtveggjum, en þó miklu fleira af Inga liði. Árni Fríreksson fell af Inga liði; en þeir Hákonar menn tóku upp brullaupsveizluna ok stórmikit hlutskipti annat.
Hákon konungr lagði þá land alt undir sik ok skipaði allar sýslur sínum mǫnnum ok svá kaupstaði. Þeir Hákon konungr ok hans menn hǫfðu stefnur sínar í Hallvarðzkirkju, er þeir réðu landráðum. Kristín konungsdóttir gaf fé til presti þeim, er kirkjulukla varðveitti, at hann leyndi manni hennar í kirkjunni, svá at sá mætti heyra hjal þeira Hákonar; en er hon varð vǫr við, hvat þeir réðu, sendi hon orð til Bjǫrgynjar Erlingi skakka, bónda sínum, þau at hann skyldi aldri trúa þeim.
Sá atburðr varð á Stiklarstǫðum í orrostu, sem fyrr var ritat, at Óláfr konungr kastaði frá sér sverðinu Hneiti, þá er hann fekk sár. En einn hverr maðr, sœnskr at ætt, hafði brotit sverð sitt, ok tók sá upp sverðit Hneiti ok vá með því. En sá maðr komsk brot ór bardaga ok fór með ǫðrum flóttamǫnnum; kom hann fram í Svíþjóð ok fór heim til bús síns. Hafði hann sverð þat um alla sína ævi, en síðan hans sonr, ok tók hverr eptir annan þeira frænda, ok fylgði þat jafnan eign sverðzins, at hverr sagði ǫðrum nafn sverðzins ok svá þat, hvaðan þat var komit. En þat var miklu síðarr á dǫgum Kirjalax Miklagarðz keisara, at þar váru í garði stórar sveitir Væringja; þá bar svá at á einu sumri, þá er keisarinn var í herferð nǫkkurri, ok lágu þeir í herbúðum, Væringjar heldu vǫrð ok vǫkðu yfir konungi, lágu þeir á vǫllunum fyrir útan herbúðir; þeir skiptu nóttinni með sér til vǫku, en þeir, er áðr hǫfðu vakat, lǫgðusk þá niðr ok sváfu; þeir váru allir með alvæpni. Þat var siðr þeira, þá er þeir lǫgðusk til svefns, at hverr hafði hjálm á hǫfði ok skjǫld yfir sér ok sverð undir hǫfði, ok skyldi leggja hœgri hǫnd á meðalkafla. Einn hverr þeira félaga, sá er hlotit hafði vǫrð inn øfsta hluta nætr, þá vaknaði hann í dagan; þá var sverð hans í brotu; en er hann leitaði, þá sá hann sverðit, hvar lá á vellinum langt frá honum. Hann stóð upp ok tók sverðit, ætlaði hann, at félagar hans, þeir er vakat hǫfðu, mundu hafa gǫrt til spots at véla frá honum sverðit; þess synjuðu þeir fyrir sik. Slíkir atburðir urðu þrjár nætr. Þá undraðisk hann mjǫk sjálfr ok svá aðrir, þeir er þetta sá eða heyrðu, ok spurðu menn hann eptir, hverju þat myndi gegna. Þá segir hann, at sverð þat var kallat Hneitir ok Óláfr inn helgi hafði átt ok borit sjálfr í orrostu á Stiklarstǫðum; hann segir, hvernug síðan hafði farit sverð þat. Síðan var þetta sagt Kirjalax konungi; þá lét hann kalla til sín mann þann, er með sverð þat fór, fekk honum gull, þrenn jafnvirði sverðzins; en konungr lét sverðit bera í Óláfskirkju, þá er Væringjar halda; var þat þar síðan yfir altera. Eindriði ungi var þá í Miklagarði, er þessir atburðir gerðusk; sagði hann þessa sǫgu í Nóreg, svá sem Einarr Skúlason váttar í drápu þeiri, er hann orti um Óláf konung inn helga, ok er þar kveðit um þenna atburð.