Bókastaðir

Sá atburðr varð á Gríklandi, þá er þar var Kirjalax konungr, at konungr fór herferð á Blǫkumannaland; en er hann kom á Pézínavǫllu, þá kom þar á móti honum heiðinn konungr með óvígjan her. Þeir hǫfðu þangat haft hestalið ok vagna stóra mjǫk ok ofan á vígskǫrð. En er þeir bjoggu náttból sitt, þá skipuðu þeir vǫgnum, hverjum við annan, fyrir útan herbúðir sínar, en þar fyrir útan grófu þeir mikit díki; var þat þá alt saman vígi svá mikit, sem borg væri. Konungr inn heiðni var blindr. En er Grikja-konungr kom, þá settu heiðingjar fylking sína á vǫllum fyrir vagnaborg. Þá settu Grikir sína fylking þar í móti, ok ríðu hvárirtveggju ok bǫrðusk; fór þá illa ok óheppiliga; flýðu þá Grikir ok hǫfðu fengit mikit manntjón, en heiðingjar fengu sigr. Þá skipaði konungr fylking af Frǫkkum ok Flæmingjum, en síðan riðu þeir fram móti heiðingjum ok bǫrðusk við þá, ok fór sem inum fyrrum, at margir váru drepnir, en allir flýðu, þeir er undan kómusk. Varð þá Grikja-konungr reiðr mjǫk hermǫnnum sínum, en þeir svǫruðu honum, báðu hann þá taka til Væringja, vínbelgja sinna. Konungr segir svá, at hann vill eigi spilla gørsimum sínum svá, at leiða fá menn, þótt þeir væri hraustir, móti svá miklum her. Þá svaraði orðum konungs Þórir helsingr, er þá réð fyrir Væringjum: "þótt þar væri fyrir eldr brennandi, þá mynda ek ok mínir liðar þegar í hlaupa, er ek vissa, at þat keyptisk í at þér, konungr, hefðið þá frið eptir". En konungr svarar: "heitið þér á inn helga Óláf konung yðarn til fulltings ok sigrs yðr". Væringjar hǫfðu hálft v. hundrað manna; þá tóku þeir heit sitt með handfesti ok hétu því, at reisa kirkju í Miklagarði með sínum kostnaði ok góðra manna stoðum ok láta þá kirkju vígja til vegs ok dýrðar inum helga Óláfi konungi. Síðan runnu Væringjar fram á vǫllinn, en er þat sá heiðingjar, þá segja þeir konungi sínum, at þá fór enn lið af Grikja-konungs her — "ok er þetta, segja þeir, hǫnd full manna". Þá svarar konungr: "hverr er sá inn tíguligi maðr, er þar ríðr á þeim hvíta hesti fyrir liði þeira?". "Eigi sjám vér þann" segja þeir. Þar var eigi minni liðsmunr en svá, at lx. heiðingja væri í móti einum kristnum manni, en eigi síðr heldu Væringjar til bardaga alldjarfliga. En þegar er þeir kómu saman, þá sló ótta í lið heiðingja ok hræzlu, svá at þeir tóku þegar at flýja, en Væringjar ráku þá ok drápu brátt mikinn fjǫlða; en er þat sá Grikir ok Frakkar, þeir er áðr hǫfðu flýit fyrir heiðingjum, sóttu þá til ok ráku flóttann með þeim; váru þá Væringjar komnir upp í vagnaborgina; varð þar it mesta mannfall. En er heiðingjar flýðu, þá varð handtekinn inn heiðni konungr, ok hǫfðu Væringjar hann með sér. Tóku þá kristnir menn herbúðir heiðingja ok vagnaborgina.