Bókastaðir

Hákon konungr Aðalsteinsfóstri lagði undir sik allan Nóreg, þá er Eiríkr, bróðir hans, hafði brot flýit. Hákon konungr sótti inn fyrsta vetr vestr í landit, eptir þat norðr í Þrándheim ok sat þar. En fyrir þær sakir, at eigi þótti friðligt, ef Eiríkr konungr leitaði vestan um haf með her sinn, sat hann fyrir því með lið sitt um mitt land í Firðafylki ok Sogni, áHǫrðalandi ok Rogalandi. Hákon setti Sigurð Hlaða-jarl yfir ǫll Þrœndalǫg, svá sem hann hafði fyrr haft ok Hákon, faðir hans, af Haraldi konungi inum hárfagra. En er Hákon konungr spurði fall Eiríks konungs, bróður síns, ok þat, at synir Eiríks konungs hǫfðu ekki traust í Englandi, þá þótti honum lítil ógn af þeim standa, fór þá með liði sínu á einu sumri austr í Vík. Í þann tíma herjuðu Danir mjǫk í Víkina ok gerðu þar opt mikinn skaða, en er þeir spurðu, at Hákon konungr var þar kominn með her mikinn, þá flýðu allir undan, sumir suðr til Hallandz, en þeir, er nærr meirr váru Hákoni konungi, stefndu út á hafit ok svá suðr til Jótlandz. En er Hákon konungr varð þessa varr, þá siglði hann eptir þeim með allan her sinn, en er hann kom til Jótlandz ok menn urðu við þat varir, þá draga þeir her saman ok vilja verja land sitt ok ráða til orrostu við Hákon konung; varð þar orrosta mikil, barðisk Hákon konungr svá djarfliga, at hann var fyrir framan merki ok hafði hvárki hjálm né brynju. Hákon konungr hafði sigr ok rak flótta langt á land upp; svá kvað Guthormr sindri í Hákonardrápu:

Síðan helt Hákon konungr liði sínu sunnan til Selundar ok leitaði víkinga; hann røri með ii. snekkjur fram í Eyrarsund; þar hitti hann xi. víkingasnekkjur ok lagði þegar til orrostu við þá, ok lauk svá, at hann hafði sigr ok hrauð ǫll víkingaskipin; svá segir Guthormr sindri:

Eptir þat herjaði Hákon konungr víða um Selund ok rænti mannfólkit, en drap sumt, en sumt hertók hann, tók gjǫld stór af sumum, fekk þá enga mótstǫðu; svá segir Guthormr sindri:

Síðan fór Hákon konungr austr fyrir Skáneyjarsíðu ok herjaði alt, tók gjǫld ok skatta af landinu ok drap alla víkinga, hvar sem hann fann, bæði Dani ok Vinðr; fór hann alt austr fyrir Gautland ok herjaði þar ok fekk þar stór gjǫld af landinu; svá segir Guthormr sindri:

Hákon konungr fór aptr um haustit með lið sitt ok hafði fengit ógrynni fjár. Hann sat um vetrinn í Víkinni við áhlaupum, ef Danir ok Gautar gerði þar.

Þat haust kom Tryggvi konungr Óláfsson ór vestrvíking; hafði hann þá áðr herjat um Írland ok Skotland. Um várit fór Hákon konungr norðr í land ok setti Tryggva konung, bróðurson sinn, yfir Víkina, at verja fyrir ófriði ok eignask slíkt af þeim lǫndum í Danmǫrku, er Hákon konungr hafði it fyrra sumarit skattgild; svá segir Guthormr sindri:

Haraldr konungr Gormsson réð þá fyrir Danmǫrku; honum líkaði stórilla þat er Hákon konungr hafði herjat í land hans, ok fóru þau orð um, at Dana-konungr myndi hefnask vilja, en þat varð þó ekki svá bráðliga. En er þetta spurðu Gunnhildarsynir hvártveggja, at ófriðr var millum Danmerkr ok Nóregs, þá byrja þau ferð sína vestan. Þau giptu Ragnhildi, dóttur Eiríks, Arnfinni, syni Þorfinnz hausakljúfs; settisk þá enn Þorfiðr jarl at Orkneyjum, en Eiríkssynir fóru í brot. Gamli Eiríksson var þá nǫkkuru elztr ok var hann þó eigi roskinn maðr. En er Gunnhildr kom til Danmerkr með sonu sína, þá fór hon á fund Haraldz konungs ok fekk þar góðar viðtekjur; fekk Haraldr konungr þeim veizlur í ríki sínu, svá miklar, at þau fengu vel haldit sik ok menn sína, en hann tók til fóstrs Harald Eiríksson ok knésetti hann; fœddisk hann þar upp í hirð Dana-konungs. Sumir Eiríkssynir fóru í hernað, þegar er þeir hǫfðu aldr til ok ǫfluðu sér fjár, herjuðu um Austrveg; þeir váru snimma menn fríðir ok fyrr rosknir at afli ok atgǫrvi en at vetratali; þess getr Glúmr Geirason í Gráfeldardrápu:

Eiríkssynir snørusk þá ok með her sinn norðr í Víkina ok herjuðu þar, en Tryggvi konungr hafði her úti ok helt til móts við þá, ok áttu þeir orrostur margar ok hǫfðu ýmsir sigr. Herjuðu Eiríkssynir stundum í Víkina, en Tryggvi stundum um Halland ok Sjáland.