Bókastaðir

Nú sendir Barði menn heim í herað; þeir hǫfðu selt land sitt af hendi ok bú, ef þessar yrði málalyktir, er áðr var eigi ráðit þat.þeir höfðu selt land sitt af hendi ok bú, ef þessar yrði málalyktir, er áðr var eigi ráðit þat. Sá maðr hét Þóroddr ok kallaðr kergarðr, ekki vinsæll; hann skyldi hafa þrjá vetr; hann var frændi þeira Guðmundarsona, auðigr at fé. Var nú ráðit at kalla kaup þeira.

Nú kemr skip af hafi í Blǫnduós, er átti Halldórr, fóstbróðir Barða.Nú kemr skip af hafi í Blönduós, er átti Halldórr, fóstbróðir Barða. Nú koma menn heim af þingi. Ok er Halldórr spyrr, at Barði skal utan fara, lætr hann bera farminn af skipinu, ok flyzt upp í Hópit fyrir hús Barða; verðr þar fagnafundr.

"Frændi," segir Halldórr, "þú hefir vel í hǫndum við mik, veitt mér oft mikit;"Frændi," segir Halldórr, "þú hefir vel í höndum við mik, veitt mér oft mikit; stygzt ok ekki við, er ek fór eigi; nú heit ek þér nǫkkuru tillagi; skaltu nú þat heyra: skip þetta vil ek gefa þér með rá ok reiði".nú heit ek þér nökkuru tillagi; skaltu nú þat heyra: skip þetta vil ek gefa þér með rá ok reiði".

Barði þakkar honum, þykkir hann stórmannlega gert hafa; býr hann nú þetta skip, ok er með honum hálfr þriði tögr manna; verða heldr síðbúnir, láta í haf, ok eru ellifu dœgr úti;verða heldr síðbúnir, láta í haf, ok eru ellifu dægr úti; verðr á þá leið, at þeir brjóta skipit norðr við Siglunes, ok týna þeir miklu menn haldast.

Guðmundr gamli var riðinn út á Galmastrǫnd, ok spyrr tíðendin, ok hvatar heim;Guðmundr gamli var riðinn út á Galmaströnd, ok spyrr tíðendin, ok hvatar heim; ok um kveldit mælti Eyjólfr, son hans: "Vera má nú, at Barði sé fyrir handan, er heðan of sér; sǫgðu margir þat væri eigi ólíklegt".sögðu margir þat væri eigi ólíklegt".

"Hversu myndir þú hátta", segir hann Eyólfr, "ef hann væri aftrreka orðinn".

Hann svarar: "Hvat sýnist þér ráð"?

Hann mælti: "Bjóða þeim ǫllum heim til vistar, þat væri þínslegt".Hann mælti: "Bjóða þeim öllum heim til vistar, þat væri þínslegt".

Guðmundr svarar: "Mikit er þér í hug, ok eigi veit ek at þat sé óráðlegt".

Hann svarar Eyjólfr: "Mæl manna heilastr, ek kann segja þér, at þeir Barði eru aftrreka orðnir, ok brotit [skipit] í spán við Siglunes, enn týnt mestum hlut fjárins; mun þér at þessu verða virðing", — ok tekr fyrir munn honum.

Guðmundi þykkir eigi enn betr, ok lætr hann ráða.

Eyjólfr gerir ferð sína, ok hefir hálfan þriðja tøg hesta í mót þeim, ok hittir þá á Strǫndinni.Eyjólfr gerir ferð sína, ok hefir hálfan þriðja tög hesta í mót þeim, ok hittir þá á Ströndinni.

Eyjólfr kveðr þá vel ok biðr þá fara heim með sér, at ráði fǫður síns;Eyjólfr kveðr þá vel ok biðr þá fara heim með sér, at ráði föður síns; þeir gera svá; skipa þar annan bekk um vetrinn, ok er Guðmundr reifr við þá, ok veitir þeim stórmannlega ok vel. Þetta spyrst víða. Einarr Járnskeggjason býðr þeim þar ok oft at vera með sér, ok eru þeir nú kátir. Er nú til þess at taka, er Þórarinn réð, at menn váru þeir með Barða er mikils váru verðir, ok mikils áttu kosti; láta nú gera eftir fé sínu vestr, ok ætla enn utan um sumarit.

Þat var um vetrinn, at maðr spurði Eiríkr skáld at atburðum, ok hversu mikit mannfall yrði.

Hann kvað vísu:

Enn verðr þess dœmi, at nú var spurt, hvé margir fallnir váru af hvárum.Enn verðr þess dæmi, at nú var spurt, hvé margir fallnir váru af hvárum.

Hann kvað vísu:

Þá verðr ok rœtt, at mjǫk hafi á vegizt þeira lið, sunnanmanna;Þá verðr ok rætt, at mjök hafi á vegizt þeira lið, sunnanmanna; þá kvað hann vísu:

Nú tóku þeir fé sitt félagar Barða, ok bjuggust til utanferðar með góðan fjárhlut.

Barði sendir orð, ok þeir brœðr, at þeir vilja hafa land sitt ok selja;Barði sendir orð, ok þeir bræðr, at þeir vilja hafa land sitt ok selja; þykkjast þurfa lausafé. Hann vill eigi láta laust landit; vill at kaupit sé sem ætlat var; verða nú annathvárt at missa fjárins, eða drepa hann. Nú segir Eyjólfr, at hann mun fá þeim jafnmikit fé sem land er vert, enn hann eiga við hann; kveðst skulu annathvárt á því sumri hafa drepit hann, eða rekit af landinu, ok kastat sinni eign á.

Barði kaupir skip, er uppi stóð í Húsavík; fór þá utan, ok leiddi Eyjólfr þá virðulega í braut, ok ferst nú vel, ok kemr af hafi norðr við Þrándheim í kaupangi, lætr nú upp setja skip sitt ok búa um vel. Óláfr konungr hinn helgi réð þá fyrir Noregi; hann var í kaupbœnum.hann var í kaupbænum.

Barði gengr fyrir konung ok háns fǫrunautar, kvǫddu konung vel sem sæmdi —, ok er á þá leið. herra", segir Barði, "at vér vildum vera vetrgestir þínir".Barði gengr fyrir konung ok háns förunautar, kvöddu konung vel sem sæmdi —, ok er á þá leið. herra", segir Barði, "at vér vildum vera vetrgestir þínir".

Konungr svarar á þá leið: "Vér hǫfum frétt til þín, Barði", segir hann "at þú ert ættstórr maðr ok mikill fyrir sér, ok þér eruð vasklegir menn, ok hitt í nokkur stórræði, ok rekit harma yðvarra, ok verit þó lengi fyrir, ok þó hafið þér nǫkkut forneskju, ok þessskonar átrúnað, sem oss er óskaptíðr, ok fyrir þá sǫk, at vér hǫfum þat svá mjǫk frá oss skilit, þá viljum vér eigi taka við yðr, enn þó skulum vér vera vinir yðrir, Barði", segir hann, "ok man nǫkkut mikillegt fyrir yðr liggja; enn þat kann oft verða, er menn hitta í slíka hluti, ok verðr svá mikit rið at, ef nǫkkut verðr viðblandit forneskju, at menn trúa á þat ofmjǫk".Konungr svarar á þá leið: "Vér höfum frétt til þín, Barði", segir hann "at þú ert ættstórr maðr ok mikill fyrir sér, ok þér eruð vasklegir menn, ok hitt í nokkur stórræði, ok rekit harma yðvarra, ok verit þó lengi fyrir, ok þó hafið þér nökkut forneskju, ok þessskonar átrúnað, sem oss er óskaptíðr, ok fyrir þá sök, at vér höfum þat svá mjök frá oss skilit, þá viljum vér eigi taka við yðr, enn þó skulum vér vera vinir yðrir, Barði", segir hann, "ok man nökkut mikillegt fyrir yðr liggja; enn þat kann oft verða, er menn hitta í slíka hluti, ok verðr svá mikit rið at, ef nökkut verðr viðblandit forneskju, at menn trúa á þat ofmjök".

Þá mælti Barði: "Eigi er sá maðr", segir hann, "at ek vilda heldr minn vin, enn yðr, ok kunnum vér þǫkk þinna ummæla".Þá mælti Barði: "Eigi er sá maðr", segir hann, "at ek vilda heldr minn vin, enn yðr, ok kunnum vér þökk þinna ummæla".

Barði hefir þar bœjarsetu um vetrinn, ok virðist ǫllum vel;Barði hefir þar bæjarsetu um vetrinn, ok virðist öllum vel; enn um várit býr hann skip sitt til Danmerkr, ok er þar vetr annan í góðu yfirlæti, ok nú er eigi getit tíðenda; eftir þetta býr hann skip skip sitt til Íslands, ok kvámu fyrir norðan land út, ok váru mjǫk svá félausir.eftir þetta býr hann skip skip sitt til Íslands, ok kvámu fyrir norðan land út, ok váru mjök svá félausir. Guðmundr var þá andaðr, ok kom Eyjólfr þá í mót þeim, ok bauð til sín, ok síðan fór hverr til sinna heimkynna, er allir váru sýknir. Eyjólfr gefr þeim brœðrum upp fǫðurleifð sína, ok lýsti enn stórmensku sinni sem fyrr;Eyjólfr gefr þeim bræðrum upp föðurleifð sína, ok lýsti enn stórmensku sinni sem fyrr; veitti þeim enginn maðr jafnmikit lið sem hann.

Barði ferr til mágs síns, Guðbrands; hann var bæði auðigr ok kynstórr, ok kallaðr nǫkkut féfastr.hann var bæði auðigr ok kynstórr, ok kallaðr nökkut féfastr. Enn brœðr Barða fóru til Borgar ennar syðri til Eyjólfs mágs síns; þá var fóstra þeira dauð.Enn bræðr Barða fóru til Borgar ennar syðri til Eyjólfs mágs síns; þá var fóstra þeira dauð. Nú keypti Eyjólfr alt land undir þá brœðr, ok leysir Barða frá með lausafé;Nú keypti Eyjólfr alt land undir þá bræðr, ok leysir Barða frá með lausafé; setja nú bú saman á fǫðurleifð sinni, ok urðu ellidauðir, nýtir menn, ok eigi jafnmiklir sem ættmenn þeira, ok váru báðir kvongaðir ok menn frá þeim komnir.setja nú bú saman á föðurleifð sinni, ok urðu ellidauðir, nýtir menn, ok eigi jafnmiklir sem ættmenn þeira, ok váru báðir kvongaðir ok menn frá þeim komnir.

Barði ríðr til þings, eftir er hann hafði einn vetr verit hér á landi; þá bað hann sér konu; sú hét Auðr, dóttir Snorra goða, ok er hon föstuð honum, ok skyldi brúðkaup vera í Sælingsdal at Snorra goða, fǫður hennar;sú hét Auðr, dóttir Snorra goða, ok er hon föstuð honum, ok skyldi brúðkaup vera í Sælingsdal at Snorra goða, föður hennar; eigi er ákeðit, hve mikit fé henni skyldi heiman fylgja, enn líklegt at vera mundi góðr sómi. Hon var skǫrungr mikil, ok unni Snorri henni mikit;Hon var skörungr mikil, ok unni Snorri henni mikit; móðir hennar var Þuríðr, Illuga dóttir hins rauða. Barði ríðr um þingit til Vatnsdals, til mága sinna, og unir vel við ferð sína, ok hefir góða virðing af mǫnnum;Barði ríðr um þingit til Vatnsdals, til mága sinna, og unir vel við ferð sína, ok hefir góða virðing af mönnum; fór eftir því, sem vitrir menn hǫfðu fyrirsét, at sætt manna helzt, sem á var.fór eftir því, sem vitrir menn höfðu fyrirsét, at sætt manna helzt, sem á var.

Nú býr Snorri veizluna, sem ætlat var, ok kemr þar fjǫlmenni mikit, ok ferr hon fram skǫrulega, sem ván var, ok er Barði þar um vetrinn ok bæði þau;Nú býr Snorri veizluna, sem ætlat var, ok kemr þar fjölmenni mikit, ok ferr hon fram skörulega, sem ván var, ok er Barði þar um vetrinn ok bæði þau; enn um várit fara þau í braut með alt sitt, ok skiljast þeir Barði ok Snorri góðir vinir. Hann fór nú norðr til Vatnsdals, ok er þar með Guðbrandi, mági sínum.

Ok at vári býr hann ferð sína, kaupir skip, ok ferr utan, ok kona hans með honum, ok er sagt honum greiddist vel ferðin, ok kemr af hafi norðr við Hálogaland, ok er þar um vetrinn í Þjóttu með Sveini Hárekssyni, ok var vel virðr, ok þóttust menn sjá á honum stórmensku, ok virði hann þau bæði mikils.