Bókastaðir

Nú er á hvíld nǫkkur;Nú er á hvíld nökkur; ok nú er sén reið manna sex; þar var Þorgils hǫggvandi ok Eyjólfr son hans, ok synir Eiðs;þar var Þorgils höggvandi ok Eyjólfr son hans, ok synir Eiðs; sjá nú vanrétti sinna manna, ok mjǫk hefir á vegizt þeira hlut, ok una nú illa við.sjá nú vanrétti sinna manna, ok mjök hefir á vegizt þeira hlut, ok una nú illa við. Synir Guðbrands verða varir við, at Eyjólfr er þar; biðja Barða veita sér, at þeir nái hans lífi ok hefna sín. Enn þat hafði verit, er þeir váru austr, at hann hafði hrundit þeim ór loftriði nǫkkuru ok í saurpytt ofan, og hǫfðu þeir farit hneisulega, ok hafa af því gert fǫrina at upphafi með Barða, ef þeir næði honum.Enn þat hafði verit, er þeir váru austr, at hann hafði hrundit þeim ór loftriði nökkuru ok í saurpytt ofan, og höfðu þeir farit hneisulega, ok hafa af því gert förina at upphafi með Barða, ef þeir næði honum.

Nú segir Barði: "Þit eruð vaskir menn ok mikils verðir, ok mikit tjón ef þit látizt; nú skulum vér enn við leita, at yðvarr vili gangi fram, enn biðja vil ek, at þit gangið eigi ór fylkingu".

Þeir fá eigi stilt sik, ok hlaupa í mót honum óvægir á braut, ok berjast. Eyjólfr var hinn mesti kappi ok sundrgerðamaðr, sem faðir hans, fullgerr at afli, reynt sik mjǫk í framgǫngu, ok er atgangr þeira langr ok harðr, ok lýkst með því, at hvárirtveggju eru svá þráir ok kappsamir, ok miklir fyrir sér, at þar liggja þeir allir dauðir at skilnaði.Eyjólfr var hinn mesti kappi ok sundrgerðamaðr, sem faðir hans, fullgerr at afli, reynt sik mjök í framgöngu, ok er atgangr þeira langr ok harðr, ok lýkst með því, at hvárirtveggju eru svá þráir ok kappsamir, ok miklir fyrir sér, at þar liggja þeir allir dauðir at skilnaði.

Synir Eiðs berjast ok fast, ok ganga vel fram ok hermannlega. Steinn ok Steingrímr þar í móti; ok nú berjast þeir allir, ok gera mikit af sér, ok þar falla þeir synir Eiðs, ok var Barði nærstaddr, er þeir létu sitt líf. Þorgils hǫggvandi hlífist ekki við;Þorgils höggvandi hlífist ekki við; þykkir sér mikill skaði gerr í dauða sonar síns. Hann var mestr fyrir sér ok betr vápnfœrr enn aðrir menn;Hann var mestr fyrir sér ok betr vápnfærr enn aðrir menn; hǫggr á tvær hendr, ok þykkir eigi betra líf enn hel.höggr á tvær hendr, ok þykkir eigi betra líf enn hel. Þeir eru mest til þess nefndir, at framast hafi verit: Þorgils ok Eiríkr ok Þóroddr. Þorgils hlífir sér ekki, ok eigi var sá maðr í því heraði, er ǫllum þœtti meira brautargengi at enn honum.Þorgils hlífir sér ekki, ok eigi var sá maðr í því heraði, er öllum þætti meira brautargengi at enn honum. Þorgils ræðst honum í móti, bróðir Þórodds, ok eigust við lengi, ok eigi skortir harðfengi hvárntveggja; ok eitt hǫgg hǫggr Þorgils til hans ór brúnunum ofan nefit, ok mælti: "Nú fekk þú gott mark, ok þér hœfilegt;ok eitt högg höggr Þorgils til hans ór brúnunum ofan nefit, ok mælti: "Nú fekk þú gott mark, ok þér hæfilegt; slíkt skyldu þér fleiri hafa".

Þá mælti Þorgils: "Eigi er markit gott, enn meiri ván at þora ek at bera hreystilega, ok lítt þurfi þér enn at hœlast", — ok hǫggr til hans svá hann fellr, ok er óvígr.Þá mælti Þorgils: "Eigi er markit gott, enn meiri ván at þora ek at bera hreystilega, ok lítt þurfi þér enn at hælast", — ok höggr til hans svá hann fellr, ok er óvígr.

Nú verðr á hvíld nǫkkur ok binda menn sár sín.Nú verðr á hvíld nökkur ok binda menn sár sín. Nú er sén reið manna fjogorra. Þar var Tindr ok Tanni, Eyjólfr ok Þormóðr; ok er þeir koma at, eggja þeir mjǫk;ok er þeir koma at, eggja þeir mjök; váru sjálfir miklir ofrkappsmenn. Tekst nú bardagi hit þriðja sinn. Tanni ræðst í móti Barða; tekst þar víg afburða frœknlegt.tekst þar víg afburða fræknlegt. Tanni hǫggr til, ok er enn sem fyrr ' at Barði er torsóttr, ok lýkr með því þeira máli, at Tanni fellr fyrir Barða.Tanni höggr til, ok er enn sem fyrr ' at Barði er torsóttr, ok lýkr með því þeira máli, at Tanni fellr fyrir Barða. Eyjólfr gengr í móti Oddi, ok berjast þeir, ok er þar hvárrtveggi hinn bezti drengr; ok nú hǫggr Eyjólfr til Odds, ok kemr á kinnina ok í hváptinn, ok verðr þat mikit sár.ok nú höggr Eyjólfr til Odds, ok kemr á kinnina ok í hváptinn, ok verðr þat mikit sár.

Þá mælti Eyjólfr: "Vera kann at ekkjunni þykki versna at kyssa þik".

Oddr svarar: "Lengi hefir eigi gott verit, enn þó mun mikit um hafa spilzt, ok þó kann vera at eigi segir þú þetta þinni vinkonu", — ok hǫggr til hans svá at hann fekk mikit sár.Oddr svarar: "Lengi hefir eigi gott verit, enn þó mun mikit um hafa spilzt, ok þó kann vera at eigi segir þú þetta þinni vinkonu", — ok höggr til hans svá at hann fekk mikit sár.

Var hér sem fyrr, at Barði var nærstaddr, ok veitir honum skaða.

Þormóðr Þorgautsson var ok hraustr maðr, ok gekk vel fram; Eyjólfr frá Borg réðst honum í mót, ok verðr mjǫk sárr.Eyjólfr frá Borg réðst honum í mót, ok verðr mjök sárr. Ok þótt þessir sé mest nefndir af Norðlendingum, þá gengu þó allir vel ok hraustlega fram, fyrir því at þeir hǫfðu einvala lið.Ok þótt þessir sé mest nefndir af Norðlendingum, þá gengu þó allir vel ok hraustlega fram, fyrir því at þeir höfðu einvala lið. Ok er þessir váru fallnir, þá létti bardaganum.

Nú mælti Þorbergr, at þeir skyldi undan leita, ok váru átta menn sunnan fallnir, enn þrír norðan. Nú spyrr Barði Þórodd, ef hann myndi fara mega með þeim; hann lætr þess eigi ván, ok biðr þá undan ríða. Barði sér sárit. Nú sjá þeir liðit, er sunnan ferr, sem í skóg sæi; spyrr Barði, ef þeir vili bíða; þeir kváðust ríða vilja, ok svá gera þeir; ríða nú sextán saman, ok flestir sárir.

Nú er at segja frá Illuga. Hann kemr á vættvanginn, ok sér þar ný tíðendi, ok þó mikil. Þá kvað Tindr vísu, er Illugi spurði, hvé margir þeir hefði verit:

.... þangat ferr hann sem Þóroddr lá, ok sér at hann var lífs, ok hǫggr hann þegar af honum hǫfuðit;.... þangat ferr hann sem Þóroddr lá, ok sér at hann var lífs, ok höggr hann þegar af honum höfuðit; ok er Illugi veit þetta, þá mælti hann, at hann hefir haft ilt erendi, drepit þann mann er..... eina manna mál, ef þeir hefði hlaupit frá manninum, ef þeir mætti g..... fyrir.

Nú ferr Illugi eftir þeim við hundrað manna. Nú lystr á myrkri. Illugi bað sína menn aftr at hverfa; lætr suðr fœra þeira manna lík er fallnir vóru.lætr suðr færa þeira manna lík er fallnir vóru. Mart var sárt..... lið þeira; þeir váru mjǫk sárir Gíslungar, Árni ok Fróði, Þormóðr ok Þórarinn.þeir váru mjök sárir Gíslungar, Árni ok Fróði, Þormóðr ok Þórarinn. Nú vildi Illugi setja menn til at gæta líkanna ok vita, ef þeir yrði svá veiddir, ef þeir gerði eftir fǫrunautum sínum.Nú vildi Illugi setja menn til at gæta líkanna ok vita, ef þeir yrði svá veiddir, ef þeir gerði eftir förunautum sínum. Váru þeir nú eftir ok gerðu tjald ok sátu of hríð.....

Barði kemr til Njáls; þaðan ríðr hann út til... hafa sama búnað sinn.

Þeir hittast nú fóstrarnir, ok segir hann Þórarni tíðendin í hljóði ok svá, at þeir munu fara eftir líkunum. Þórarinn segir, at eigi skulu þeir svá hraða því; skulu þeir heyra... ef þeir búa... um líkin; ok ferr þetta sem Þórarinn gat, at þeim leiðist á fjǫllum úti ok fara heim.ok ferr þetta sem Þórarinn gat, at þeim leiðist á fjöllum úti ok fara heim.

Nú ferr Barði í Ásbjarnarnes ok... eftir.... um hríð. Nú lifa fjórar vikur sumars; ekki koma upp.... fyrir alþýðu ok skeyttu þeir mǫnnum ekki forvitni.ekki koma upp.... fyrir alþýðu ok skeyttu þeir mönnum ekki forvitni.

Nú ríðr hann út til sáttarfundar, er hann var efndr við áðr hann fór heiman, við þá hǫfðingjana at Klifum, ok var í fǫr með honum Guðrún kona hans, því at hon skal hitta fǫður sinn ok vita hvat hann vili til leggja við Barða.Nú ríðr hann út til sáttarfundar, er hann var efndr við áðr hann fór heiman, við þá höfðingjana at Klifum, ok var í för með honum Guðrún kona hans, því at hon skal hitta föður sinn ok vita hvat hann vili til leggja við Barða. Hon kemr á hans fund.... rekr erendi sitt ok tók hann því þungt. Þeir Barði ríða með sama búnaði ok vissu menn.... tíðendi... skyldi; biðu lengi á mótstefnunni, ok þótti ørvænt, at Barði mundi koma;biðu lengi á mótstefnunni, ok þótti örvænt, at Barði mundi koma; þeir váru fjǫlmennir.... biðr Hǫskuld.... kemr.... kynlega við bregða se....þeir váru fjölmennir.... biðr Höskuld.... kemr.... kynlega við bregða se.... Hǫskuldr segir, at eigi muni..... reið.... menn gengu, hann gekk í móti þeim ok heilsar..... alla..... þeir taka því vel.... tíðendi..... málaferli Barða skaltu einn ráða.Höskuldr segir, at eigi muni..... reið.... menn gengu, hann gekk í móti þeim ok heilsar..... alla..... þeir taka því vel.... tíðendi..... málaferli Barða skaltu einn ráða.

Hǫskuldr svarar: "Men gott...... lut.... þat.... hafð...... eða hversu ætlar þú þína meðferð?"Höskuldr svarar: "Men gott...... lut.... þat.... hafð...... eða hversu ætlar þú þína meðferð?"

Barði segir: "Setu....... Ásbjarnarnesi....

Barða þykkir eigi mikit tillag...... Þeir Barði ríða....... alþýðu. Nú stíga þeir... af hestum sínum..... eiða.... þeir alt.........

Barði mælti: Þorð.... ekki.... hlaupa..... er þú hittir mik...... skyld.... matar oss...... vil ek gefa þér í mót.... mælti: "Þorvaldr gefr xij geldinga......... Nú.... Barði til Víðidals.... Þorbjarnar........

"Bjǫrn", segir hann, "hvat viltu leggja til í slátrin við oss, ef vér aukum nǫkkut ráða"."Björn", segir hann, "hvat viltu leggja til í slátrin við oss, ef vér aukum nökkut ráða".

Þorbjǫrn mælti: "Ekki mun ek til leggja, því at ek em einskis um skyldr".Þorbjörn mælti: "Ekki mun ek til leggja, því at ek em einskis um skyldr".

Nú áttu menn hlut í við Bjǫrn, ok fekst ekki gott af honum.Nú áttu menn hlut í við Björn, ok fekst ekki gott af honum.

Barði mælti: "Hvárigir munu þá vel hafa, ok munu þeir gjalda, er á fallit er, enn þann hlut skal gera, er þér er óvirðulegastr".

Nefnir Barði sér til vátta, ok segir skilit við Guðrúnu dóttur hans — "ok finn ek þat til saka", segir Barði, "at þú ert miklu meiri níðingr, enn duganda manni sami, at eiga þik at mág, ok muntu hvárki ná af mér mund né heimanfylgju".

Nú heyra þeir gný mikinn, at menn ríða margir til árinnar. Var þar kominn Þorgils Arason norðan um land frá brúðlaupi sínu og Snorri með honum ok riðu saman átta tigir manna.

Þá mælti Barði: "Tǫkum ofan búnað várn ok ríðum í flokkinn, ok aldri meir enn einn í senn, ok munu þeir ekki í ráða, er myrkt er".Þá mælti Barði: "Tökum ofan búnað várn ok ríðum í flokkinn, ok aldri meir enn einn í senn, ok munu þeir ekki í ráða, er myrkt er".

Ríðr Barði at Snorra goða, ok hefir grímu á hǫfði sér, ok hjalar við hann á vaðinu ok segir honum tíðendin.Ríðr Barði at Snorra goða, ok hefir grímu á höfði sér, ok hjalar við hann á vaðinu ok segir honum tíðendin. Nú ríða þeir af ánni.

Þá mælti Snorri: "Þorgils", segir hann, "hér viljum vér æja, ok eiga dvǫl ok hjalast við, meðan vér skipum oss á gistingar".Þá mælti Snorri: "Þorgils", segir hann, "hér viljum vér æja, ok eiga dvöl ok hjalast við, meðan vér skipum oss á gistingar".

Þeir Barði ríða hjá flokkinum ok ráða menn ekki í þat. Þorgils ætlar um kveldit á Breiðabólstað.

Ok er þeir hǫfðu niðr sezt, þá mælti Snorri: "Þat er mér sagt, Þorgils", segir hann, "at engi maðr mæli jafnvel fyrir griðum sem þú ok ǫnnur lǫgskil".Ok er þeir höfðu niðr sezt, þá mælti Snorri: "Þat er mér sagt, Þorgils", segir hann, "at engi maðr mæli jafnvel fyrir griðum sem þú ok önnur lögskil".

"Lítils er um þat vert", segir Þorgils.

"Nei", segir Snorri, "mikit mun til haft, er einmæli er um".

Þorgils segir: "Eigi er fyrir haft at ek mæli betr fyrir griðum enn aðrir menn, ok má þó lǫgfult vera".Þorgils segir: "Eigi er fyrir haft at ek mæli betr fyrir griðum enn aðrir menn, ok má þó lögfult vera".

Snorri mælti: "Þat vil ek, at þú látir mik heyra".

Hann svarar: "Hver þǫrf er þess?Hann svarar: "Hver þörf er þess? Eru hér nǫkkurir missáttir?Eru hér nökkurir missáttir?

Hann kveðst aldrigi þat vita, enn aldrigi er því misráðit, ok ger sem ek vil, ok skal hafa þat at gamni".

Þorgils segir, at svá skal vera.

Hann tók þá til máls:

"Þat er upphaf griðamála várra, at guð sé við oss alla sáttr; vér skulum ok vera menn sáttir vár á millum, ok samværir at ǫlvi ok at áti, á þingi ok á þjóðstefnu, at kirkna sókn ok í konungs húsi, ok hvarvetna þar er manna fundir verða, þá skulum vér svá sáttir, sem aldri hafi fjándskapr vár á milli verit.vér skulum ok vera menn sáttir vár á millum, ok samværir at ölvi ok at áti, á þingi ok á þjóðstefnu, at kirkna sókn ok í konungs húsi, ok hvarvetna þar er manna fundir verða, þá skulum vér svá sáttir, sem aldri hafi fjándskapr vár á milli verit. Vér skulum deila kníf ok kjǫtstykki, ok alla hluti, vár í milli, sem frændr enn eigi fjándr.Vér skulum deila kníf ok kjötstykki, ok alla hluti, vár í milli, sem frændr enn eigi fjándr. Ef sakar gerast heðan af á milli vár, þær skal fé bœta, enn eigi flein rjóða, enn sá várr, er gengr á gervar sættir, eða vegr á veittar trygðir, þá skal hann svá víða vargrœkr og rekinn, sem menn víðast varga reka, kristnir menn kirkjur sœkja, heiðnir menn hof blóta, eldar upp brenna, jǫrð grœr, mǫgr móður kallar, skip skríðr, skildir blika, sólskin snæ lægir, Finnr skríðr, fura vex, valr flýgr várlangan bag, standi honum beinn byrr und báða vængi, himinn hverfr, heimr er bygðr, vindr vex, veitir vatn til sjávar, ok karlar korni sá.Ef sakar gerast heðan af á milli vár, þær skal fé bæta, enn eigi flein rjóða, enn sá várr, er gengr á gervar sættir, eða vegr á veittar trygðir, þá skal hann svá víða vargrækr og rekinn, sem menn víðast varga reka, kristnir menn kirkjur sækja, heiðnir menn hof blóta, eldar upp brenna, jörð grær, mögr móður kallar, skip skríðr, skildir blika, sólskin snæ lægir, Finnr skríðr, fura vex, valr flýgr várlangan bag, standi honum beinn byrr und báða vængi, himinn hverfr, heimr er bygðr, vindr vex, veitir vatn til sjávar, ok karlar korni sá. Hann skal firrast kirkjur ok kristna menn, guðs hús ok gimu, heim hvern nema helvíti. Tekr hvárr várr trygðir við annan fyrir sik ok sinn erfingja, alinn ok óborinn, getinn ok ógetinn, nefndan ok ónefndan, enn hver veitir í mót trygðir ok ævintrygðir, mætar trygðir ok megintrygðir, þær er æ skulu haldast, meðan moldir ok menn lifa:

Jafnsáttir hverr við annan, sem sonr við fǫður, eða faðir við son í samfǫrum ǫllum.Jafnsáttir hverr við annan, sem sonr við föður, eða faðir við son í samförum öllum. Hǫfum nú lófatak at trygðamálum, ok hǫldum vel trygðir at vilja Krists ok at vitni allra manna þeira er nú heyra trygðamál;Höfum nú lófatak at trygðamálum, ok höldum vel trygðir at vilja Krists ok at vitni allra manna þeira er nú heyra trygðamál; hafi sá guðs hylli er heldr trygðir, enn sá gremi guðs er rýfr réttar trygðir. Hǫfum heilir sæzt, enn guð sé við alla sáttr".Höfum heilir sæzt, enn guð sé við alla sáttr".

Ok er Þorgils hafði lokit at mæla fyrir griðum, þá mælti Snorri: "Haf þǫkk fyrir, vinr, stórvel er mælt, ok er þat sýnt, at sá er á bak gengr, er at vísu griðníðingr, ok sé hann við staddr.Ok er Þorgils hafði lokit at mæla fyrir griðum, þá mælti Snorri: "Haf þökk fyrir, vinr, stórvel er mælt, ok er þat sýnt, at sá er á bak gengr, er at vísu griðníðingr, ok sé hann við staddr.

Nú segir Snorri tíðendin, þau sem orðin váru, ok þat, at þeir Barði váru þar komnir í flokk þeira Þorgils. Þar váru margir vinir sunnanmanna ok náfrændr. Þorgils hafði ok átt fyrr Grímu Hallkelsdóttur, systur Illuga ens svarta.

Þá mælti Þorgils: "Vel hefðim vér mátt missa þín, Snorri, nú at sinni".

Hann svarar: "Eigi er þat, góði vinr, œrin eru nú orðin vandræði með mǫnnum, þótt hér nemi staðar".Hann svarar: "Eigi er þat, góði vinr, ærin eru nú orðin vandræði með mönnum, þótt hér nemi staðar".

Þorgils vill nú eigi ganga á grið þessi, er hann hefir sjálfr fyrir mælt, ok skiljast menn nú.

Ríðr Snorri með tuttugu menn, ok Barði með honum, ok hans menn, til Lœkjamóts, ok tekr Þórarinn vel við þeim, ok eru nú kátir, ok ráða nú ráðum sínum at............. hjǫltum laust ek þik, fyrir því at mér þótti ekki annat at þér geranda".Ríðr Snorri með tuttugu menn, ok Barði með honum, ok hans menn, til Lækjamóts, ok tekr Þórarinn vel við þeim, ok eru nú kátir, ok ráða nú ráðum sínum at............. hjöltum laust ek þik, fyrir því at mér þótti ekki annat at þér geranda".

Þá stendr upp einn gamall maðr, ok var þar Eiðr Skeggjason, ok mælti: "Ok kunnum vér mikla óþǫkk, at menn skattyrðist hér, hvárt er þat gera várir menn eða aðrir;Þá stendr upp einn gamall maðr, ok var þar Eiðr Skeggjason, ok mælti: "Ok kunnum vér mikla óþökk, at menn skattyrðist hér, hvárt er þat gera várir menn eða aðrir; til einskis kemr þat góðs, enn oft gerist ilt af því; skyldu menn þat mæla hér, at til sátta væri; ætlum vér, at eigi muni aðrir meir eiga eftir sínum hlut at sjá enn vér, eða ǫðrum muni stórugi meira harma leitat, enn mér;ætlum vér, at eigi muni aðrir meir eiga eftir sínum hlut at sjá enn vér, eða öðrum muni stórugi meira harma leitat, enn mér; sýnist oss þó þat ráð, at sættast; munum vér því eigi várkynna ǫðrum, þó at hér skattyrðist;munum vér því eigi várkynna öðrum, þó at hér skattyrðist; er þat ok vænst til, at illa gefist sem fyrr, at velja mǫnnum hneysuleg orð".er þat ok vænst til, at illa gefist sem fyrr, at velja mönnum hneysuleg orð".

Hann fekk góðan róm af sínu máli. Er nú leitat hverir vænstir sé um sættir at leita. Snorri er tilnefndr, at mest leitaði um sættir; hann var þá mjǫk hniginn;hann var þá mjök hniginn; Þorgils var annarr maðr, vinr Snorra; þeir áttu systr tvær; ok rœddu svá hvárirtveggju, at slegit mundi í gerð ok í mannjǫfnuð, enn menn hǫfðu sárt haldit frændum sínum.ok ræddu svá hvárirtveggju, at slegit mundi í gerð ok í mannjöfnuð, enn menn höfðu sárt haldit frændum sínum.

Kunnum vér nú ekki annat at segja, enn til mannjafnaðar váru menn lagðir, er fallnir váru, ok var Snorri tekinn til gerðar af hendi Barða ok Guðmundr Eyjólfsson; Þorgils Arason ok Illugi af hendi sunnanmanna; rœddu nú sín á milli, hvat vænlegast væri til sætta.ræddu nú sín á milli, hvat vænlegast væri til sætta. Nú sýnist þat, at menn skal leggja til mannjafnaðar, synir Eiðs ok synir Guðbrands, enn Þóroddr Hermundarson ok Þorbjǫrn, þeir váru jafnir.Nú sýnist þat, at menn skal leggja til mannjafnaðar, synir Eiðs ok synir Guðbrands, enn Þóroddr Hermundarson ok Þorbjörn, þeir váru jafnir. Borgfirðingum þótti freklega horfa við Hall Guðmundarson, ok hurfu frá, ok rufu sættir, enn þeir vissu áhuga Barða.

Enn frá málalokum er at segja, at synir Þorgauts, Ketill ok Gísli, váru jafnir við Hall Guðmundarson, enn alls fórust níu menn sunnan; þá eru fjórir norðan við fim Gíslunga, fyrir því at kynsmunr var mikill, ok létu frændr Barða sér eigi annat líka. Enn þá var rœtt við hváratveggju, hvat þá var vænzt.Enn þá var rætt við hváratveggju, hvat þá var vænzt. Þá váru fjórir óbœttir sunnanmenn: Þorgils ok Eyjólfr, son hans, Tanni enn handrammi ok Eyjólfr systurson hans.Þá váru fjórir óbættir sunnanmenn: Þorgils ok Eyjólfr, son hans, Tanni enn handrammi ok Eyjólfr systurson hans.

Enn Barði sagði, at hann var engi auðmaðr, né þeir brœðr né frændr þeira: "ok eigi munum vér biðja oss fjár til bóta".Enn Barði sagði, at hann var engi auðmaðr, né þeir bræðr né frændr þeira: "ok eigi munum vér biðja oss fjár til bóta".

Snorri svarar: "Eigi mun hér þó hvárki koma fé né mannsektir".

Barði svarar, at hann vill eigi því neita, at menn fœri utan, ok ætti þó útkvæmt, ok fœri því fleiri — "ok er sá einn, er eigi er fœrr, ok skal fé fyrir hann gjalda, enn þó kann vera, at þér þykkist nǫkkut saknæmt við hann eiga: Gríss, félagi várr, mun ekki vera sakbitinn.Barði svarar, at hann vill eigi því neita, at menn færi utan, ok ætti þó útkvæmt, ok færi því fleiri — "ok er sá einn, er eigi er færr, ok skal fé fyrir hann gjalda, enn þó kann vera, at þér þykkist nökkut saknæmt við hann eiga: Gríss, félagi várr, mun ekki vera sakbitinn. Hesthǫfði er býr þar, er nú heitir at Stað í Skagafirði. hann er frændi hans, hann tók með honum".Hesthöfði er býr þar, er nú heitir at Stað í Skagafirði. hann er frændi hans, hann tók með honum".

Þat komst á leið, at sættir verða at því, ok kom þat helzt saman með þeim, at þeir fœri utan, ok þykkir þat helzt nǫkkur nafnbót vera, alls Barði var eigi bítr á fébœtr; væntu þeir, at heldr mundi sjatna ófriðrinn, ok þótti sér þat eigi minni sœmd, at þeir væri utan, ok þótti vitrum mǫnnum þá líklegast til, at sjatna myndi þeira ofsi, svá mikill sem var, at sé eigi fyrst samlendir.Þat komst á leið, at sættir verða at því, ok kom þat helzt saman með þeim, at þeir færi utan, ok þykkir þat helzt nökkur nafnbót vera, alls Barði var eigi bítr á fébætr; væntu þeir, at heldr mundi sjatna ófriðrinn, ok þótti sér þat eigi minni sæmd, at þeir væri utan, ok þótti vitrum mönnum þá líklegast til, at sjatna myndi þeira ofsi, svá mikill sem var, at sé eigi fyrst samlendir.

Fjórtán menn skyldu utan fara, þeir sem verit hǫfðu at Heiðarvígum, ok vera utan þrjá vetr, ok eiga útkvæmt hit þriðja sumar, enn ekki skyldi fé til farningar þeim, ok var sæzt á málin fyrir dóma;Fjórtán menn skyldu utan fara, þeir sem verit höfðu at Heiðarvígum, ok vera utan þrjá vetr, ok eiga útkvæmt hit þriðja sumar, enn ekki skyldi fé til farningar þeim, ok var sæzt á málin fyrir dóma; ok sú var virðing á, at Barði þótti haldit hafa fullari hlut, ok þeir, er honum veittu, í svá óvænt efni sem komit var um hríð.