Bókastaðir

Nú er nǫkkut at segja frá þeim heraðsmǫnnum, er hér koma við þetta mál.Nú er nökkut at segja frá þeim heraðsmönnum, er hér koma við þetta mál. Þorbjǫrn Brúnason stóð upp snemma á Veggjum, ok biðr húskarl sinn upp standa með sér, — "ok skal fara upp til smiðju í dag til Þorgauts, ok skal smíða þar".Þorbjörn Brúnason stóð upp snemma á Veggjum, ok biðr húskarl sinn upp standa með sér, — "ok skal fara upp til smiðju í dag til Þorgauts, ok skal smíða þar".

Þat var snemma, þegar í sólar upprás. Hann kvaddi þeim dǫgurðar, ok var þat eigi ákveðit hvat fengit var annars, enn húsfreyja setti fyrir þá trygil á borðit.Hann kvaddi þeim dögurðar, ok var þat eigi ákveðit hvat fengit var annars, enn húsfreyja setti fyrir þá trygil á borðit. Þorbjǫrn váttar, at honum sé eigi vel fengit, ok rekr meðal herða henni trygilinn.Þorbjörn váttar, at honum sé eigi vel fengit, ok rekr meðal herða henni trygilinn. Hon snýst við ok verðr há við, ok mælti við hann hrapallegt, ok svá hvárt við annat, — "ok berr þú þat fram", segir hann, "er eigi er í nema blóð eitt, ok undr er þú sér eigi missmíði á því".

Hon svarar honum þá stillilega: "Ekki bar ek þat fram, er eigi mættir þú vel neyta, ok ætla ek eigi því verr, at þau undr beri fyrir þik, at þú sér brátt í helju, ok víst mun þetta þín furða vera".

Hann kvað vísu:

Hon hleypr þá á braut, ok tekr osthleif ok kastar fyrir hann; hon sezt í pallinn ǫðrum megin ok grætr.hon sezt í pallinn öðrum megin ok grætr.

Þorbjǫrn kvað vísu:Þorbjörn kvað vísu:

"Enn þó bregðr nú kynlegu við; undan þykki mér nú gaflhlaðit vera hvárutveggja undan húsinu, ok á sýnist mér falla ströng eftir húsinu ok norðan af heiðinni, enn mold ein sýnist mér, ok svá kennist mér eigi síðr ostrinn, er ek et".

Ok stíga þeir undan borðinu ok ganga til hesta sinna ok stíga á bak ok ríða ór garði.

Þá tekr hann til orða Þorbjǫrn: "Dreymt hefir mik nú í nótt", segir hann.Þá tekr hann til orða Þorbjörn: "Dreymt hefir mik nú í nótt", segir hann.

Húskarl spyrr: "Hvat dreymdi þik?" segir hann.

"Þar þóttumst ek vera staddr, er eigi þótti ǫllum einnug, ok þóttumst ek hafa sverðit þat, er ek hefi vanr verit at hafa í hendi mér, enn nú er eigi heima, ok brotnaði í sundr, þegar ek hjó fram;"Þar þóttumst ek vera staddr, er eigi þótti öllum einnug, ok þóttumst ek hafa sverðit þat, er ek hefi vanr verit at hafa í hendi mér, enn nú er eigi heima, ok brotnaði í sundr, þegar ek hjó fram; enn ek þóttumst kveða vísur tvær í svefninum, ok man ek þær báðar:

Nú nam sá vísur báðar, er honum fylgdi, er þeir riðu.

Nú svipast hann um Þorbjǫrn.Nú svipast hann um Þorbjörn.

"Já segir hann, "heima liggja nú smíðarefnin, eða ellegar hafa niðr fallit; far þú aftr ok leita; fiðr þú á leiðinni, þá far þú til smiðju, enn ek mun ríða fyrir; nú ef eigi fiðr þú á leiðinni, þá far þú til verks þíns".

Nú skiljast þeir; fiðr húskarl eigi smíðarefni. Þorbjǫrn ríðr nú til Þorgauts frænda síns til smiðju, ok hittir hann fyrir dagmál dags;Þorbjörn ríðr nú til Þorgauts frænda síns til smiðju, ok hittir hann fyrir dagmál dags; kveðjast þeir ok spurðust at tíðendum. Hvárgi kunni ǫðrum þar tíðendi at segja.Hvárgi kunni öðrum þar tíðendi at segja.

Nú er frá því sagt, at þeir synir Þorgauts rísa upp allir, ok fara at slá á Gullteig, ok ræddu um þat, at nú mundi vel vita, ok mundi sleginn verða Gullteigr hinn sama dag; ganga til teigs, ok lǫgðu af sér klæði sín ok vápn.ganga til teigs, ok lögðu af sér klæði sín ok vápn.

Gekk Gísli um teiginn nǫkkut svá, ok sá á, er þeir ætluðu at slá, ok nemr staðar ok kvað vísu:Gekk Gísli um teiginn nökkut svá, ok sá á, er þeir ætluðu at slá, ok nemr staðar ok kvað vísu:

Hann segir draum sinn, at honum þótti sem þeir væri þar staddir á Gullteig, ok kœmi at þeim vargar margir, ok ættist þar við, ok var mikit um, — "ok ek þóttumst vakna við þat, er ek hljóp undan heim til bæjarins".Hann segir draum sinn, at honum þótti sem þeir væri þar staddir á Gullteig, ok kæmi at þeim vargar margir, ok ættist þar við, ok var mikit um, — "ok ek þóttumst vakna við þat, er ek hljóp undan heim til bæjarins".

Tóku þeir til verks síns, ok slógu um stund.

Nú hefir Barði skipat liði sínu í setu, sem fóstri hans kendi honum ok áðr er sagt, ok nú segir hann þeim ǫllum, hver fyrirætlan hans er í áhuga.Nú hefir Barði skipat liði sínu í setu, sem fóstri hans kendi honum ok áðr er sagt, ok nú segir hann þeim öllum, hver fyrirætlan hans er í áhuga. Þá undu þeir við hóti betr, ok ætluðu at þá mundi fram koma þat, er fyrir var ætlat, ok létu sér líka þessa tilskipan at kalla, ok kváðust þó ætla, at litlar mundu atgerðir verða.

Þá var skógr mikill í Hvítársíðu, sem þá var hér víða á landi, enn þeir sátu fyrir ofan skóginn sex, ok sá gerva tíðendi á Gullteig. Barði var í skóginum, ok snertu eina frá þeim, þar er þeir slógu, ok þeir sex saman. Nú hyggr Barði at, hve margir menn væri at slættinum; nú þykkist hann eigi vita víst, hvárt kona er enn þriði maðrinn, er hvít er til hǫfuðsins at sjá, — "eða mun þar vera Gísli?"nú þykkist hann eigi vita víst, hvárt kona er enn þriði maðrinn, er hvít er til höfuðsins at sjá, — "eða mun þar vera Gísli?"

Ganga nú ofan undan skóginum hverr eftir ǫðrum, ok þótti þeim svá fyrst Þorgautssonum, sem einn maðr gengi þar, ok tekr hann til orða Þormóðr, er síðast sló á teiginum: "Menn fara þarna", kvað hann.Ganga nú ofan undan skóginum hverr eftir öðrum, ok þótti þeim svá fyrst Þorgautssonum, sem einn maðr gengi þar, ok tekr hann til orða Þormóðr, er síðast sló á teiginum: "Menn fara þarna", kvað hann.

"Enn mér sýnist", segir Gísli, "at maðr gangi einn".

Enn þeir gengu hart ok runnu eigi.

"Eigi er þat", kveðr Ketill brúsi; "menn eru þar ok eigi allfáir", — ok námu staðar nǫkkut ok sá á."menn eru þar ok eigi allfáir", — ok námu staðar nökkut ok sá á.

Ketill mælti: "Mun eigi Barði þar vera, ok eigi er honum ólíkt, ok kann ek eigi mann at kenna, ef eigi er hann, ok svá var hann búinn í sumar á þingi".

Þeir brœðr sá á, Ketill ok Þormóðr, enn Gísli sló ok tók til orða: "Svá látið þér segir hann, "sem Barði muni koma undan hverri hríslu í alt sumar, ok hefir hann eigi enn komit".Þeir bræðr sá á, Ketill ok Þormóðr, enn Gísli sló ok tók til orða: "Svá látið þér segir hann, "sem Barði muni koma undan hverri hríslu í alt sumar, ok hefir hann eigi enn komit".

Þeir Barði hǫfðu skipat til mǫnnum áðr, at tveir skyldu annast einn hvern þeira;Þeir Barði höfðu skipat til mönnum áðr, at tveir skyldu annast einn hvern þeira; þeir Barði ok Steinn skyldu annast Ketil brúsa; hann var rammr at afli. Þeir Dagr ok Óláfr skyldu ganga í mót Gísla; þeir Steingrímr ok Þórðr skyldu ganga í mót Þormóði; nú snúa þeir at þeim.

Nú mælti Ketill: "Eigi mun við ljúgast, at hann Barði er kominn", — ok vildu þrífa til vápna sinna, ok engi þeira fekk náð sínum vápnum.

Nú er þeir sjá hvar komit er, þá vilja þeir hlaupa heim til túngarðsins, Ketill ok Gísli, ok Barði eftir ok fjórir hans fǫrunautar, enn Þormóðr snýr niðr til árinnar, ok þeir eftir honum, Þórðr ok Steingrímr, ok elta hann á ána ok grýta hann frá landi;Nú er þeir sjá hvar komit er, þá vilja þeir hlaupa heim til túngarðsins, Ketill ok Gísli, ok Barði eftir ok fjórir hans förunautar, enn Þormóðr snýr niðr til árinnar, ok þeir eftir honum, Þórðr ok Steingrímr, ok elta hann á ána ok grýta hann frá landi; hann kemst yfir ána ok er hann vel fœrr.hann kemst yfir ána ok er hann vel færr. Nú koma þeir heim at garðinum brœðr;Nú koma þeir heim at garðinum bræðr; verðr Ketill skjótari ok stiklar yfir inn. Ok þá er Gísli hleypr á garðinn, þá fellr torfa ór garðinum, ok skriðnar hann. Þá kemr at Barði; hann varð þeira skjótastr, ok hǫggr til hans með sverðinu Þorgautsnaut, ok hǫggr mjǫk svá af andlitit.hann varð þeira skjótastr, ok höggr til hans með sverðinu Þorgautsnaut, ok höggr mjök svá af andlitit. Nú þegar snýr hann mót fǫrunautum sínum, ok segir þeim, at áverki hefði orðit nǫkkur.Nú þegar snýr hann mót förunautum sínum, ok segir þeim, at áverki hefði orðit nökkur. Þeir kváðu lítit tilráð orðit mundu ok ósnǫfrmannlegt.Þeir kváðu lítit tilráð orðit mundu ok ósnöfrmannlegt. Hann lét þó svá búit þá mundu verða at vera, — "ok skulum nú aftr hverfa".

Hann verðr at ráða, ok er þat þó mjǫk í móti vilja þeira.Hann verðr at ráða, ok er þat þó mjök í móti vilja þeira. Ketill kippir honum Gísla inn af garðinum ok kastar honum á bak sér; ekki sjá þeir at honum yrði mikill þungi at honum; hann hleypr heim til bæjarins. Þeir Þorgautr váru í smiðju ok Þorbjǫrn, ok bíðr, ef húskarl hans komi með smíðarefni.Þeir Þorgautr váru í smiðju ok Þorbjörn, ok bíðr, ef húskarl hans komi með smíðarefni.

Hann mælti Þorgautr: "Þó er hark mikit; er eigi Barði kominn?"

Ketill kom inn í smiðjuna í því bili ok segir: "Þat fann Gísli son þinn, at hann er kominn" — kastaði honum dauðum fyrir fœtr honum.Ketill kom inn í smiðjuna í því bili ok segir: "Þat fann Gísli son þinn, at hann er kominn" — kastaði honum dauðum fyrir fætr honum.

Barði snýr nú í mót fǫrunautum sínum, ok kvaðst þat ætla, at kominn mundi maðr fyrir mann.Barði snýr nú í mót förunautum sínum, ok kvaðst þat ætla, at kominn mundi maðr fyrir mann. Þeir kváðu þá eigi jafnmenni vera, ok kváðu lítit atgert, þótt einn maðr væri drepinn, ok fara svá langt til. Nú er þeir hittust allir fǫrunautar, mæltu þeir, er efri váru í setunni, at víst eigi hefði þeir farit, ef svá skyldi á braut leysast, at eigi skyldi meiri hefnd eftir þvílíkan harm, sem þeim hafði gerr verit;Nú er þeir hittust allir förunautar, mæltu þeir, er efri váru í setunni, at víst eigi hefði þeir farit, ef svá skyldi á braut leysast, at eigi skyldi meiri hefnd eftir þvílíkan harm, sem þeim hafði gerr verit; kváðu eigi jafnmenni þá Gísla ok Hall, ok lǫgðu nú ámæli til við Barða;kváðu eigi jafnmenni þá Gísla ok Hall, ok lögðu nú ámæli til við Barða; kváðust ætla, ef þeir yrði viðstaddir, at meira myndi at gert; fara nú til hesta sinna, ok kváðust vilja hafa dǫgurð.fara nú til hesta sinna, ok kváðust vilja hafa dögurð. Barði bað ekki hirða um dǫgurð;Barði bað ekki hirða um dögurð; þeir kváðust eigi vilja fasta, — "ok kunnum vér eigi ætla, hvé þér mundi undan, ef þú hefðir nǫkkut þat gert, er frami væri at".þeir kváðust eigi vilja fasta, — "ok kunnum vér eigi ætla, hvé þér mundi undan, ef þú hefðir nökkut þat gert, er frami væri at".

Barði kvaðst ekki hirða, hvat þeir rœddu.Barði kvaðst ekki hirða, hvat þeir ræddu.

Nú matast þeir.

Nú talast þeir við heima, Þorgautr ok Þorbjǫrn ok Ketill;Nú talast þeir við heima, Þorgautr ok Þorbjörn ok Ketill; rœðir Þorgautr, at mikit er at orðit, — "ok mér er nær hǫggvit, enn þó sýnist mér sem eigi muni minna við hlíta, ok vil ek at hvergi sé eftir riðit".ræðir Þorgautr, at mikit er at orðit, — "ok mér er nær höggvit, enn þó sýnist mér sem eigi muni minna við hlíta, ok vil ek at hvergi sé eftir riðit".

Þeir segja báðir, at þat skyldi aldri verða. Þær heyrðu konur hvat mælt var, ok sendi Ketill þær út á Fróðastaði ok Síðumúla at segja tíðendin, ok þá mætti hverr ǫðrum segja þaðan frá, svá at orð kœmist í Þverárhlíð ok um Norðrárdal, at eftir þeim sé riðit, er verit hafa unnit, ok firri sik svá sektum ok fjárlátum.Þær heyrðu konur hvat mælt var, ok sendi Ketill þær út á Fróðastaði ok Síðumúla at segja tíðendin, ok þá mætti hverr öðrum segja þaðan frá, svá at orð kæmist í Þverárhlíð ok um Norðrárdal, at eftir þeim sé riðit, er verit hafa unnit, ok firri sik svá sektum ok fjárlátum.

Þeir fara ok taka hesta sína, ok ríða til Hávafells til Árna Þorgautssonar. Hann átti þar mágum at fagna; var þar kominn Þórarinn Þverhlíðingr, faðir Ástríðar konu hans. Þaðan riðu þeir fim saman.

Þat er nú at segja frá Þormóði: hann ferr upp fyrir sunnan ána, þar til er hann kemr í Ás. Þá var fábygt fyrir sunnan ána. Þar var mannfátt heima, ok váru menn farnir á Vǫllu, enn húskarlar á verki.Þar var mannfátt heima, ok váru menn farnir á Völlu, enn húskarlar á verki. Eiðr sat at tafli ok synir hans tveir; annarr þeira hét Illugi, enn annarr Eysteinn. Þormóðr segir þau tíðendi, sem orðin váru. Þá var brú á ánni uppi hjá Bjarnafossi ok lengi síðan. Eiðr fýsti ekki fararinnar, enn synir hans grípa til vápna sinna ok ferðast; fara þeir brœðr til Þorgils á Höggvandastöðum.fara þeir bræðr til Þorgils á Höggvandastöðum. Þá var ok heim kominn Eyjólfr son hans; hafði þá ok út komit um sumarit. Þormóðr ferr upp á Hallkelsstaði, ok kemr þar ok segir tíðendin. Tindr var heima einn karla, enn komnir menn til smiðju. Sú kona bjó þar et næsta, er Þorfinna hét; hon var kǫlluð skáldkona;hon var kölluð skáldkona; hon bjó á Þorvarðsstǫðum;hon bjó á Þorvarðsstöðum; hon átti sér son, er Eyjólfr hét, ok bróður, er hét Tanni, er kallaðr var enn handrammi, ok ekki var hann sem menskir menn at afli, ok svá hvárrtveggi þeira, ok Eyjólfr ok systrson hans, váru fullhugar at áræði. Þeir váru komnir til smiðju til Tinds. Enn því var eigi komit á Gilsbakka, at Hermundr var til skips riðinn ok húskarlar hans. Þeir Tindr verða fjórir, Þormóðr enn fimti; enn þat var síð dags. Synir Eiðs koma til Þorgils hǫggvanda;Synir Eiðs koma til Þorgils höggvanda; þeir bregða við skjótt ok fara þaðan sex saman. Þar var Eyjólfr son hans í fǫr ok fjórir menn aðrir.Þar var Eyjólfr son hans í för ok fjórir menn aðrir.

Nú er frá því at segja, hvat þeir Barði sjá tíðenda. Hann ríðr fyrst þeira, ok nǫkkuru harðast, svá at hlið var á millum þeira, enn þeir riðu heldr tómlega eftir, ok kváðu hann furðu hræddan vera.Hann ríðr fyrst þeira, ok nökkuru harðast, svá at hlið var á millum þeira, enn þeir riðu heldr tómlega eftir, ok kváðu hann furðu hræddan vera. Nú sjá þeir mannafǫr eftir sér, ok sjá flokk eigi miklugi minna enn þeir hǫfðu sjálfir, ok glöddust þeir fǫrunautar Barða, ok hyggja gott til, at nú mundi verða nǫkkut sǫgulegt í um ferðina.Nú sjá þeir mannaför eftir sér, ok sjá flokk eigi miklugi minna enn þeir höfðu sjálfir, ok glöddust þeir förunautar Barða, ok hyggja gott til, at nú mundi verða nökkut sögulegt í um ferðina.

Þá mælti Barði: "Fǫrum undan enn of hríð, ok eigi minni ván at þat kostgæfi eftirfǫrina".Þá mælti Barði: "Förum undan enn of hríð, ok eigi minni ván at þat kostgæfi eftirförina".

Þá kvað Eiríkr viðsjá vísu:

"Eigi segir þú nú satt", segir Barði; "þat mælta ek, at hverr fari sem má, þar til er vér komum til vígis þess, er fóstri minn mælti at vér skyldum neyta í nyrðra flóanum"; — enn því gat Barði eigi á leið komit, ok kváðust þeir þá fulleltir, er þeir kómu til syðra vígis í flóanum; sér Barði þat, at nú mun svá verða at vera, ok sneri nú í móti þeim; kvaðst hann munu eigi svá miklu fúsari undan at ríða heldr enn þeir, ok skulu þeir þess samkvæðis gjalda; — "þó má nú eigi letja yðr, at eigi skulum vér fyrr renna í kveld enn yðr þykkir mál, ok þér skuluð þat mæla fyrr enn ek, at bíða eigi, eða hvárugir ella".

Nú þykkir þeim allvænt um. Hross sín létu þeir í nesit fram frá sér; settu þeir þar koll-Grís at gæta; hann var ekki styrjaldarmaðr ok af œskuskeiði var hann.hann var ekki styrjaldarmaðr ok af æskuskeiði var hann.

Þá kvað Eiríkr vísu:

Á þeim degi var ok farit eftir Hermundi á vǫku, ok var hann heim á fǫr, ok hittu sendimenn hann á leið upp frá Þingsnesi;Á þeim degi var ok farit eftir Hermundi á vöku, ok var hann heim á för, ok hittu sendimenn hann á leið upp frá Þingsnesi; hann lét ok fyrir lið allan farangr sinn, ok biðr hvern mann til farar með sér, er komast mætti, ok biðr sér liðs, ok ríðr eftir þeim.

Nú hittast þeir sunnanmennirnir ok Barði; stíga þeir af baki. Hafa þeir Barði fylkt liði sínu um þvert nesit.

"Gangi nú engi fram ór þessum sporum", segir Barði, "því at mik grunar, at fleiri manna mun ván".

Þat stóðst á, nesit þvert ok fylking þeira átján manna ok var einum megin at þeim gengt — "ok er meiri ván, at þér náið at reyna vápn", segir Barði, "ok væri betra at hafa it nyrðra vígit, ok eigi mundi þat til ámælis lagt, þótt svá gerðum vér, enn betra til eftirmáls, ok ekki skulum vér enn ótta hér við gjalda".

Þeir stóðu með brugðnum vápnum; á aðra hǫnd Barða stóð Þorbergr, ok á aðra hlið Gefnar-Oddr;á aðra hönd Barða stóð Þorbergr, ok á aðra hlið Gefnar-Oddr; þá brœðr Barða út í frá.þá bræðr Barða út í frá.

Nú ráða þeir eigi svá skjótt á sunnanmenn, sem þeir hugðu, ok meira lið var fyrir enn þeir vættu. Þar var hǫfðingi Þorgautr, Þorbjǫrn ok Ketill.Þar var höfðingi Þorgautr, Þorbjörn ok Ketill.

Þá mælti Þorgautr: "Ráðlegra er að bíða meira liðs; hafa þeir haft ráð mikit, er þeir kómu fáir í heraö".

Nú ganga þeir eigi at, ok er þat sá norðanmenn, þá ætla þeir sitt ráð.

Mælir Þorbergr: "Hvárt er Brúsi í liðinu?

Hann segir, at hann var — "hvárt kennir þú sverð þetta, er ek held hér á".

Hann kvaðst eigi vita þess vánir — "eða hverr ertu?"

"Ek heiti Þorbergr, enn þetta sverð seldi mér lyng-Torfi, frændi þinn, ok hér af skaltu mart hǫgg þola í dag, at því er ek vilda, eða hví sœki þér nú eigi at Þér hafið þrásamlega eftir sótt í dag, at því er mér sýnist, riðit ok runnit"."Ek heiti Þorbergr, enn þetta sverð seldi mér lyng-Torfi, frændi þinn, ok hér af skaltu mart högg þola í dag, at því er ek vilda, eða hví sæki þér nú eigi at Þér hafið þrásamlega eftir sótt í dag, at því er mér sýnist, riðit ok runnit".

Hann svarar: "Vera kann at þat sé þar vápn, er ek á, enn áðr vér skiljumst í dag, þá muntu lítt oss frýja þurfa".

Þá mælti Þorbergr: "Ef þú ert drengr fullr, hvat skaltu þá bíða meira ofreflis?"

Þá tekr Barði til orða: "Hvat er tíðenda at segja ór heraðinu?"

"Þau tíðendi eru, er þér munu góð þykkja, víg Gísla bróður míns".

Hann segir: "Ekki löstum vér þat, ok eigi þóttumst ek allgrunsamlega unnit hafa, eða hversu er, þykkist þú Ketill, eða þit feðgar, einskis eiga at hefna oss? Mik minnir, at þat var fyrir skǫmmu, er þú komt heim, Ketill, fœrandi hendi fǫður þínum með bakbyrði.Mik minnir, at þat var fyrir skömmu, er þú komt heim, Ketill, færandi hendi föður þínum með bakbyrði. Nú ef þú mant eigi, þá mun hér vera váttrinn, þetta sama sverð; er enn eigi heilinn þornaðr á" — ok skekr at honum sverðit —; "þykkist þú, Ketill, einskis eiga at hefna, ok sé hérna, at eigi er heilinn þornaðr á" — ok skekr þá enn at honum sverðit.

Þetta fá þeir eigi staðizt, ok hlaupa nú at þeim. Þorbjǫrn hleypr at Barða ok hǫggr á hálsinn ok brast við furðu hátt, ok kom í stein þann í sǫrvinu, er þokazt hafði, þá er hann tók knífinn ok gaf syni Njáls, ok steinninn brast í sundr ok dreyrði tveim megin bandsins, enn þat beit eigi.Þorbjörn hleypr at Barða ok höggr á hálsinn ok brast við furðu hátt, ok kom í stein þann í sörvinu, er þokazt hafði, þá er hann tók knífinn ok gaf syni Njáls, ok steinninn brast í sundr ok dreyrði tveim megin bandsins, enn þat beit eigi.

Þá mælti Þorbjǫrn: "Troll, er þik bíta eigi járn".Þá mælti Þorbjörn: "Troll, er þik bíta eigi járn".

Nú lystr þeim saman, ok eftir hǫgg þetta hit mikla stýrir hann þegar í mót Þóroddi, ok eigast þeir við.Nú lystr þeim saman, ok eftir högg þetta hit mikla stýrir hann þegar í mót Þóroddi, ok eigast þeir við. Ketill gengr í mót Barða, Þorgautr ok Þorbergr. Þar skortir eigi hǫgg stór ek áeggjun.Þar skortir eigi högg stór ek áeggjun. Sunnanmenn hǫfðu lið minna ok ótraustara.Sunnanmenn höfðu lið minna ok ótraustara. Nú er fyrst at segja viðskifti þeira Barða ok Ketils. Ketill var manna sterkastr ok ofrhugi; eigast við lengi; kemr þar at Barði slœmir á síðu honum ok fellr Ketill.kemr þar at Barði slæmir á síðu honum ok fellr Ketill. Ok nú hleypr Barði at Þorgauti ok veitir honum banasár, ok hnigu þeir þar báðir fyrir því vápni, er þeir áttu sjálfir. Nú er at segja frá Þorbirni ok Þóroddi; þeir gangast at í ǫðrum stað, ok skortir þar eigi hǫgg stór, er hvárgi sparði við annan, ok váru flest œrit stór;þeir gangast at í öðrum stað, ok skortir þar eigi högg stór, er hvárgi sparði við annan, ok váru flest ærit stór; ok eitt hǫgg hǫggr Þóroddr til Þorbjarnar ok af fótinn í ristarliðnum, ok eigi berst hann at síðr, ok leggr fram sverðinu í kviðÞóroddi, ok fellr hann, ok liggja úti iðrin.ok eitt högg höggr Þóroddr til Þorbjarnar ok af fótinn í ristarliðnum, ok eigi berst hann at síðr, ok leggr fram sverðinu í kviðÞóroddi, ok fellr hann, ok liggja úti iðrin. Þorbjǫrn sér nú frændr sína;Þorbjörn sér nú frændr sína; hirðir nú eigi um líf með ørkumlum þessum.hirðir nú eigi um líf með örkumlum þessum. Nú snúa þeir fram synir Guðbrands í móti Þorbirni.

Hann mælti: "Leitið ykkr annars fœris;Hann mælti: "Leitið ykkr annars færis; ekki hafði þat ungmennis verit fyrr meir at keppast við oss".

Hleypr hann síðan at Barða, ok berst við hann.

Þá mælti Barði: "Þú þykki mér troll, er þú berst svá, at af þér er fótrinn; er þetta sannara enn þat er þú mæltir við mik".

"Nei", segir Þorbjǫrn, "eigi er þat trollskapr, at maðr þoli sár, ok sé eigi svá blautr, at eigi verist hann meðan hann má;"Nei", segir Þorbjörn, "eigi er þat trollskapr, at maðr þoli sár, ok sé eigi svá blautr, at eigi verist hann meðan hann má; má þat verða til drengskapar ok væri þat svá at virða, enn trylla menn eigi, alls þú ert góðr drengr kallaðr, ok þat skulu þér til eiga at segja, áðr enn ek hníga í gras, at ek nenta at vísu at neyta vápna."

Þar fell hann fyrir Barða, ok fekk gott orð. Nú skortir eigi sókn, ok sezt þó með því, at sunnanmenn láta undan.

Og þat er sagt, at maðr hét Þorljótr, kappi mikill; hann átti heima á Veggjum; sumir segja hann frá Sleggjulæk; hann barðist við Eirík viðsjá, og áðr þeir berðist kvað Eiríkr vísu:

Þeir eigust við lengi, ok þat segja menn, at varlega sé hraustari menn, hvárrtveggi manna mestr ok sterkastr, vápnfœrir vel ok ofrhugar.Þeir eigust við lengi, ok þat segja menn, at varlega sé hraustari menn, hvárrtveggi manna mestr ok sterkastr, vápnfærir vel ok ofrhugar. Nú hǫggr Eiríkr til Þorljóts með sverði, og brestr í sundr sverðit.Nú höggr Eiríkr til Þorljóts með sverði, og brestr í sundr sverðit. Hann þrífr blóðrefilinn, ok hǫggr til hans, ok veitir honum mikit sár, ok hann fellr.Hann þrífr blóðrefilinn, ok höggr til hans, ok veitir honum mikit sár, ok hann fellr.