Bókastaðir

Nú ríðr Barði þaðan ok kemr á Bakka, þar sem Þórdís bjó, ok stóð þar hestr sǫðlaðr, ok skjǫldr stóð þar hjá;Nú ríðr Barði þaðan ok kemr á Bakka, þar sem Þórdís bjó, ok stóð þar hestr söðlaðr, ok skjöldr stóð þar hjá; ok riðu þeir heim mikinn dyn í túnit eftir hǫrðum velli.ok riðu þeir heim mikinn dyn í túnit eftir hörðum velli. Þar var úti karlmaðr ok kona, ok þó hon hǫfuð hans, ok váru þau Þórdís þar ok Oddr, ok var at vanlyktum nǫkkut, er hon þó hǫfuð hans ok hafði hon eigi þvegit lauðr ór hǫfði honum.Þar var úti karlmaðr ok kona, ok þó hon höfuð hans, ok váru þau Þórdís þar ok Oddr, ok var at vanlyktum nökkut, er hon þó höfuð hans ok hafði hon eigi þvegit lauðr ór höfði honum. Ok þegar er hann sá Barða, sprettr hann upp ok fagnar honum hlæjandi. Barði tók vel kveðju hans, ok biðr konu lúka verki sínu ok vaska honum betr; hann lét svá gera; nú býst hann ok ferr með Barða.

Nú koma þeir út yfir Blǫndu til Breiðavaðs, ok fœra Þórði hesta sína.Nú koma þeir út yfir Blöndu til Breiðavaðs, ok færa Þórði hesta sína.

Þat er at segja, at í þann tíma var Þorgils Arason riðinn norðr til Eyjafjarðar á þeiri vikunni, er um var liðin, er hann skyldi kvángast at Þverá, ok var hans norðan ván á annarri viku.

Þórðr tekr vel við hestum sínum, ok býðr góða hesta gelda at launum.

Hann kveðst eigi vilja laun fyrir þetta, ok svá kvað hann þann bjóða, er hestana hafði heimta; — "skal þín vinr", segir hann, "í þǫrf neyta".— "skal þín vinr", segir hann, "í þörf neyta".

Ríðr Barði í Langadal, ok á vǫlluna mjǫk svá at bæ Auðólfs, ok sá þeir at maðr reið ór túninu ofan, ok kenna þeir Arngrím fǫrunaut sinn, er vera skyldi, ok ríðr hann nú með þeim.Ríðr Barði í Langadal, ok á völluna mjök svá at bæ Auðólfs, ok sá þeir at maðr reið ór túninu ofan, ok kenna þeir Arngrím förunaut sinn, er vera skyldi, ok ríðr hann nú með þeim. Ríða nú vestr yfir Blǫndu til Eiríks viðsjá, ok koma þar er fé var embætt at morginmáli, milli miðdegis ok dagmála, ok hitta smalamann ok spurðu, hvárt Eiríkr væri heima.Ríða nú vestr yfir Blöndu til Eiríks viðsjá, ok koma þar er fé var embætt at morginmáli, milli miðdegis ok dagmála, ok hitta smalamann ok spurðu, hvárt Eiríkr væri heima.

Hann sagði, at hann var á hesti í sólar upprás; — "ok nú vitum vér eigi, hvert hann mun riðit hafa".

"Hvat þykki þér líklegast, hvert hann mun riðit hafa?" — ok kemr í hug, at hann mun skotizt hafa undan, ok vilja eigi fara.

Enn eigi bar svá raun vitni, at hann hefði undan skotizt. Sá þeir þá tvá menn ríða ofan með Svínavatni, — þaðan var víðsýnt af bænum, — ok kendu, at þat var Eiríkr viðsjá ok Þorljótr gjallandafóstri; þar hittast þeir við á þá, er Laxá heitir, er fellr ór Svínavatni; fagna hvárir ǫðrum vel.fagna hvárir öðrum vel. Ríða til þess er þeir koma til Þorgils á Meðalheim; þeir kvǫddust vel ok ríða síðan leiðar sinnar, ok kómu nú mjǫk at Gljúfrá.þeir kvöddust vel ok ríða síðan leiðar sinnar, ok kómu nú mjök at Gljúfrá. Þá mælti Barði, at menn skyldi ríða til bæjar at Ásmundargnúpi ok hitta Eyjólf Oddsson, — "maðr ríðr", segir hann, "ok eigi seint frá bænum út ok ofan með ánni; vættir mik", segir hann, "at þar sé Eyjólfr; get ek hann munu vera við vaðit, er vér komum þar, ok ríðum fram".

Svá gerðu þeir.

Nú sjá þeir mann við vaðit; kenna þar Eyjólf; hittast nú ok kvǫddust vel;hittast nú ok kvöddust vel; fara nú leiðar sinnar ok kómu þar sem heitir á Ask í Víðidal.

Þá riðu í mót Barða ok fǫrunautum hans þrír menn í litklæðum, ok hittust þeir brátt, er hvárir riðu í mót ǫðrum, ok váru þar tveir systursynir Barða í þeiri fǫr, ok hét annarr Lambkárr, enn annarr Húnn, ok þá er enn þriði vatnsdœlskr í fǫr með þeim; þeir hǫfðu kvámit út vestr í Víðidal allir, enn Guðbrandr faðir þeira, ok Guðrún móðir þeira bjoggu út í Víðidal, þar sem síðan heitir á Guðbrandsstǫðum.Þá riðu í mót Barða ok förunautum hans þrír menn í litklæðum, ok hittust þeir brátt, er hvárir riðu í mót öðrum, ok váru þar tveir systursynir Barða í þeiri för, ok hét annarr Lambkárr, enn annarr Húnn, ok þá er enn þriði vatnsdælskr í för með þeim; þeir höfðu kvámit út vestr í Víðidal allir, enn Guðbrandr faðir þeira, ok Guðrún móðir þeira bjoggu út í Víðidal, þar sem síðan heitir á Guðbrandsstöðum. Nú verðr þar fagnafundr mikill með þeim frændum, er Barði hittir systursonu sína; segja hvárir ǫðrum tíðendi.segja hvárir öðrum tíðendi. Barði segir fǫr sína, hvert hann ætlaði;Barði segir för sína, hvert hann ætlaði; þeir váru þá átján vetra gamlir, ok hǫfðu einn vetr utan verit;þeir váru þá átján vetra gamlir, ok höfðu einn vetr utan verit; þeir váru hinir mestu ágætismenn at vænleik, ok at afli ok at íþróttum, ok þó væri þeir vel at sér gervir, þótt þeir væri fulltíði at aldri. Nú réðu þeir ráðum sínum, ok kveðst þeim á því hugr, at ráðast í fǫr með þeim, enn fǫrunautr þeira ferr í Víðidal.Nú réðu þeir ráðum sínum, ok kveðst þeim á því hugr, at ráðast í för með þeim, enn förunautr þeira ferr í Víðidal.

Barði ríðr nú þar til er hann kemr til Lœkjamóts, ok segir nú fóstra sínum svá búit, — "nú skaltu ríða heim í Ásbjarnarnes, enn ek mun á morgin ríða til fundar við þik, ok með mér Þorbergr son minn;Barði ríðr nú þar til er hann kemr til Lækjamóts, ok segir nú fóstra sínum svá búit, — "nú skaltu ríða heim í Ásbjarnarnes, enn ek mun á morgin ríða til fundar við þik, ok með mér Þorbergr son minn; mun ek þá ríða á leið með yðr".

Nú ferr Barði heim ok fǫruneyti hans, ok er heima nótt þá.Nú ferr Barði heim ok föruneyti hans, ok er heima nótt þá. Um morgininn býr koll-Griss þeim dǫgurð;Um morgininn býr koll-Griss þeim dögurð; enn þat var siðr, at lagðr var matr á borð fyrir menn, enn þá váru engir diskar; þat varð til nýnæmis, at af hurfu þrjár deildirnar fyrir þrem mǫnnum;þat varð til nýnæmis, at af hurfu þrjár deildirnar fyrir þrem mönnum; gekk hann ok sagði til þess Barða.

"Hef þú fram borð", sagði hann, "ok ræð ekki um þat fyrir ǫðrum mǫnnum"."Hef þú fram borð", sagði hann, "ok ræð ekki um þat fyrir öðrum mönnum".

Enn Þuríðr mælti, at þeim sonum hennar skyldi ekki deila dǫgurð, ok kveðst hon deila mundu.Enn Þuríðr mælti, at þeim sonum hennar skyldi ekki deila dögurð, ok kveðst hon deila mundu. Svá gerir hann, at hann hefir borð fram, borð fyrir mann, ok deilir mat á. Þuríðr gengr þá innar, ok leggr sitt stykki fyrir hvern þeira brœðra, ok var þat þá yxnisbógrinn ok brytjaðr í þrent.Þuríðr gengr þá innar, ok leggr sitt stykki fyrir hvern þeira bræðra, ok var þat þá yxnisbógrinn ok brytjaðr í þrent.

Tekr hann Steingrímr til orða ok mælti: "Þó er nú brytjat stórmannlega, móðir, ok ekki áttu vanda til at gefa mǫnnum svá kappsamlega mat, ok er á þessu mikit vanstilli, ok ertu nær óvitandi vits".Tekr hann Steingrímr til orða ok mælti: "Þó er nú brytjat stórmannlega, móðir, ok ekki áttu vanda til at gefa mönnum svá kappsamlega mat, ok er á þessu mikit vanstilli, ok ertu nær óvitandi vits".

Hon svarar: "Ekki er þetta furða nein, ok máttu þetta eigi undrast, fyrir því at stœrra var Hallr bróðir yðarr brytjaðr, ok heyrða ek yðr ekki þess geta, at þat væri nein furða".Hon svarar: "Ekki er þetta furða nein, ok máttu þetta eigi undrast, fyrir því at stærra var Hallr bróðir yðarr brytjaðr, ok heyrða ek yðr ekki þess geta, at þat væri nein furða".

Hon lætr fylgja slátrinu sinn stein fyrir hvern þeira. Þeir spurðu, hvat þat skyldi merkja.

Hon svarar: "Mest hafi þér þat, brœðr, er eigi er vænna til enn steina þessa, er þér hafið eigi þorat at hefna Halls bróður yðars, þvílíks manns sem hann var, ok eru þér orðnir langt frá yðrum ættmǫnnum, er mikils eru verðir, ok eigi mundu þeir þvílíka skǫmm eða hneisu setit hafa, sem þér hafið þolat um hríð, ok mart ámæli fyrir haft".Hon svarar: "Mest hafi þér þat, bræðr, er eigi er vænna til enn steina þessa, er þér hafið eigi þorat at hefna Halls bróður yðars, þvílíks manns sem hann var, ok eru þér orðnir langt frá yðrum ættmönnum, er mikils eru verðir, ok eigi mundu þeir þvílíka skömm eða hneisu setit hafa, sem þér hafið þolat um hríð, ok mart ámæli fyrir haft".

Gekk hon utar ok innar eftir gólfinu eiskrandi, ok kvað vísu:

Nú hrinda þeir fram borðum ok ǫllu því er á var, ok ganga til hesta sinna ok búast hvatlega.Nú hrinda þeir fram borðum ok öllu því er á var, ok ganga til hesta sinna ok búast hvatlega. Þat var drottinsdaginn, er fim vikur váru til vetrar. Nú stíga þeir á bak hestum sínum ok ríða á braut ór túni.

Nú sjá þeir brœðr þat til Þuríðar móður sinnar, at hon er komin á bak hesti þeim, er þau kǫlluðu Eykjarð, ok hon hafði heimt húskarl sinn til fǫrnneytis við sik;Nú sjá þeir bræðr þat til Þuríðar móður sinnar, at hon er komin á bak hesti þeim, er þau kölluðu Eykjarð, ok hon hafði heimt húskarl sinn til förnneytis við sik; hann er eigi nefndr, enn svá er sagt, at hann mun grunnúðigr vera.

Nú mælti Barði: "Þetta horfir til óefnda, er hon er á ferð komin, ok mætti vér þess vel án vera, ok verðr nú at leita ráðs, ok létta á ofanfǫrina hennar".Nú mælti Barði: "Þetta horfir til óefnda, er hon er á ferð komin, ok mætti vér þess vel án vera, ok verðr nú at leita ráðs, ok létta á ofanförina hennar".

Hann heimtir til sín þá Óláf ok Dag, heimamenn sína, — "nú skulu þit", segir Barði, "ríða á mót henni, ok mælið við hana sæmilega ok fagrt, enn gerið sem ek býð; segið, at þat sé vel, at hon sé komin í fǫr vára;segið, at þat sé vel, at hon sé komin í för vára; biðið hann vel fylgja henni, húskarlinn, ok styðið hana á baki, ok ríðið svá unz þér komið fram at Faxalæk; hann fellr ór Vestrhópsvatni ok ofan í Víðidalsá; skeiðgata liggr at lœknum norðan, ok svá frá honum, ok þá skulu þit spretta gjǫrðunum hennar; skal Dagr þat gera, ok láta sem hann gyrði hestinn, er þit komið at lœknum, ok reiðið hana af baki, svá hon falli í lœkinn ofan, ok svá þau bæði, enn hafið með ykkr hestinn".skeiðgata liggr at læknum norðan, ok svá frá honum, ok þá skulu þit spretta gjörðunum hennar; skal Dagr þat gera, ok láta sem hann gyrði hestinn, er þit komið at læknum, ok reiðið hana af baki, svá hon falli í lækinn ofan, ok svá þau bæði, enn hafið með ykkr hestinn".

Nú riðu þeir í mót henni, ok kvǫddu hana vel;Nú riðu þeir í mót henni, ok kvöddu hana vel; — "ok urðu þit heldr til þess at ríða í mót mér, enn synir mínir", segir hon, "ok sœma mik".— "ok urðu þit heldr til þess at ríða í mót mér, enn synir mínir", segir hon, "ok sæma mik".

"Þeir buðu okkr þetta erendi", segja þeir.

Hon segir: "Því em ek í ferðina komin, at mik vættir, at síðr muni fyrirfarast nǫkkur stórræði, fyrir því at eigi skal skorta til áeggjan, fyrir því at þess þarf við".Hon segir: "Því em ek í ferðina komin, at mik vættir, at síðr muni fyrirfarast nökkur stórræði, fyrir því at eigi skal skorta til áeggjan, fyrir því at þess þarf við".

Þeir láta þat mjǫk munu bœta, at hon fari.Þeir láta þat mjök munu bæta, at hon fari. Ríða nú, þar til þau koma fram at Faxalæk.

Þá mælti Dagr: "Þessi maðr er vanvitull, er þér fylgir, Þuríðr; hann hefir eigi svá vel gyrt hest þinn, at þér muni duga; er þat skǫmm mikil. at fá slíkt til fylgju við dugandi konur".er þat skömm mikil. at fá slíkt til fylgju við dugandi konur".

"Gyrtu betr þá hestinn enn áðr er", segir hon, "ok fylg mér síðan".

Hann tekr nú ok sprettir gjǫrðum af hesti kerlingar;Hann tekr nú ok sprettir gjörðum af hesti kerlingar; rekr þau bæði af baki í Faxalæk, sem þeim var boðit; þar var Þuríði við engu meini hætt. ok gruflar hon af lœknum.þar var Þuríði við engu meini hætt. ok gruflar hon af læknum. Þeir ríða nú í brott ok hǫfðu hestinn sér með.Þeir ríða nú í brott ok höfðu hestinn sér með. Hon ferr heim um kveldit, ok húskarl hennar, ok eigi erendi fegin.

Barði ríðr nú ok flokkr hans leiðar sinnar, þar til er þeir áttu skamt til Borgar; þá ríða menn at móti þeim nǫkkurir, ok var þar Þórarinn, fóstri Barða, ok Þorbergr son hans.þá ríða menn at móti þeim nökkurir, ok var þar Þórarinn, fóstri Barða, ok Þorbergr son hans. Þeir rœðast við þegar ok takast at orðum fóstrarnir: "Þó hefir þú þar, fóstri", segir Barði, "sverð mikit um kné þér".Þeir ræðast við þegar ok takast at orðum fóstrarnir: "Þó hefir þú þar, fóstri", segir Barði, "sverð mikit um kné þér".

"Hefir þú eigi sét mik hafa þetta vápn fyrr, hygginn ok gløggþekkinn", segir Þórarinn;"Hefir þú eigi sét mik hafa þetta vápn fyrr, hygginn ok glöggþekkinn", segir Þórarinn; "svá er ok; eigi hefi ek fyrr haft. Nú skulu vit skifta vápnum; skal ek þat hafa, er þú heldr á" — ok svá gerðu þeir.

Þá spurði Barði, hvaðan honum kom; hann sagði honum með ǫllum atburðum, hvé fór með þeim lyng-Torfa, ok hvé hann hafði lokkat hann til at sœkja vápnin;hann sagði honum með öllum atburðum, hvé fór með þeim lyng-Torfa, ok hvé hann hafði lokkat hann til at sækja vápnin; — "enn Þorbergr son minn hefir annat vápnit, ok á þat Þorbjǫrn, enn Þorgautr á þetta, er þú hefir;— "enn Þorbergr son minn hefir annat vápnit, ok á þat Þorbjörn, enn Þorgautr á þetta, er þú hefir; þat þótti mér maklegast, at vápn þeira lægði ofmetnað þeira ok dramb; því réð ek þessi ráð, ok svá hit sama hefndir þú þessar svívirðingar þinnar, er þeir gerðu til þín ok yðarra frænda; nú vilda ek at þú værir mér ráðhollr, svá mikla stund sem vér leggjum á yðra sœmd".nú vilda ek at þú værir mér ráðhollr, svá mikla stund sem vér leggjum á yðra sæmd".

Nú ríða þeir í tún at Borg til Eyjólfs mágs þeira brœðra;Nú ríða þeir í tún at Borg til Eyjólfs mágs þeira bræðra; þar váru tveir hestar búnir fyrir dyrum, er Barði kom í garð, ok váru á ǫðrum vistir þeira brœðra, er ætlaðar váru þeim til nestis, ok jarteindu þat en nýju slátrin, er Barði lét þangat fœra;þar váru tveir hestar búnir fyrir dyrum, er Barði kom í garð, ok váru á öðrum vistir þeira bræðra, er ætlaðar váru þeim til nestis, ok jarteindu þat en nýju slátrin, er Barði lét þangat færa; þær vistir hafði búit Álǫf systir þeira ok Kjannǫk fóstra hans.þær vistir hafði búit Álöf systir þeira ok Kjannök fóstra hans. Þá stígr Eyjólfr á bak, ok var albúinn at ríða í tún frá dyrum.

Þá kemr út kona, ok kallar á Barða, ok mælti at hann skyldi aftr ríða þangat til dyranna, ok kveðst eiga mál við hann; þat var Ólǫf systir hans; hann bað þá ríða fyrri, enn hann kveðst ekki mundu dveljast.Þá kemr út kona, ok kallar á Barða, ok mælti at hann skyldi aftr ríða þangat til dyranna, ok kveðst eiga mál við hann; þat var Ólöf systir hans; hann bað þá ríða fyrri, enn hann kveðst ekki mundu dveljast. Kemr hann at dyrum, spyrr hvat hon vill; hon biðr hann stíga af baki ok hitta fóstru sína; hann gerir svá; gengr inn.

Kerlingin œmtir við innar í húsinu, enn hon var í rekkju sinni.Kerlingin æmtir við innar í húsinu, enn hon var í rekkju sinni.

"Hverr ferr þar nú?" segir hon.

Hann svarar: "Barði er hér nú. Hvat viltu mér, fóstra?"

"Gakk þú hingat", segir hon; "vel ertu kominn nú; sofit hefi ek nú"; segir hon; "enn vakat hefi ek í nótt, at búa vistir yðrar, ok systir þín. Far þú hingat", segir hon, ok vil ek þreifa um þik".

Barði gerði svá sem hon mælti, því at hann unni henni mikit. Hon tekr til í hvirflinum uppi, ok þreifar um hann ǫllum megin alt á tær niðr.Hon tekr til í hvirflinum uppi, ok þreifar um hann öllum megin alt á tær niðr.

Barði mælti: "Hvé kennist þér til, ok hvé ætlar þú vera? Þó þreifar þú nú svá vandlega".

Hon svarar: "Vel þykki mér", sagði hon; "hvergi þykki mér við hníta, svá at ek finna stórum".

Barði var mikill maðr ok sterkr at afli; digr var háls hans, ok spennir hon hǫndum sínum um háls honum, ok tekr ór serk sér steinasǫrvi mikit, er hon átti, ok dregr á háls honum ok dregr yfir skyrtuna;digr var háls hans, ok spennir hon höndum sínum um háls honum, ok tekr ór serk sér steinasörvi mikit, er hon átti, ok dregr á háls honum ok dregr yfir skyrtuna; hann hafði tygilkníf á hálsinum; ok lét hon hann þar vera, ok bað hann vel fara. Hann ríðr nú á braut eftir fǫrunautum sínum.Hann ríðr nú á braut eftir förunautum sínum.

Hon kallar eftir honum: "Lát vera nú svá búit, sem ek hefi umbúit, ok vættir mik at þá mun hlýða".

Nú er hann kemr til liðs síns, þá ríða þeir leiðar sinnar. Þórarinn ferr langt á leið með þeim, ok hefir umráð um ferð þeira; honum þykkir mikit undir, at þeim fœrist vel;honum þykkir mikit undir, at þeim færist vel; — "gistingarstað hefi ek yðr fengit" segir hann, "í Gnúpsdali, er þér skuluð hafa. Njáll heitir búandi, er þér skuluð í nótt gista; svá er sagt, at hann sé ekki mikill þegn við aðra menn af fé sínu; þó hefir hann œrit;þó hefir hann ærit; þess vætti ek, at við yðr taki hann at orðsendingu minni. Enn nú er sá maðr hér kominn, er í nótt reið sunnan ór Borgarfirði, er ek senda suðr í þessi viku, at vita tíðendin í herað, ok kann sá mér gerla satt at segja, ok hefir hann þat sagt, at Hermundr Illugason mun vera í kaupstefnu ǫndurða þessa viku ok margir aðrir heraðsmenn.Enn nú er sá maðr hér kominn, er í nótt reið sunnan ór Borgarfirði, er ek senda suðr í þessi viku, at vita tíðendin í herað, ok kann sá mér gerla satt at segja, ok hefir hann þat sagt, at Hermundr Illugason mun vera í kaupstefnu öndurða þessa viku ok margir aðrir heraðsmenn. Þat munu þér ok spurt hafa, at þeir brœðr, synir Þorgauts, hafa sýslu fyrir hǫndum í sumar, at slá teig þann, er heitir Gullteigr;Þat munu þér ok spurt hafa, at þeir bræðr, synir Þorgauts, hafa sýslu fyrir höndum í sumar, at slá teig þann, er heitir Gullteigr; nú líðr fram verkit, svá at lokit mun miðvikudag í þessi viku, ok munu þeir heima vera. Spurt hefi ek þat, at þeim er títt at rœða Gíslungum, þegar nǫkkut hark verðr ok háreysti, þá mæla þeir:, Mun eigi Barði koma?Spurt hefi ek þat, at þeim er títt at ræða Gíslungum, þegar nökkut hark verðr ok háreysti, þá mæla þeir:, Mun eigi Barði koma? ' Gera at því mikit spott ok háð við yðr til svívirðingar. Nú gerist hér ok þat sagt með miklum sannendum, at þat hafa þeir heraðsmenn samráðit, ef nǫkkur tíðendi verða í heraðinu, þau er af manna vǫldum eru, þá skulu allir skyldir til eftir þeim at ríða, síðan er þeir Snorri goði hǫfðu sofit skamt frá bygðum eftir víg sín ok stórvirki, ok skal sá útlagðr, er eigi verðr til þess búinn, þrem mǫrkum hverr sá, er þingfararkaupi á at gegna frá Hafnarfjǫllum ok til Norðrár, sem þeira þingmenn eru flestir Síðumanna ok Flókdæla.Nú gerist hér ok þat sagt með miklum sannendum, at þat hafa þeir heraðsmenn samráðit, ef nökkur tíðendi verða í heraðinu, þau er af manna völdum eru, þá skulu allir skyldir til eftir þeim at ríða, síðan er þeir Snorri goði höfðu sofit skamt frá bygðum eftir víg sín ok stórvirki, ok skal sá útlagðr, er eigi verðr til þess búinn, þrem mörkum hverr sá, er þingfararkaupi á at gegna frá Hafnarfjöllum ok til Norðrár, sem þeira þingmenn eru flestir Síðumanna ok Flókdæla. Nú ríði þér annan dag viku frá Njáls, ok farið tómlega; hafið náttstaði á heiðinni"; — þá fekk hon þat nafn, at hon var Tvídœgra kǫlluð — "ok skuluð koma til vígis þess hvárstveggja, er á heiðinni er, þá er þér farit suðr, ok séð hvárt svá er, sem ek segi yðr.— þá fekk hon þat nafn, at hon var Tvídægra kölluð — "ok skuluð koma til vígis þess hvárstveggja, er á heiðinni er, þá er þér farit suðr, ok séð hvárt svá er, sem ek segi yðr. Flói heitir á heiðinni, ok eru þar vatnfǫll stór;Flói heitir á heiðinni, ok eru þar vatnföll stór; þat er í norðanverðum flóanum vatn þat er nes liggr í, ok eigi breiðara at ofanverðu enn níu menn megu standa jafnfram, ok deilir norðr vatnfǫllum til heraða várra ór því vatni;þat er í norðanverðum flóanum vatn þat er nes liggr í, ok eigi breiðara at ofanverðu enn níu menn megu standa jafnfram, ok deilir norðr vatnföllum til heraða várra ór því vatni; þangat vísa ek yðr til. Enn annat vígi er í sunnanverðum flóanum, er ek vilda síðr at þér hefðið, ok yðr gegnir verr. ef þér þurfuð til at taka; þar gengr enn nes fram í vatn; þar megu standa átján menn jafnfram, ok deilir suðr vatnfǫll til heraða þeira ór því vatni.þar megu standa átján menn jafnfram, ok deilir suðr vatnföll til heraða þeira ór því vatni. Enn þér munuð koma suðr þriðjadag þann til selja, er allir menn eru farnir ór seljum eftir endilǫngum Kjarradal, ok þar eigu allir Síðumenn selfarar, ok hér til hafa þeir þar dvalizt.Enn þér munuð koma suðr þriðjadag þann til selja, er allir menn eru farnir ór seljum eftir endilöngum Kjarradal, ok þar eigu allir Síðumenn selfarar, ok hér til hafa þeir þar dvalizt. Nú vættir mik, at þar komið þér nær eykt dags; þá skulu ríða tveir menn af liðu yðru ofan í herað þar, ok eftir fjalli, ok svá til Brúa, ok koma eigi til bygða fyrr enn fyrir sunnan ána. Þá skulu þit koma á bæ þann, er heitir á Hallvarðsstǫðum, ok spyrja bónda tíðenda, ok frétta eftir hestum þeim, er horfit hafa norðan ór sveitum;Þá skulu þit koma á bæ þann, er heitir á Hallvarðsstöðum, ok spyrja bónda tíðenda, ok frétta eftir hestum þeim, er horfit hafa norðan ór sveitum; þit skuluð spyrja ór kaupstefnu. Þá munu þit sjá á Gullteig, er þit farit ofan með ánni, hvárt þar sé menn at slætti, sem nú er eftir hermt. Þá skulu þit ríða upp svá til vaðs, ok láta búanda ykkr til vaðs vísa; ríða svá til heiðarinnar ok upp á heiðina; þá munu þit sjá á Gullteig, er þit farit með ánni. Enn miðviku morgin skaltu fara ofan á brúna, þar er þér sét tíðendi um heraðit, ok skaltu þá skifta liði þínu í þrjá staði, alls þér eruð átján saman; eftir skal vera enn nítjándi ok gæta hesta yðvarra, ok skal þat vera koll-Gríss, ok láta þá vera búna, er þér þurfuð til at taka. Sex skulu menn vera á brúnni uppi, ok mun ek ákveðit gera, hverir þar skuli vera, eða hví þannig er til skipat. Þeir frændr skulu þar vera, þeir Þorgils af Meðalheimi ok Arngrímr, ok Eiríkr viðsjá, ok Þorljótr gjallandafóstri, [ok] Eyjólfr frá Ásmundargnúpi; því skulu þeir þar sitja, at þeir munu þér vera menn stríðastir ok torsveigstir, er þér komið í heraðit, enn yðr hœfir eigi svá, at eigi hafi þér stilling við ok við.því skulu þeir þar sitja, at þeir munu þér vera menn stríðastir ok torsveigstir, er þér komið í heraðit, enn yðr hæfir eigi svá, at eigi hafi þér stilling við ok við. Enn miðleiðis skulu sitja aðrir sex: brœðr Þóroddr ok Þorgils af Þernumýri, brœðrungar Barða, ok sá maðr enn þriði, er kom í stað Halldórs; þeir skulu ok þar vera systursynir þínir, Húnn ok Lambkárr;Enn miðleiðis skulu sitja aðrir sex: bræðr Þóroddr ok Þorgils af Þernumýri, bræðrungar Barða, ok sá maðr enn þriði, er kom í stað Halldórs; þeir skulu ok þar vera systursynir þínir, Húnn ok Lambkárr; Eyjólfr mágr þinn enn sétti; þeir munu þér hóti ráðhollari, ok eigi með jafnmiklum geysingi; fyrir því skulu þeir sitja, at þá sjá þeir mannfarar um heraðit. Enn þér sex skuluð ofan fara, þú ok Steinn bróðir þinn, Steingrímr, Óláfr, ok Dagr, ok Þórðr; þeir munu þér ráðhollastir, ok er þeim þó fullliða, er á teiginum eru fyrir. Nú skulu þér þegar á braut fara, er þér hafið þeim skaða gert, fyrir því at eigi mun yðr eftirfǫrin ljúgast ok minni mun stund á lǫgð um eftirfǫrina, ef eigi eru sénir meir enn sex menn, ok mun þá eigi mjǫk fjǫlment eftir sótt, ef svá er með farit.Nú skulu þér þegar á braut fara, er þér hafið þeim skaða gert, fyrir því at eigi mun yðr eftirförin ljúgast ok minni mun stund á lögð um eftirförina, ef eigi eru sénir meir enn sex menn, ok mun þá eigi mjök fjölment eftir sótt, ef svá er með farit. Nú skulu þér undan ríða sem hvatast, þar til er þér komið til ens nyrðra vígis á heiðinni, fyrir því at þá berr norðr alla kviðburði, ok er yðr þat mest fullting, at svá yrði, enn þó grunar mik, at eigi komir þú því við fyrir þeira ofstœki, er þér fylgja;Nú skulu þér undan ríða sem hvatast, þar til er þér komið til ens nyrðra vígis á heiðinni, fyrir því at þá berr norðr alla kviðburði, ok er yðr þat mest fullting, at svá yrði, enn þó grunar mik, at eigi komir þú því við fyrir þeira ofstæki, er þér fylgja; enn nú munum vér skiljast at sinni, ok finnumst heilir".

Nú kemr Barði at kveldi til Njáls með flokk sinn, ok stendr Njáll úti ok býðr þeim gisting ǫllum ölværlega.Nú kemr Barði at kveldi til Njáls með flokk sinn, ok stendr Njáll úti ok býðr þeim gisting öllum ölværlega. Þeir þiggja þat; láta lausa hesta sína; setjast á báða bekki. Njáll er úti um kveldit ok kona hans, ok búa vistir gesta sinna, enn sveinn þeira er inni ungr ok skemtir þeim. Barði spyrr sveininn, ef hann hafi brýni nǫkkut.Barði spyrr sveininn, ef hann hafi brýni nökkut.

"Ek veit", segir hann, "harðstein, er faðir minn á, ok þori ek eigi at taka".

"Ek mun kaupa at þér", segir Barði, "ok fá þér til tygilkníf".

"Já", segir hann sveinninn, "hví mun ek eigi til ráða þá?" Leitar harðsteinsins ok fiðr ok selr Barða.

Barði tekr við harðsteininum, ok tekr tygilkníf af hálsi sér, ok þokast þá nǫkkut steinasǫrvit, er hon hafði látit á háls honum kerlingin, ok þess verðr getit síðar.Barði tekr við harðsteininum, ok tekr tygilkníf af hálsi sér, ok þokast þá nökkut steinasörvit, er hon hafði látit á háls honum kerlingin, ok þess verðr getit síðar. Nú brýna þeir vápn sín. Nú þykkist sveinninn hafa vel hnykt, er þeir hafa þat sem þeir þyrftu. Nú eru þeir þar um nótt, ok hafa góðan beina. Nú ríða þeir leið sína annan dag viku í góðu veðri, ok fóru ekki hart. Spyrr Barði Eirík viðsjá, hvernig hann ætlaði at farast myndi.

Hann svarar:

Nú eru þeir þar um nóttina á heiðinni, ok ríða miðvikudag í Kjarradal, ok var þat nær eykt dags. Ok er þeir hǫfðu át um stund, þá ríða tveir menn ofan í herað, sem til hafði skipat Þórarinn, ok hittu enga menn á bœjum, ok fóru fjallveg alt, ok kómu til Brúar, ok nú á Hallvarðsstaði, ok sá tíðendi gerva á Gullteig, ok sá þat, at þar váru karlar á teignum, ok slógu allir í skyrtum, ok sýndist, at jafnt mundi eftir dagslátta sem sagt var; finna nú búanda, ok hjöluðu við hann ok spurðu tíðenda.Ok er þeir höfðu át um stund, þá ríða tveir menn ofan í herað, sem til hafði skipat Þórarinn, ok hittu enga menn á bæjum, ok fóru fjallveg alt, ok kómu til Brúar, ok nú á Hallvarðsstaði, ok sá tíðendi gerva á Gullteig, ok sá þat, at þar váru karlar á teignum, ok slógu allir í skyrtum, ok sýndist, at jafnt mundi eftir dagslátta sem sagt var; finna nú búanda, ok hjöluðu við hann ok spurðu tíðenda. Hvárigir kunnu ǫðrum þar tíðendi at segja, ok spurðu þeir at hestum þeim, er þeir váru á leit komnir, ok mjǫk oft hǫfðu verit farar til gervar;Hvárigir kunnu öðrum þar tíðendi at segja, ok spurðu þeir at hestum þeim, er þeir váru á leit komnir, ok mjök oft höfðu verit farar til gervar; hann kvaðst aldrigi vita hvar þeir váru. ok bað þá svá klifa ey ok ey. Þeir spurðu, hvat tíðenda væri í kaupstefnunni. eða hvé fjǫlment þar væri.Þeir spurðu, hvat tíðenda væri í kaupstefnunni. eða hvé fjölment þar væri. Hann kvaðst óglǫgt hafa spurt, hvat þar er títt;Hann kvaðst óglögt hafa spurt, hvat þar er títt; kveðst ok engu máli þykkja skifta. Þeir báðu hann vísa sér leið upp með ánni til vaðs; svá gerir hann; skiljast þeir; fóru þeir til fundar við fǫrunauta sína, ok segja þeim svá búit;fóru þeir til fundar við förunauta sína, ok segja þeim svá búit; sofa af nótt þá.