Bókastaðir

Nú verðr þar til at taka, er þeir Þorbjörn eru ok Hávarðr; þeir leggja frá landi; var þat langt sund, þar til Þorbjörn kom í eitt sker, er þar liggr frammi fyrir. Ok er hann kemr í skerit, þá kom Hávarðr at framan. Ok er Þorbjörn sér þat, var hann vápnlauss fyrir; þrífr þá upp stein mikinn ok ætlaði at keyra í höfuð honum. Ok er Hávarðr sér þat, kom honum í hug, at hann hafði heyrt sagt utan ór löndum, at þar var annarr siðr boðaðr, enn norðr í lönd, ok með því ef nökkur kynni honum þat at segja, at sú trúa væri betri ok fegri, þá skyldi hann því trúa, ef hann sigraði Þorbjörn. Ok eftir þat lagði hann sem harðast at skerinu. Ok er Þorbjörn ætlaði at kasta steininum, skruppu honum fætrnir ok varð honum hált á grjótinu, svá at hann fell á bak aftr, enn steinninn fellr ofan á bringspalir honum, ok verðr honum ósvipt við; ok í því kom Hávarðr í skerit, ok lagði hann þegar í gegnum með sverðinu Gunnloga. Hallgrímr var þá upp kominn í skerit. Hávarðr hjó þá um þvert andlitit ok klauf tennr ok jaxla, ok þar niðr í gegnum. Hallgrímr spurði, hví hann gerði svá við dauðan mann.

Hávarðr svaraði: "Þat var mér þá í hug, er Þorbjörn rak knýtilskautann á nasir mér; hrundu þar ór tenn ok jaxlar, er hann hafði höggvit ór Óláfi syni mínum með énu sama sverði".

Síðan lögðust þeir til lands.

Þótti mönnum síðan, þeim sem um töluðu, Hávarði hraustlega farit hafa, er hann lagðist út á fjörðinn, enn vissi eigi til at skerit væri út undan; var þat þó alllangt sund.

Ok er þeir kómu upp at mölinni, hljóp maðr mót þeim með reidda öxi; sá var í blám stakki ok gyrðr í brækr. Þeir snúa í mót honum; ok er þeir fundust, kenna þeir þar Torfa Valbrandsson, ok fögnuðu þeir honum vel. Spurði Torfi, hvárt Þorbjörn væri dauðr.

Hávarðr kvað vísu:

Hávarðr spurði, hvat þeir hefði at gert. Torfi sagði, at Sturla væri fallinn ok húskarlarnir, — "enda er Ánn dauðr".

Hávarðr kvað vísu:

Þeir gengu þá upp at naustinu; váru þeir þar fyrir félagar, ok fögnuðu þeim vel. Þá spyrr Eyjólfr Valbrandsson, hvárt eigi skyldi drepa þrælana.

Hávarðr kvað eigi at hefndara Óláfs sonar síns, þó at þeir dræpi þrælana, — "veri þeir hér í nátt, ok geymi svá at engir steli af rekunum".

Þá spurði Hallgrímr, hvat þeir skyldi þá at hafast.

Hávarðr svaraði: "Vér skulum taka skútuna, ok alt þat oss þykir slægr til, ok halda undir Mánaberg ok finna Ljót kappann; væri heldr hefnd í slíkum manni, sem hann er, ef svá vildi verða.

Þeir taka nú skútuna ok marga gripi, þá er þeir frændr höfðu átt, ok róa út eftir firði ok framan at Mánabergi.

Þá mælti Hávarðr: "Nú munum vér verða með ráðum at at fara; er Ljótr varr um sik; á hann jafnan sökótt Hann lætr vaka yfir sér hverja nátt; hann liggr í lokrekkju læstri hverja nátt; jarðhús er í hvílugólfinu, ok er annarr jarðhússmunninn á baki húsunum; hefir hann ok mart manna með sér".

Þá mælti Torfi Valbrandsson: "Þat er mitt ráð, at vér berim eld at bænum, ok brennum inni hvert mannsbarn".

Hávarðr sagði, at eigi skyldi svá vera, — "skulu þit Hallgrímr frændi vera uppi á húsunum ok gæta þess jarðhússmunnans, er út má ganga, trúi ek ykkr bezt til; hér eru ok tvennar dyrr framan á bænum; á skálanum eru ok tvennar dyrr; nú skulu vit Eyjólfr ganga inn aðrar, enn þeir bræðr Oddr ok Þórir aðrar ok svá í skálann, enn þú Þórhallr skalt gæta hér skútunnar ok verja með karlmensku, þó at þess þurfi með".

Ok er hann hefir til skipat, svá sem hann vill, þá ganga þeir heim at bænum. Útibúr mikit stóð í túni, ok maðr einn sat undir veggnum með vápnum. Ok er þeir koma mjök svá at upp, sér hann mennina ok sprettr upp ok hleypr ok ætlar at gera vart við komu þeira. Hallgrímr gekk fyrstr þeira félaga; hann skaut spjóti eftir honum, ok rak í gegnum hann við vegginn. Dó hann þegar þar á spjótinu. Eftir þat gengu þeir þangat sem ætlat var; þeir Torfi ok Hallgrímr þangat sem útganga var á bænum.

Svá er sagt, at Hávarðr snarar inn í skálann; brann þar ljós hit efra, enn dimt hit neðra; hann gekk þar at hvílugólfinu. Bar þá svá til, at húsfreyja var eigi í sæng komin; var hon í stofu ok konur hjá henni; var þá eigi læst hvílugólfit. Hávarðr slær flötu sverðinu á hurðina. Ljótr vaknaði við ok spurði, hverr harkaðist. Hávarðr karl segir til sín.

Ljótr mælti þá: "Hví ertu hér, Hávarðr karl? Var oss sagt í fyrra dag, at þú værir at dauða kominn".

Hávarðr svaraði: "Annars dauða máttu fyrr spyrja; kann ek at segja þér víg bræðra þinna, Þorbjarnar ok Sturlu".

Ok er hann heyrir þetta, hljóp hann upp í rúminu ok grípr ofan sverð, er hekk yfir honum. Ljótr bað menn upp standa í skálanum ok taka til vápna. Hávarðr hljóp þá upp í hvílugólfit ok hjó til Ljóts á öxlina vinstri; enn Ljótr brást við hart, ok berr sverðit út af öxlinni ok flusti ofan handlegginn ok af höndina í ölnbogabót. Ljótr hljóp fram ór rúminu með brugðit sverðit, ok ætlaði at höggva til Hávarðs. Þá var Eyjólfr upp kominn, ok hjó á öxlina hægri ok af höndina, ok feldu þeir þar Ljót. Þá var yss mikill í skálanum. Vildu húskarlar Ljóts þá upp standa ok taka til vápna. Váru Þorbrands synir þá inn komnir. Fengu menn þá einstaka slög ok skeinur.

Þá mælti Hávarðr, bað menn vera sem kyrrasta, ok sýna ekki ilt af sér, — "ella drepum vér hvert mannsbarn á fætr öðru".

Þykkir þeim þá betr at liggja sem kyrrastir. Var Ljótr fám harmdauði, þó at þeir hefði verit með honum. Eftir þat snúa þeir út; vildi Hávarðr þar eigi at gera fleira. Þá kómu þeir á móti þeim Torfi ok Hallgrímr; höfðu þeir þá ætlat til inngöngu, ok spurðu, hvat at hefði gerzt.

Hávarðr kvað þá vísu:

Síðan gengu þeir ofan til skútunnar, ok heilsaði Þórhallr þeim vel. Þá spurði Torfi Valbrandsson, hvat nú skyldi at hafast.

"Nú skal leita til trausts nökkurs; þó at eigi verði hefndin jafnmikil sem ek vilda, þá munum vér þó eigi einhlítir til at halda oss eftir þessi verk; eru enn margir frændr Þorbjarnar þeir er mikils eru verðir; þykkir mér líkast at leita til Steinþórs á Eyri; hefir hann helzt haft tilmæli við mik, ef ek þyrfta nökkurs við".

Allir þeir báðu hann fyrir sjá, ok sögðust þat vilja gera sem hann vildi, ok eigi fyrr við skiljast, enn hann sæi ráð fyrir. Eftir þat halda þeir út á fjörðinn. Tóku þeir at spenna árarnar, enn Hávarðr settist við stjórn. Þá mælti Hallgrímr, ok bað Hávarð kveða vísu nökkura.

Hávarðr kvað þá vísu:

Nú er ekki at segja frá þeira ferð fyrr enn þeir koma á Eyri; var þat þann tíma dags, er Steinþórr sat at borðum með menn sína. Þeir ganga í stofuna fjórir saman með vápnum; gekk Hávarðr fyrir Steinþór, ok kvaddi hann. Steinþórr tók kveðju hans ok spurði, hverr hann væri. Hann kvaðst Hávarðr heita.

"Vartu í búð várri í fyrra sumar?"

Hann kvað svá verit hafa.

Steinþórr mælti: "Hafi þér sét ólíkara mann, piltar, sjálfum sér, er hann er nú, eða þá var hann; sýndist mér sem hann gæti varla gengit staflauss á milli búða, ok oss þótti líklegr til kararmanns, með því at honum skapraunaði mjök; enn nú sýnist mér maðrinn hinn gervilegasti undir vápnum; eða segi þér nökkut tíðenda"?

Hávarðr svaraði: "Vér segjum víg Þorbjarnar Þjóðrekssonar ok bræðra hans Ljóts ok Sturlu Þjóðrekssona, Brands hins sterka ok þeira sjau saman".

Steinþórr svaraði: "Þetta eru mikil tíðendi; eða hverir hafa þetta gert, er drepit hafa niðr kappa hina mestu ok stóreflismenn"?

Hávarðr mælti ok segir, at þeir frændr hafi þat gert. Steinþórr mælti ok spurði, hvert Hávarðr ætlaði at leita trausts eftir slíkt stórvirki.

Hávarðr svaraði: "Þat hefi ek ætlat, sem nú er orðit, at leita til þín; þótti mér þú þat mæla í fyrra sumar á þingi, ef ek þyrfta lítillar liðveizlu, at ek munda eigi síðr koma til þín, enn til annarra höfðingja".

Steinþórr svaraði: "Eigi veit ek nær þú þykkist mikillar þurfa, ef nú þarftu lítillar; enn þat máttu hugsa, at eigi munda ek þá góðr viðtakna, ef nökkurs þyrfti við, er nú læt ek seint við; skal ok eigi svá vera; vil ek bjóða þér, Hávarðr, hér at sitja með félögum þínum þar til er þessi mál koma til vegar; vil ek ok því heita, at rétta yður mál, því mér lízt svá á yður, at sá mun betr hafa, er við yðr tekr, ok er eigi víst at jafnröskva menn fái sem þér eruð; hefir þetta meir gengit eftir málefnum, enn líkindum".

Hávarðr kvað þá vísu:

Þeir þökkuðu Steinþóri mikilmannlegt boð. Hann bað taka við klæðum þeira ok vápnum ok fá þeim þur klæði. Ok er Hávarðr tók af sér hjálminn ok steypir af sér brynjunni, þá kvað hann:

Steinþórr bað Hávarð at ganga til bekkjar ok sitja gegnt sér, ok skipa þar félögum sínum hjá sér.

Hávarðr gerði ok svá; skipar Hallgrími frænda sínum innar frá sér, enn innar frá honum sitja þeir Þórir ok Oddr Þorbrandssynir, enn utar frá Hávarði sátu þeir Torfi ok Eyjólfr Valbrandssynir, þá Þórhallr, þá heimamenn þeir sem áðr sátu.

Ok er þeir setjast niðr, kvað Hávarðr vísu:

Þá mælti Steinþórr: "Auðheyrt er þat nú, Hávarðr, at þér gengr nú flest eftir vilja, enda væri þá svá ok, ef ekki eftirmál mundi verða eftir jafnhrausta menn ok ríka, sem þeir váru allir frændr, ok svá miklir menn, sem enn eru til eftirmálsins".

Hávarðr kveðst aldri hugsa um eftirmál; kvað lokit því heðan af, at hann mundi hafa nökkura sorg eða angr í sínu hjarta, ok þykkja eigi þann veg vel, sem af reiddi hans mál. Var hann ok svá kátr ok glaðr við hvert mannsbarn sem ungr væri.

Spyrjast nú þessi tíðendi víða, ok þótti með mestum ólíkendum verða.

Sátu þeir nú á Eyri með Steinþóri bónda. Skorti þar eigi fjölmenni mikit ok hinn mesta fagnað; þar var eigi færa enn sex tigir vígra manna.

Hverfum nú frá er þeir sitja á Eyri með Steinþóri bónda í góðum fagnaði ok með miklum kostnaði.

Ljótr hét maðr; hann bjó á Rauðasandi; hann var kallaðr hólmgöngu-Ljótr. Var hann bæði mikill ok sterkr ok hinn mesti hólmgöngumaðr. Systur hans hafði átta Þorbjörn Þjóðreksson. Er svá sagt, at Ljótr var hinn mesti ójafnaðarmaðr, ok hafði öxi í höfði hverjum manni, er eigi vildi laust láta fyrir honum þat er hann vildi, ok báru engir menn frjálst höfuð fyrir honum þar um Rauðasand ok víðar annarsstaðar.

Þorbjörn hét maðr; hann bjó þar sem heitir á Eyri; hann var auðigr maðr at fé, ok kominn mjök á hinn efra aldr, ok eigi mikilmenni at skapi. Hann átti tvá sonu; hét annarr Grímr, enn annarr Þorsteinn.

Svá er sagt, at þeir Ljótr ok Þorbjörn áttu eitt veitiengi báðir saman; var þat hit mesta gersimi. Var svá skilit, at sitt sumar skyldu hafa hvárir, enn sá lækr fell fyrir neðan bæ Ljóts, er hljóp á engit á várit. Váru þar í stíflur ok vel um búit. Fór svá jafnan, þá er Þorbjörn átti at hafa engit, at hann náði aldri læknum, ok fór svá, at Ljótr lét næsta þau orð um fara, at Þorbjörn ætti eigi engit, ok skyldi hann eigi þora at eigna sér. Ok er Þorbjörn heyrði þetta, þykkist hann vita, at Ljótr mun þat efna, sem hann hefir heitit. Var skamt milli bæja þeira.

Ok einn dag fundust þeir; spurði Þorbjörn, hvárt Ljótr ætlaði at taka af honum engit.

Ljótr svaraði, ok bað hann ekki orð til leggja, — "skal þér eigi duga heldr enn öðrum at kvarta um þat, er ek vil vera láta; ger annat hvárt, at þú lát þér vel líka þat er ek vil gera, elligar rek ek þik brott af eignum þínum; skaltu hvárki hafa engit né annat".

Ok er Þorbjörn vissi ójafnað Ljóts, enn hann hafði of fjár, þá kaupir hann engit eftir því sem Ljótr kvað á, ok gaf fyrir sextigu hundruð þegar í stað, ok skilja at því.

Ok er sveinarnir spyrja þetta, verða þeir stórilla við ok kalla þetta hið mesta arfrán, at kaupa þat, er hann átti áðr. Spyrst þetta nú víða.

Þeir bræðr gættu fjár föður síns; var Þorsteinn tólf vetra, enn Grímr tíu.

Þat var einn dag á öndverðum vetri, at þeir bræðr gengu til fjárhúsa; hafði veðr komit mikit, ok ætluðu at vita, hvárt heim væri kominn allr fénaðrinn. Þat bar saman, at Ljótr hafði gengit um morguninn til reka sinna. Hann var umsvifsmaðr mikill um bú sitt. Þat var í þann tíma, er sveinarnir váru komnir at fjárhúsum, þá sjá þeir, at Ljótr gengr neðan frá sjónum.

Þá mælti Grímr við Þorstein bróður sinn: "Sér þú hólmgöngu-Ljót, þar sem hann gengr neðan frá sjónum"?

"Hví mun ek eigi sjá hann"? segir Grímr.

Þá mælti Þorsteinn: "Mikinn ójöfnuð gerir Ljótr þessi oss ok öðrum mönnum, ok er mér þat í skapi at hefna, ef ek gæti".

Grímr mælti: "Þetta er óvitrlega mælt, at þú mundir sýna nökkura óvísu af þér við slíkan kappa sem Ljótr er, ok gildari enn fjórir eða fimm menn aðrir, þó at mjök sé vaxnir, ok er hann eigi barna færi".

Þorsteinn svaraði: "Eigi gerir at letja mik; skal ek til ráða alt at einu, enn þú munt líkjast föður þínum ok vilja vera ræningi Ljóts sem margir aðrir".

Grímr svaraði: "Með því þér er þetta í hug, frændi, þá mun þér verða of lítit gagn at mér, enn slíkt sem er, þá mun ek veita þér eftir megni".

"Þá ferr þér vel", segir Þorsteinn, "ok má vera at gangi eftir málaefnum".

Þeir höfðu handöxar í hendi, ok váru þær litlar ok bitrlegar. Standa þeir nú ok bíða til þess er Ljót berr at húsinu. Hann snarast fram hjá þeim; hafði Ljótr bolöxi í hendi. Hann gengr leið sína ok lætr sem hann sjái eigi sveinana. Ok er hann berr fram hjá þeim, þá höggr Þorsteinn á öxlina á Ljóti; öxin beit eigi, enn þó varð höggit svá mikit, at höndin gekk ór axlarliðnum. Enn er Ljótr sá, at sveinarnir vildu glettast við hann, snarast hann við ok hóf upp öxina ok ætlaði að slá Þorstein með öxinni; ok í því er hann reiðir upp öxina, hleypr Grímr at, ok höggr af Ljóti höndina fyrir ofan úlflið; fellr þá niðr höndin með öxinni. Láta þeir þá skamt höggva í milli, ok er eigi sagt líklegra enn svá, at þeir fella þar hólmgöngu-Ljót, enn verða eigi sárir; grafa þeir hann niðr í fönnina ok gengu þar frá.

Ok er þeir koma heim, var faðir þeira í durum úti ok spurði, hví þeim hefði svá seint orðit, eða hví blóðug væri klæði þeira. Þeir segja víg Ljóts. Hann spyrr, hvárt þeir hefði drepit hann. Þeir segja at svá var.

Þá mælti hann: "Verðit í brott, vándir óhappamenn; hafi þit unnit hit mesta óhappaverk, ok drepit hinn mesta höfðingja ok várn formann. Munu þit þat hafa at gert, at ek mun gerr af eignum mínum, ok öllu því er ek á, enn þit munut drepnir, ok er þat allvel".

Þorbjörn hljóp þá brott ok út frá bænum.

Grímr mælti: "Fáumst vit aldri við skrattakarl þenna, er svá lætr leiðinlega, ok er þetta eigi meðalvesalingr, hversu sér lætr".

Þorsteinn svaraði: "Finnum vér hann, því at þat grunar mik, at hann sé eigi jafnreiðr sem hann lætr til reiðulega".

Eftir þat ganga þeir at honum. Þorbjörn mælti glaðlega við þá ok bað þá bíða sín þar. Hann gekk þá heim, ok var litla stund á brott; hann kom aftr með hesta tvá vel búna.

Þá mælti Þorbjörn, at þeir skyldi stíga á bak, — "vil ek senda ykkr á Eyri til Steinþórs vinar míns; biðit hann taka við ykkr; er hér gullhringr, mikil gersemi, er þit skulut gefa honum; hefir hann oft til mælt, ok fengit aldri, enn nú skal lausan láta fyrir ykkra nauðsyn".

Eftir þat minnist karl við sonu sína, ok bað þá vel fara ok heila hittast.

Er nú eigi sagt frá þeira ferð, fyrr enn þeir koma á Eyri; var þat snemma dags. Ganga þeir til stofunnar, ok var hon altjölduð ok skipuð á báða bekki; skorti þar eigi glaum né gleði. Þeir ganga fyrir Steinþór ok kveðja hann vel. Hann tók vel kveðju þeira. Hann spurði, hverir þeir væri. Þeir sögðu nöfn sín ok föður síns.

Þá mælti Þorsteinn: "Hér er hringr, er faðir minn sendi þér, ok með kveðju sína ok bað þess, at þú veitir okkr vetrvist í vetr, eða lengr þó at vit þyrftim".

Steinþórr tók við hringnum ok mælti: "Segi þit nökkur tíðendi"?

Þeir segja þá víg Ljóts ok svá þat, at þeir hefði drepit hann.

Steinþórr svaraði: "Þetta er enn orðit undarlega, at tvau ungmenni hafa orðit at skaða þvílíkum kappa sem Ljótr var; eða hvat var til saka"?

Þeir sögðu slíkt sem þeim þótti vera.

Steinþórr mælti: "Þat er ráð mitt, at þit gangið yfir fyrir hann Hávarð hærukarlinn, er sitr gegnt mér; spyrið hann eftir, hvárt hann vill taka við ykkr eða eigi í sveit með sér".

Þeir gera nú svá; ganga fyrir Hávarð. Hann fagnar þeim vel ok spurði tíðenda, ok lét sem hann hefði ekki heyrt, enn þeir sögðu honum frá sem innilegast.

Ok er lokit var ræðu þeira, sprettr Hávarðr upp í móti þeim ok kvað vísu:

Hávarðr skipar þeim bræðrum utar frá sér. Sátu þeir þar glaðir ok kátir.

Spyrjast nú þessi tíðendi um allan Rauðasand ok víða annarsstaðar. Finst Ljótr þar dauðr undir veggnum. Var þá farit til Þorbjarnar, ok hann at spurðr. Þrætti Þorbjörn eigi, at synir hans hefði drepit hann. Ok með því at Ljótr var óvinsæll um Rauðasand, ok Þorbjörn kvaðst hafa illa við orðit ok rekit þá á brott, ok þat bera heimamenn með honum, þá verðr þar eigi eftirmál at sinni. Sezt Þorbjörn um kyrt í búi sínu.

Nú er þar til at taka, at þeir sitja á Eyri allir saman vel haldnir. Verðr Steinþóri kostnaðarsamt, svá mart fjölmenni sem hann hafði, ok þurfti stóran kostnað til at leggja, svá mikla rausn sem hann helt.

Atli hét maðr, er bjó í Otradal, ok átti systur Steinþórs á Eyri, er Þórdís hét. Atli var manna minstr ok vesallegstr, ok svá er sagt, at þar eftir væri skaplyndi hans, at hann væri hinn mesti vesalingr, ok var þó stórra manna, ok svá auðigr, at hann vissi varla aura sinna tal; hafði Þórdís verit gift Atla til fjár. Svá er sagt, at bærinn í Otradal væri mjök af almannaveg; þat var út öðrum megin fjarðarins gegnt Eyri. Atli tímdi eigi at halda vinnumenn; vann hann bæði nátt ok dag slíkt er hann mátti. Hann var ok svá einþykkr, at hann vildi ekki eiga við aðra menn, hvárki gott né ilt. Hann var hinn mesti búmaðr; hann átti útibúr mikit; váru þar í alls konar gæði; þar váru inni hlaðar stórir ok alls konar slátr, skreið ok ostar ok alt þat er hafa þurfti. Atli hafði þar gert sæng sína, ok lágu þau þar hverja nátt.

Svá er sagt, at einn morgin var Steinþórr snemma á fótum; hann gekk at sæng Hávarðar ok tók á fótum hans ok bað hann upp standa. Hávarðr spratt upp skjótt ok fram á gólfit. Ok er hann stóð upp, þá stóð upp hverr at öðrum þeira félaga, því at þat var vandi þeira, at allir gengu hvert er einn þurfti at fara. Ok er þeir váru allir búnir, gengu þeir út í túnit. Steinþórr var þar fyrir með nökkura menn.

Þá mælti Hávarðr: "Búnir erum vér, bóndi, at fara hvert er þér vilið láta fara; viljum vér gjarna þér fylgja hvárt sem er ríflegt eða óríflegt, enn þat er eftir metnaðar míns, at ek vil eigi vera í þeiri ferð, er ek veit eigi, hvert ek skal fara".

Steinþórr mælti: "Ek ætla at fara til Atla mágs míns, ok vil ek, at þér veitið mér brautargengi".

Þeir gengu ofan til sjóvar; var þar skúta, sú er þeir höfðu tekit af Þorbirni. Þeir hrundu fram skútunni ok tóku til ára, ok reru yfir á fjörðinn. Þótti Steinþóri þeir félagar til alls harðfengilega taka.

Þenna morgin stóð Atli bóndi snimma upp ok gekk af sæng sinni. Atli var svá búinn, at hann var í hvítum stakki, stuttum ok þröngum; var maðrinn eigi skjótlegr á fæti; var hann bæði vesalmannlegr ok ljótr at sjá, sköllóttr ok inneygr. Hann gekk út ok sá til veðrs. Veðr var kalt ok frost mikit. Hann sá at skip fór handan yfir fjörðinn, ok komit mjök at landi, ok kendi þar Steinþór bónda mág sinn, ok varð eigi gott við. Garðr stóð í túninu ok meir út á völlinn; stóð þar í heykleggi, ok dregit af öllum megin. Þat var bragð Atla, at hann hljóp í garðinn ok velti kleggjanum ofan á sik, ok lá Atli þar undir.

Nú er at segja frá Steinþóri ok þeim öllum saman, at þeir koma at landi ok ganga upp til bæjar, ok er þeir koma í útibúrit, þá spratt Þórdís upp ok fagnaði vel bróður sínum ok öllum þeim, ok kvað hann sjaldsénan þar. Steinþórr spyrr, hvar Atli mágr hans var. Hon kvað hann fyrir litlu út genginn. Steinþórr bað þá leita hans. Þeir leituðu hans um bæinn, ok fundu eigi, ok segja síðan Steinþóri.

Þá mælti Þórdís: "Hvat viltu frændi til vár"?

Hann svarar: "Þat hafða ek ætlat, at Atli skyldi hafa gefit mér eða selt mér föng nökkur".

Hon svaraði: "Eigi þykkist ek síðr ráða eiga, enn Atli; vil ek at þú hafir slíkt er þú vilt".

Hann kvaðst þat gjarna vilja. Ryðja þeir búrit, ok bera ofan á skútuna til þess at hon var hlaðin; váru þat alls konar föng.

Þá mælti Steinþórr: "Nú skulu þér fara heim á skútunni, enn ek skal hér eftir vera hjá systur minni; er mér forvitni á at vita, hversu Atli mágr minn lætr sér þá er hann kemr aftr".

Hon svaraði: "Þarfleysu eina ætla ek þetta vera, frændi minn", sagði Þórdís; "mun þér eigi þykkja gaman í at heyra til hans, enn þó skaltu ráða; eða því skaltu heita mér, at vera eigi verri vin Atla enn áðr, hvat sem hann mælir eða gerir".

Steinþórr játaði þessu. Hon lét hann vera undir fortjaldi nökkuru þar sem enginn mátti sjá hann; enn þeir halda heim aftr á skútunni. Þeir höfðu hvast mjök á fjörðinn, ok fengu mjök innanvátt áðr þeir kómu at landi.