Bókastaðir

Enn um sumarit ríðr Þorbjörn til þings með menn sína ór Ísafirði.

Þat er þá enn einn dag, at Bjargey gengr til máls við Hávarð. Hann spurði þá, hvat hon vildi.

Hon svaraði: "Nú ætla ek at þú skulir ríða til þings ok vita ef nökkut skipast um mál þitt".

Hann svaraði: "Þetta er mér mjök í móti skapi; eða þykkir þér ek helzti lítt hraktr af Þorbirni sonarbana mínum, þó at eigi hrekti hann mik meir þar sem allir höfðingjar koma saman".

"Eigi man svá fara", sagði hon; "þess get ek, at nú verði nökkur veitandi at þínu máli, ok mun þat gera Gestr Oddleifsson, ok ef svá ferr, sem ek get, at hann komi sættum á með ykkr Þorbirni, ok hljóti hann at gjalda þér fé mikit, þá get ek, at hann láti margt manna hjá vera, ok mun hringr sleginn um yðr ok munu þér þá vera innan í hringnum, þá er Þorbjörn greiðir féit. Ok ef svá berr til, áðr greitt er féit, at Þorbjörn gerir þat nökkut er þér er móti skapi eða raun at, þá skaltu skynda í brott sem mest máttu, ok ef þér verðr þá léttara, enn þér þætti ván, þá skaltu eigi sættast á þetta mál, því at þá er ván, þó at ólíklegt se, at hefnt verði Ólafs sonar okkar; enn ef þér léttist þá eigi, þá skaltu eigi ósáttr fara af þinginu, því at þá mun eigi hefndin verða".

Hann kvaðst eigi vita til hvers þetta kæmi, — "enn ef ek vissa, at hefndin mætti verða eftir Óláf son minn, þá hirta ek aldri hvat ek ynna þar til".

Eftir þat býr hon ferð hans, ok ríðr hann leið sína; var karl heldr bjúgr, ok kemr hann á þing. Váru þá tjaldaðar búðir ok menn allir komnir. Hann reið at einni mikilli búð, enn þá búð átti Steinþórr af Eyri, ríkr maðr ok höfðingi mikill ok hinn mesti garpr ok fullhugi. Hann stígr af baki ok gengr inn í búðina. Sat Steinþórr ok menn hans hjá honum þar. Hávarðr gekk fyrir hann ok kvaddi hann vel. Hann tók vel kveðju hans ok spurði, hverr hann væri. Hávarðr sagði til sín.

Steinþórr mælti: "Ertu sá, sem frægstan áttir son, þann er Þorbjörn drap, ok menn ágættu mest vörn hans"?

Hann segir, at sá er hinn sami, — "ok vilda ek, bóndi, at þú leyfðir mér at vera í búð þinni um þingit".

Hann svaraði: "Þat lofa ek víst; ok ver hljóðr ok fáskiftinn; eru þeir sveinarnir jafnan glensmiklir, ok þér harmr mjök í hug; ertu lítt við kominn, gamall ok til einskis færr".

Þat er sagt, at Hávarðr karl tekr sér rúm einhverstaðar í búðinni, legst þar niðr ok gengr aldri ór rúmi sínu; aldri kemr hann á mál sitt við nökkurn mann, ok líðr mjök á þingit.

Þat var einhvern morgun, at Steinþórr gekk at Hávarði ok mælti: "Hví fórtu hingat, þar sem þú liggr hér sem arftökukarl, ófærr maðr".

Hávarðr svaraði: "Hitt hafða ek ætlat, at leita bóta eftir Óláf son minn, enn ek em ófúss til mjök; er Þorbjörn ósparr til illyrða ok ódrengskapar".

Steinþórr mælti: "Haf ráð mitt; gakk til fundar við Þorbjörn ok kær mál þitt; vænti ek, ef Gestr ferr með þér, at þú fáir rétt af Þorbirni".

Hávarðr stóð þá upp ok gekk út mjök bjúgr; fór hann til búðar þeira Gests ok Þorbjarnar ok inn í búðina. Var Þorbjörn þar, enn eigi Gestr. Þorbjörn heilsaði Hávarði ok spurði, hví hann væri þar kominn.

Hann svaraði: "Svá verðr mér minnisamt dráp Óláfs sonar míns, at mér þykkir sem nýtt sé, ok er þat erendi mitt at beiða þik bóta fyrir vígit".

Þorbjörn svaraði: "Hér kann ek gott ráð til; kom til mín heim í heraði, mun ek þá hugga þik at nökkuru, enn ek á nú margt at annast, ok vil ek, at þú klymtir nú eigi á móti mér".

Hann svaraði: "Ef þú gerir nú engan veg á, þá hefi ek reynt, at eigi gerir þú heldr heima í heraði; hafða ek ætlat, at nökkurr mundi styrkja mál mitt".

Þorbjörn mælti: "Heyrit fádæmi", segir hann, "hann ætlar at koma mönnum á hendr mér. Ver á brott, ok kom eigi á þetta mál við mik síðan, ef þú vilt ómeiddr vera".

Hávarðr reiddist þá mjök, ok sneri út ór búðinni ok mælti: "Urðum til gamlir, ok verit hefði þeir mínir dagar, at mér hefði ólíklegt þótt, at ek munda þola slíkan ójafnað".

Ok er hann gengr brott, þá gengu menn í móti honum; var þar Gestr Oddleifsson ok fylgdarmenn hans. Hávarðr var svá reiðr, at hann hugði varla at hvar hann fór; hann vildi ok eigi finna mennina. Gekk hann heim til búðar. Gestr leit til mannsins, er gekk hjá honum.

Hávarðr gekk til rúms síns ok lagðist niðr ok blés við, enn Steinþórr spurði, hversu farit hefði. Hann segir sem fór.

Steinþórr svaraði: "Slíkt er óheyrilegr ójafnaðr ok vænn til mikillar sneipu nær sem fram kemr".

Enn er Gestr kom inn í búðina, fagnaði Þorbjörn honum vel.

Þá mælti Gestr: "Hverr gekk maðr ór búðinni fyrir litlu"?

Þorbjörn svaraði: "Hví spyrr þú svá undarlega, vitr maðr; ganga hér miklu fleiri út ok inn, enn vér megim greina".

Gestr svaraði: "Þessi maðr var ólíkr öðrum mönnum; hann var mikill vexti ok nökkut við aldr, ok skauzt á fótum, ok þó hinn karlmannlegsti, ok svá leizt mér sem fullr væri upp harms ok óyndis ok skaprauna, ok svá var hann reiðr, at hann gáði eigi, hvar hann fór; mér leizt ok maðrinn giftusamlegr ok eigi allra færi við at eiga".

Þorbjörn svaraði: "Þar mun verit hafa Hávarðr karl, þingmaðr minn".

Gestr spurði: "Var sá eigi hans son, er þú drapt saklausan"?

"Þat ætla ek víst", sagði hann.

Gestr mælti: "Hversu þykkist þú hafa efnt þat er þú lofaðir mér, þá er ek gifta þér systur mína" Þorgils hét maðr, ok var kendr við móður sína ok kallaðr Hölluson; hann var hinn mesti ágætismaðr ok fullhugi; var hann þá með Gesti frænda sínum ok þá sem mestr uppgangr hans; Gestr bað Þorgils ganga eftir Hávarði ok biðja hann þangat koma. Þorgils gekk til búðar Hávarðs ok sagði honum, at Gestr vill finna hann.

Hávarðr svaraði: "Ófúss er ek at fara ok verða at þola Þorbirni ójafnað ok skemmileg orð".

Þorgils bað hann fara. "Mun Gestr styðja þitt mál".

Hann fór ok er þó tregr til. Koma þeir til Gests. Hann stendr upp í móti honum, ok fagnaði honum; setr hann niðr hjá sér.

Þá mælti Gestr: "Nú skaltu, Hávarðr, taka til at upphafi ok segja frá skiftum yðrum Þorbjarnar".

Hann gerði nú svá. Ok er hann hafði sagt, spurði Gestr Þorbjörn, hvárt nökkut væri svá. Þorbjörn kvað eigi hégómat frá.

Gestr mælti: "Hefir nökkurr heyrt slíkan ójafnað. Eru hér tveir kostir til: sá annarr, at ek rýf öll kaup okkar, ella lát mik einn skera ok skifta um ykkar mál".

Þorbjörn játar því.

Þeir gengu þá út ór búðinni. Kallaði Gestr til sín fjölda manna, ok stóðu menn í hring, enn þar stóðu í hringnum nökkurir menn saman komnir ok töluðu málit.

Þá mælti Gestr: "Eigi kann ek, Þorbjörn, at gera svá mikit fé sem vert væri, fyrir því at þú hefir eigi til; vil ek gera fyrir víg Óláfs þrenn manngjöld, enn fyrir annan ójafnað þann sem þú hefir gert Hávarði, þá vil ek gera þér, Þorbjörn, haust ok vár, at þú komir til mín ok skal ek sæma þik gjöfum ok því heita þér, at gera aldri forverkum við þik meðan vit lifum báðir".

Þá mælti Þorbjörn: "Þessu vil ek játa ok gjalda hæglega heima í heraði".

Gestr svaraði: "Nú skal gjalda alt féit hér á þinginu, ok gjalda vel ok skörulega; mun ek svá leggja til ein manngjöld".

Lét hann ok þegar þat fram alt vel goldit. Settist Hávarðr þá niðr ok helti í kápuskaut sitt. Þorbjörn gekk þá at ok galt smám ok smám, ok gat goldit ein manngjöld, ok kvað þá lokit því er hann hefði til. Gestr bað hann þá eigi undan draga.

Þorbjörn tekr þá einn knýtiskauta ok leysir til ok mælti: "Þat mun víst, at þá mun honum eigi vangoldit þykkja, ef þetta fær til". Slær síðan á nasir Hávarði, svá at þegar fell blóð um hann. "Eru þar nú tennr ok jaxlar", segir Þorbjörn, "ór Ólafi syni þínum".

Hávarðr sér nú, at þat hrynr ofan á kápuskautit; sprettr hann upp ákafareiðr, svá at sinn veg hrýtr hverr penningrinn; hann hafði staf í hendi ok hleypr at mannhringnum, ok setr stafinn fyrir brjóst einum manni svá at þegar fellr hann á bak aftr svá at hann lá lengi í óviti. Hávarðr stökk út yfir mannhringinn ok kom hvergi við ok kom hvar fjarri niðr, ok svá heim til búðar, sem ungr maðr. Ok er hann kom heim í búðina, mátti hann við engan mann mæla, ok kastaði sér niðr ok lá sem sjúkr væri.

Eftir þetta mælti Gestr við Þorbjörn: "Engum manni ertu líkr at illmensku ok ójafnaði; kann ek ok eigi at sjá á manni, ef eigi iðrast þú þessa nökkurt sinn, eða þínir frændr".

Gestr var þá svá reiðr ok óðr, at þegar ríðr hann af þinginu til Ísafjarðar ok gerir skilnað þeira Þorbjarnar ok Þorgerðar. Þykkir Þorbirni nú hin mesta smán, ok öllum frændum hans, enn geta þó ekki at gert. Sagði Gestr, at svá muni hann annarra skamma verri bíða ok sér maklegri. Ríðr Gestr á Barðaströnd með frændkonu sína ok of fjár.

Svá er sagt, at eftir þingit býst Hávarðr karl heim; var hann þá allstirðr.

Þá mælti Steinþórr: "Ef þú þarft, Hávarðr, lítillar liðveizlu við, þá kom til mín".

Hann þakkaði honum. Reið síðan heim, ok lagðist niðr í sæng sína ok lá þar hina þriðju tólf mánaði. Var hann þá miklu stirðastr. Bjargey helt hinu sama fram um athöfn sína, at hon reri á sjó hvern dag með Þórhalli.

Þat var einn dag um sumarit, er þau reru á sjó, at þau sá skip fara inn eftir firðinum; kendu þau ok, at þar var Þorbjörn ok heimamenn hans.

Þá mælti Bjargey: "Nú skulu vit hafa uppi færi okkur ok róa í móti Þorbirni; vil ek finna hann. Skaltu róa framan at borði skútunnar, enn ek skal tala við Þorbjörn nökkut, enn þú skalt róa í hring um skútuna á meðan".

Þau gera nú svá, róa at skútunni.

Bjargey kastar nú orðum á Þorbjörn, heilsar hon honum ok spyrr, hvert hann ætli at fara.

Hann kvaðst skyldu fara vestr í Vaðil, — "er þar kominn út Sturla bróðir minn ok Þjóðrekr son hans; skal ek flytja þá hingat til mín".

Hon spurði: "Hversu lengi muntu vera á brott, bóndi", segir hon?

"Nær viku", segir hann.

Þórhallr hafði þá róit umhverfis skútuna. Ok er hon hefir at gert slíkt er hon vildi, þá fleyta þau í árum ok róa í brott slíkt er þau mega.

Þá mælti Þorbjörn: "Kvenna örmust farandi. Ok skulum vit þegar róa eftir þeim ok drepa hann, enn meiða hana".

Þá mælti Brandr: "Nú sannar þú enn, þat er mælt er til þín, at þú munir eigi spara flest ilt at gera, enda skal ek veita þeim er ek má; skaltu þá at keyptu komast".

Enn við umtölur Brands, ok þat er þau váru langt undan komin, þá lét Þorbjörn vera kyrt, ok fór leið sína.

Þá mælti Bjargey: "Eigi er þat líklegt, enn er þat þó ætlan mín, at hefnt muni verða Óláfs sonar míns; skulu vit eigi heim".

"Hvert viltu þá"? segir Þórhallr.

"Nú skal fara", segir hon, "ok finna Valbrand bróður minn.

Hann bjó á Valbrandsstöðum; var hann gamall maðr mjök, enn hafði verit hinn ágætasti maðr. Hann átti tvá sonu, hina vænlegstu menn; hét annarr Torfi, enn annarr Eyjólfr; váru þeir þá á ungum aldri.

Þau létta eigi fyrr enn þau koma þangat. Valbrandr var úti á töðuvelli ok margt manna með honum. Hann gekk þá í móti systur sinni ok fagnaði henni vel ok bauð henni þar at vera; enn hon kvað sér þat eigi gegna, — "verð ek heim í kveld".

Hann spurði: "Hvat viltu þá systir"?

"Ek vilda, at þú léðir mér nætr þínar".

Hann svaraði: "Hér eru þrjár nætr, ok er ein forn mjök ok nú eigi trúleg, enn hefir verit örugg; enn tvær eru nýjar ok óreyndar. Haf þú hvárt er þú vilt tvær eða þrjár".

Hon svaraði: "Þær vil ek hafa hinar nýju, enn ek vil eigi hætta til at hafa hina fornu, enn lát þú búnar þessar, nær ek læt eftir koma".

Hann kvað svá vera skyldu.

Eftir þat fóru þau á brott.

Þá mælti Þórhallr: "Hvert skulum vér nú fara"?

Hon svarar: "Nú skal fara ok finna Þorbrand bróður minn".

Hann bjó á Þorbrandsstöðum; hann var þá gamall mjök. Hann átti tvá sonu unga; hét annarr Oddr, enn annarr Þórir; váru þeir vænlegir menn.

Ok er þau kómu þar, fagnaði Þorbrandr þeim vel ok bauð þeim þar at vera. Hon kvaðst þat eigi mega.

"Hvat viltu þá, systir"? segir hann.

"Ek vilda", segir hon, "at þú léðir mér net þín".

Hann svaraði: "Ek hefi þrjú til, ok er eitt fornt mjök, enn tvau eru ný ok hafa eigi höfð verit; haf hvárt er þú vilt tvau eða þrjú".

Hon kvaðst þau nýju hafa vilja; ok skildu at því.

Síðan fara þau í brott.

Þórhallr spurði: "Hvert skulum vit nú fara"?

"Nú skal", segir hon, "finna Ásbrand karl, bróður minn".

Hann bjó á Ásbrandsstöðum; hann var þeira bræðra elztr; hann átti systur Hávarðs karls. Hann átti son, er Hallgrímr hét; hann var ungr at aldri, enn báði mikill ok sterkr, ófríðr sýnum, enn þó karlmannlegr.

Ok er Bjargey kemr þar, fagnar Ásbrandr henni vel ok bað hana þar vera. Hon kvaðst skyldu heim um kveldit.

Hann spurði: "Hvat viltu þá? ok kemr þú þó sjaldan at finna frændr þína".

"Lítit er erendit", segir hon, "vér erum svá óbirg um torffæri, ok vilda ek gjarna, at þú léðir mér torföxi þína"?

Hann svarar brosandi: "Hér eru tvær til, ok önnur ryðfrakka mikil, forn ok skörðótt, ok þykkir nú til einkis fær; önnur er ný ok mikil, ok hefir til einkis höfð verit".

Enn hon kvaðst hafa vilja þá hinu nýju, — "þá er ek læt vitja".

Hann svaraði, at hon skal ráða.

Síðan fara þau heim á Hávarðsstaði um kveldit.

Líða nökkurir dagar þar til er henni þótti ván sem Þorbjörn mundi vestan koma. Ok einn dag gekk hon at sæng Hávarðs ok spurði, hvárt hann svæfi.

Hann settist upp við, ok kvað vísu:

"Þat er víst", segir hon, "at þetta er allmikil lygi, at þú hafir aldri sofit á þrim árum, enn þó er nú upp at standa ok gera sik sem vaskastan, ef þú vilt hefna Óláfs sonar þíns, því at eigi verðr hans hefnt um aldr þinn, ef eigi verðr á þessarri nátt".

Enn er hann heyrði ummæli hennar, spratt hann upp ór sænginni ok fram á gólfit, ok kvað þá vísu:

Hávarðr var þá hinn spræxasti ok skorti eigi göngu. Hann gekk til kistu einnar, mikillar, hon var full af vápnum, ok lauk henni upp, tók hjálm á höfuð sér ok fór í sterka brynju. Hann leit þá upp ok sá, at már einn fló yfir glugginn.

Hann kvað vísu:

Hann vápnaðist skjótt ok fimlega; hann bjó ok Þórhall með góðum vápnum. Ok er þeir váru búnir, sneri hann at Bjargeyju ok mintist við hana; kvað þá eigi sýnt vera, nær þau fyndist.

Hon bað hann vel fara. "Þarf ek eigi at hafa eggjunarorð við þik um hefnd eftir Óláf son okkarn, með því at ek veit, at þar fylgir kapp hreysti er þú ert".

Eftir þat skildu þau. Gengu þeir ofan til sjávar, hrundu fram sexærum bát ok tóku til ára; léttu eigi fyrr enn þeir kómu fyrir bæ Valbrands. Þar var eyrartangi langr, er gekk út í sjóinn; lögðu þeir þar at bátinn. Bað Hávarðr Þórhall at gæta bátsins, enn hann gekk upp til bæjarins; hann hafði spjót í hendi; var þat ágætt vápn. Ok er hann kom upp á völlinn, váru þeir þar feðgar. Þeir bræðr váru af klæðunum, ok rökuðu upp töðuna; þeir höfðu tekit af sér skóna ok sett á völlinn hjá sér; váru þat upphávir skór. Valbrandr gekk í móti Hávarði ok fagnaði honum vel, ok bauð honum þar at vera.

Hann kvaðst eigi þar vera mega, — "em ek kominn at vitja nóta þinna, er þú léðir systur þinni".

Hann gekk at sonum sínum ok mælti: "Hér er kominn Hávarðr mágr ykkarr, ok er þann veg búinn sem þá er hann mundi ætla til stórræða nökkurra".

Ok er þeir heyra þetta, kasta þeir hrífunum ok hlaupa til klæða sinna. Ok er þeir skyldu taka skóna, höfðu þeir skorpnat í skininu. Þeir stigu í ofan sem skjótast, svá at þegar gekk skinnit af hælunum, ok er þeir kómu heim, váru skórnir fullir af blóði.

Valbrandr fekk sonum sínum góð vápn, ok mælti: "Veitið Hávarði góða fylgd, hyggið meir á hefnd, enn hvat eftir kemr".

Eftir þat fóru þeir á Þorbrandsstaði; váru þeir ok skjótt búnir Oddr ok Þórir. Fóru nú þar til er þeir kómu á Ásbrandsstaði. Krafði Hávarðr þar torföxarinnar. Bjóst Hallgrímr frændi hans þá til ferðar með honum.

Ánn er maðr nefndr; hann var heimamaðr Ásbrands; hafði hann húskarls verk. Hann var fóstri Hallgríms, ok bjóst til ferðar með þeim. Ok er þeir váru búnir, fara þeir þar til er bátrinn var; fagnaði Þórhallr þeim vel. Váru þeir þá átta saman, ok hverr öðrum víglegri.

Þá mælti Hallgrímr við Hávarð frænda sinn: "Hví fórtu svá heiman, frændi, at þú hafðir hvárki sverð né öxi"?

Hann svaraði: "Verði svá vel, at vér finnum Þorbjörn Þjóðreksson, eftir várn skilnað skaltu annat mæla, því at mér ætla ek sverðit Gunnloga, er bezt vápn er".

Þeir báðu hann lúka heilum munni sundr. "Væri oss nú mikit undir, at oss tækist karlmannlega til handa".

Þat var mjök at áliðnum degi. Þeir hrinda þá fram bátnum ok stigu þar á ok tóku til ára. Þeir sá, at hrafnaflokkr mikill fló fyrir þeim ok yfir eyrartangann, er fyrir þeim var.

Hávarðr kvað þá vísu:

Þeir fóru yfir sundit, ok var hvast mjök á firðinum ok fengu mjök framanvátt; sóttu þeir drengilega, ok léttu eigi fyrr enn þeir kómu fyrir Laugaból. Var þar gott at at leggja, fyrir því at Þorbjörn hafði látit gera þar höfn góða; hann hafði látit ryðja ok hreinsa alt inn at landi. Var þar atdjúp mikit; mátti þar fljóta skúta eða stærri skip þó at vildi. Þar váru ok grafin niðr rif stór fyrir hlunna ok festir endarnir grjóti; þurfti þar engi maðr vátr at verða, þó at af skipi stigi eða á skip, hvárt er var meira skip eða minna, enn uppi yfir var malarkampr hár; fyrir ofan kampinn stóð hurðanaust mikit, ok var vel um horfit; til annarrar handar var lón mikit fyrir ofan kampinn. Frá naustinu sá engi í fjöruna, enn af malarkampinum mátti bæði sjá til naustsins ok í fjöruna. Ok er þeir koma at landi, hlaupa þeir af bátinum.

Þá mælti Hávarðr: "Nú skulum vér bera bátinn upp yfir kampinn á lónit; vér skulum ok vera fyrir ofan kampinn, svá at þeir megi eigi þegar sjá oss; verum ok eigi of veiðibráðir; hlaupi engi fyrr upp enn ek segi fyrir".

Var þá mjök dimmat.

Þar er nú til máls at taka, at Þorbjörn ok þeir félagar fóru vestan tíu saman á skútunni. Var Sturla þar ok Þjóðrekr son hans, Þorbjörn ok Vakr, Brandr hinn sterki ok tveir húskarlar; höfðu þeir hlaðit mjök skútuna. Enn þetta sama kveld koma þeir við Laugaból fyrir myrkr.

Þá mælti Þorbjörn: "Vér skulum fara at engu ótt, ok skulum vér láta fljóta skútuna hér í nátt ok eigi af bera nema vápn vár ok klæði; er nú veðr gott ok þurlegt. Skaltu Vakr bera upp vápn vár".

Hann tók fyrst sverð þeira ok spjót ok bar upp at naustinu.

Þá mælti Torfi: "Tökum fyrst sverð þeira ok þann sem fylgir".

"Látum vera enn", segir Hávarðr.

Hann bað Hallgrím fara ok taka sverðit Gunnloga ok færa sér. Ok er Vakr gekk ofan, hljóp Hallgrímr ok tók sverðit ok færði Hávarði. Hann brá á loft við, ok skók meðalkaflann.

Vakr gekk upp í annat sinn, ok hafði hlaðit á bak sér skjöldum, enn stálhúfum hafði hann hlaðit á handlegg sér; hann hafði hjálm á höfði. Ok er hann var kominn upp með lóninu, þá hlupu þeir upp ok ætluðu at taka hann. Ok er hann heyrir harkit til þeira, þóttist hann vita, at ófriðr mundi vera; ætlaði hann at skunda til þeira með vápnin. Ok er hann bregðr við hart, skruppu honum fætrnir við lónit, svá at höfuðit kemr fyrst niðr á honum. Var þar blautt mjök, enn vatnit grunt, enn maðrinn þungr á sér með vápnum öllum; getr hann ok eigi upp staðit, enn engi þeira vildi duga honum, ok lýkr svá æfi Vakrs, at hann deyr þar.

Ok er þeir sá þat, hlaupa þeir ofan á malarkampinn. Ok er þetta sér Þorbjörn, kastar hann sér þegar á sund ok legst frá landi. Þetta sér fyrst Hávarðr karl, skundar þegar ok kastar sér á sund eftir Þorbirni.

Svá er sagt um Brand hinn sterka, at hann hleypr at ok rífr upp einn hlunn, þat var hvalrif mikit, ok rekr í höfuð fóstra Hallgríms. Hallgrímr var þá ofan kominn af mölinni ok sá, at Ánn fell. Hann hljóp at með reidda öxina ok hjó í höfuð Brandi ok klauf hann í herðar niðr, ok í þessarri svipan hlupu þeir á sund Þorbjörn ok Hávarðr. Ok er hann sér þat, hleypr hann þegar eftir þeim. Torfi Valbrandsson hleypr í móti Sturlu; var hann bæði mikill ok sterkr ok hverjum manni betr vígr; hann var ok með vápnum sínum öllum. Þeir börðust bæði lengi ok drengilega.