Bókastaðir

Enn um sumarit ríðr Þorbjǫrn til þings með menn sína ór Ísafirði.

Þat er þá enn einn dag, at Bjargey gengr til máls við Hávarð. Hann spurði þá, hvat hon vildi.

Hon svaraði: "Nú ætla ek at þú skulir ríða til þings ok vita ef nǫkkut skipask um mál þitt".

Hann svaraði: "Þetta er mér mjǫk í móti skapi; eða þykkir þér ek helzti lítt hraktr af Þorbirni sonarbana mínum, þó at eigi hrekti hann mik meir þar sem allir hǫfðingjar koma saman".

"Eigi man svá fara", sagði hon; "þess get ek, at nú verði nǫkkur veitandi at þínu máli, ok mun þat gera Gestr Oddleifsson, ok ef svá ferr, sem ek get, at hann komi sættum á með ykkr Þorbirni, ok hljóti hann at gjalda þér fé mikit, þá get ek, at hann láti margt manna hjá vera, ok mun hringr sleginn um yðr ok munu þér þá vera innan í hringnum, þá er Þorbjǫrn greiðir féit. Ok ef svá berr til, áðr greitt er féit, at Þorbjǫrn gerir þat nǫkkut er þér er móti skapi eða raun at, þá skaltu skynda í brott sem mest máttu, ok ef þér verðr þá léttara, enn þér þœtti ván, þá skaltu eigi sættask á þetta mál, því at þá er ván, þó at ólíklegt se, at hefnt verði Óláfs sonar okkar; enn ef þér léttisk þá eigi, þá skaltu eigi ósáttr fara af þinginu, því at þá mun eigi hefndin verða".

Hann kvaðsk eigi vita til hvers þetta kœmi, — "enn ef ek vissa, at hefndin mætti verða eftir Óláf son minn, þá hirta ek aldri hvat ek ynna þar til".

Eftir þat býr hon ferð hans, ok ríðr hann leið sína; var karl heldr bjúgr, ok kemr hann á þing. Váru þá tjaldaðar búðir ok menn allir komnir.

Hann reið at einni mikilli búð, enn þá búð átti Steinþórr af Eyri, ríkr maðr ok hǫfðingi mikill ok hinn mesti garpr ok fullhugi. Hann stígr af baki ok gengr inn í búðina. Sat Steinþórr ok menn hans hjá honum þar. Hávarðr gekk fyrir hann ok kvaddi hann vel. Hann tók vel kveðju hans ok spurði, hverr hann væri. Hávarðr sagði til sín.

Steinþórr mælti: "Ertu sá, sem frægstan áttir son, þann er Þorbjǫrn drap, ok menn ágættu mest vǫrn hans"?

Hann segir, at sá er hinn sami, — "ok vilda ek, bóndi, at þú leyfðir mér at vera í búð þinni um þingit".

Hann svaraði: "Þat lofa ek víst; ok ver hljóðr ok fáskiftinn; eru þeir sveinarnir jafnan glensmiklir, ok þér harmr mjǫk í hug; ertu lítt við kominn, gamall ok til einskis færr".

Þat er sagt, at Hávarðr karl tekr sér rúm einhverstaðar í búðinni, legsk þar niðr ok gengr aldri ór rúmi sínu; aldri kemr hann á mál sitt við nǫkkurn mann, ok líðr mjǫk á þingit.

Þat var einhvern morgun, at Steinþórr gekk at Hávarði ok mælti: "Hví fórtu hingat, þar sem þú liggr hér sem arftǫkukarl, ófærr maðr".

Hávarðr svaraði: "Hitt hafða ek ætlat, at leita bóta eftir Óláf son minn, enn ek em ófúss til mjǫk; er Þorbjǫrn ósparr til illyrða ok ódrengskapar".

Steinþórr mælti: "Haf ráð mitt; gakk til fundar við Þorbjǫrn ok kær mál þitt; vænti ek, ef Gestr ferr með þér, at þú fáir rétt af Þorbirni".

Hávarðr stóð þá upp ok gekk út mjǫk bjúgr; fór hann til búðar þeira Gests ok Þorbjarnar ok inn í búðina. Var Þorbjǫrn þar, enn eigi Gestr. Þorbjǫrn heilsaði Hávarði ok spurði, hví hann væri þar kominn.

Hann svaraði: "Svá verðr mér minnisamt dráp Óláfs sonar míns, at mér þykkir sem nýtt sé, ok er þat erendi mitt at beiða þik bóta fyrir vígit".

Þorbjǫrn svaraði: "Hér kann ek gott ráð til; kom til mín heim í heraði, mun ek þá hugga þik at nǫkkuru, enn ek á nú margt at annask, ok vil ek, at þú klymtir nú eigi á móti mér".

Hann svaraði: "Ef þú gerir nú engan veg á, þá hefi ek reynt, at eigi gerir þú heldr heima í heraði; hafða ek ætlat, at nǫkkurr mundi styrkja mál mitt".

Þorbjǫrn mælti: "Heyrit fádœmi", segir hann, "hann ætlar at koma mǫnnum á hendr mér. Ver á brott, ok kom eigi á þetta mál við mik síðan, ef þú vilt ómeiddr vera".

Hávarðr reiddisk þá mjǫk, ok sneri út ór búðinni ok mælti: "Urðum til gamlir, ok verit hefði þeir mínir dagar, at mér hefði ólíklegt þótt, at ek munda þola slíkan ójafnað".

Ok er hann gengr brott, þá gengu menn í móti honum; var þar Gestr Oddleifsson ok fylgdarmenn hans. Hávarðr var svá reiðr, at hann hugði varla at hvar hann fór; hann vildi ok eigi finna mennina. Gekk hann heim til búðar. Gestr leit til mannsins, er gekk hjá honum.

Hávarðr gekk til rúms síns ok lagðisk niðr ok blés við, enn Steinþórr spurði, hversu farit hefði. Hann segir sem fór.

Steinþórr svaraði: "Slíkt er óheyrilegr ójafnaðr ok vænn til mikillar sneipu nær sem fram kemr".

Enn er Gestr kom inn í búðina, fagnaði Þorbjǫrn honum vel.

Þá mælti Gestr: "Hverr gekk maðr ór búðinni fyrir litlu"?

Þorbjǫrn svaraði: "Hví spyrr þú svá undarlega, vitr maðr; ganga hér miklu fleiri út ok inn, enn vér megim greina".

Gestr svaraði: "Þessi maðr var ólíkr ǫðrum mǫnnum; hann var mikill vexti ok nǫkkut við aldr, ok skauzk á fótum, ok þó hinn karlmannlegsti, ok svá leizk mér sem fullr væri upp harms ok óyndis ok skaprauna, ok svá var hann reiðr, at hann gáði eigi, hvar hann fór; mér leizk ok maðrinn giftusamlegr ok eigi allra fœri við at eiga".

Þorbjǫrn svaraði: "Þar mun verit hafa Hávarðr karl, þingmaðr minn".

Gestr spurði: "Var sá eigi hans son, er þú drapt saklausan"?

"Þat ætla ek víst", sagði hann.

Gestr mælti: "Hversu þykkisk þú hafa efnt þat er þú lofaðir mér, þá er ek gifta þér systur mína"?

Þorgils hét maðr, ok var kendr við móður sína ok kallaðr Hǫlluson; hann var hinn mesti ágætismaðr ok fullhugi; var hann þá með Gesti frænda sínum ok þá sem mestr uppgangr hans; Gestr bað Þorgils ganga eftir Hávarði ok biðja hann þangat koma. Þorgils gekk til búðar Hávarðs ok sagði honum, at Gestr vill finna hann.

Hávarðr svaraði: "Ófúss er ek at fara ok verða at þola Þorbirni ójafnað ok skemmileg orð".

Þorgils bað hann fara. "Mun Gestr styðja þitt mál".

Hann fór ok er þó tregr til. Koma þeir til Gests. Hann stendr upp í móti honum, ok fagnaði honum; setr hann niðr hjá sér.

Þá mælti Gestr: "Nú skaltu, Hávarðr, taka til at upphafi ok segja frá skiftum yðrum Þorbjarnar".

Hann gerði nú svá. Ok er hann hafði sagt, spurði Gestr Þorbjǫrn, hvárt nǫkkut væri svá. Þorbjǫrn kvað eigi hégómat frá.

Gestr mælti: "Hefir nǫkkurr heyrt slíkan ójafnað. Eru hér tveir kostir til: sá annarr, at ek rýf ǫll kaup okkar, ella lát mik einn skera ok skifta um ykkar mál".

Þorbjǫrn játar því.

Þeir gengu þá út ór búðinni. Kallaði Gestr til sín fjǫlda manna, ok stóðu menn í hring, enn þar stóðu í hringnum nǫkkurir menn saman komnir ok tǫluðu málit.

Þá mælti Gestr: "Eigi kann ek, Þorbjǫrn, at gera svá mikit fé sem vert væri, fyrir því at þú hefir eigi til; vil ek gera fyrir víg Óláfs þrenn manngjǫld, enn fyrir annan ójafnað þann sem þú hefir gert Hávarði, þá vil ek gera þér, Hávarðr, haust ok vár, at þú komir til mín ok skal ek sœma þik gjǫfum ok því heita þér, at gera aldri forverkum við þik meðan vit lifum báðir".

Þá mælti Þorbjǫrn: "Þessu vil ek játa ok gjalda hœglega heima í heraði".

Gestr svaraði: "Nú skal gjalda alt féit hér á þinginu, ok gjalda vel ok skǫrulega; mun ek svá leggja til ein manngjǫld".

Lét hann ok þegar þat fram alt vel goldit. Settisk Hávarðr þá niðr ok helti í kápuskaut sitt. Þorbjǫrn gekk þá at ok galt smám ok smám, ok gat goldit ein manngjǫld, ok kvað þá lokit því er hann hefði til. Gestr bað hann þá eigi undan draga.

Þorbjǫrn tekr þá einn knýtiskauta ok leysir til ok mælti: "Þat mun víst, at þá mun honum eigi vangoldit þykkja, ef þetta fær til". Slær síðan á nasir Hávarði, svá at þegar fell blóð um hann. "Eru þar nú tennr ok jaxlar", segir Þorbjǫrn, "ór Óláfi syni þínum".

Hávarðr sér nú, at þat hrynr ofan á kápuskautit; sprettr hann upp ákafareiðr, svá at sinn veg hrýtr hverr penningrinn; hann hafði staf í hendi ok hleypr at mannhringnum, ok setr stafinn fyrir brjóst einum manni svá at þegar fellr hann á bak aftr svá at hann lá lengi í óviti. Hávarðr stǫkk út yfir mannhringinn ok kom hvergi við ok kom hvar fjarri niðr, ok svá heim til búðar, sem ungr maðr. Ok er hann kom heim í búðina, mátti hann við engan mann mæla, ok kastaði sér niðr ok lá sem sjúkr væri.

Eftir þetta mælti Gestr við Þorbjǫrn: "Engum manni ertu líkr at illmensku ok ójafnaði; kann ek ok eigi at sjá á manni, ef eigi iðrask þú þessa nǫkkurt sinn, eða þínir frændr".

Gestr var þá svá reiðr ok óðr, at þegar ríðr hann af þinginu til Ísafjarðar ok gerir skilnað þeira Þorbjarnar ok Þorgerðar. Þykkir Þorbirni nú hin mesta smán, ok ǫllum frændum hans, enn geta þó ekki at gert. Sagði Gestr, at svá muni hann annarra skamma verri bíða ok sér maklegri. Ríðr Gestr á Barðastrǫnd með frændkonu sína ok of fjár.

Svá er sagt, at eftir þingit býsk Hávarðr karl heim; var hann þá allstirðr.

Þá mælti Steinþórr: "Ef þú þarft, Hávarðr, lítillar liðveizlu við, þá kom til mín".

Hann þakkaði honum. Reið síðan heim, ok lagðisk niðr í sæng sína ok lá þar hina þriðju tólf mánaði. Var hann þá miklu stirðastr. Bjargey helt hinu sama fram um athǫfn sína, at hon reri á sjó hvern dag með Þórhalli.

Þat var einn dag um sumarit, er þau reru á sjó, at þau sá skip fara inn eftir firðinum; kendu þau ok, at þar var Þorbjǫrn ok heimamenn hans.

Þá mælti Bjargey: "Nú skulu vit hafa uppi fœri okkur ok róa í móti Þorbirni; vil ek finna hann. Skaltu róa framan at borði skútunnar, enn ek skal tala við Þorbjǫrn nǫkkut, enn þú skalt róa í hring um skútuna á meðan".

Þau gera nú svá, róa at skútunni. Bjargey kastar nú orðum á Þorbjǫrn, heilsar hon honum ok spyrr, hvert hann ætli at fara.

Hann kvaðsk skyldu fara vestr í Vaðil, — "er þar kominn út Sturla bróðir minn ok Þjóðrekr son hans; skal ek flytja þá hingat til mín".

Hon spurði: "Hversu lengi muntu vera á brott, bóndi", segir hon?

"Nær viku", segir hann.

Þórhallr hafði þá róit umhverfis skútuna. Ok er hon hefir at gert slíkt er hon vildi, þá fleyta þau í árum ok róa í brott slíkt er þau mega.

Þá mælti Þorbjǫrn: "Kvenna ǫrmust farandi. Ok skulum vit þegar róa eftir þeim ok drepa hann, enn meiða hana".

Þá mælti Brandr: "Nú sannar þú enn, þat er mælt er til þín, at þú munir eigi spara flest ilt at gera, enda skal ek veita þeim er ek má; skaltu þá at keyptu komask".

Enn við umtǫlur Brands, ok þat er þau váru langt undan komin, þá lét Þorbjǫrn vera kyrt, ok fór leið sína.

Þá mælti Bjargey: "Eigi er þat líklegt, enn er þat þó ætlan mín, at hefnt muni verða Óláfs sonar míns; skulu vit eigi heim".

"Hvert viltu þá"? segir Þórhallr.

"Nú skal fara", segir hon, "ok finna Valbrand bróður minn.

Hann bjó á Valbrandsstǫðum; var hann gamall maðr mjǫk, enn hafði verit hinn ágætasti maðr. Hann átti tvá sonu, hina vænlegstu menn; hét annarr Torfi, enn annarr Eyjólfr; váru þeir þá á ungum aldri.

Þau létta eigi fyrr enn þau koma þangat. Valbrandr var úti á tǫðuvelli ok margt manna með honum. Hann gekk þá í móti systur sinni ok fagnaði henni vel ok bauð henni þar at vera; enn hon kvað sér þat eigi gegna, — "verð ek heim í kveld".

Hann spurði: "Hvat viltu þá systir"?

"Ek vilda, at þú léðir mér nætr þínar".

Hann svaraði: "Hér eru þrjár nætr, ok er ein forn mjǫk ok nú eigi trúleg, enn hefir verit ørugg; enn tvær eru nýjar ok óreyndar. Haf þú hvárt er þú vilt tvær eða þrjár".

Hon svaraði: "Þær vil ek hafa hinar nýju, enn ek vil eigi hætta til at hafa hina fornu, enn lát þú búnar þessar, nær ek læt eftir koma".

Hann kvað svá vera skyldu. Eftir þat fóru þau á brott.

Þá mælti Þórhallr: "Hvert skulum vér nú fara"?

Hon svarar: "Nú skal fara ok finna Þorbrand bróður minn".

Hann bjó á Þorbrandsstǫðum; hann var þá gamall mjǫk. Hann átti tvá sonu unga; hét annarr Oddr, enn annarr Þórir; váru þeir vænlegir menn.

Ok er þau kómu þar, fagnaði Þorbrandr þeim vel ok bauð þeim þar at vera. Hon kvaðsk þat eigi mega.

"Hvat viltu þá, systir"? segir hann.

"Ek vilda", segir hon, "at þú léðir mér net þín".

Hann svaraði: "Ek hefi þrjú til, ok er eitt fornt mjǫk, enn tvau eru ný ok hafa eigi hǫfð verit; haf hvárt er þú vilt tvau eða þrjú".

Hon kvaðsk þau nýju hafa vilja; ok skildu at því. Síðan fara þau í brott.

Þórhallr spurði: "Hvert skulum vit nú fara"?

"Nú skal", segir hon, "finna Ásbrand karl, bróður minn".

Hann bjó á Ásbrandsstǫðum; hann var þeira brœðra elztr; hann átti systur Hávarðs karls. Hann átti son, er Hallgrímr hét; hann var ungr at aldri, enn bæði mikill ok sterkr, ófríðr sýnum, enn þó karlmannlegr.

Ok er Bjargey kemr þar, fagnar Ásbrandr henni vel ok bað hana þar vera. Hon kvaðsk skyldu heim um kveldit.

Hann spurði: "Hvat viltu þá? ok kemr þú þó sjaldan at finna frændr þína".

"Lítit er erendit", segir hon, "vér erum svá óbirg um torffæri, ok vilda ek gjarna, at þú léðir mér torfǫxi þína"?

Hann svarar brosandi: "Hér eru tvær til, ok ǫnnur ryðfrakka mikil, forn ok skǫrðótt, ok þykkir nú til einkis fær; ǫnnur er ný ok mikil, ok hefir til einkis hǫfð verit".

Enn hon kvaðsk hafa vilja þá hinu nýju, — "þá er ek læt vitja".

Hann svaraði, at hon skal ráða.

Síðan fara þau heim á Hávarðsstaði um kveldit.

Líða nǫkkurir dagar þar til er henni þótti ván sem Þorbjǫrn mundi vestan koma. Ok einn dag gekk hon at sæng Hávarðs ok spurði, hvárt hann svæfi.

Hann settisk upp við, ok kvað vísu:

"Þat er víst", segir hon, "at þetta er allmikil lygi, at þú hafir aldri sofit á þrim árum, enn þó er nú upp at standa ok gera sik sem vaskastan, ef þú vilt hefna Óláfs sonar þíns, því at eigi verðr hans hefnt um aldr þinn, ef eigi verðr á þessarri nátt".

Enn er hann heyrði ummæli hennar, spratt hann upp ór sænginni ok fram á gólfit, ok kvað þá vísu:

Hávarðr var þá hinn sprækasti ok skorti eigi gǫngu. Hann gekk til kistu einnar, mikillar, hon var full af vápnum, ok lauk henni upp, tók hjálm á hǫfuð sér ok fór í sterka brynju. Hann leit þá upp ok sá, at már einn fló yfir glugginn.

Hann kvað vísu:

Hann vápnaðisk skjótt ok fimlega; hann bjó ok Þórhall með góðum vápnum. Ok er þeir váru búnir, sneri hann at Bjargeyju ok mintisk við hana; kvað þá eigi sýnt vera, nær þau fyndisk.

Hon bað hann vel fara. "Þarf ek eigi at hafa eggjunarorð við þik um hefnd eftir Óláf son okkarn, með því at ek veit, at þar fylgir kapp hreysti er þú ert". Eftir þat skildu þau.

Gengu þeir ofan til sjávar, hrundu fram sexærum bát ok tóku til ára; léttu eigi fyrr enn þeir kómu fyrir bœ Valbrands. Þar var eyrartangi langr, er gekk út í sjóinn; lǫgðu þeir þar at bátinn. Bað Hávarðr Þórhall at gæta bátsins, enn hann gekk upp til bœjarins; hann hafði spjót í hendi; var þat ágætt vápn.

Ok er hann kom upp á vǫllinn, váru þeir þar feðgar. Þeir brœðr váru af klæðunum, ok rǫkuðu upp tǫðuna; þeir hǫfðu tekit af sér skóna ok sett á vǫllinn hjá sér; váru þat upphávir skór. Valbrandr gekk í móti Hávarði ok fagnaði honum vel, ok bauð honum þar at vera.

Hann kvaðsk eigi þar vera mega, — "em ek kominn at vitja nóta þinna, er þú léðir systur þinni".

Hann gekk at sonum sínum ok mælti: "Hér er kominn Hávarðr mágr ykkarr, ok er þann veg búinn sem þá er hann mundi ætla til stórræða nǫkkurra".

Ok er þeir heyra þetta, kasta þeir hrífunum ok hlaupa til klæða sinna. Ok er þeir skyldu taka skóna, hǫfðu þeir skorpnat í skininu. Þeir stigu í ofan sem skjótast, svá at þegar gekk skinnit af hælunum, ok er þeir kómu heim, váru skórnir fullir af blóði.

Valbrandr fekk sonum sínum góð vápn, ok mælti: "Veitið Hávarði góða fylgd, hyggið meir á hefnd, enn hvat eftir kemr".

Eftir þat fóru þeir á Þorbrandsstaði; váru þeir ok skjótt búnir Oddr ok Þórir. Fóru nú þar til er þeir kómu á Ásbrandsstaði. Krafði Hávarðr þar torfǫxarinnar. Bjósk Hallgrímr frændi hans þá til ferðar með honum.

Ánn er maðr nefndr; hann var heimamaðr Ásbrands; hafði hann húskarls verk. Hann var fóstri Hallgríms, ok bjósk til ferðar með þeim. Ok er þeir váru búnir, fara þeir þar til er bátrinn var; fagnaði Þórhallr þeim vel. Váru þeir þá átta saman, ok hverr ǫðrum víglegri.

Þá mælti Hallgrímr við Hávarð frænda sinn: "Hví fórtu svá heiman, frændi, at þú hafðir hvárki sverð né øxi"?

Hann svaraði: "Verði svá vel, at vér finnum Þorbjǫrn Þjóðreksson, eftir várn skilnað skaltu annat mæla, því at mér ætla ek sverðit Gunnloga, er bezt vápn er".

Þeir báðu hann lúka heilum munni sundr. "Væri oss nú mikit undir, at oss tækisk karlmannlega til handa".

Þat var mjǫk at áliðnum degi. Þeir hrinda þá fram bátnum ok stigu þar á ok tóku til ára. Þeir sá, at hrafnaflokkr mikill fló fyrir þeim ok yfir eyrartangann, er fyrir þeim var.

Hávarðr kvað þá vísu:

Þeir fóru yfir sundit, ok var hvast mjǫk á firðinum ok fengu mjǫk framanvátt; sóttu þeir drengilega, ok léttu eigi fyrr enn þeir kómu fyrir Laugaból.

Var þar gott at at leggja, fyrir því at Þorbjǫrn hafði látit gera þar hǫfn góða; hann hafði látit ryðja ok hreinsa alt inn at landi. Var þar atdjúp mikit; mátti þar fljóta skúta eða stœrri skip þó at vildi. Þar váru ok grafin niðr rif stór fyrir hlunna ok festir endarnir grjóti; þurfti þar engi maðr vátr at verða, þó at af skipi stigi eða á skip, hvárt er var meira skip eða minna, enn uppi yfir var malarkampr hár; fyrir ofan kampinn stóð hurðanaust mikit, ok var vel um horfit; til annarrar handar var lón mikit fyrir ofan kampinn. Frá naustinu sá engi í fjǫruna, enn af malarkampinum mátti bæði sjá til naustsins ok í fjǫruna. Ok er þeir koma at landi, hlaupa þeir af bátinum.

Þá mælti Hávarðr: "Nú skulum vér bera bátinn upp yfir kampinn á lónit; vér skulum ok vera fyrir ofan kampinn, svá at þeir megi eigi þegar sjá oss; verum ok eigi of veiðibráðir; hlaupi engi fyrr upp enn ek segi fyrir".

Var þá mjǫk dimmat.

Þar er nú til máls at taka, at Þorbjǫrn ok þeir félagar fóru vestan tíu saman á skútunni. Var Sturla þar ok Þjóðrekr son hans, Þorbjǫrn ok Vakr, Brandr hinn sterki ok tveir húskarlar; hǫfðu þeir hlaðit mjǫk skútuna. Enn þetta sama kveld koma þeir við Laugaból fyrir myrkr.

Þá mælti Þorbjǫrn: "Vér skulum fara at engu ótt, ok skulum vér láta fljóta skútuna hér í nátt ok eigi af bera nema vápn vár ok klæði; er nú veðr gott ok þurlegt. Skaltu Vakr bera upp vápn vár".

Hann tók fyrst sverð þeira ok spjót ok bar upp at naustinu.

Þá mælti Torfi: "Tǫkum fyrst sverð þeira ok þann sem fylgir".

"Látum vera enn", segir Hávarðr.

Hann bað Hallgrím fara ok taka sverðit Gunnloga ok fœra sér. Ok er Vakr gekk ofan, hljóp Hallgrímr ok tók sverðit ok fœrði Hávarði. Hann brá á loft við, ok skók meðalkaflann.

Vakr gekk upp í annat sinn, ok hafði hlaðit á bak sér skjǫldum, enn stálhúfum hafði hann hlaðit á handlegg sér; hann hafði hjálm á hǫfði. Ok er hann var kominn upp með lóninu, þá hlupu þeir upp ok ætluðu at taka hann. Ok er hann heyrir harkit til þeira, þóttisk hann vita, at ófriðr mundi vera; ætlaði hann at skunda til þeira með vápnin. Ok er hann bregðr við hart, skruppu honum fœtrnir við lónit, svá at hǫfuðit kemr fyrst niðr á honum. Var þar blautt mjǫk, enn vatnit grunt, enn maðrinn þungr á sér með vápnum ǫllum; getr hann ok eigi upp staðit, enn engi þeira vildi duga honum, ok lýkr svá æfi Vakrs, at hann deyr þar.

Ok er þeir sá þat, hlaupa þeir ofan á malarkampinn. Ok er þetta sér Þorbjǫrn, kastar hann sér þegar á sund ok legsk frá landi. Þetta sér fyrst Hávarðr karl, skundar þegar ok kastar sér á sund eftir Þorbirni.

Svá er sagt um Brand hinn sterka, at hann hleypr at ok rífr upp einn hlunn, þat var hvalrif mikit, ok rekr í hǫfuð fóstra Hallgríms. Hallgrímr var þá ofan kominn af mǫlinni ok sá, at Ánn fell. Hann hljóp at með reidda øxina ok hjó í hǫfuð Brandi ok klauf hann í herðar niðr, ok í þessarri svipan hlupu þeir á sund Þorbjǫrn ok Hávarðr. Ok er hann sér þat, hleypr hann þegar eftir þeim.

Torfi Valbrandsson hleypr í móti Sturlu; var hann bæði mikill ok sterkr ok hverjum manni betr vígr; hann var ok með vápnum sínum ǫllum. Þeir bǫrðusk bæði lengi ok drengilega.