Bókastaðir

Enn er mjǫk leið á sumarit, fór Hǫrðr við fjórða mann ok tuttuganda til Saurbœjar, þvíat Þorsteinn øxnabroddr hafði hœlst um þat, at Skroppa, fóstra hans fjǫlkunnig, mundi svá geta gert, at honum yrði ekki mein at Hólmverjum, með fjǫlkyngi sinni.Enn er mjök leið á sumarit, fór Hörðr við fjórða mann ok tuttuganda til Saurbœjar, þvíat Þorsteinn öxnabroddr hafði hœlst um þat, at Skroppa, fóstra hans fjölkunnig, mundi svá geta gert, at honum yrði ekki mein at Hólmverjum, með fjölkyngi sinni. Ok er þeir kómu at landi, varðveittu sjau skip á floti, enn sjaután gengu upp. Þeir sá griðung mikinn á melnum upp frá naustum. Þeir vildu glettast við hann, enn Hǫrðr vildi eigi þat.Þeir vildu glettast við hann, enn Hörðr vildi eigi þat. Tveir menn af liði Harðar snøru í móts við griðunginn, ok brugðu á sitt ráð;Tveir menn af liði Harðar snöru í móts við griðunginn, ok brugðu á sitt ráð; boli brá við hornunum í hvárttveggja sinn; annarr þeira stefndi á síðuna, enn annarr í hǫfuðit; spjótit hvárstveggja fló aftr, ok fyrir brjóst þeim, ok hǫfðu báðir bana.annarr þeira stefndi á síðuna, enn annarr í höfuðit; spjótit hvárstveggja fló aftr, ok fyrir brjóst þeim, ok höfðu báðir bana.

Hǫrðr mælti: "Hafi þér ráð mín, því at eigi er hér allt sem sýnist".Hörðr mælti: "Hafi þér ráð mín, því at eigi er hér allt sem sýnist".

Nú koma þeir á bœinn; Skroppa var heima ok dœtr bónda, Helga ok Sigríðr, enn Þórsteinn var í seli í Kúvallardal; þat er í Svínadal. Skroppa lauk upp ǫllum húsum;Skroppa lauk upp öllum húsum; hon gerði sjónhverfingar, því at þar sem þær sátu á palli, sýndist þeim standa eski þrjú. Menn Harðar tǫluðu um, at þeir vildu brjóta eskin;Menn Harðar töluðu um, at þeir vildu brjóta eskin; Hǫrðr bannaði þat.Hörðr bannaði þat. Þeir fóru þá norðr frá garði, ok vildu vita, ef þeir fyndi fé nǫkkut.Þeir fóru þá norðr frá garði, ok vildu vita, ef þeir fyndi fé nökkut. Nú sá þeir, hvar gyldr ein rann með tveim grísum norðr ór garði; þeir kómust fyrir hana. Þá þóttust þeir sjá mannfjǫlda mikinn fara á móti sér með spjótum ok alvæpni;Þá þóttust þeir sjá mannfjölda mikinn fara á móti sér með spjótum ok alvæpni; ok nú skekr gylta norðan hlustirnar með grísum sínum.

Geirr mælti: "Fǫrum til skips;Geirr mælti: "Förum til skips; vær munum hér eiga við liðsmun".

Hǫrðr kvað hitt ráð, at renna eigi svá skjótt at ǫllu óreyndu.Hörðr kvað hitt ráð, at renna eigi svá skjótt at öllu óreyndu. Í því tók Hǫrðr upp stein mikinn, ok laust gyltina til bana;Í því tók Hörðr upp stein mikinn, ok laust gyltina til bana; ok er þeir kómu at, sá þeir, at þar lá Skroppa dauð, enn dœtr bónda stóðu uppi yfir henni, þar at grísirnir hǫfðu sýnst.ok er þeir kómu at, sá þeir, at þar lá Skroppa dauð, enn dœtr bónda stóðu uppi yfir henni, þar at grísirnir höfðu sýnst. Nú sá þeir þegar at Skroppa var dauð, at þetta var nautaflokkr, er í móti þeim fór, enn øngvir menn;Nú sá þeir þegar at Skroppa var dauð, at þetta var nautaflokkr, er í móti þeim fór, enn öngvir menn; þetta sama fé ráku þeir til skips ok drápu, ok hlóðu ferjuna af slátri. Geirr tók á burt Sigríði nauðga, ok fóru síðan úti Hólm. Skroppa var jǫrðut inn frá Saurbœ, á milli ok Ferstiklu, í Skroppugili.Skroppa var jörðut inn frá Saurbœ, á milli ok Ferstiklu, í Skroppugili.

Þórsteinn gullknappr sat í friði fyrir Hólmverjum, þvíat þeir hǫfðu sætst á laun, at hann skyldi flytja alla einhleypinga í Hólm, ok segja þeim allar vælar landsmanna.Þórsteinn gullknappr sat í friði fyrir Hólmverjum, þvíat þeir höfðu sætst á laun, at hann skyldi flytja alla einhleypinga í Hólm, ok segja þeim allar vælar landsmanna. Hann hafði unnit þeim eiða, at halda þetta allt ok svíkja þá í engu; enn þeir hǫfðu heitit honum at ræna þar ekki.enn þeir höfðu heitit honum at ræna þar ekki.

Um vetrinn fyrir jól fóru þeir tólf saman í Hvamm til Orms á náttarþeli; Ormr var eigi heima; hann var farinn nǫkkut at erendum sínum.hann var farinn nökkut at erendum sínum. Bolli hét þræll hans, er annaðist um bú ávallt er Ormr var eigi heima. Þeir brutu upp útibúr, ok báru út vǫru ok mat;Þeir brutu upp útibúr, ok báru út vöru ok mat; þeir tóku kistu Orms, er gripir hans váru í, ok fóru með þetta allt á burtu. Bolla þótti sér illa tekist hafa, er eigi var vakat yfir útibúrinu; hann kveðst skyldu ná kistunni af Hólmverjum, eðr fá bana ella, ok bað þá segja bónda, at hann væri við átjánda mann at naustum hina fjórðu nótt þaðan, ok léti hljótt yfir sér.

Bolli býst nú; hann hafði slitna skó ok vǫruváðarkufl.hann hafði slitna skó ok vöruváðarkufl. Hann var í Brynjudal hina fyrstu nótt, ok þó eigi at bœum. Hann fór til Þórsteins gullknapps, ok nefndist Þórbjǫrn;Hann fór til Þórsteins gullknapps, ok nefndist Þórbjörn; sagðist vera sekr maðr, ok kveðst vildu út til Harðar, ok koma sér í sveit með honum. Þórsteinn gullknappr flutti hann úti Hólm, ok er þeir Hǫrðr ok Geirr sá manninn, leitst þeim eigi einn veg báðum.Þórsteinn gullknappr flutti hann úti Hólm, ok er þeir Hörðr ok Geirr sá manninn, leitst þeim eigi einn veg báðum. Geir þótti ráð at taka við honum, enn Hǫrðr kveðst ætla njósnarmann.Geir þótti ráð at taka við honum, enn Hörðr kveðst ætla njósnarmann. Geirr réð þó, ok sór hann þeim áðr eiða enn þeir tóku við honum. Margt sagði hann þeim af landi, ok kvaðst þó vera syfjaðr; hann lagðist niðr ok svaf um daginn. Þeir Geirr kómu eigi upp kistunni, ok spurðu Þórbjǫrn, hvert ráð hann legði til.Þeir Geirr kómu eigi upp kistunni, ok spurðu Þórbjörn, hvert ráð hann legði til. Þórbjǫrn kvað þat ekki vant.Þórbjörn kvað þat ekki vant.

"Er þar ekki í", sagði hann, "útan smíðartól bónda"; kvað Ormi þat eitt mein þykkja í ráni þeira Hólmverja, er tólakista hans var í burtu. "Enn ek var þá", segir hann, "at Mosfelli, er ránit spurðist; mun ek fœra honum kistuna, ef þér vilit".

Lítil slœgja þótti Geir í vera um kistuna, með því at ekki væri í, nema smíðartól ein. Tvær nætr var Þórbjǫrn þar, ok taldi um fyrir þeim, at þeir léti lausa kistuna.Tvær nætr var Þórbjörn þar, ok taldi um fyrir þeim, at þeir léti lausa kistuna. Ekki var Herði um, at þeir hefði nǫkkur ráð Þórbjarnar;Ekki var Herði um, at þeir hefði nökkur ráð Þórbjarnar; kvað þau mundu illa gefast. Geirr vildi þó ráða, ok fóru þeir sex saman um nátt til nausta Orms; þeir báru þá kistuna á land, ok upp í naustit, ok settu undir húfinn á skipi Orms. Þá kallaði Þórbjǫrn, at menn skyldu upp standa, ok taka þjófana.Þá kallaði Þórbjörn, at menn skyldu upp standa, ok taka þjófana. Þeir hlupu þá upp, er fyrir váru, ok sóttu at þeim. Geirr greip þá einn árarstubba, ok barði á tvær hendr, ok varðist hann þá allrǫskliga.Geirr greip þá einn árarstubba, ok barði á tvær hendr, ok varðist hann þá allröskliga. Geirr náir þá skipi sínu; fjórir menn létust af Geir. Ormr tók ferju, ok röru eftir Geir.

Hǫrðr tók til orða heima í Hólmi: "Þat er líkara, at Geirr þurfi manna við, ok eigi þykkjumst ek vita, hvé Þórbjǫrn sjá hefir gefist honum?"Hörðr tók til orða heima í Hólmi: "Þat er líkara, at Geirr þurfi manna við, ok eigi þykkjumst ek vita, hvé Þórbjörn sjá hefir gefist honum?"

Tók hann þá skip, ok rær inn á fjǫrð;Tók hann þá skip, ok rær inn á fjörð; kemr nú at eltingum þeira Orms ok Geirs; snøri þá Ormr skjótt undan ok at landi.snöri þá Ormr skjótt undan ok at landi. Geirr fór úti Hólm með Herði.

Ormr gaf síðan Bolla frelsi ok land á Bollastǫðum ok ǫll búsefni.Ormr gaf síðan Bolla frelsi ok land á Bollastöðum ok öll búsefni. Bjó hann þar síðan, ok varð auðigr maðr ok ófælinn.

Eftir þing um sumarit fóru þeir Hǫrðr ok Geirr við fjórða mann ok tuttuganda á ferju einni einn aftan, ok lendu í Sjálfkvíum, fyrir dyrum at Hólmi.Eftir þing um sumarit fóru þeir Hörðr ok Geirr við fjórða mann ok tuttuganda á ferju einni einn aftan, ok lendu í Sjálfkvíum, fyrir dyrum at Hólmi. Þeir létu sex gæta skips, enn átján gengu upp. Þeir ráku fé ór Akrafelli. Hǫrðr sá at maðr gekk út at Hólmi í skyrtu ok línbrókum;Hörðr sá at maðr gekk út at Hólmi í skyrtu ok línbrókum; þat var í sólarupprás. Hǫrðr kendi þar Illuga, þvíat hann var allra manna skygnstr.Hörðr kendi þar Illuga, þvíat hann var allra manna skygnstr.

Nú varð Illugi varr við ferð þeira, ok sendi þegar menn í Garð ok á Heynes, ok svá til Kúvallarár, at samna mǫnnum.Nú varð Illugi varr við ferð þeira, ok sendi þegar menn í Garð ok á Heynes, ok svá til Kúvallarár, at samna mönnum. Hann réð eigi fyrri til við þá, enn hann hafði þrjátigu manna. Ok er Hǫrðr sér mannasafnaðinn, bað hann Geir kjósa, hvárt hann vildi, drepa féit ok gera til ok ferma skipit, eðr vill hann verja Illuga ok hans mǫnnum, svá at þeir kœmist ekki til.Ok er Hörðr sér mannasafnaðinn, bað hann Geir kjósa, hvárt hann vildi, drepa féit ok gera til ok ferma skipit, eðr vill hann verja Illuga ok hans mönnum, svá at þeir kœmist ekki til. Geirr kveðst heldr vilja gera til féit, enn eiga við Illuga.

Hǫrðr mælti: "Nú kaustú þat, er mér þótti miklu betra;Hörðr mælti: "Nú kaustú þat, er mér þótti miklu betra; em ek ok þessu vanari; mun ek verja þeim við tólfta mann, ok skulu vér vera ávallt jafnmargir, enn þér skulut vera því færri, sem féit gera til, sem nǫkkurir falla af oss".mun ek verja þeim við tólfta mann, ok skulu vér vera ávallt jafnmargir, enn þér skulut vera því færri, sem féit gera til, sem nökkurir falla af oss".

Urðu þeir þá fjórtán, er fénaðinn gerðu til. Nú tókst atlagan með þeim Herði ok Illuga; var þat at frágørðum, hversu rǫskliga at Hǫrðr varði kvíarnar, þvíat þeir Illugi sóttu hart at.var þat at frágørðum, hversu röskliga at Hörðr varði kvíarnar, þvíat þeir Illugi sóttu hart at. Einart sǫfnuðust menn at Illuga, svá at þeir urðu alls um síðir fjóritigir manna;Einart söfnuðust menn at Illuga, svá at þeir urðu alls um síðir fjóritigir manna; enn þeir Hǫrðr urðu tólf saman;enn þeir Hörðr urðu tólf saman; urðu nú menn hans mjǫk sárir, þvíat liðsmunr var mikill.urðu nú menn hans mjök sárir, þvíat liðsmunr var mikill. Sigurðr Torfafóstri dugði allhraustliga sem hann var ávallt vanr: Helgi Sigmundarson varðist ok karlmannliga. Þorgeirr gyrðilskeggi hlóð ferjuna; Geirr var eigi handseinn at drepa féit, ok gera til eftir. Níu fellu af Herði, áðr en ferjan var hlaðin; enn er þeir stigu á skip, sóttu hinir hart at, landsmennirnir, ok fellu þá sex menn af Herði, áðr enn þeir létu skipborðit gæta sín. Hǫrðr varð sárr af bryntǫlli;Hörðr varð sárr af bryntölli; allir váru nǫkkut sárir.allir váru nökkut sárir.

Illugi lætr þá samna skipum; enn þeir Hǫrðr hǫfðu meitt ǫll stór skip.enn þeir Hörðr höfðu meitt öll stór skip. Landnyrðingr stóð í móti þeim Herði. Þeir bundu þá sár sín, ok röru með hinu nyrðra landi, um Katanes ok Kalmansárvík. Þeir lǫgðu farminn á eitt sker, þvíat veðr bægði þeim.Þeir lögðu farminn á eitt sker, þvíat veðr bægði þeim. Geirr vildi þar eftir vera ok einn maðr með honum; enn Herði þótti þat fólska, at hætta sér þar. Hǫrðr helt ferjunni inn á fjǫrðinn;Hörðr helt ferjunni inn á fjörðinn; þá hvíldust þeir, þvíat þeir hǫfðu mjǫk hlaðit, þóat snúit væri þeim.þá hvíldust þeir, þvíat þeir höfðu mjök hlaðit, þóat snúit væri þeim. Þeir Illugi sœkja þá eftir þeim Herði fast, enn þeir halda framfyrir nesit. Þá gaf Hǫrðr nafn nesinu ok kallaði Katanes, þvíat honum þótti þar margr kati fyrir fara.Þá gaf Hörðr nafn nesinu ok kallaði Katanes, þvíat honum þótti þar margr kati fyrir fara. Þegar þeir Illugi koma eftir, sœkja þeir þegar at þeim.

Hǫrðr mælti þá: "Hart sœkir þú eftir, mágr, ok þetta bauð mér fyrir lǫngu hugr, sem nú er fram komit".Hörðr mælti þá: "Hart sœkir þú eftir, mágr, ok þetta bauð mér fyrir löngu hugr, sem nú er fram komit".

Illugi mælti: "Mikit hafi þér ok til gert".

Þá gerðist atsókn hǫrð.Þá gerðist atsókn hörð. Hǫrðr varði ǫðrumegin ferjuna, enn sex ǫðrumegin.Hörðr varði öðrumegin ferjuna, enn sex öðrumegin. Litlu síðar kómu Hólmverjar á þrimr skipum, ok hlaupa þegar á ferjuna. Þá lætr Illugi undan síga, enn þeir elta hann út eftir firði.

Brandr hét maðr, son Þórbjarnar kolls undan Miðfelli; hann kom at Geir í skerinu, ok barðist við hann ok drap þann, er honum fylgdi. Geirr varðist vel, enn Brandr var við sjaunda mann. Þá kom Hǫrðr at í því, ok kvað Geir hafa farit eigi fjarri því, sem hann gat til;Þá kom Hörðr at í því, ok kvað Geir hafa farit eigi fjarri því, sem hann gat til; þá flýði Brandr. Þeir lǫgðu eftir honum ok drápu hann;Þeir lögðu eftir honum ok drápu hann; þar heita nú Brandsflesjar inn frá skerinu, — þat er fyrir austan Kalmansá, — ok fimm menn aðra, hinn sétti komst undan.

Enn þeir Hǫrðr ok Geirr fluttu allt fangit til Hólms.Enn þeir Hörðr ok Geirr fluttu allt fangit til Hólms. Hǫrðr kvað þá vísu:Hörðr kvað þá vísu:

Leið nú af sumarit.

Annan vetr eftir jól fóru þeir Hǫrðr ok Geirr ok fjórirtigir manna upp Álftarskarð, ok svá í Svínadal, ok þaðan í Skorradal, ok lágu í leyni um daginn, enn fóru ofan til sauðhúsa um nóttina, ok ráku þaðan í burt um morguninn áttatigu geldinga, er Indriði átti, upp hjá Vatni.Annan vetr eftir jól fóru þeir Hörðr ok Geirr ok fjórirtigir manna upp Álftarskarð, ok svá í Svínadal, ok þaðan í Skorradal, ok lágu í leyni um daginn, enn fóru ofan til sauðhúsa um nóttina, ok ráku þaðan í burt um morguninn áttatigu geldinga, er Indriði átti, upp hjá Vatni. Þá gerði snæfall mikit, ok gørningaveðr móti þeim; þá mœddust forustusauðir, er þeir kómu undir fjallit, ok vildu þeir Geirr þá láta eftir sauðina; enn Hǫrðr kvað þat lítilmannligt, þóat nǫkkur snæskafa væri eðr lítit mugguveðr í móti.enn Hörðr kvað þat lítilmannligt, þóat nökkur snæskafa væri eðr lítit mugguveðr í móti. Hǫrðr tók þá forustusauðina, sinni hendi hvárn, ok dró svá upp fjallit;Hörðr tók þá forustusauðina, sinni hendi hvárn, ok dró svá upp fjallit; varð þat slóð mikil: þeir ráku þar í annat féit; því heitir þar geldingadragi síðan. Enn er þeir kómu í Svínadal, var þar enginn snjór; fóru síðan til skips síns, ok drápu þar féit; þar heitir síðan Gorvík; fara nú úti Hólm. Leið nú af vetrinn.

Um várdaga fara þeir Hǫrðr ok Geirr ok Sigurðr Torfafóstri, Helgi ok Þórgeirr gyrðilskeggi með sextigu vígra karla.Um várdaga fara þeir Hörðr ok Geirr ok Sigurðr Torfafóstri, Helgi ok Þórgeirr gyrðilskeggi með sextigu vígra karla. Þeir fóru norðr Álftarskarð til Indriðastaða, ok leyndust þar í skógum, þar til er naut váru rekin til haga.

Svartr hét sá, er fénu stýrði, ok sveinn lítill með honum. Þeir Hǫrðr fóru til nautanna ok ráku fyrir vestan Vatn;Þeir Hörðr fóru til nautanna ok ráku fyrir vestan Vatn; Svartr fór ok með.

Þeir fóru um Geldingadraga í Svínadal; þar drápu þeir Svart; síðan fóru þeir at sofa þar uppi í dalnum. Sveinninn vísaði aftr nautunum meðan þeir sváfu. Hǫrðr vakti ok sá undan skildi sínum;Hörðr vakti ok sá undan skildi sínum; hann lét sveininn fara leiðar sinnar, ok mælti til hans: "Far þú nú, sveinn, þvíat betr er þat komit er systir mín hefir, enn þeir Hólmverjar".

Heim kom sveinninn, ok sagði Þórbjǫrgu orð Harðar, ok kvað skaða mikinn at slíkum manni: "ok gerði hann vel við mik, enn menn hans drápu Svart".Heim kom sveinninn, ok sagði Þórbjörgu orð Harðar, ok kvað skaða mikinn at slíkum manni: "ok gerði hann vel við mik, enn menn hans drápu Svart".

Engu svaraði hon sveininum.

Því heitir þar nú Kúhallardalr, at nautin hölluðust þar frá þeim.

Geirr vaknar, ok vildi fara eftir nautunum; enn Hǫrðr kvað þat eigi skyldu.enn Hörðr kvað þat eigi skyldu. Síðan safna þeir um Svínadal svínum bœnda, ok ráku ofan á sandinn, ok drápu þar svínin ok lǫgðu á skip;Síðan safna þeir um Svínadal svínum bœnda, ok ráku ofan á sandinn, ok drápu þar svínin ok lögðu á skip; heitir þar nú Svínasandr; fóru síðan úti Hólm.

Um alþingi um sumarit fóru þeir Hólmverjar inn til Dǫgurðarness.Um alþingi um sumarit fóru þeir Hólmverjar inn til Dögurðarness. Þeir fóru Sildarmannagǫtu til Hvamms í Skorradal, ok tóku yxn Þórgrímu smiðkonu við Skorradalsvatn fyrir sunnan, ok ráku suðr á hálsinn.Þeir fóru Sildarmannagötu til Hvamms í Skorradal, ok tóku yxn Þórgrímu smiðkonu við Skorradalsvatn fyrir sunnan, ok ráku suðr á hálsinn. Einn var apalgrár uxinn; hann viðraði mjǫk;hann viðraði mjök; hann hljóp aftr í hendr þeim, ok svá hverr at ǫðrum, ok útá vatnit, ok lǫgðust yfir þar er mjóst var, ok gengu síðan heim í Hvamm.hann hljóp aftr í hendr þeim, ok svá hverr at öðrum, ok útá vatnit, ok lögðust yfir þar er mjóst var, ok gengu síðan heim í Hvamm.

Hǫrðr mælti þá: "Mikit er um kyngi Þórgrímu, at fénaðr skal eigi sjálfr mega ráða sér".Hörðr mælti þá: "Mikit er um kyngi Þórgrímu, at fénaðr skal eigi sjálfr mega ráða sér".

Þórgríma hafði sofit, ok vaknaði vánum bráðara, ok sá út; hon leit uxana váta, ok mælti þá: "Hart hefir yðr nú boðit verit, enn laust heldu garparnir nú".

Hǫrðr spurði nú félaga sína, hvárt þeir vildi nú ekki breyta um hagi sína og athafnir: "þykki mér", segir hann, "illt ráð várt at svá búnu, at vér lifum við þat eitt, er vér rænum til".Hörðr spurði nú félaga sína, hvárt þeir vildi nú ekki breyta um hagi sína og athafnir: "þykki mér", segir hann, "illt ráð várt at svá búnu, at vér lifum við þat eitt, er vér rænum til".

Þeir sǫgðu, at hann mundi mestu um ráða.Þeir sögðu, at hann mundi mestu um ráða.

"Þá vilda ek", segir hann, "at vær færum til kaupmanna í Hvítá, ok gerðum þeim tvá etjukosti: at þeir gæfi upp skipit við oss, eðr vær munum drepa þá ella".

Geir kveðst þessa albúinn: "enn þó vil ek áðr at vér brennum inni Torfa Valbrandsson ok Koll at Lundi, Kolgrím hinn gamla, Indriða ok Illuga".

Hǫrðr mælti: "Minna mun fram koma um stórræði yðar, ok er hitt líkara, at vér verðum allir drepnir, sakir þess at menn munu eigi þola oss svá mikinn ójǫfnuð sem vér bjóðum".Hörðr mælti: "Minna mun fram koma um stórræði yðar, ok er hitt líkara, at vér verðum allir drepnir, sakir þess at menn munu eigi þola oss svá mikinn ójöfnuð sem vér bjóðum".

Fleiri váru þeir, er lǫttu at fara til skipsins, enn fýstu illvirkja, útan Sigurðr Torfafóstri.Fleiri váru þeir, er löttu at fara til skipsins, enn fýstu illvirkja, útan Sigurðr Torfafóstri.

Hǫrðr mælti: "Þat mun verða fram at koma, sem ætlat er, ok búit at eigi sé hœgt við at gera;Hörðr mælti: "Þat mun verða fram at koma, sem ætlat er, ok búit at eigi sé hœgt við at gera; enn firr er þat mínu skapi, at liggja í þessum illvirkjum lengr".

Aftr fóru þeir í Hólm hina sǫmu nótt ok váru heima þrjár vikr.Aftr fóru þeir í Hólm hina sömu nótt ok váru heima þrjár vikr. Síðan fóru þeir til lands, áttatigir manna.

Hǫrðr kveðst þá vilja, at þeir brendi inni Illuga eðr Indriða: "þar sem þeir hafa einart", segir hann, "mér í móti verit, enn aldri með, í svá miklum nauðum sem ek hefi staddr verit".Hörðr kveðst þá vilja, at þeir brendi inni Illuga eðr Indriða: "þar sem þeir hafa einart", segir hann, "mér í móti verit, enn aldri með, í svá miklum nauðum sem ek hefi staddr verit".

Þeir fóru um nóttina í Svínadal, ok lágu þar í skógum um daginn, enn aðra nótt fóru þeir í Skorradal, ok leyndust þar.