;þeir fengu storm mikinn í hafi;skip þeirra varð ekki ausit;þá var þat ráðs tekit, at hluta menn fyri borð at fara, en þess þurfti eigi, þvíat hverr bauð sínum félaga fyri borð at fara;þá var þat ráðs tekit, at hluta menn fyri borð at fara, en þess þurfti eigi, þvíat hverr bauð sínum fèlaga fyri borð at fara;en er þeir stigu fyri borð, þá mæltu þeir: strálaust er fyri stokkum.En er Hálfr konúngr kom til Hörðalands, þá fór Ásmundr konúngr á fund hans, ok gjörðist hans maðr, ok sór honum eiða, ok bauð honum til veizlu ok hálfu liði hans.En annann morgin, er konúngr bjóst, ok sagði, at helmíngr liðs skyldi eptir vera á skipum, kvað Innsteinn:
Upp mundu vér allir gánga, skatna beztir, af skipum vorum, láta brenna bragnínga sveit, ok Ásmundar lið aldri týna.Upp mundu vèr allir gánga, skatna beztir, af skipum vorum, láta brenna bragnínga sveit, ok Ásmundar lið aldri týna.
Konúngr kvað:
Vér skulum hálfir herjar þessa sáttir sækja frá sjó neðan; Ásmundr hefir oss umboðna hrínga rauða, sem hafa viljum.Vèr skulum hálfir herjar þessa sáttir sækja frá sjó neðan; Ásmundr hefir oss umboðna hrínga rauða, sem hafa viljum.
Innsteinn kvað:
Sér ei þú allan Ásmundar hug, hefir fylkir sá flærð í brjósti; mundir þú, þengill! ef vér því réðum, mági þínum mjök lítt trúa.Sèr ei þú allan Ásmundar hug, hefir fylkir sá flærð í brjósti; mundir þú, þengill! ef vèr því rèðum, mági þínum mjök lítt trúa.
Konúngr kvað:
Ásmundr hefir oss um unnit margar trygðir, sem menn vitu; man ei góðr konúngr gánga á sáttir, né gramr annann í griðum væla.Ásmundr hefir oss um unnit margar trygðir, sem menn vitu; man ei góðr konúngr gánga á sáttir, nè gramr annann í griðum væla.
Innsteinn kvað:
Þér er orðinn Óðinn til gramr, er þú Ásmundi allvel trúir; hann mun alla oss um væla, nema þú víti viðsjár fáir.Þèr er orðinn Óðinn til gramr, er þú Ásmundi allvel trúir; hann mun alla oss um væla, nema þú víti viðsjár fáir.
Konúngr kvað:
Æ lystir þik æðru at mæla, man ei sá konúngr sáttir rjúfa; gull egum þar ok gersimar, hrínga rauða, frá hans búum.
Innsteinn kvað:
Hálfr! dreymdi mik, hygðu at slíku! at logi léki um liði voru; íllt væri þar or at leysast; hvat kvað þú, þengill! þann draum vita?Hálfr! dreymdi mik, hygðu at slíku! at logi lèki um liði voru; íllt væri þar or at leysast; hvat kvað þú, þengill! þann draum vita?
Konúngr kvað:
Hrynja um herðar þeim, er hamalt fylgja grams verðúngu gyldnar brynjur; þat man á öxlum öðlíngs vinum ljóst at líta, sem logi brenni.
Innsteinn kvað:
Enn dreymdi mik öðru sinni: hugða ek á öxlum elda brenna; gruna tek ek nokkut, at þat gott viti; hvat-kvað þú, þengill! þann draum vita?
Konúngr kvað:
Gefa man ek hverjum hjálm ok brynju fræknra drengja, er fylgja mér; þat man at líta, sem logi brenni skjöldúngs liði of skararfjöllum.Gefa man ek hverjum hjálm ok brynju fræknra drengja, er fylgja mèr; þat man at líta, sem logi brenni skjöldúngs liði of skararfjöllum.
Innsteinn kvað:
Þat dreymði mik þriðja sinni, at vér í kaf niðr komnir værum; ega mun allstórt um at væla; hvat kvað þú, þengill! þann draum vita?Þat dreymði mik þriðja sinni, at vèr í kaf niðr komnir værum; ega mun allstórt um at væla; hvat kvað þú, þengill! þann draum vita?
Konúngr kvað:
Fulllángt er sjá fíflskapr talaðr; vera kveð ek ekki undir slíku; seg þú aungva, svá at heyri, drauma þína í degi síðan!Fulllángt er sjá fíflskapr talaðr; vera kveð ek ekki undir slíku; seg þú aungva, svâ at heyri, drauma þína í degi síðan!
Innsteinn kvað:
Illýði Hrókar ok herkonúngr orðum mínum, Útsteinn þriði: gaungum allir uppfrá ströndu, kunnum ekki konúngs mál um þat.
Útsteinn kvað:
Konúng látu vér keppinn ráða fyri fólki um farir vorar; hættum, bróðir! svá honum líki, fjörvi okkru með frömum vísi.Konúng látu vèr keppinn ráða fyri fólki um farir vorar; hættum, bróðir! svâ honum líki, fjörvi okkru með frömum vísi.
Innsteinn kvað:
Illýtt hefir fylkir í förum úti mínum ráðum mörgu sinni; nú kveð ek aungu, er ek mæli, hlýða vilja, sízt híngat komum.
Chapter 12
Hálfr konúngr gekk upp til bæjar Ásmundar konúngs með helmíng liðs síns;þar var fyri fjölmenni mikit;veizla var kappsamlig, ok drykkr svá sterkr, at Álfsrekkar sofnuðu fast.veizla var kappsamlig, ok drykkr svâ sterkr, at Álfsrekkar sofnuðu fast.Ásmundr konúngr ok hirðin lögðu eld í höllina.En sá, er fyrst vaknaði af Hálfsrekkum, sá höllina nær fulla af reyk;hann mælti: rjúka mun um hauka vora nú, sagði hann;síðan lagðist hann niðr ok svaf.Þá vaknaði annarr, ok sá, at höllin logaði, ok mælti: drjúpa mun nú vax af söxum;sá lagðist niðr.Ok þá vaknaði Hálfr konúngr;hann stóð upp, ok vakti liðit, ok bað þá vopnast;þeir hlupu þá á veggina, svá at af gengu nafarnir af timbrstokkunum.þeir hlupu þá á veggina, svâ at af gengu nafarnir af timbrstokkunum.Þá kvað Innsteinn:
Rýkr um hauka í höll konúngs; von er, at rjúki vax af söxum; mál er gulli ok gersimum hjálmum skipta með Álfsrekkum.
Hins fýsi ek nú, at Hálfr vaki; er ei af eklu eldar kyndnir; áttu, mannbrjótr! mági þínum grímmlunduðum gjafir at launa.
Hryndum heilir hallar bjóri! nú taka súlur í sundrþoka; æ man uppi, meðan öld lifir, Hálfsrekka för til hertuga.
Hart skulum gánga ok hlífa ekki við, verðr vísis lið at vega með söxum; þeir skulu sjálfir á sér bera blóðgar benjar, áðr braki létti.Hart skulum gánga ok hlífa ekki við, verðr vísis lið at vega með söxum; þeir skulu sjálfir á sèr bera blóðgar benjar, áðr braki lètti.
Snúist snarliga, snyrtidrengir! útor eldi með auðbrota; enginn er ýta, sá er æ lifir; mun ei baugbroti við bana kvíða.
Chapter 13
Svá er hér sagt, at Hálfr konúngr ok Hálfsrekkar kæmist útor eldinum, ok Hálfr konúngr felli fyrir ofrefli liðs, ok sveit hans.Svâ er hèr sagt, at Hálfr konúngr ok Hálfsrekkar kæmist útor eldinum, ok Hálfr konúngr fèlli fyrir ofrefli liðs, ok sveit hans.Innsteinn kvað, er konúngr var fallinn:
Hér sá ek alla einum fylgja jafnröskliga öðlíngs syni; hittumst heilir, þá heðan líðum; er eigi léttara líf, enn dauði.Hèr sá ek alla einum fylgja jafnröskliga öðlíngs syni; hittumst heilir, þá hèðan líðum; er eigi lèttara líf, enn dauði.
Þá komu Hálfsrekkar til orrostu, þeir sem við skip höfðu verit.Þar fell mikill hlutr Hálfsrekka;Þar fèll mikill hlutr Hálfsrekka;orrostan helzt allttil nætr, áðr Innsteinn fell;orrostan hèlzt allttil nætr, áðr Innsteinn fèll;Innsteinn kvað:
Hrókr er fallinn með hertoga, frækn á fótum fólks oddvitinn; egum Óðni íllt at gjalda, er hann slíkan konúng sigri rænti.
Ek hefi úti átján sumr fylgt fullhuga, flein at rjóða; skal ek eigi annann ega drottinn gunnar gjarnan, né gamall verða.Ek hefi úti átján sumr fylgt fullhuga, flein at rjóða; skal ek eigi annann ega drottinn gunnar gjarnan, nè gamall verða.
Hér man Innsteinn til jarðar hníga, hoskr, at höfði hers oddvita; þat munu seggir at sögum gjöra, at Hálfr konúngr hlæjandi dó.Hèr man Innsteinn til jarðar hníga, hoskr, at höfði hers oddvita; þat munu seggir at sögum gjöra, at Hálfr konúngr hlæjandi dó.
Chapter 14
Gunnlöð fór til valsins um nóttina, at leita sona sinna;hún fann Innstein dauðan, en Útstein særðan til ólífis, ok Bárð ok Björn;hún ók þeim til bæjar, ok græddi þá á laun, ok sendi þá síðan suðr til Svíþjóðar;fóru þeir Björn ok Bárðr á fund Sölva konúngs, móðurbróður Hálfs konúngs, en Útsteinn fór til Danmerkr til Eysteins konúngs, frænda síns.Hrókr enn svarti hafði mörg sár ok stór;hann gekk um nóttina frá orrostu, ok kom til kotbónda eins, er Skógkarl hét;hann gekk um nóttina frá orrostu, ok kom til kotbónda eins, er Skógkarl hèt;þar var hann, ok voru bundin sár hans;karl flutti hann norðr í Sogn til Geirmundar hersis, föðurbróður síns;þar var hann græddr á laun, ok fór um haustit til Upplanda, ok austr til Gautlands;hann kom til Haka konúngs á Skáney, ok var með honum um vetrinn.
Chapter 15
Útsteinn var með Eysteini konúngi.
Úlfr hinn rauði hét ráðgjafi Eysteins konúngs;Úlfr hinn rauði hèt ráðgjafi Eysteins konúngs;hann átti 8 sonu, ok voru þeir allir hinir mestu kappar ok öfundsamir;þeir voru illa til Útsteins, ok sló með þeim í kappmæli við drykkju;hitt var fyrr, at Útsteinn sagði frá falli Álfs konúngs;hann kvað þá:
Hitt hlæir mik helzt í máli, mun eigi Ásmundi öll vo sofa; þrír eru fallnir af því liði, Eynefs synir, en einn lifir.
Útsteinn kvað, er Úlfr jafnaði sér við hann, ok eggjaði hann:Útsteinn kvað, er Úlfr jafnaði sèr við hann, ok eggjaði hann:
Upp skulum rísa, út skulum gánga, ok ramligar randir knýja; hygg við hjálmum híngat komnar til Danmerkr dísir várar.Upp skulum rísa, út skulum gánga, ok ramligar randir knýja; hygg við hjálmum híngat komnar til Danmerkr dísir vârar.
Úlfr kvað:
Yðr munu dauðar dísir allar, heill kveð ek horfna frá Hálfsrekkum; dreymdi mik í morgin, at megir vorir efri yrði, hvar er vér mættumst.Yðr munu dauðar dísir allar, heill kveð ek horfna frá Hálfsrekkum; dreymdi mik í morgin, at megir vorir efri yrði, hvar er vèr mættumst.
Útsteinn kvað:
Sigrs vænti ek mér sýnu betra, enn Úlfr vill æskja Steini; yðr mun snimma á sverðtogi haus um högginn, en háls roðinn.Sigrs vænti ek mèr sýnu betra, enn Úlfr vill æskja Steini; yðr mun snimma á sverðtogi haus um högginn, en háls roðinn.
Úlfr kvað:
Munu þeir efri verða Úlfssynir, Oddr ok Örnólfr, Atli hinn svarti, Börkr ok Brynjólfr, Búi, Harðskafi, Rauðr hinn rammi, ef þú reynir til.
Útsteinn kvað:
Mundi ei Steini með Stara þikkja ógn at etja við Úlfssonum, þvíat eigi var vorum bróður við dritmenni þitt dramb at setja.
Þótti ei Hrókum, né Hálfdáni, raun at berjast við ragmenni, þá er vér fjórir falla létum átta jarla fyrir Annisnesi.Þótti ei Hrókum, nè Hálfdáni, raun at berjast við ragmenni, þá er vèr fjórir falla lètum átta jarla fyrir Annisnesi.
Fari Úlfssynir út at berjast, átta drengir, við eitt höfuð! mun ei stökkva, þó Steinn hafi færra nokkut í flokki lið.
Hálfr, dreymdi mik, hvati, at ek berðumst, ok kveðst mér frækn konúngr fylgja skyldu; hefir mér gramr verit góðr í draumi, hvar vér orrostu ega skyldum.Hálfr, dreymdi mik, hvati, at ek berðumst, ok kveðst mèr frækn konúngr fylgja skyldu; hefir mèr gramr verit góðr í draumi, hvar vèr orrostu ega skyldum.
Þá gengu þeir Úlfssynir ok Útsteinn út, ok börðust;hann drap alla Úlfssonu, ok gekk síðan inn fyri konúng, ok kvað:
Nú er ek innkominn, Úlfi at segja, at hans synir höggnir liggja, nú fari, Eysteinn! ef þér vilið, fleiri at freista við fleina við.Nú er ek innkominn, Úlfi at segja, at hans synir höggnir liggja, nú fari, Eysteinn! ef þèr vilið, fleiri at freista við fleina við.
Eysteinn kvað:
Sjálft man letja slíks at freista, Hálfs eru rekkar hverjum meiri; þik veit ek manna miklu fremstan, einn snjallastan, er þú átta vótt.
Útsteinn kvað:
Alla munda ek Eysteins liða sverði beita at sömu hófi, ef ek mér þarfir þess verks sæi, eðr íllt með oss áðr um væri.Alla munda ek Eysteins liða sverði beita at sömu hófi, ef ek mèr þarfir þess verks sæi, eðr íllt með oss áðr um væri.
Magni fýsir engi við mik at deila, þvíat mér var úngum aldr skapaðr; ek hefi hjarta hart í brjósti, síst mér í æsku Óðinn framdi.Magni fýsir engi við mik at deila, þvíat mèr var úngum aldr skapaðr; ek hefi hjarta hart í brjósti, síst mèr í æsku Óðinn framdi.