Hálfr konungr fór til ríkis síns úr hernaði;þeir fengu storm mikinn í hafi;skip þeirra varð ekki ausit;þá var þat ráðs tekit, at hluta menn fyri borð at fara, en þess þurfti eigi, þvíat hverr bauð sínum félaga fyri borð at fara;en er þeir stigu fyri borð, þá mæltu þeir: "strálaust er fyri stokkum."
En er Hálfr konungr kom til Hǫrðalands, þá fór Ásmundr konungr á fund hans, ok gerðisk hans maðr, ok sór honum eiða, ok bauð honum til veizlu ok hálfu liði hans.En annan morgin, er konungr bjósk, ok sagði, at helmingr liðs skyldi eptir vera á skipum, kvað Innsteinn:
Upp mundu vér allir gánga, skatna beztir, af skipum vorum, láta brenna bragnínga sveit, ok Ásmundar lið aldri týna.
Konungr kvað:
Vér skulum hálfir herjar þessa sáttir sækja frá sjó neðan; Ásmundr hefir oss umboðna hrínga rauða, sem hafa viljum.
Innsteinn kvað:
Sér ei þú allan Ásmundar hug, hefir fylkir sá flærð í brjósti; mundir þú, þengill! ef vér því réðum, mági þínum mjǫk lítt trúa.
Konungr kvað:
Ásmundr hefir oss um unnit margar trygðir, sem menn vitu; man ei góðr konúngr gánga á sáttir, né gramr annann í griðum væla.
Innsteinn kvað:
Þér er orðinn Óðinn til gramr, er þú Ásmundi allvel trúir; hann mun alla oss um væla, nema þú víti viðsjár fáir.
Konungr kvað:
Æ lystir þik æðru at mæla, man ei sá konúngr sáttir rjúfa; gull egum þar ok gersimar, hrínga rauða, frá hans búum.
Innsteinn kvað:
Hálfr! dreymdi mik, hygðu at slíku! at logi léki um liði voru; íllt væri þar or at leysask; hvat kvað þú, þengill! þann draum vita?
Konungr kvað:
Hrynja um herðar þeim, er hamalt fylgja grams verðúngu gyldnar brynjur; þat man á ǫxlum ǫðlíngs vinum ljóst at líta, sem logi brenni.
Innsteinn kvað:
Enn dreymdi mik ǫðru sinni: hugða ek á ǫxlum elda brenna; gruna tek ek nokkut, at þat gott viti; hvat-kvað þú, þengill! þann draum vita?
Konungr kvað:
Gefa man ek hverjum hjálm ok brynju frœknra drengja, er fylgja mér; þat man at líta, sem logi brenni skjǫldúngs liði of skararfjǫllum.
Innsteinn kvað:
Þat dreymði mik þriðja sinni, at vér í kaf niðr komnir værum; ega mun allstórt um at væla; hvat kvað þú, þengill! þann draum vita?
Konungr kvað:
Fulllángt er sjá fíflskapr talaðr; vera kveð ek ekki undir slíku; seg þú aungva, svá at heyri, drauma þína í degi síðan!
Innsteinn kvað:
Illýði Hrókar ok herkonúngr orðum mínum, Útsteinn þriði: gaungum allir uppfrá strǫndu, kunnum ekki konúngs mál um þat.
Útsteinn kvað:
Konúng látu vér keppinn ráða fyri fólki um farir vorar; hættum, bróðir! svá honum líki, fjǫrvi okkru með frǫmum vísi.
Innsteinn kvað:
Illýtt hefir fylkir í fǫrum úti mínum ráðum mǫrgu sinni; nú kveð ek aungu, er ek mæli, hlýða vilja, sízt híngat komum.
Chapter 12
Hálfr konungr gekk upp til bœjar Ásmundar konungs með helming liðs síns;þar var fyri fjǫlmenni mikit;veizla var kappsamlig, ok drykkr svá sterkr, at Álfsrekkar sofnuðu fast.Ásmundr konungr ok hirðin lǫgðu eld í hǫllina.
En sá, er fyrst vaknaði af Hálfsrekkum, sá hǫllina nær fulla af reyk;hann mælti: "rjúka mun um hauka vára nú," sagði hann;síðan lagðisk hann niðr ok svaf.
Þá vaknaði annarr, ok sá, at hǫllin logaði, ok mælti: "drjúpa mun nú vax af sǫxum;"Sá lagðisk niðr.
Ok þá vaknaði Hálfr konungr;hann stóð upp, ok vakti liðit, ok bað þá vápnask;þeir hlupu þá á veggina, svá at af gengu nafarnir af timbrstokkunum.Þá kvað Innsteinn:
Rýkr um hauka í hǫll konúngs; von er, at rjúki vax af sǫxum; mál er gulli ok gersimum hjálmum skipta með Álfsrekkum.
Hins fýsi ek nú, at Hálfr vaki; er ei af eklu eldar kyndnir; áttu, mannbrjótr! mági þínum grímmlunduðum gjafir at launa.
Hryndum heilir hallar bjóri! nú taka súlur í sundrþoka; æ man uppi, meðan ǫld lifir, Hálfsrekka fǫr til hertuga.
Hart skulum gánga ok hlífa ekki við, verðr vísis lið at vega með sǫxum; þeir skulu sjálfir á sér bera blóðgar benjar, áðr braki létti.
Snúisk snarliga, snyrtidrengir! útor eldi með auðbrota; enginn er ýta, sá er æ lifir; mun ei baugbroti við bana kvíða.
Chapter 13
Svá er hér sagt, at Hálfr konungr ok Hálfsrekkar kœmisk útor eldinum, ok Hálfr konungr felli fyrir ofrefli liðs, ok sveit hans.Innsteinn kvað, er konungr var fallinn:
Hér sá ek alla einum fylgja jafnrǫskliga ǫðlíngs syni; hittumsk heilir, þá heðan líðum; er eigi léttara líf, enn dauði.
Þá komu Hálfsrekkar til orrostu, þeir sem við skip hǫfðu verit.Þar fell mikill hlutr Hálfsrekka;orrostan helzk allttil nætr, áðr Innsteinn fell;Innsteinn kvað:
Hrókr er fallinn með hertoga, frœkn á fótum fólks oddvitinn; egum Óðni íllt at gjalda, er hann slíkan konúng sigri rænti.
Ek hefi úti átján sumr fylgt fullhuga, flein at rjóða; skal ek eigi annann ega drottinn gunnar gjarnan, né gamall verða.
Hér man Innsteinn til jarðar hníga, hoskr, at hǫfði hers oddvita; þat munu seggir at sǫgum gjöra, at Hálfr konúngr hlæjandi dó.
Chapter 14
Gunnlǫð fór til valsins um nóttina, at leita sona sinna;hon fann Innstein dauðan, en Útstein særðan til ólífis, ok Bárð ok Bjǫrn;hon ók þeim til bœjar, ok grœddi þá á laun, ok sendi þá síðan suðr til Svíþjóðar;fóru þeir Bjǫrn ok Bárðr á fund Sǫlva konungs, móðurbróður Hálfs konungs, en Útsteinn fór til Danmerkr til Eysteins konungs, frænda síns.
Hrókr enn svarti hafði mǫrg sár ok stór;hann gekk um nóttina frá orrostu, ok kom til kotbónda eins, er Skógkarl hét;þar var hann, ok váru bundin sár hans;karl flutti hann norðr í Sogn til Geirmundar hersis, fǫðurbróður síns;þar var hann grœddr á laun, ok fór um haustit til Upplanda, ok austr til Gautlands;hann kom til Haka konungs á Skáney, ok var með honum um vetrinn.
Chapter 15
Útsteinn var með Eysteini konungi.
Úlfr hinn rauði hét ráðgjafi Eysteins konungs;hann átti átta sonu, ok váru þeir allir hinir mestu kappar ok ǫfundsamir;þeir váru illa til Útsteins, ok sló með þeim í kappmæli við drykkju;hitt var fyrr, at Útsteinn sagði frá falli Álfs konungs;hann kvað þá:
Hitt hlæir mik helzt í máli, mun eigi Ásmundi ǫll vo sofa; þrír eru fallnir af því liði, Eynefs synir, en einn lifir.
Útsteinn kvað, er Úlfr jafnaði sér við hann, ok eggjaði hann:
Upp skulum rísa, út skulum gánga, ok ramligar randir knýja; hygg við hjálmum híngat komnar til Danmerkr dísir várar.
Úlfr kvað:
Yðr munu dauðar dísir allar, heill kveð ek horfna frá Hálfsrekkum; dreymdi mik í morgin, at megir vorir efri yrði, hvar er vér mœttumsk.
Útsteinn kvað:
Sigrs vænti ek mér sýnu betra, enn Úlfr vill æskja Steini; yðr mun snimma á sverðtogi haus um hǫgginn, en háls roðinn.
Úlfr kvað:
Munu þeir efri verða Úlfssynir, Oddr ok Ǫrnólfr, Atli hinn svarti, Bǫrkr ok Brynjólfr, Búi, Harðskafi, Rauðr hinn rammi, ef þú reynir til.
Útsteinn kvað:
Mundi ei Steini með Stara þikkja ógn at etja við Úlfssonum, þvíat eigi var vorum bróður við dritmenni þitt dramb at setja.
Þótti ei Hrókum, né Hálfdáni, raun at berjask við ragmenni, þá er vér fjórir falla létum átta jarla fyrir Annisnesi.
Fari Úlfssynir út at berjask, átta drengir, við eitt hǫfuð! mun ei støkkva, þó Steinn hafi færra nokkut í flokki lið.
Hálfr, dreymdi mik, hvati, at ek berðumsk, ok kveðsk mér frœkn konúngr fylgja skyldu; hefir mér gramr verit góðr í draumi, hvar vér orrostu ega skyldum.
Þá gengu þeir Úlfssynir ok Útsteinn út, ok bǫrðusk;hann drap alla Úlfssonu, ok gekk síðan inn fyri konung, ok kvað:
Nú em ek innkominn, Úlfi at segja, at hans synir hǫggnir liggja, nú fari, Eysteinn! ef þér vilið, fleiri at freista við fleina við.
Eysteinn kvað:
Sjálft man letja slíks at freista, Hálfs eru rekkar hverjum meiri; þik veit ek manna miklu fremstan, einn snjallastan, er þú átta vótt.
Útsteinn kvað:
Alla munda ek Eysteins liða sverði beita at sǫmu hófi, ef ek mér þarfir þess verks sæi, eðr íllt með oss áðr um væri.
Magni fýsir engi við mik at deila, þvíat mér var úngum aldr skapaðr; ek hefi hjarta hart í brjósti, síst mér í æsku Óðinn framdi.