Bókastaðir

Hjörleifr konúngr fór með skipi sínu til Konúngahellu, því sem hann helt til Bjarmalands;Hjörleifr konúngr fór með skipi sínu til Konúngahellu, því sem hann hèlt til Bjarmalands; þeir Reiðarr, Sjálands konúngr, settu búðir sínar et nærsta þar. Heri, son Reiðars konúngs, gjörði sér kært við Hjörleif konúng;Heri, son Reiðars konúngs, gjörði sèr kært við Hjörleif konúng; á þeim fundi eggjaði hann föður sinn at bjóða heim Hjörleifi konúngi. Reiðarr konúngr sagði, at þat mundi at engri gæfu verða, en lagði þó leifi til ok fjármuni; þeir höfðu samflot til Danmerkr. At því boði sá Hjörleifr konúngr Hríngju, dóttur Reiðars konúngs; Heri fýsti þess ráðs, ok fylgdi henni skipshöfn manna, ok farmr allr.Hèri fýsti þess ráðs, ok fylgdi henni skipshöfn manna, ok farmr allr. Í Jótlandshafi lá Hjörleifr konúngr í lognrétt;Í Jótlandshafi lá Hjörleifr konúngr í lognrètt; ok er hann fór í sólar upprás, sá hann í norðr koma uppor sjónum mikit fjall, ok jafnt vaxit sem mann; þat kvað:

Þá gengu ekki skipin; þá bað konúngr taka til ára. Þá kendi Hríngja sér sóttar;Þá kendi Hríngja sèr sóttar; þeir lögðu upp árar; hún andaðist at jafnlengd þess, er hún hafði sótt ' tekit, ok varð skotit kistu hennar fyri borð, en hún fór svá skjótt suðr aptr, sem róit væri sexærðu skipi.hún andaðist at jafnlengd þess, er hún hafði sótt ' tekit, ok varð skotit kistu hennar fyri borð, en hún fór svâ skjótt suðr aptr, sem róit væri sexærðu skipi. Heri fann kistuna rekna skamt frá naustum föður síns, ok sagði honum til, ok kvað Hjörleif konúng mundu hafa myrðt hana.Hèri fann kistuna rekna skamt frá naustum föður síns, ok sagði honum til, ok kvað Hjörleif konúng mundu hafa myrðt hana.

Þetta haust reru feðgar tveir á fiski, ok drógu marmendil, ok hét annarr Handir, en annarr Hrindir;Þetta haust rèru feðgar tveir á fiski, ok drógu marmendil, ok hèt annarr Handir, en annarr Hrindir; þeir færðu hann Hjörleifi; konúngr fekk hann í hendr hirðkonu einni, ok bað hana gjöra vel við hann;konúngr fèkk hann í hendr hirðkonu einni, ok bað hana gjöra vel við hann; enginn maðr fekk orð af honum.enginn maðr fèkk orð af honum. Kertisveinar glímdu, ok slökktu ljósin. Í því bili sló Hildr horni á skikkju Æsu; konúngr sló hana með hendi sinni; en Æsa sagði hundinn valda, er lá á gólfinu; þá laust konúngr hundinn; þá hló marmendill; konúngr spurði, hví hann hló; hann svarar: þvíat þér varð heimsliga, þvíat þau munu þér líf gefa;hann svarar: þvíat þèr varð heimsliga, þvíat þau munu þèr líf gefa; konúngr spurði hann fleira; hann svarar aungu; síðan lézt konúngr mundu flytja hann til sjófar, ok bað hann segja sér þat, er hann þyrfti at vita;síðan lèzt konúngr mundu flytja hann til sjófar, ok bað hann segja sèr þat, er hann þyrfti at vita; hann kvað, er hann fór til sjófar:

En er þeir reru þángat með hann, sem þeir höfðu hann uppdregit, þá kvað hann:En er þeir rèru þángat með hann, sem þeir höfðu hann uppdregit, þá kvað hann:

Þá lét Hjörleifr konúngr hann utanborðs.Þá lèt Hjörleifr konúngr hann utanborðs. Þá tók einn maðr í hönd honum, ok spurði: hvat er manni bezt? Marmendill svarar:

Konúngr gaf þeim Handi ok Hrindi land at búa á, ok þarmeð þræl ok ambátt.

Síðan lét Hjörleifr konúngr fara örvarboð, ok samnaði liði at sér;Síðan lèt Hjörleifr konúngr fara örvarboð, ok samnaði liði at sèr; þá hina sömu nótt gó hundr hans Flóki, er aldrí gó, nema hann vissi konúngi ótta vonir. Um nóttina kom Reiðarr konúngr með her sinn, ok sló hríng um bæ Hjörleifs konúngs. Hjörleifr konúngr hleypti á manngarðinn, ok skaut aptr spjóti til liðsins; þá heyrði hann kallat fall Héra.þá heyrði hann kallat fall Hèra. Konúngr sá or skógi bæjarbruna sinn ok burtsiglíng Reiðars konúngs með herfángi miklu. Þetta sama haust kom Hjörleifr konúngr einskipa um nótt á bæ Reiðars konúngs, ok gekk einn til svefnhúss, en allar konur voru or rekkju brottu nema Æsa ein. Konúngr bað hana koma sér við Reiðar konúng;Konúngr bað hana koma sèr við Reiðar konúng; hún lysti hann í vaðkeri sínu, ok sagði síðan Reiðari konúngi. Hjörleifr konúngr var uppfestr í konúngs höll með skóþvengjum sínum sjálfs, millum elda tveggja, at ráði Æsu; en hirðin sat við drykkju. Ámeðan vakti Hildr, ok jós mungáti í eldana, ok kvað Hjörleif þar vera; hún leysti hann svá, at hún hjó með sverði skóþvengina.hún leysti hann svâ, at hún hjó með sverði skóþvengina. Reiðarr konúngr sat sofandi í hásætinu, en Æsa sat í knjám honum; Hjörleifr konúngr lagði í brjóst honum, ok gekk síðan til skips eptir liði sínu, ok lét binda hirð Reiðars konúngs, ok gaf grið;Hjörleifr konúngr lagði í brjóst honum, ok gekk síðan til skips eptir liði sínu, ok lèt binda hirð Reiðars konúngs, ok gaf grið; en Reiðar konúng lét hann hengja dauðan á gálga þann, er hann hafði honum ætlat.en Reiðar konúng lèt hann hengja dauðan á gálga þann, er hann hafði honum ætlat. Þann enn sama aptann, er Hjörleifr konúngr kom, heyrði Reiðarr konúngr kveðit:

Hjörleifr konúngr lagði undir sik ríki þat allt, er átt hafði Reiðarr konúngr, ok setti þar Sölva Högnason, ok gaf honum jarlsdóm; en Hjörleifr konúngr fór til Noregs, ok hafði með sér Hildi ok Æsu, ok kvaddi þíngs.en Hjörleifr konúngr fór til Noregs, ok hafði með sèr Hildi ok Æsu, ok kvaddi þíngs. Þat dæmdi landsfólkit, at Æsu væri drekkt í mýri; en Hjörleifr konúngr sendi hana uppá land (með) heimanfylgju sína. Sonr Hjörleifs ok Æsu var Óblöðr, faðir Ótryggs, föður Högna hins hvíta, föður Úlfs hins skjálga, er Reyknesíngar eru frákomnir.

Hjörleifr konúngr ok Hildr hin mjófa áttu 2 sonu, hét hinn ellri Hjörólfr, en hinn ýngri Hálfr.Hjörleifr konúngr ok Hildr hin mjófa áttu 2 sonu, hèt hinn ellri Hjörólfr, en hinn ýngri Hálfr. Hjörleifr konúngr fell í víkíngu.Hjörleifr konúngr fèll í víkíngu. Ásmundr hét konúngr;Ásmundr hèt konúngr; hann fekk Hildar hinnar mjófu, ok fóstraði sonu Hjörleifs konúngs.hann fèkk Hildar hinnar mjófu, ok fóstraði sonu Hjörleifs konúngs. Þá er Hjörólfr var 8 vetra, þá bjóst hann at fara í hernað; hann hafði hvert skip, er hann fekk, smá ok stór, ný ok forn, ok hvern mann, er hann fekk, frjálsan ok nauðgan.hann hafði hvert skip, er hann fèkk, smá ok stór, ný ok forn, ok hvern mann, er hann fèkk, frjálsan ok nauðgan. Þeir höfðu margt til vopna: stengr ok stafi, klumbur ok króka; fyri þá sök er þat kallat síðan Hjörólfsfæri, er ófimligt er. En er hann kom til orrostu við víkínga, þá treystist hann liðsfjölda, ok lagði til orrostu; hann hafði lið ókænt ok vápnlaust, ok fell margt lið hans, en sumt flýði. ok kom við þat aptr at hausti, ok varð hann lítill maðr fyri sér.hann hafði lið ókænt ok vâpnlaust, ok fèll margt lið hans, en sumt flýði. ok kom við þat aptr at hausti, ok varð hann lítill maðr fyri sèr.

Eptir um vorit var Hálfr 12 vetra gamall, ok var engi maðr jafnmikill, eða jafnsterkr, sem hann; þá bjóst hann at fara í hernað, ok hafði hann eitt skip nýtt ok vel búit. Á Hörðalandi var jarl sá, er Álfr hinn gamli hét;Á Hörðalandi var jarl sá, er Álfr hinn gamli hèt; hann átti Gunnlöðu, dóttur Hrómundar berserks, systur Hámundar hersis hins frækna; synir þeirra voru 2, ok hét hvorrtveggi Steinn;synir þeirra voru 2, ok hèt hvorrtveggi Steinn; hinn ellri var þá 18 vetra gamall; hann var þá ráðgjafi Hálfs konúngs; enginn skyldi fara ýngri, enn hann, eða bernskari. Steinn mikill stóð í garðinum; engi skyldi fara, sá sem eigi fengi hafit steininn af jörðu; engi skyldi sá fara, at eigi væri hreystimaðr, svá at aldrí kvíddi, eða mælti æðru, eða brygði grönum fyri sára sakir.engi skyldi sá fara, at eigi væri hreystimaðr, svâ at aldrí kvíddi, eða mælti æðru, eða brygði grönum fyri sára sakir. Steinn hinn ýngri Gunnlaðarson var eigi færr fyrir aldrs sakir, þvíat hann var 12 vetra gamall. Hámundr hersir átti 2 sonu, ok hét annarr Hrókr hinn svarti, en annarr Hrókr hinn hvíti;Hámundr hersir átti 2 sonu, ok hèt annarr Hrókr hinn svarti, en annarr Hrókr hinn hvíti; þeir voru valdir til ferðar þessarar. Áslákr hét ríkr bóndi;Áslákr hèt ríkr bóndi; hans synir voru þeir Egill ok Erlíngr; þeir voru ágætir menn. Vemundr hét merkismaðr Hálfs konúngs;Vemundr hèt merkismaðr Hálfs konúngs; 4 menn fylgdu honum or hirðinni. Þá var leitat um 11 fylki; fengust þar 12 menn; þar voru bræðr 2 Haukr ok Valr, Styrr hinn sterki, Dagr enn prúði, Börkr ok Brynjólfr, Bölverkr ok Haki, Hríngr ok Hálfdán, Stari ok Steingrímr, Stúfr ok Gauti, Bárði ok Björn; þeir voru 20 ok 3, er þeir ýttu hit fyrsta kveld, er þeir lögðu til hafnar; þá var regn mikit; þá bað Steinn tjalda; konúngr svarar: villtu enn tjalda húsa, sem heima? síðan kölluðu þeir hann Innstein. En um daginn eptir reru þeir fyrir annes eitt í hvössu veðri;En um daginn eptir rèru þeir fyrir annes eitt í hvössu veðri; maðr stóð á nesinu, ok bað fars; konúngr bað hann standa á stýrstaungu til kvelds; hann kvað þat vel mælt, ok kvað sér þá þikkja skipat nær konúnginum;hann kvað þat vel mælt, ok kvað sèr þá þikkja skipat nær konúnginum; svá var gjört;svâ var gjört; þessi maðr var Steinn Gunnlaðarson hinn ýngri; hann var síðan kallaðr Útsteinn. Margt var gjört til varaðar þeirra lögum fyri kapps sakir; þat var eitt, at engi þeirra skyldi hafa lengra sverð, enn álnar, svá skyldi nær gánga;þat var eitt, at engi þeirra skyldi hafa lengra sverð, enn álnar, svâ skyldi nær gánga; þeir létu gjöra söx til þess, at þá skyldi höggin stærri;þeir lètu gjöra söx til þess, at þá skyldi höggin stærri; engi þeirra hafði minna afl, enn 12 meðalmenn; aldrí hertóku þeir konur né börn;aldrí hertóku þeir konur nè börn; engi skyldi sár binda, fyrr enn at jafnlengd annars dags; við aungum var þeim tekit, er minni var at afli, eðr hreysti, enn nú var sagt. Þeir herjuðu víða um lönd, ok höfðu jafnan sigr. Hálfr konúngr var 18 sumr í hernaði, ok hafði jafnan sigr. Þat var siðr þeirra, at liggja jafnan fyrir annesjum; þat var annarr siðr þeirra, at tjalda aldrí á skipum, ok aldrí hálfsegl fyrir ofviðri; þeir voru kallaðir Álfsrekar, ok hafði hann aldrí fleiri á skipi, enn