Bókastaðir

Álrekr hét konungr, er bjó á Álrekstǫðum; hann réð fyrir Hǫrðalandi; hann átti Signýju, dóttur konungs af Vǫrs; Kollr hét hirðmaðr hans, ok fylgdi hann konungi norðr í Sogn, ok sagði konungi allmikit frá vænleik Geirhildar Drífsdóttur, þvíat hann hafði sét hana við munngátsgerð, ok kveðsk honum unna þess ráðs.

Til fundar við Geirhildi kom Hǫttr, er Óðinn var reyndar, þá er hon var at léreptum; hann keypti því við hana, at Álrekr konungr skyldi ega hana, en hon skyldi á hann heita til alls; konungr sá hana, er hann fór heim, ok gerði brúðlaup til hennar et sama haust. Konungr launaði Koll vel trúleik sinn, ok gaf honum jarlsdóm ok atsetu í Kollsey fyri sunnan Harðsæ, ok er þat fjǫlbygt hérað.

Álrekr konungr mátti eigi ega þær báðar fyrir ósamþykki þeirra, ok kvaðsk þá þeirra ega skyldu, er betra ǫl gerði mót honum, er hann kœmi heim úr leiðangri. Þær keptusk um ǫlgerðina. Signý hét á Freyju, en Geirhildr á Hǫtt; hann lagði fyri dregg hráka sinn, ok kvaðsk vilja fyri tilkvámu sína þat, (er) var milli kersins ok hennar; en þat reyndisk gott ǫl; þá kvað Álrekr:

Á þeim misserum var fœddr Vikarr, son Álreks konungs ok Geirhildar.

Ǫgvaldr Rogalands konungr, bjó á Roga á Jǫsurheiði; hon er ímilli Rogalands ok Þelamerkr; þat kalla menn nú Viði; hann fór á dýraveiði; honum fylgdi hirð hans, ok þar fœddi drótning svein þann, er Jǫsurr hét; þann fóstraði Gunnvaldr Storða-jarl.

Hæklingr víkingr kom með her sinn á hendr Ǫgnvaldi konungi; í þeirri orrostu fell Ǫgnvaldr konungr, ok var hann heygðr á Ǫgnvaldsnesi.

Finnr enn auðgi af Akranesi, landnámamaðr, lá við Ǫgnvaldsnes, ok (var) búinn til Íslands, ok spurði, hversu fyri lǫngu Ǫgnvaldr konungr fell; hann heyrði vísu þessa kveðna í hauginn:

Gunnvaldr jarl ok Kollr báðu einnar konu báðir, ok fekk Gunnvaldr. Eptir þat kom Kollr með lið mikit í Storð á laun, ok lǫgðu eld í hús Gunnvalds Roga; Gunnvaldr gekk út, ok var drepinn.

Þá hafði Jǫsurr verit konungr nokkura stund; síðan fór hann með lið mikit at hefna fóstra síns; ok er Kollr sá sigling hans, þá ljóp hann á herskip sín, ok sigldi norðr um Harðsæ í Grafdalsvog. Þá kom Álrekr konungr til móts við Koll, fámennr, þvíat hann vissi eigi ófriðar von. Þá bǫrðusk þeir Jǫsurr konungr, ok fellu þeir Álrekr konungr ok Kollr, ok mestr hlutr liðs þeirra. Víkarr, son Álreks konungs, kom eigi fyrr úr liðsamnaði, enn Jǫsurr konungr var brott farinn. Í þeirri ferð lagði Jǫsurr undir sik ríki þat allt, er átt hafði Kollr.

Mǫrgum vetrum síðarr kom Víkarr konungr fjǫlmennr á hendr Jǫsuri, þá er hann var í því ríki, er Kollr hafði átt, ok áttu þeir orrostu; ok þar fell Jǫsurr konungr fyrir, ok allir bœndr þess héraðs; því heitir þat Kvennahérað, at þar byggðu ekkjur einar eptir. Síðan eignaðisk Vikarr ríki þat allt, er átt hafði Kollr. Fyri þat fór Hjǫrr Jǫsursson (móti) Vikari, ok áttu þeir orrostu langa hríð sín ímillum, ok hǫfðu ýmsir betr, ok sættusk um síðir.

Sonr Vikars var Vatnarr, er heygðr var í Vatnarshaugi; hans synir váru þeir Snjallr ok Hjallr, er liggja í Brœðrahaugi.

Hjǫrr konungr Jǫsursson var ríkr konungr, ok varð sóttdauðr, ok var heygðr á Rogalandi; hans son var Hjǫrleifr Hǫrðalands konungr; hann réð ok fyri Rogalandi, ok var allríkr konungr; hann var kallaðr Hjǫrleifr enn kvennsami; hann átti Æsu ena ljósu, dóttur Eysteins jarls af Valdresi. Hjǫrleifi brustu lausafé fyrir ǫrleika; hann lét gera skip af virktum, ok fór til Bjarmalands.

Hǫgni enn auðgi bjó í Njarðey fyri Naumudalsmynni; hann tók vel við Hjǫrleifi konungi, ok var hann þar þrjár nætr, ok gekk at ega Hildi hina mjófu, dóttur Hǫgna, áðr hann fór brott, ok fór hon með honum til Bjarmalands, ok Sǫlvi, bróðir hennar.

En er Hjǫrleifr konungr kom í Vínumynni, skipti hann liði sínu í þrjá þriðjunga; á skipi hans váru níu tigir manna; þriðjungr liðs helt upp bardaga með honum við landsmenn, annarr þriðjungr liðs varðveitti skip með stýrimanni, en þriði þriðjungr braut haug með stafnbúa, ok fengu þeir mikit fé.

Á sunnanverðri Finnmǫrk í Gjarðeyjargeima lá Hjǫrleifr konungr um nótt, ok hǫfðu sveinar eld á landi, ok fóru tveir menn at sækja vatn til lœkjar, er fell af bjargi fram; þar sá þeir brunnmiga, ok sǫgðu Hjǫrleifi konungi; síðan heitir konungr broddspjót í eldi, ok skaut til hans; konungr kvað:

Þá tóku þeir vatn; en þussinn skauzk inní bjargit; þá er þau sátu við eld, þá kvað þussinn af bjargi annat ljóð:

Þá skaut Hjǫrleifr hinu sama spjóti í auga því trǫlli.

Hǫgni bauð Sǫlva ok Hildi at vera þar eptir, en konungr vildi þat eigi. Síðan fóru ambáttar tvær með Hildi, en tuttugu karlar með Sǫlva. Æsa varð ófegin konungi ok hans fǫruneyti, en allir aðrir fegnir.