Bókastaðir

Þessu næst sáu þeir, hvar maðr gekk, ok kendu menn þar Skúla jarl; hann var herklæddr vel. Hann gekk fyrir Hálfdán, ok tók af sér hjálminn, ok mælti: "nú er svá komit, Hálfdán! at ek bjóða þér sættir ok sjálfdœmi fyrir þá hluti, sem ek hefi afbrotit við þik; hérmeð vil ek bjóða þér fóstbrœðralag ok gefa þér þarmeð Ingigerði, fóstru mína; en ef þú vilt ekki þenna kost, þá mun ek ekki hætta til fleiri funda við þik, ok mun þá hvárr fara með sínu máli sem kann."

"Ekki mun þat duga," sagði Hálfdán, "renna ok aptr at sjá, mund ek ekki frá mǫrgum tíðindum sagt hafa, þá vér Úlfkell snillingr áttumsk við, ef þú hefðir þá eigi sýnt mér drengskap."

"Aptr hefir þú nú hann launat," sagði Skúli.

Þá lagði Ingigerðr til, at þeir væri sáttir, ok var þat þá auðsótt, ok þótti flestum mǫnnum þar hvárumtveggja fara drengiliga, ok urðu menn fegnir sætt þeirra. Var nú síðan skipt herfangi, ok var þat svá mikit fé, at nú var sá margr fullríkr, sem fyrr hafði verit fátækr.

Hálfdán lét þá búask við brullaupi sínu, ok á meðan þat var gǫrt, lét Hálfdán sœkja fé sitt, þat sem spellvirkjarnir hǫfðu átt, ok var þat svá mikit fé, at fimtán stórskip váru hlaðin af allra handa gersemum. Hann lét ok sœkja Hrifling karl ok allt hans hyski, ok gerði hann fullríkan. Hálfdán helt nú brullaupit sitt, ok bauð til ǫllum hǫfðingjum; hafði Skúli jarl forsǫgn hér fyrir, ok fór veizlan sœmiliga fram; váru allir menn með sœmiligum gjǫfum útleystir, ok varð Hálfdán af þessu vinsæll, svá at allir vildu honum þjóna.

Þessu næst hafði Hálfdán þing við landsmenn, ok lýsti því, at herfǫr skyldi vera til Bjarmalands innan mánaðar. Menn tóku vel undir þat, ok bjuggusk allir af skyndingi, ok kómu til Bjarmalands, ok var Skúli jarl þar í ferð. Var þar ekki mikil móttaka, lǫgðu þeir land alt undir sik. Hildigunni, dóttur Háreks konungs, tók Hálfdán á sitt vald. Grundi hét son Háreks konungs, hann var þá þrévetr, hann var á fóstri með Bjarkmari jarli, syni Raknars konungs, er gera lét Raknarsslóðann. Hann gerðisk Hálfdáni handgenginn.

Eptir þetta bjósk Hálfdán á brott þaðan, ok heim til Aldeigjuborgar, hafði hann þá í brott verit fimm vetr; urðu menn honum þar fegnir. Drótning tók vel við dóttur sinni, ok þakkaði bæði Hálfdáni ok Skúla jarli, hversu vel þeir hǫfðu til hennar gǫrt.

Sigmundr Hlǫðversson hafði þá landvǫrn fyrir Garðaríki, bróðir Ísgerðar drótningar; hann kom til móts við Hálfdán með miklu fjǫlmenni, ok var honum vel fagnat.

Þá lét Hálfdán þings kveðja, hann tók svá til máls: "nú hefi ek hér verit í Austrveginum sextán vetr, ok var þat hvárttveggja, at vér komum hér harðliga inn, enda fengum vér hér mikinn mannskaða, ok hafa hér ýmsir aðra af baki riðit, ok munu vér þat nú at léttu leggja, ef vér skulum vinskap saman eiga. Nú viti þér, at sá orðrómr hefir hér áleikit, at Úlfkell snillingr hafi átt Ingigerði, dóttur Hergeirs konungs, en þau eru nú dauð, Úlfkell ok hans kona, því vil ek nú vita sannindi þessa máls af Ísgerði drótningu ok Sigmundi, bróður hennar, ok Skúla jarli, fóstbróður mínum, hvárt þat sé Ingigerðr, er ek hefi hingat flutt, eða dóttir Kols eða Hergeirs konungs, því ek hefða ætlat mér betra kvánfang, ef kostr hefði verit, enn eiga dóttur Kols."

Þá svarar Ísgerðr drótning: "þóat vér hǫfum lengi harðliga saman keypt, þá vil ek þik í engu pretta, Hálfdán! Þvíat þú hefir valit þér hinn bezta hlut af várum viðskiptum, því segi ek þér, at þessi Ingigerðr er mín dóttir ok Hergeirs konungs, sem þú hefir hingat fœrt, ok hon ein er erfingi réttr til þessa lands, ok því lýsi ek hér, at ek gef mik ok mína dóttur ok þetta ríki Hálfdáni til fullrar eignar, ok bœti svá hvárir sinn skaða, en gjarna vilda ek vita, at Skúli jarl hefði sœmiliga kosti, þá sem honum vel líkaði."

Skúli jarl hefr nú upp sína sǫgu, ok sagði frá því, at hann setti Kol hǫfðingja fyrir liðit, ok hvernig þær nǫfnur breittu, ok at þau Ingigerðr hǫfðu verit sá karl ok kerling, sem flýðu undan Hálfdáni við Álaborg, ok hann vildi náð hafa; segir nú sik ok sitt ríki í valdi Hálfdánar.

Hálfdán mælti þá: "nú er svá komit, at lǫnd þessi ǫll lúta undir mik, því vil ek nú birta yðr, hversu ek vil vera láta; ek vil gefa Skúla jarli Ísgerði drótning, ok þat ríki sem hon á hér í Garðaríki. Ek hefi nú í mínu valdi Bjarmaland ok Hildigunni, dóttur Háreks konungs; þat ríki vil ek gefa Sigmundi ok megna þar með, ef þat er þeim báðum viljugt."

Sigmundr lét sér þetta vel líka, ef meyjan vill því samþykjask, en Hildigunn lézk eigi framar bónorðs sér vænta: "ok mun mér þetta vel líka." Hálfdán sagðisk mundu vitja þess ríkis, sem (hann) átti í Norígi: "ok mun þat hverjum hepnask, sem hann tilborinn er."

Fór þetta nú fram, at þessi brullaup váru drukkin með mjǫk miklum prís, ok at þeim enduðum fóru hǫfðingjarnir hverr til síns heima; en Hálfdán sat þar um vetrinn, ok váru góðar ástir með þeim Ingigerði. Sviða hinn sókndjarfa sendu þeir austr í Kirjálabotna, ok skyldi hann vera þar hǫfðingi yfir, ok hafa þat ríki af Skúla jarli.

En um várit, þegar ísa leysti, safnar Hálfdán at sér bæði skipum ok mǫnnum, ok bjuggusk þeir Sigmundr til Bjarmalands ok Skúli jarl, ok tóksk þeim sú ferð vel, ok lá landit laust í þeirra valdi, ok gerðisk Sigmundr þar hǫfðingi yfir, en var þó með Hálfdáni.

Skúli jarl fór heim í Álaborg, ok unnusk þau Ísgerðr drótning mikit. Þeirra son var Hreggviðr, faðir Ingigerðar, er Gǫngu-Hrólfr átti.

Þat er nú at segja af Hálfdáni, at hann býsk til Noregs, ok fór Sigmundr með honum ok Oddr skrauti, bróðir hans. Þeir hǫfðu frítt lið, ok er Hálfdán kom í Norig, fǫgnuðu frændr hans honum vel, ok var hann til konungs tekinn yfir Þrándheim, ok ǫll þau ríki er Eysteinn konungr, faðir hans hafði átt, ok var hann mikill vinsældamaðr af sínum undirmǫnnum. Þau Ingigerðr áttu tvá sonu, hét annar Þórir hjǫrtr, en annar Eysteinn glumra. Oddr skrauti gerðisk landvarnarmaðr Hálfdánar, ok var hinn mesti hreystimaðr; hann fór til Íslands í elli sinni, ok er þar mikil ætt frá honum komin.

Þessu næst kómu austan af Bjarmalandi menn Sigmundar, ok sǫgðu at víkingar herjuðu á Bjarmaland ok Nógarða; þeir hǫfðu drepit Sviða hinn sókndjarfa, ok lagt undir sik Kirjálabotna ok mikit af Rússalandi; en er þeir fréttu þetta, Hálfdán ok Skúli, sǫfnuðu þeir liði, ok fóru austr til Bjarmalands.